EN. OU: D

VAN HET

ACHTTIENDE DEEL.

Verslag van de 29“ Zomervergadering . da

C. Rırsema Cz., Naamlijst der tot heden in

Nederland waargenomen Bastaard-schorpioenen

(Chernetiden) . at

Lijst der Leden van de Neder! Entomologische

Vereeniging . 5 >

Lijst der bijgekomen beden a rar D È

Entomologische inhoud van ontvangen na

Verslag van de 8% Wintervergadering .

R. Mac-LACHLAN, Descriptions de plusieurs Nevro-

ptères-Planipennes et Trichoptères nouveaux de

Vile de Célébes et de quelques espèces nouvelles

de Dipseudopsis avec considérations sur ce genre.

R. MAc-LACHLAN, Notes sur une collection de types

des Phryganides, décrites par feu M. F.J. PICTET,

existant dans le Musée Roval d’Histoire Naturelle

1 I ee NRR

S. C. SNELLEN VAN a De inlandsche

Bladwespen in hare gedaantewisseling en levens-

wijze beschreven. 18" stuk . :

Bladz.

XXXIII

Systematische lijst der in dit Tijdschrift beschreven

gedaantewisselingen van Bladwespen.

A. FAUVEL, Synopsis des Creophilus. sal

P. C. T. SNELLEN, Vier nieuwe soorten van het ge-

nus.+Vola Geachte eee NE ee

P. C. T. SNELLEN, Drie nieuwe Choreutinen :

F. J. M. HEYLAERTS fils, Les Macrolépidoptéres de

Bréda et de ses environs. Liste supplémentaire n°. 4

(Captures de 1874)

T. THorELL, Diagnoses Aranearum europaearum

aliquot novarum :

H. W. DE GRAAF en P. C. T. a Mi

nieuw voor de Fauna van Nederland

P. C. T. SNELLEN, Nepticula Zelleriella nov. sp.

C. J. GRUBE, Bijdrage tot de kennis van Calamia

lutosa Hübn . ;

GC. RITSEMA Cz., Aanteekeningen over en beschrij-

vingen van eenige Coleoptera van Neder-Guinea

(Zuidwesikust*van Afrika) cc. cc er 22% ai

. C. SNELLEN VAN VOLLENHOVEN, De inlandsche

Hemipteren beschreven en meerendeels ook afge-

peels Stu: ame ET eh ee

P. C. T. SNELLEN, Opgave der Geometrina en Pyra-

lidina, in Nieuw-Granada en op St. Thomas en

Jamaica verzameld door W. Baron von NOLCKEN,

met beschrijving en afbeelding der nieuwe soorten.

Tweede afdeeling: Pyralidina. "kam.

G. M. DE GRAAF, Vier Atsjinesche Damien ie rte

Bladz.

121

150

187

265

VERSLAG

NEGEN-EN-TWINTIGSTE ZOMERVERGADERING

DER

NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGINCHE VEREENIGING,

GEHOUDEN TE ARNHEM

den 29 Augustus 1874.

Tegenwoordig zijn de heeren Mr. W. Albarda, President,

J. Backer, Mr. A. Brants, D. Burger, Jhr. Dr. Ed. J. G. Everts,

DATE Jordenssal. Kanker: Me. Ar FA. Leesberg I,W.

Lodeesen, Dr. J. G. de Man, C. Ritsema Cz., A. B. van

Medenbach de Rooy, P. C. F. Snellen, Mr. S. C. Snellen van

Vollenhoven en F. M. van der Wulp.

De heeren Mr. J. Herman Albarda, N. H. de Graaf, Mr.

H. W. de Graaf, Dr. A. W. M. van Hasselt, F. J. M. Heylaerts,

J. van Leeuwen Jr., H. Baron Lewe van Middelstum, Dr.

H. C. van Medenbach de Rooy, Dr. A. J. van Rossum en

Dr. M. C. Ver Loren van Themaat hebben kennis gegeven,

dat zij verhinderd zijn de vergadering bij te wonen.

De Voorzitter Mr. W. Albarda merkt op, dat, zeker tot

aller leedwezen, onder hen, die beletselen hebben om hier

tegenwoordig te zijn, zich ook bevindt Dr. M. C. Ver Loren,

wien de vereerende taak was opgedragen om deze bijeen-

komst te leiden. De brief, waarin de redenen van zijne

afwezigheid worden medegedeeld, wordt door den Secretaris

voorgelezen. De Voorzitter meent, dat hij nu genoodzaakt

zal zijn, als President van het Bestuur, de taak van den

li VERSLAG.

heer Ver Loren op zich te nemen, en opent de Vergadering

met eene korte toespraak, waarin hij onder anderen den heer

A. B. van Medenbach de Rooy, die als nieuw lid voor het

eerst tegenwoordig is, welkom heet.

Op de vraag van den Voorzitter, of een der aanwezigen

ook aanmerkingen heeft op de notulen der vorige zomer-

vergadering en der jongste wintervergadering, z00 als die

in de gedrukte verslagen zijn opgenomen en rondgezonden ,

verlangt niemand het woord, zoodat die notulen zijn goed-

gekeurd.

De Voorzitter brengt daarop het volgende jaarverslag uit:

«Mijne heeren, leden der Nederlundsche Entomologische

Vereeniging ! »

«Het is mijn pligt, als Voorzitter der Vereeniging, in

deze bijeenkomst U door eene korte schets voor den geest

te roepen wat er gedurende het afgeloopen maatschappelijk

jaar in en door onze Vereeniging is geschied. Wel is waar

levert dat verslag voor velen niets nieuws, maar er zijn

onder de oudere leden sommigen, die zelden onze verga-

deringen bijwonen en nu uit het verslag den gang onzer

“werkzaamheid leeren kennen; en aan den anderen kant is

het voor de nieuwe leden, die wij het genoegen hebben in

deze vergadering te begroeten, eene kleine handleiding over

de wijze waarop onze Vereeniging in den laatsten tijd heeft

gewerkt : het is de laatste bladzijde van hare geschiedenis,

waarmede zij bekend worden gemaakt.

«Ieder jaarlijksch verslag vangt gewoonlijk aan met eenige

treurige tijdingen, het verlies van leden ons door den dood

ontrukt. Thans hebben wij weder van twee onzer medeleden

zoodanige mededeeling te doen.

«De heer J.J. M. Gordon te Amersfoort ontviel ons dezen

winter na eene korte ongesteldheid. Hij was eerst sedert

1868 lid onzer Vereeniging, en zonder zelf entomoloog te

zijn, was hij een warme voorstander van onze lievelings-

VERSLAG. III

studie, een aangename gast aan onze gemeenschappelijke

maaltijden en een trouw bezoeker van onze vergaderingen

en excursién. Velen onzer zullen nog lang de gedachtenis

aan hem bewaren.

«In het jongste voorjaar verloren wij andermaal door

den dood een onzer medeleden, den heer Th. J. van Campen

te Amsterdam. Hij behoorde tot de oprigters van ons ge-

nootschap en vervulde in de eerste jaren een tijd lang de

betrekking van Secretaris. Ofschoon hij slechts weinig aan

entomologische studién deed en in den laatsten tijd zijn

ziekelijke toestand — hij leed aan gedeeltelijke paralysis —

hem belette op onze bijeenkomsten tegenwoordig te zijn,

bewees zijn voortdurend lidmaatschap dat hij altijd met

onze Vereeniging ingenomen bleef.

«Behalve door den dood, verloren wij de heeren W. J.

Boogaardt te Haarlem, C. J. M. Jongkindt Coninck te Fre-

deriksoord, A. Schmier de Poorter te Leiden, en M. L.

Ritsema, Officier van gezondheid bij het Indische leger,

thans in Atchin, die allen in den loop van het jaar voor

hun lidmaatschap bedankten.

«Professor E. Selenka heeft ons land verlaten zonder

omtrent onze Vereeniging zelfs den vorm in acht te nemen.

Wij zijn nu verpligt hem van de lijst der leden te schrappen,

dewijl hij het radicaal, bij art. 4 van ons reglement voor-

geschreven, niet meer bezit.

«Wij verloren dus zeven leden. De daardoor ontstane

gapingen zijn, althans ten deele, weder aangevuld door

het toetreden als lid van de heeren H. P. Snelleman, Phil.

nat. Stud. te Leiden, A. B. van Medenbach de Rooy te

Arnhem, J. van Leeuwen Jr., Litt. hum. Cand. te Amster-

dam, J. CG. Stern te Sluis in Zeeuwsch Vlaanderen, en Mr.

M.’s Gravesande Guicherit te Delft. Hetgeen wij van hunnen

ijver en werkkrachten weten is ons een waarborg dat zij

voor de Vereeniging eene aanwinst mogen worden genoemd.

«Dr. C. A. Dohrn, Voorzitter der Stettiner Entomologische

Vereeniging, ten vorigen jare door U tot Eerelid van onze

IV VERSLAG.

Vereeniging benoemd, heeft dit huldebewijs in zeer vleijende

bewoordingen aangenomen.

« Uitvoering gevende aan het besluit, door U in de vorige

zomervergadering genomen, hebben wij bronzen exemplaren

van den gedenkpenning, ter eere van Mr. S. C. Snellen van

Vollenhoven geslagen, doen toekomen aan: 1°. het Konink-

lijk Penningkabinet te ’s Gravenhage; 2°. de Société Ento-

mologique de France; 3°. de Société Entomologique; de la

Belgique; 4°. de Société Entomologique de Russie; 95°. de

Società Entomologica Italiana; 6°. de London Entomological

Society; 7°. de Entomological Society of Philadelphia; 8°.

het Berliner Entomologische Verein; 9°. het Stettiner Ento-

mologische Verein; 10°. de Zoologisch-botanische Gesell-

schaft in Wien; en 11°. de Schweizer Entomologische Gesell-

schaft. Van bijna al deze inrigtingen zijn brieven van dank-

betuiging ontvangen.

«Ook aan het in de vorige zomervergadering genomen

besluit omtrent den heer G. Ritter von Frauenfeld te Weenen

hebben wi gevolg gegeven, en wel zoo tijdig, dat ons

schrijven nog voor zijnen dood, die kort daarop plaats

vond, in zijne handen is gekomen.

«Met de buitenlandsche Entomologische en andere weten-

schappelijke genootschappen staan wij op den besten voet,

niet alleen dat wij ons steeds beijveren onze relatién uit

te breiden, maar ook van de zijde van het buitenland worden

ons, tegen ruil van ons Tijdschrift, van alle kanten belang-

rijke werken aangeboden. Het getal exemplaren van het

Tijdschrift, welke op die wijze in ruil worden gegeven,

is dan ook in dit jaar met tien vermeerderd en bedraagt

thans vijf en veertig. De verzending, die door bemiddeling

van Professor von Baumhauer te Haarlem geschiedt, gaat

echter niet zoo spoedig en geregeld als wenschelijk is, en

wijl ook door den Bibliothecaris wordt geklaagd over ver-

traging in de ontvangst van sommige buitenlandsche tijd-

schriften, is het Bestuur er op bedacht om een anderen

weg voor die verzendingen te beproeven.

VERSLAG. Vv

«In onze vorige bijeenkomst was er ten gevolge van de

luide klagten, door den Conservator en den Bibliothecaris

aangeheven, ernstig sprake, om in de plaatsing onzer ver-

zameling van insecten en boekerijen verbetering aan te

brengen. Het Bestuur werd toen door U gemagtigd om naar

bevind van zaken te handelen en de noodige onkosten op

de uitgaven te brengen. Het is ons tot dusver niet mogen

gelukken binnen Leiden een huis te bekomen, geschikt om

al onze eigendommen te zamen te bevatten en te bewaren,

en wij zijn dus te rade geworden om voorloopige maatregelen

tot het behoud van insectenverzameling en bibliotheken te

nemen.

«De insectenverzameling is, op onze aanvrage waarop

zeer beleefd goedgunstig is beschikt, thans zooveel beter

geplaatst, dat zij voor ondergang bewaard is. Volgens de

mededeelingen van den Conservator heeft dus de uitkomst

bewezen, dat wij ons in de verwachting, welke wij van

eene betere plaatsing koesterden, niet hebben bedrogen :

de vochtigheid en hare gevolgen, de schimmel zijn geheel

verdwenen. Ook in andere opzigten is de verzameling dit

jaar veel verbeterd. De orde der Hemiptera is in meer

laden uiteengezet dan vroeger en wat de determinatie be-

treft door den Conservator herzien. Met het herzien der

Coleoptera is een begin gemaakt door den heer Dr. Ed. Everts,

wiens tijdelijk verblijf te Göttingen echter dit werk heeft

doen staken. De Neuroptera zijn wat hunne determinatie

aangaat herzien door Mr. J. Herman Albarda, en hoewel

dit reeds vroeger is geschied, is het hier de plaats daarvan

melding te maken en hem daarvoor dank te betuigen. Eene

herziening der Diptera ligt aan de beurt, en de heer van

der Wulp heeft den Conservator daartoe welwillend zijne

medewerking toegezegd. De rangschikking der Macrolepi-

doptera is geheel voltooid; met die der Microlepidoptera

wordt gewacht op de uitgave van het tweede deel der

«Vlinders van Nederland » van ons geacht medelid P. C. T.

Snellen, en wij vertrouwen in het volgende verslag U te

VI VERSLAG.

zullen kunnen berigten dat ook de Microlepidoptera behoorlijk

naar dat werk zijn gerangschikt.

« Vijf en negentig laden, staande in tien loketten, bevatten

onze insectenverzameling. Er is last gegeven om nog vijf

laden in gereedheid te brengen, zoodat dan het getal tot

honderd zal zijn gestegen. Mogt te eeniger tijd de Vereeniging

in het zoo wenschelijke bezit geraken van een eigen lokaal

tot berging van verzameling en boekerij, dan stelt de

Conservator zieh voor, om in plaats van die verschillende

loketten, vijf eiken- of notenhouten kasten te doen ver-

vaardigen, elk voor twintig laden.

«De collectie is in den loop van het jaar vermeerderd

door bijdragen van de heeren A. B. van Medenbach de Rooy,

G. A. Six, Ivangh Schepman, Mr. A. F. A. Leesberg, C.

Ritsema Cz., Dr. Ed. Everts en den Conservator, wien allen

hier warme dank wordt toegebragt. Het komt mij voor,

dat het hier de plaats is, om de opmerkzaamheid der leden

te vestigen op de punten, die in onze verzameling het

meest aanvulling behoeven. Het zijn: 1° de kleinere Sta-

phyliniden; 2° Microlepidoptera; 3° Pteromalina; 4° Procto-

trupidae; 5° kleine Hemiptera homoptera; en 6° Orthoptera.

De Conservator hoopt in den loop van dit jaar de lijsten

van de aan onze verzameling ontbrekende inlandsche species

gereed te hebben, met opgave, voor zoover zulks mogelijk

is, van de plaatsen in ons land, waar deze desiderata waar-

schijnlijk kunnen gevonden worden. Wij vertrouwen dat

de ijver, waarmede de Conservator de belangen onzer

verzameling behartigt, bij U allen een wedstrijd zal openen,

om hem zijne taak ligt te maken door eene ruime toezen-

ding van de verlangde species.

«Ten opzigte van de boekerij onzer Vereeniging en de

boekerij Hartogh Heys van de Lier heeft het Bestuur almede

maatregelen tot bewaring moeten nemen. Gij hebt het zoo

even gehoord, het is ons nog niet gelukt een geschikt ver-

blijf voor onze bezittingen te vinden, en wij hebben daarom

getracht in het bestaande gebrek van het lokaal, waarin

VERSLAG. VII

onze boeken thans geborgen zijn, onmiddellijk te voorzien.

Met toestemming van den eigenaar is daar eene stookplaats

aangebragt, en gedurende den afgeloopen winter en zoo

dikwijls het overigens noodig was, is door behoorlijke

stooking eene voldoende droogte verkregen, zoodat onze

boeken tegen beschimmeling zijn gevrijwaard. Doch, Mijne

heeren, onze boekenschat vermeerdert steeds en de ruimte,

waarover wij te beschikken hebben wordt dus steeds kleiner.

In overleg met onzen Bibliothecaris is het aan het Bestuur

gelukt een lokaal te vinden, waarheen de bibliotheek der

Vereeniging binnen kort zal verhuizen, terwijl daardoor in

het tegenwoordige lokaal ruimte zal ontstaan, om de bibli-

otheek Hartogh Heys van de Lier behoorlijk te plaatsen,

ook dan nog wanneer deze, zoo als in den aard der zaak

ligt, meer uitbreiding krijgt. Met eene bereidwilligheid, die

wij op hoogen prijs stellen, is ons voor onze oorspronkelijke

bibliotheek kosteloos een geschikt lokaal aangeboden , waar zij

onder behoorlijk opzigt van den Bibliothecaris zal verblijven.

Onze Vereeniging zal zich alleen de kosten hebben te ge-

troosten van het-maken van geschikte kasten en die van

het verhuizen.

«Intusschen zullen wij ons plan, om de bibliotheken en

de insectenverzameling te vereenigen , niet opgeven. Ik wilde

U thans evenwel den uitslag onzer bemoeijingen voorloopig

mededeelen, om U de overtuiging te geven, dat het Bestuur

het zijne heeft gedaan tot bescherming van de aan zijne

zorg toevertrouwde eigendommen der Vereeniging.

«De bibliotheken zijn ook dit jaar merkelijk in omvang

toegenomen, vooreerst door de in ruil tegen ons Tijdschrift

ontvangen tijdschriften en werken, in de tweede plaats

door aankoop van belangrijke werken, eindelijk door ge-

schenken. Door ruiling werd onze boekerij verrijkt met the

Canadian Entomologist en met de Annali del Museo di Storia

naturale di Genova; door geschenken met de werken van de

Geological Survey of the United States, en door de heeren A.

Preudhomme de Borre, L. Cabot, H. Jekel, R. Mac Lachlan,

VIII VERSLAG,

M. Lessona, A. Müller, V. Signoret, H. T. Stainton, C. Stal,

G. Ulivi, F. Walker, H. D. J. Wallengren, H. Weyenbergh

en anderen. Eene opgave dezer geschenken, alsmede van

de werken door aankoop verkregen, zal achter dit Verslag

worden gevoegd en ook de inhoud van de bijgekomen tijd-

schriften.

«Voor het binden der boeken wordt almede door onzen

ijverigen Bibliothecaris behoorlijk zorg gedragen.

«Met onze geldmiddelen, Mijne heeren, is het gunstig

sesteld. Wij hebben, zoo als de rekening en verantwoording

van den Penningmeester U zal doen zien, dit jaar aanzien-

lijke uitgaven te bestrijden gehad, en toch sluit onze alge-

meene kas, met inbegrip der daarin aanwezige waarden,

met een batig saldo van f.558.223.

«Het ondersteuningsfonds voor de onbekrompen uitgave

van het Tijdschrift bestaat in twee pandbrieven groot / 300

ten laste der Nationale Hypotheekbank , rentende 5 percent,

doch heeft daarentegen een klein te kort van f10.713.

«Het fonds tot instandhouding der bibliotheek Hartogh

Heys van de Lier, hetwelk door onze geachte Donatrice

steeds met de meeste stiptheid wordt gevoed, wijst een

batig slot aan van f 24213.

Wij mogen onzen Penningmeester allen lof geven voor

zijn uitmuntend beheer.

« Gelooft echter niet dat wij geen behoefte aan meerdere

geldmiddelen hebben. In onze laatste wintervergadering , —

Gij hebt, voor zoover wij daar Uwe tegenwoordigheid moesten

missen, het uit het rondgezonden verslag kunnen zien, —

hebben wij een beroep gedaan op Uwe beurzen tot dekking

der kosten, verbonden aan eene betere plaatsing van collectie

en boekerij, en op eene daartoe ter tafel gebragte lijst is

daarmede een begin gemaakt. Diegenen Uwer, die, zeker

om gewigtige redenen, de wintervergadering niet hebben

kunnen bijwonen, zullen thans in de gelegenheid worden

gesteld om de bedoelde lijst met hunne handteekening te

versieren en hun penningsken daarvoor af te zonderen,

VERSLAG. . Ie

«Ik heb opzettelijk de gewone orde in dit verslag niet

gevolgd, omdat ik vooral ten opzigte van ons Tijdschrift

en de daarop vallende kosten, het beter oordeelde, dit bij

en na onze geldmiddelen te behandelen. Het is U bekend,

dat behalve het ondersteuningsfonds bovengenoemd, de kos-

ten der uitgave van het Tijdschrift worden bestreden uit

de algemeene kas en uit een subsidie groot f 200 ’s jaars,

ons door Tevler's stichting toegestaan. ledere vijf jaren

wordt door het Bestuur die subsidie op nieuw aangevraagd.

Dat moest ook nu geschieden. Onze behoeften werden grooter;

klagten over te langzame plaatsing van stukken ontbraken

niet; en er zijn zelfs leden geweest, die in buitenlandsche

tijdschriften hunne mededeelingen hebben doen opnemen,

omdat zij bij ons miet spoedig genoeg konden geholpen

worden. Eene zustervereeniging was door Teyler’s genoot-

schap ruimschoots ondersteund voor een door haar uit te

geven tijdschrift. Wij vonden het om al deze redenen ge-

raden, om bij de aanvrage tot hernieuwing der subsidie,

beleefdelijk bij Teyler’s stichting op verhooging van het

cijfer aan te dringen; doch ontvingen in antwoord een kort

berigt, dat ons weder voor vijf jaren de gewone jaarlijksche

subsidie van f 200 was verleend. Behalve de boven aange-

wezen middelen konden wij dus op geene ondersteuning

rekenen, en was er geen verbetering, geen vooruitgang

mogelijk. Wij hebben toen gemeend ons tot de Regering

te mogen wenden, die wel door inteekening de uitgave van

ons Tijdschrift ondersteunde, doch welke ondersteuning voor

ons geen regtstreeksch voordeel afwierp. De Nederlandsche

Regering heeft getoond, dat zij prijs stelt op onze onver-

moeide pogingen, en dat zij, daar waar het noodig is, de

ontwikkeling der wetenschap door materiële hulp wil steunen.

Bij Koninklijk besluit van 25 Maart 1874 n° 18 werd aan

onze Vereeniging, onder zekere voorwaarden , tot behoorlijke

uitgave van het Tijdschrift eene jaarlijksche subsidie van

f 500 uit ’s Rijks schatkist toegestaan, en zeer kort daarna

ontving ik reeds een mandaat van betaling dier subsidie

X VERSLAG.

over het jaar 1874. Wij zijn daardoor in staat gesteld de

grieven van velen Uwer weg te nemen en de ruimte van

het Tijdschrift te vergrooten zonder den prijs er van te

verhoogen.

«Het was echter niet alleen geldgebrek, dat het behoorlijk

uitgeven van het Tijdschrift in den weg stond, maar wij

waren niet geheel meester van die uitgave. Na rijp beraad

heeft het Bestuur besloten, zich van de banden die het

knelden los te maken, en heeft het te dien einde: 1° het

contract, met den heer Nijhoff aangegaan wegens de uitgave,

opgezegd met het einde van het thans loopende deel; en

2° het fonds van ons Tijdschrift, bestaande uit ongeveer 1800

deelen en een aantal losse afleveringen, aangekocht van

den uitgever, wiens eigendom het was. De uitgave van het

Tijdschrift zal nu voortaan voor eigen rekening geschieden.

O €

Ik ontveins mij geenszins, dat de Vereeniging zich daar-

voor opofferingen zal hebben te getroosten, maar ik ben

evenzeer overtuigd, dat de genomen maatregelen in het

stellig belang der Vereeniging zijn, en dank zij de verleende

Rijkssubsidie, zijn wij in staat deze geldelijke opofferingen

te bestrijden, en zullen wij na een paar jaren reeds in

onze kasrekening de voordeelen, aan deze handeling ver-

bonden, in cijfers zien te voorschijn komen.

(Gij gevoelt, Mijne heeren, dat ik onmogelijk al de

motieven, die het Bestuur tot deze handeling hebben ge-

leid, in dit verslag kan blootleggen; maar ik ben verzekerd

dat Gij de overtuiging met U draagt, dat wij ook hier in

het waarachtig belang der Vereeniging hebben gehandeld.

De Redactie van het Tijdschrift heeft reeds nieuwe contracten

gesloten, waardoor in de uitgave geene vertraging zal ont-

staan en de baten der uitgave in onze kas zullen vloeijen.

«De laatste aflevering van het zeventiende deel zal spoedig

zijn afgewerkt en daarmede dat deel voltooid. Wanneer gij

dat deel en de verslagen van onze Vergaderingen leest,

dan zal het U blijken, dat onze Vereeniging gedurende het

afgeloopen maatschappelijk jaar op wetenschappelijk gebied

VERSLAG. XI

niet heeft gerust. Het is echter te betreuren, dat onze

vergaderingen, vooral die in den winter plaats hebben,

z00 schaarsch worden bezocht. Laat ons hopen, dat het

jeugdige bloed, hetwelk onze Vereeniging wederom dit jaar

ontving,

ook het oudere, tragere in beweging zal brengen,

en dat allen mogen begrijpen, van hoe veelzijdig nut het

bijwonen der vergaderingen voor ons is. Laat ons dan met

nieuwen moed en vereende krachten werken ; onze leus zij

Ad altiora !»

Na de voorlezing van het bovenstaande verslag, voegt

de Voorzitter, naar aanleiding van een paar gedane vragen,

daarbij nog eenige opmerkingen omtrent de contracten met

den heer Nijhoff gesloten. Het fonds namelijk van de reeds

verschenen deelen van het Tijdschrift is door de Vereeni-

ging aangekocht voor eene som van f 1000, te betalen in

twee termijnen van f 500, waarvan de eerste dadelijk, de

andere in 1875 verschijnt. Daarvoor is dus, wel is waar,

gedurende de twee eerste jaren, het geheele bedrag der

Rijkssubsidie noodig; maar de kas heeft daarentegen het

voordeel, dat er geene meerdere exemplaren behoeven ge-

kocht te worden tegen f6 per deel, een maatregel waartoe

het Bestuur weldra zou moeten overgaan, omdat er be-

hoefte bestaat aan meer exemplaren ter verzending naar

het buitenland. Het bezwaar, dat door een der leden wordt

geöpperd, alsof nu, voor de beide eerste jaren althans,

het uitzigt op uitbreiding van het Tijdschrift en spoediger

plaatsing van stukken zou zijn benomen, wordt door het

Bestuur in zooverre wederlegd, dat ten gevolge van de ver-

leende Rijkssubsidie het thans bestaande ondersteunings-

fonds voor de uitgave van het Tijdschrift komt te vervallen,

en er door de opneming van het saldo van dat fonds onder

de inkomsten van het Tijdschrift reeds dadelijk gelegenheid

bestaat, om zoo noodig ook aan de beide eerstvolgende

jaargangen eenigen meerderen omvang te geven.

De Penningmeester brengt zijne rekening en verantwoor-

XII VERSLAG.

ding over het afgeloopen vereenigingsjaar 1873/74 ter tafel,

en geeft daarbij eenige inlichtingen. De Voorzitter verzoekt

de heeren Kinker en Brants, om de rekening na te zien.

Deze houden zich dadelijk met dien arbeid bezig en zijn

er weldra mede gereed. De uitslag van hun onderzoek is,

dat zij de rekening en de daarbij overgelegde bescheiden

in volkomen orde hebben bevonden. De Voorzitter brengt,

namens de Vergadering, aan den Penningmeester den wel-

verdienden lof voor zijn gehouden beheer.

Nog legt de Penningmeester, ingevolge art. 27 der wet,

eene schets over van de begrooting der geldmiddelen over

het volgende jaar, welke begrooting, in verband met de

ingrijpende veranderingen in de uitgave van het Tijdschrift,

aanleiding geeft tot enkele vragen en opmerkingen, die

echter door de inlichtingen van het Bestuur spoedig wor-

den opgelost, en de begrooting gearresteerd.

Aan de orde is het benoemen van twee Eereleden en

twee Corresponderende leden. Overeenkomstig het voorstel

van het Bestuur worden, met algemeene of bijna algemeene

stemmen, tot Kereleden benoemd de heeren M. E. Baron

de Selys Longehamps te Luik en Dr. Victor Signoret te

Parijs; en tot Corresponderende leden de heeren A. Fauvel

te Caen en J. Putzeys te Brussel. Den Secretaris wordt

opgedragen aan deze heeren hunne benoeming mede te

deelen.

Vervolgens wordt overgegaan tot de verkiezing van twee

leden van het Bestuur, zijnde de heeren P. CG. T. Snellen

en C. Ritsema Cz. dit jaar aan de beurt van aftreding.

Beiden worden met bijna eenparige stemmen herkozen en

verklaren de benoeming aan te nemen.

Daarop heeft de verkiezing plaats van twee leden, die

met den President de Commissie van redactie van het

Tijdschrift zullen uitmaken, waartoe door het Bestuur de

beide volgende dubbeltallen worden voorgedragen:

Eerste dubbeltal, de heeren Mr.S. €. Snellen van Vollen-

hoven en P. C. T. Snellen.

VERSLAG. XIII

Tweede dubbeltal, de heeren F. M. van der Wulp en

Dr. E. Piaget.

Er worden daaruit bij meerderheid van stemmen verko-

zen de heeren Snellen van Vollenhoven en van der Wulp,

die beiden zich bereid verklaren om de hun op nieuw op-

gedragen taak voort te zetten.

Als plaats voor de volgende zomervergadering wordt,

met het oog op het alsdan dertigjarig bestaan der Veree-

niging, op voorstel van den President, Amsterdam aange-

wezen; terwijl het voorzitterschap van die bijeenkomst, bij

meerderheid van stemmen, wordt opgedragen aan den heer

P. C. T. Snellen, die zich die keuze laat welgevallen.

De Voorzitter doet mededeeling van een brief van den

Minister van Binnenlandsche Zaken dd. 25 April 1874, n°. 184,

12de afd., houdende toezending van het programma eener

in September 1874 te Parijs te openen tentoonstelling van

nuttige en schadelijke insecten en hunne voortbrengselen,

benevens van het gelijktijdig te houden insectkundig congres,

een en ander uitgaande van de Société d’agriculture et

d’insectologie générale te Parijs.

Nog vermeldt de Voorzitter hier, — olschoon dit eeniger-

mate meer behoort tot de straks te behandelen wetenschap-

pelijke zaken, dat hij in de maand December des vorigen

jaars, naar aanleiding van een berigt, voorkomende in de

Haarlemmer courant van 16 dier maand, de aandacht van

den Minister van Binnenlandsche Zaken heeft gevestigd op

de Amerikaansche zijderups Altacus Cecropia, met verzoek

om te trachten, door tusschenkomst van den Nederland-

schen gezant in Noord-Amerika, eenige levende poppen

van die vlindersoort te verkrijgen, ten einde te beproeven

of hier te lande de aankweeking zou kunnen gelukken,

waartoe wel eenige kans scheen te bestaan, omdat de rups

van Cecropia polyphaag is en het dus bij het uitkomen der

ejjeren waarschijnlijk nimmer aan het noodige voedsel voor

de jonge rupsen zou ontbreken. In antwoord daarop heeft

de Minister, bij brief van 14 Januarij 1874, n°. 217, 12de

XIV | VERSLAG.

afd., den uitslag medegedeeld van een door Z. Exe. inge-

steld onderzoek, waaruit blijkt dat de Cecropia-rups reeds

in 1869 door het Berliner Akklimatisations-Verein en later

door het Seidenbau-Versuchsstation in Görz en Ung. Alten-

burg is gekweekt, maar dat daarbij het weefsel der cocons

van zoodanigen aard is bevonden, dat een geregeld afhas-

pelen niet mogelijk is en de telkens afbrekende draden

alleen door middel van kaarden kunnen worden gescheiden

tot eene eenigszins als zijde glanzige stof, welke even als

katoen moet worden gezuiverd en gesponnen, en dan in

hoedanigheid eene plaats inneemt tusschen merinos en zijde.

Op grond van dit een en ander meent de Minister, dat

het niet raadzaam zou wezen kosten ste maken, om rupsen

van deze soort uit Noord-Amerika te ontbieden.

Als een gevolg en toelichting op hetgeen hiervoren reeds

in het jaarverslag van den President is vermeld, omtrent

de verplaatsing van een deel der bibliotheek , wordt thans

nog door den Voorzitter medegedeeld, dat het de heer

Ritsema, onze Bibliothecaris, is, die met zeer te roemen

welwillendheid heeft aangeboden, om voor de geheele oor-

spronkelijke boekerij der Vereeniging eene plaats in zijne

eigen woning in te ruimen. De boeken zullen nu eerstdaags

daarheen worden overgebragt. De Voorzitter meende het

minder gepast dit reeds vroeger te vermelden, omdat de

heer Ritsema heden aan eene herkiezing onderworpen was

en de Vergadering, indien zij van deze schikking reeds

vooraf kennis kreeg, niet volkomen vrij in hare keuze zou

zijn geweest. Thans, nu de heer Ritsema herbenoemd is,

bestaat dat bezwaar niet langer, en gelooft de Voorzitter,

dat de Vergadering gaarne met hem zal instemmen, wan-

neer hij den heer Ritsema dank betuigt voor zijn aanbod,

waardoor, voorloopig althans, aan het gemis van ruimte

in het lokaal der bibliotheek is te gemoet gekomen.

Ten slotte stelt de Voorzitter voor, om de uitgave van

het werk over Hymenoptera, onder den titel van Pinaco-

graphia door den heer Snellen van Vollenhoven uit te geven,

VERSLAG. XV

van wege de Entomologische Vereeniging te ondersteunen,

en wel door voor hare rekening op eenige exemplaren in

te teekenen. Na eenige beraadslaging, waarbij vooral de

toestand der kas in aanmerking wordt genomen en er op

wordt gewezen, dat de Vereeniging te eeniger tid wel

in de gelegenheid zal komen om aan dezen of genen het

bewuste werk ten geschenke te geven, wordt besloten om,

onverminderd het exemplaar, dat volgens art. 50 der wet

door den schrijver aan de bibliotheek der Vereeniging wordt

gegeven , nog voor drie exemplaren in te teekenen, waar-

van een ten behoeve der bibliotheek Hartogh Heys en dus

ook voor rekening van de fondsen dezer bibliotheek. Aan

den heer Snellen van Vollenhoven, die, alvorens deze zaak

behandeld werd, kieschheidshalve de Vergadering verlaten

had, wordt na zijn terugkeer dit besluit kenbaar gemaakt.

Na eene korte tusschenpozing wordt overgegaan tot het

doen van wetenschappelijke mededeelingen.

De heer van der Wulp zegt, dat hij vóór eenigen

tijd van Dr. Weyenbergh eene bezending Diptera uit Cor-

dova ontving, die hem vooral zeer welkom was, omdat de

Zuid-Amerikaansche soorten slechts zelden naar ons land

worden overgebragt. De collectie was niet groot, in alles

ongeveer 100 exemplaren, maar er waren verscheidene

zeer merkwaardige voorwerpen bij. Spreker betreurt het

dat er weinig kans bestaat, om later meer te ontvangen,

want in de eerste plaats is sedert door de autoriteiten in

de Argentijnsche republiek een verbod tot uitvoer van

naturaliën uitgevaardigd en ten andere wordt de hooge-

school, waar onze vriend Weyenbergh werkzaam is, opge-

heven en zal hij derhalve waarschijnlijk het land verlaten.

Spreker laat eenige der belangrijkste exemplaren ter bezig-

tiging rondgaan en merkt op dat de familiën der Bombyliden

en Asiliden inzonderheid in deze kleine collectie zijn ver-

tegenwoordigd. Hij vestigt vooral de aandacht op de vol-

gende soorten van Bombyliden.

XVI VERSLAG.

Exoprosopa erythrocephala F. Twee exemplaren, die beiden

behooren tot de varieteit door Wiedemann vermeld, en

waarbij aan de binnenzijde van den witten middenband

der vleugels, digt bij den achterrand, nog een witte stip

Sprekers

aanwezig is. Aan Braziliaansche voorwerpen, in

bezit, ontbreekt die stip. De vleugelspits heeft een vrij

smallen witten zoom, en het einde der zwarte kleur aldaar

is boogvormig en niet regt afgesneden , zoo als bij andere

verscheidenheden van deze soort.

Exoprosopa n. sp. Deze soort schijnt digt verwant aan

E.Thomae F., doch zij heeft niet alleen aan den tweeden,

maar ook aan den vierden en zesden lijisring een witten

voorrand; ook heeft de thorax van boven aan beide zijden

en van achteren een zoom van witte beharing.

Anthrax ditaenia Wied. Komt vrij goed overeen met

Wiedemann’s beschrijving. Wat echter twijfel zou kunnen

geven is dat Wiedemann de soort rangschikt in zijne derde

«Horde», waarvan het aderbeloop door hem is afgebeeld

op pl. HI, fig. 3, alwaar het aderbeloop van het geslacht

Exoprosopa (met drie cubitaal-cellen) wordt voorgesteld ,

terwijl de hier vertoonde exemplaren slechts twee cubitaal-

cellen bezitten en dus tot het geslacht Anthrax in beperk-

ten zin behooren. Schiner (Diptera der Novara-Reise, blz.

124, n°. 27) stelt de soort mede onder Anthrax en schijnt

alzoo de vleugeladeren even als bij deze exemplaren be-

vonden te hebben. ,

Anthrax semitristis Phil. (Verhand. der Zool. bot. Gesellsch.

XV, 665, 10). Een enkel exemplaar. De beschrijving past

in allen deele, behalve op één punt. Philippi zegt namelijk,

dat van de lichte vlekjes in de bruine kleur der vieugels,

er een aan-de basis der discoidaal-cel bijzonder in

‘toog valt. Uit deze woorden zou moeten worden afgeleid,

dat het bewuste vlekje in de discoïdaal-cel zelve ligt; het

bevindt zich daarentegen aan het einde der tweede of mid-

denste wortelcel, tegen de basis der discoidaal-cel leunende.

Anthrax paradora Jaenn. Een enkel voorwerp van deze

VERSLAG. XVII

merkwaardige soort, dat bovendien, jammer genoeg, onder-

weg deerlijk gehavend is, zoodat alleen de koplooze romp

met eenige pooten en de linkervleugel zijn overgebleven.

Het geheel afwijkende aderbeloop en de eigenaardige vorm

en teekening van den vleugel zijn echter voldoende om de

soort dadelijk te doen herkennen, waarvan Jaennicke ten

overvloede eene goede vleugelafbeelding gaf (Neue exotische

Dipteren, pl. II, fig. 16). De vleugel is aan ’t einde zeer

breed en rond, en de radiaal-ader is herhaaldelijk zeer

sterk en hoekig omgebogen, met een spoor van kleine

uitstekende adertjes aan de hoeken. Geen wonder, dat

Jaennicke bij zijne beschrijving de vraag stelt, of deze soort

niet tot een afzonderlijk geslacht moet worden gebragt?

Inderdaad heeft Schiner, die het werk van Jaennicke niet

schijnt gekend te hebben, in de Diptera der Novara-Reise,

onder den naam van Diplocampta een nieuw Anthraciden-

geslacht opgerigt, dat op de aangegeven kenmerken is ge-

grond. Hij brengt daartoe eene soort uit Chile, die hij D.

singularis noemt, en die, merkelijk kleiner dan Anthrax

paradoxa , tevens den bruinachtigen voorzoom aan de vleugels

mist. Schiner’s beschrijving van het geslacht Diplocampta

laat geen twijfel over, of A. paradoxa moet er ook toe be-

hooren.

Argyromoeba imitans Schin. (Diptera der Novara-Reise , 122.

15). Zoo als Schiner teregt opmerkt, gelijkt deze soort zeer

op de Europesche A. varia.

Comptosia bifasciata Macq. (Dipt. exot., supp. IV. 114. 8.

pl. 10. fig. 8). Uit de afbeelding, door Macquart gegeven,

waar de sprieten geheel zwart zijn en de donkere gedeel-

ten der vleugels zonder lichte plekken in de cellen zijn

geteekend, is de vlieg niet ligt te herkennen. Philippi heeft

bij de behandeling der Chilenische Dipteren (Verh. der

zool. bot. Gesellsch. XV. 676) de soort duidelijk beschreven ,

en noemt zeer juist de vleugeladeren met breeden bruinen

zoom. Hij beschrijft daar nog twee of drie verwante soor-

ten, doch al de exemplaren, door den heer Weyenbergh

XVIII VERSLAG.

overgezonden, behooren tot de soort, die Philippi als de

echte C. bifasciata beschouwt.

Dischistus transatlanticus Phil. (Verh. der zool. bot. Gesellsch.

XV. 649. 3). Een enkel vrouwelijk exemplaar.

Dischistus n. sp. Een 4, dat door de fraaije teekening .

van het achterlijf zeer in ’t oog valt. Het achterlijf is

namelijk fluweelzwart, met den tweeden en den vijfden

ring blaauwachtig wit en op den vierden ring eene ronde

middenvlek van dezelfde kleur.

Onder de Asiliden bevinden zich een paar mannelijke

voorwerpen van eene prachtige soort van Dicranus, die

verwant schijnt te zijn aan Dasypogon longiungulatus Macq.

(Dipt. exot. supp. IV. 67. 71) !), doch niettemin in ver-

schillende opzigten daarvan afwijkt. Reeds met het onge-

wapende oog zijn aan deze voorwerpen de buitengewoon

lange, aan den wortel kort gevorkte voethaken te zien,

welke met het gemis der voetballen of pulvilli, het hoofd-

kenmerk van het geslacht Dicranus uitmaken.

Onder verscheidene andere Asiliden heeft Spreker nog

slechts ééne soort kunnen bestemmen, namelijk Erax senilis

Wied.

Bij de zeer weinige Syrphiden, die zich in de bezending

bevonden, trof hij een paar exemplaren aan van Temnocera

spinigera Wied., kenbaar aan het van voren ingedrukte

derde sprietenlid en de doorntjes aan den achterrand van

het schildje.

Van de Musciden heeft Spreker kunnen bestemmen Sar-

cophaga chilensis Macq., met haren gelen kop en rooden

anus; Musca analis Macq., die zeer op onze gewone huis-

vlieg gelijkt; en Borborus hirtipes Macq., dadelijk te her-

kennen aan de ruige pooten en de donkere stippen op de

vleugeladeren.

1) Dasypogon longiungulatus Macq. (Dipt. exot. 1. 2. 36. 7) is eene geheel

andere soort.

VERSLAG. XIX

Eenigszins aansluitende aan het vorenstaande, vertoont de

heer Snellen eene kleine collectie Lepidoptera, mede in

de omstreken van Cordova in de Argentijnsche republiek

verzameld en hem door Prof. Weyenbergh toegezonden.

Ofschoon niet zeer soortenrijk, daar zij slechts 44 species

bevatte en de vrucht was eener werkzaamheid van enkele

maanden, zoo blijkt toch dat het karakter der vlinder-fauna

van bovengenoemde landstreek overwegend tropisch is en

sterk aan de Braziliaansche herinnert. De heer Snellen

stelt zich voor later in het Tijdschrift eene bijdrage over

deze Lepidoptera te leveren. |

Verder deelt dezelfde Spreker mede, dat hij in eene

collectie Lepidoptera, door den heer Heckmeijer op den

Ardjoeno (Java) verzameld en onuitgezet voor ’s Rijks Mu-

seum van Natuurlijke Historie te Leiden aangekocht, de

volgende soorten der Europesche fauna had gevonden:

Agrotis putris L.

Hadena dysodea W. V. (Chrysozona Borkh.)

Timandra amataria L.

Botys sambucalis W. V.

» verbascalis W. V.

Van geen dezer soorten was het voorkomen op Java aan

Spreker bekend.

Uit deze laatste mededeeling ontstaat tusschen sommige

leden eenige discussie omtrent de klimatologische versprei-

ding der insecten, naar aanleiding waarvan de Voorzitter,

Mr. W. Albarda, de aandacht vestigt op een door hem me-

degebragt werkje van Dr. Ernst Hoffmann, Directeur van

het Kon. Wurtembergsche Naturaliénkabinet te Stuttgardt,

getiteld Die Isoporien der Europüischen Tagfalter, waarin, op

grond van Darwinistische onderzoekingen, een geheel nieuw

denkbeeld omtrent de Europesche fauna wordt ontwikkeld

en waarbij tot opheldering kaarten zijn gevoegd. De Schrijver

tracht de oorspronkelijke soorten op te sporen, die Europa

in vroegere tijdperken bevolkten, en de rigting na te gaan

waarin zich die bevolking heeft bewogen, en komt tot het

XX VERSLAG.

resultaat, dat onze tegenwoordige Europesche dagvlinders

allen uit andere wereldstreken naar Europa zijn verhuisd,

en wel uit Siberié, uit Klein-Azié en uit Afrika.

Ofschoon de heer Albarda zich vooralsnog niet in alle

opzigten met de stellingen van Dr. E. Hoffmann kan veree-

nigen, komt het hem voor, dat het werkje uit een faunis-

tisch oogpunt zeer veel nut kan hebben, en dat het, niet-

tegenstaande de scherpe critiek, die het van de Belgische

Entomologen moest verduren, toch hoogst lezenswaard is.

Dewijl Spreker bemerkt, dat het bedoelde geschrift, hem

welwillend door den Schrijver toegezonden, bij de meeste

leden nog onbekend is, meent hij niet beter te kunnen

doen dan het aan de bibliotheek ten geschenke te geven,

waardoor de leden, die zulks verlangen, in de gelegenheid

zullen zijn er nadere kennis mede te maken.

De heer Snellen van Vollenhoven geeft aan de

leden eenige exx. eener lijst van alle inlandsche Lepidoptera,

waarop aangeteekend is welke soorten nog niet in het be-

kende insectenwerk van Sepp zijn behandeld. Hij deelt voorts

mede dat hij voor eenigen tijd van den heer W. Mink te

Crefeld, corresponderend lid onzer Vereeniging, een brief

ontvangen had die eene aanmerking bevatte betreffende

de tweederlei vormen van het wijfje van Microphysa psela-

phoides, afgebeeld in den 16° jaargang van ons Tijdschrift

op Plaat 5, fig. 10 en 11. De heer Mink gaf als zijne mee-

ning op, dat het in fig. 11 voorgestelde insect niet het

wijfje is van Mier. pselaphoides, maar van Micr. elegantula

Bärensprung of volgens Fieber Zygonotus elegantulus Bàr. Tot

staving van zijn beweren voegde de heer Mink er bij, dat

hij deze soort voor eenige jaren in beide sexen bij Crefeld

gevangen had en wel daaronder tweemaal in copulatie,

zoodat bij hem geen twijfel bestond of zij waren twee sexen

van eene en dezelfde soort, hoe verschillend het mannetje

en wijfje ook mogen wezen in uiterlijken vorm. Noch

Bärensprung, noch Fieber heeft het wijfje gekend; beiden

VERSLAG. XXI

hebben uitsluitend het mannetje beschreven, doch Mink

heeft het wijfje doen kennen in een opstel in de Stettiner

Entomologische Zeitung voor 1861 (pag. 128) en met zijne

beschrijving aldaar stemt mijne beschrijving volkomen over-

een. Volgens Mink vindt men beide sexen tegen de stam-

men van oude boomen in parken en bosschen in Julij. —

In een later geschreven brief meldde hij dat hij ook dit

jaar de soort weder in verscheidene exemplaren tegen boom-

stammen had aangetroffen en dat hij bij de eerste gelegen-

heid een paartje zou overzenden.

Tot beter verstand van de eerste mededeeling moge dienen

dat Fieber in zijne « Europaeischen Hemipteren » wel eene

familie Microphysae aanneemt, maar niet het geslacht Micro-

physa (hoe dit te rijmen zij, is niet regt duidelijk). In ge-

noemde familie komen volgens hem 3 Europesche geslachten

voor, Myrmedobia, Idiotropus en Zygonotus; dit laatste is

hetzelfde als Westwood’s Microphysa. Fieber geeft niet op

waarom hij dezen naam als generieken naam verwerpt en

als familienaam behoudt.

Voorts zegt dezelfde Spreker nog ongeveer het volgende:

«Voor eenige jaren vond ik in mijnen tuin te Leiden

laat in het najaar op eene Fuchsiaplant eenige zeer fraaije

larven van bladwespen, die ik afbeeldde en bewaarde , doch

niet tot imago kon brengen. In het vorige jaar vond ik

dergelijken in September in menigte in het Haagsche bosch

op Gircaea lutetiana, die aldaar in overvloed groeit. Ik zocht

nu na in het uitmuntende werk van J. H. Kaltenbach «die

Pflanzenfeinde aus der Klasse der Insekten» of hem deze

larve ook bekend was en vond werkelijk onder de zes

insectensoorten, die volgens dezen schrijver op het heksen-

kruid leven, een Tenthredo Colon vermeld , met de beschrijving

der larve, die volkomen overeenstemde met mijne teekening.

Ofschoon ik in September een dozijn larven had opgekweekt ,

is daaruit in Junij geen enkele wesp bij mij te voorschijn

sekomen, maar daar ik bijna dagelijks eene wandeling door

het bosch maak, hield ik voortdurend het 00g op de Circaea en

XXII VERSLAG.

zag op zekeren zonnigen Julijdag tot mijn genoegen blad-

wespen daarover vliegen en er zich op nederzetten. Dien

dag en den volgenden heb ik een achttal wespen verzameld,

die kennelijk elkander met liefkozingen navlogen. Die wes-

pen waren T. Colon. Geene andere bladwesp heb ik immer

op de Circaea aangetroffen; ik meen dus geregtigd te zijn

om aan te nemen dat de gevangen wespen voortgekomen

zijn uit dergelijke larven als-ik in het vorige najaar op het

heksenkruid heb waargenomen en denk de beschrijving in

mijne Inlandsche bladwespen op te nemen. Naar verhouding

tot het aantal larven in den herfst van 1873 was het getal

wespen zeer gering, doch dit is, behalve aan de gewone

oorzaken, die de ontwikkeling van vele individuen tegen-

houden, voornamelijk aan de langdurige koude in het voorjaar

toe te schrijven.”

Eindelijk laat Spreker nog afbeeldingen van eenige sluip-

wespen rondgaan, als: eene nieuwe soort van Eupelmus,

die misschien zelfs een nieuw genus naast Eupelmus zal

moeten vormen; het mannetje van Agriotypus armatus, den

vijand der Phryganenlarven; beide sexen van Ichnewmon

latrator Gr. en de varieteit van het wijfje met korte vleu-

geltjes zonder areola, welke bijzonderheid Gravenhorst

aanleiding had gegeven om voor dit dier een nieuw genus

onder den naam van Brachypterus te vormen. De eerste

der genoemde sluipwespen was door den heer G. A. Six

dezen zomer onder meer andere zeldzaamheden bij den

Haag ontdekt, de overigen waren ter afbeelding overgezonden

door den Entomoloog Chr. Drewsen van Kopenhagen. Ichneu-

mon latrator is overigens ook reeds vroeger in ons vaderland

aangetroffen, doch voor zooverre Spreker bekend is, de

verscheidenheid met korte vleugeltjes nog niet.

De heer Leesberg vermeldt, dat hij in het jongste

voorjaar, onder de schors van een gevelden beuk, een

exemplaar heeft gevonden van Platydema violacea F., een

coleopteron dat tot dusver slechts zeer zelden in weste-

VERSLAG, XXIII

lijk Europa is aangetroffen. Hij meent dat de mededeeling

dezer vindplaats welligt aanleiding zal geven, dat deze

Diaperide ook elders in ons land zal worden ontdekt.

Voorts werden door hem rupsen van Asopia farinalis L.

waargenomen in de kurken van flesschen met zoeten wijn;

zij vraten de kurk tot aan het ondereind door, tot niet

geringe schade van den inhoud der flesschen, verpopten

zich tegen den hals der flesch en leverden na verloop van

vier of vijf weken den vlinder.

De heer Backer laat ter bezigtiging rondgaan een

exemplaar van Trochilium crabroniforme Lewin, dat hij den

13 Julij van dit jaar te Oosterbeek aan den Rijnkant tus-

schen het rijswaard ontdekte, en waarop hij de aandacht

vestigt wegens de groote zeldzaamheid; zijnde een exem-

plaar vóór welligt meer dan een vierde eeuw hier te lande

gevangen, en de soort, zooveel hem bekend is, sedert niet

meer waargenomen.

In de tweede plaats vertoont dezelfde Spreker een paar

merkwaardige verscheidenheden van Papilio Machaon L.

Beiden missen schier geheel den gewonen zwarten rand

langs den buitenkant der bovenvleugels, waardoor de nu

gele rand een in toog loopend vreemd voorkomen geeft;

een der exemplaren heeft bovendien aan het boven uiteinde

der ondervleugels een rood vlekje, dat bij deze vlinder-

soort wel meer wordt waargenomen.

De heer Lodeesen stelt ter bezigtiging een exemplaar

van Nola strigula W. V., in de maand Julij jl. door hem

onder Eemnes gevangen, van welke soort tot dusver alleen

door den heer Heylaerts een voorwerp in de omstreken van

Breda was gevonden.

De heer Ritsema deelt ongeveer het volgende mede:

Een in het vorig jaar te Neurenberg verschenen werkje

van Dr. Ludwig Koch, getiteld: Uebersichtliche Darstellung

XXIV VERSLAG.

der Europäischen Chernetiden (Pseudoscorpione) deed Spreker

besluiten eens te onderzoeken welke soorten van Bastaard-

schorpioenen er in ons land voorkomen. Hij gaf zijn

voornemen aan verschillende onzer entomologen te kennen,

met het verzoek hem in het verzamelen dezer diertjes be-

hulpzaam te zijn. Aan hunne welwillendheid is het dan

ook grootendeels te danken dat hij reeds nu eene lijst van

een achttal inlandsche soorten, verdeeld over vijf geslach-

ten, kan overleggen 1), terwijl tot nu toe slechts twee

soorten als inlandsch waren opgeteekend Ghelifer (Cheiri-

dium) Musaeorum Leach en Chelifer cancroides Linn., in

Snellen van Vollenhoven’s Gelede dieren van Nederland. Dat

er in ons land nog vele andere soorten gevonden zullen

worden is zeer waarschijnlijk, daar Koch in het genoemde

werkje 48 soorten vermeldt, die over 9 geslachten ver-

deeld zijn.

Voorts is Spreker zoo gelukkig geweest Acentropus niveus

Oliv. in de tweede helft van deze maand (Augustus) aan

den vijver van het landgoed Beekhuizen bij Arnhem in

groote menigte, doch weder alleen in het mannelijke ge-

slacht, aan te treffen (een 30tal voorwerpen werden ter

bezigtiging rondgegeven.) Dit is dus voor ons land reeds

de vierde vindplaats van dit vlindertje, als: Overveen bij

Haarlem (Wevenbergh en Ritsema), Noordwijkerhout (de

Graaf), de Koog op Texel (Ritsema) en nu ook Beekhui-

zen bij Arnhem (Ritsema). Met grond meent hij dan ook

te mogen voorzien dat het nog op vele plaatsen van ons

land zal worden aangetroffen, en welligt even gemeen

zal blijken te zijn als de bekende land-phryganide (Enoicyla

pusilla Burm.) die nu reeds in de provinciën Noord- en

Zuidholland, Utrecht, Noordbrabant, Gelderland en Gro-

ningen gevonden is.

Van meer belang evenwel is het vangen (eveneens in

de maand Augustus van dit jaar) van een’ vrouwelijken

1) Zie Bijlage A achter dit Verslag,

VERSLAG. XXV

Acentropus met goed cntwikkelde vleugels door Pater Max.

Vinc. Aghina in het Dominicaner klooster te Huissen. Dit

wijfje, dat des avonds op het licht der lamp afkwam en

daarna, even als bij de mannetjes van den Miveus is waar-

genomen, zeer wild over de tafel bleef rondvliegen, is aan-

merkelijk grooter dan de door mij op verschillende plaatsen

gevangen Niveus-mannetjes, hoewel deze onderling ook nog

al eenig verschil in grootte aanbieden; voorts is bij dit

wijfje de voorrand der voorvleugels vrij sterk uitgebogen ,

terwijl hij bij de Niveus-mannetjes vlak, voorbij het mid-

den zelfs iets ingedeukt is; verder zijn de voorvleugels

vrij eenkleurig blaauwgrijs (de franje echter is helder wit),

voorbij het midden langs den voorrand slechts flaauw ver-

donkerd, met een donker streepje op de dwarsader, terwijl

de Niveus-mannetjes geene teekening op de dwarsader hebben.

Genoemde kenmerken nu zijn de hoofdpunten, waarin

beide sexen van de door Spreker als tweede soort van het

geslacht Acentropus beschouwde Latipennis Möschl. van de

Niveus-mannetjes verschillen, en volgens Möschler ook ver-

schillen moeten. Het bestaan van twee soorten is echter

nog geene uitgemaakte zaak. Dunning b. v. neemt slechts

ééne soort aan (Niveus Oliv.), aan welke hij twee vormen

van wijfjes toekent, en wel eene met rudimentaire, de

andere met volkomen ontwikkelde vleugels. Acentropus lati

pennis Möschl., volgens Dunning volkomen gelijk aan

Zancle Hansoni Steph., zou dan de vrouwelijke vorm met

goed ontwikkelde vleugels zijn. Ook MacLachlan meent

na het onderzoek der anaal-aanhangsels van mannetjes van

de verschillende vindplaatsen slechts eene enkele soort te

mogen aannemen.

Dat dit vraagstuk kan worden opgelost door het vangen

of kweeken van vrouwelijke individuen van Overveen,

Noordwijkerhout, Texel of Beekhuizen, en van mannelijke

individuen van Huissen, is gemakkelijk in te zien. Voor-

loopig doet Spreker reeds opmerken, dat onder de honderden

van individuen, door hem op de eerstgenoemde plaatsen ver-

XXVI VERSLAG.

zameld, geen enkel wijfje werd aangetroffen, maar dat hij

door kweeking van rupsen, uit de Brouwerskolk bij Over-

veen afkomstig, wijfjes verkreeg die slechts van vleugelru-

dimenten voorzien waren !), en zich onder de oppervlakte

van het water bleven ophouden, terwijl het eerste voor-

werp het beste dat te Huissen gevangen werd, juist een

wijfje met goed ontwikkelde vleugels is. Hoewel Spreker

gedurende twee dagen aan het water in de nabijheid van

het klooster te Huissen ijverig naar meerdere exemplaren

gezocht heeft, is het hem niet mogen gelukken een enkel

voorwerp te vinden, reden waarom Pater Aghina de wel-

willendheid had het door ZWEerw. gevangen voorwerp

tijdelijk af te staan, ten einde het in deze vergadering ter

bezigtiging aan te bieden.

Spreker eindigt deze mededeeling met de verzekering

dat hij niet zal rusten voordat het duistere in de Acen-

tropus-quaestie geheel is opgehelderd.

Nadat de verschillende ingeschreven sprekers het woord

hebben gevoerd en de Voorzitter in omvraag gebragt heeft

of een der Leden nog eenige mededeeling had te doen,

verzoekt de heer A. Brants het woord, om een door hem

geuit, doch niet algemeen gedeeld gevoelen nader te ver-

dedigen.

Bij de beschrijving namelijk, der levenswijze van Psyche

plumifera Ochs. , opgenomen in Sepp’s Nederlandsche vlinders

(2° serie, deel III, afl. 28, bl. 154 e. v.) — zoo spreekt de heer

Brants in hoofdzaak — had hij beweerd, dat de rupsen

der Psychiden, hare zakken ter verpopping vastgesponnen

hebbende, zich vóór de aflegging der laatste rupsenhuid in

die zakken omwenden en dus met de naschuivers komen

te staan bij de vroegere mondopening der woning, thans

aan het een of ander stevig voorwerp vastgesponnen; Z00-

1) Eenmaal vond de heer Ritsema in dezen vijver eene vrouwelijke pop, die goed

ontwikkelde vleugelscheeden vertoonde; daar hij haar echter uit het spinsel verwijderd

had kwam zij niet tot ontwikkeling,

VERSLAG. XXVII

dat zij bij de verpopping de afgelegde rupsenhuid te zamen

drukken tegen dit vastgesponnen gedeelte van den zak,

met het gevolg dat deze huid dan ook steeds in de woning

aanwezig blijft.

Die bewering nu, waardoor Spreker in gevoelen verschilde

met den geachten Schrijver der verhandeling over Psyche

hirsutella Hbn. (zie Sepp’s Nederlandsche vlinders, 2° serie,

deel III, afl. 14, bl. 74 e. v.), was den heer B. gebleken van ver-

schillende zijden te zijn afgekeurd als niet voldoende geregt-

vaardigd. Het was hem derhalve dubbel aangenaam, zijne mee-

ning thans door latere waarnemingen te kunnen bevestigen.

Bij opening toch van een aantal vastgesponnen zakken

van verschillende Psychiden, als van Psyche villosella Ochs.,

Psyche opacella H.S., Psyche plumifera Ochs. en Epychnopteryx

Helix Siebold, bleek het vooreerst dat de poppen van beide

sexen steeds met den kop naar de opengebleven achter-

opening van den zak zijn gekeerd, en ten tweede dat de

afgelegde rupsenhuid altijd in de zakken aanwezig blijft

en het staarteinde der pop omklemt. Ten einde dit aan de

Leden te doen zien, laat de heer B. verscheidene opengesne-

den zakken van Psyche opacella H.S. en Epychnopteryx Helix

Siebold (allen vrouwelijke exemplaren) rondgaan, waarın

zoowel nog de rupsenhuid als de pop of haar vlies aanwezig

waren. Spreker meent dus, dat het voor de vier genoemde

soorten !) niet te betwijfelen valt, of de afgelegde rupsen-

huid wel steeds in de woning achterblijft; terwijl de om-

gewende plaatsing der Psychiden-pop, ook voor andere

soorten, eene verwijdering dier huid uit den zak, zeer

onwaarschijnlijk maakt. Op dezen grond meent hij dus te

mogen blijven bij zijn gevoelen, dat ook de huidjes door

den heer Heylaerts aan de vastgesponnen zakken van Psyche

hirsutella Hbn. waargenomen, niet van de verpopping, maar

van eene vorige vervelling afkomstig waren.

1) Een, na de vergadering, van den heer Ritsema ontvangen zak van Psyche graminella

W. V. 2, bewees het ook voor deze soort,

XXVIII VERSLAG.

De heer Snellen van Vollenhoven oppert hierop echter

de veronderstelling, dat de rupsen zich niet ter verpopping

omwenden, doch dat de nog weeke pop terstond de afge-

stroopte huid uit den zak dringt en zich eerst daarna omkeert,

om met de voorste ledematen naar de achteropening van

haar verblijf gewend te zijn. De heer Brants verzekert

evenwel, dat hij in reeds vastgesponnen zakken nog onver-

anderde en toch reeds omgewende rupsen aantrof; hetgeen

nader bevestigd wordt, doordien de heer Snellen, staande de

vergadering, twee vastgesponnen woningen van Psyche opa-

cella H. S. opent, in ieder van welke zich eene verdroogde

rups bevindt, beiden echter reeds met den kop naar de

achteropening van den zak gekeerd.

De Voorzitter, de heer Albarda, kan zeer goed het ge-

voelen van den heer Brants deelen, dat de rupsen der

Psychiden zich vöör de verpopping in haren zak omdraaijen,

doch verzekert ten stelligste — hierin gesteund door de

heeren Snellen en Ritsema — dat alle zakken van Psyche

hirsutella Hbn. door hen bij den heer Hevlaerts gezien,

een rupsenhuidje in of bij de achteropening voerden, het-

welk na de vastspinning daaruit was te voorschijn gekomen

en dus hoogst waarschijnlijk de huid was, die bij de ver-

popping werd afgelegd.

De heer Brants wil gaarne aannemen dat er bij Psyche hirsu-

lella, in tegenstelling met de door hem gekweekte Psyche’s,

cen rupsenhuidje achteraan den vastgesponnen zak te voor-

schijn komt, te meer daar de heer Albarda toevallig een zak

van genoemde soort, met een huidje er aan, kan vertoonen;

doch waagt de opmerking dat dit even goed de huid kan

zijn, die de rups reeds bij de laatste vervelling aflegde,

doch die in de sluitdraden der naauwe achteropening van

den zak blijft haken, totdat het dier haar, na de vastspinning

van den zak en de omwending daarin, doeh vóór de ver-

popping, er uit werkt, ten einde bij het uitbreken als vlinder

geene belemmering te ontmoeten.

Dit gevoelen viel gemakkelijk te toetsen, indien deze zak

VERSLAG. XXIX

slechts werd onderzocht, waartoe de Voorzitter hem wel-

willend afstond.

Bij opening bleek nu aan de heeren Albarda, Snellen en

andere belangstellende Leden, dat zich, behalve de rupsen-

huid, aan het achtereind aanwezig, in dezen zak in de

eerste plaats het vlies eener mannelijke pop bevond (waaruit

een Ichneumon was gebroken) en bovendien, tegen de vast-

gesponnen vooropening aangedrukt, het laatste bij de ver-

popping afgestroopte rupsenhuidje; zoodat het overtuigend

bleek, dat ook bij Psyche hirsutella de laatste rupsen-

huid in den zak aanwezig blijft en de daaraan, na

de vastspinning verschijnende huidjes slechts overblijfselen

van vroegere vervellingen kunnen zijn.

De vergadering aarzelt thans niet meer om als bewezen

aan te nemen dat de rupsen der Psychidae hare zakken ter

verpopping met de vooropening vastspinnen; zich vervolgens

daarin omwenden, zoodat zij met den kop bij de achter-

opening komen; de zakken daarna zuiveren van de daarin

aanwezige overblijfselen van vroegere vervellingen of van

andere stoffen; en eindelijk de rupsenhuid afleggen, die

tegen de vastgesponnen vooropening van den zak wordt

te zamen gedrukt en daar steeds aanwezig blijft. ’)

Nog vestigt Dr. Everts de aandacht der vergadering

op een geschikt middel om eene der zeldzamere Silphiden,

1) Op bovenstaande wijze kwam de Nederlandsche Entomologische Vereeniging,

uitsluitend op grond van eigen waarnemingen, tot een gevoelen, dat reeds voor meer

dan het vierde eener eeuw door Zeller verkondigd werd, toen hij, handelende over

Psyche apiformis, op bladz. 427 der Isis voor 1847 schreef: # Zwei Raupen hatten

„ihre abgestreiften Bälge schon herausgeschoben. Von diesen 2 Raupen untersuchte

„ieh am 13 März die eine; sie war noch unverwandelt und hatte sich mit dem Kopfe

„zegen das Afterende des Sackes gekehrt und sich mit Fäden umgeben. Die heraus-

„geschobene Haut war also von der vorigen Häutung, nicht von der der Verpuppung

» unmittelbar vorhergehenden. »

Het is der Redactie aangenaam zieh door de oplettendheid van den heer Snellen

in staat gesteld te zien op bovenstaand getuigenis van Prof. Zeller te kunnen wijzen,

dat het gevoelen van den heer Brants zoo krachtig steunt, en ten overvloede de

aandacht te vestigen op een stuk van Zeller in Zsis 1840 bl. 214 (voor Psyche

calvella), alsmede op de Stettiner Entomologische Zeitung 1874, bl. 230, waarin

C. Berg de bovenverdedigde meening insgelijks bevestigt.

XXX VERSLAG.

Necrophilus subterraneus TL, magtig te worden. Gedurende

zijn verblijf te Göttingen in dezen zomer is hem gebleken,

dat men, door een aantal exemplaren van Helix pomatia

stuk te slaan en opeen te hoopen, meermalen in de gele-

genheid is deze fraaije soort te verzamelen. Welligt kan

deze wijze van behandeling er toe leiden, dat wij eenmaal

die soort ook als tot onze Fauna behoorende kunnen aan-

teekenen.

Voorts vermeldt nog de heer A. B. van Medenbach

de Rooy, dat de rups van Ocneria Monacha L. dit en het

vorige jaar in eenige dennenbosschen van Gelderland groote

verwoestingen heeft aangerigt. In 1873 had hij opgemerkt,

dat ter plaatse waar de rupsen in groote menigte voor-

kwamen, zich ook vele koekoeken bevonden, die onophou-

delijk jagt op haar maakten; niettemin had hij geene be-

langrijke vermindering van het aantal rupsen kunnen be-

speuren. Daar deze soort zich uitsluitend in de takken

verpopt, meent hij dat het kwaad zou zijn te beteugelen,

door zooveel mogelijk de spinsels en poppen, die tusschen

de naaldelooze takken zeer in ’t oog vallen, bijeen te

zamelen en te vernietigen. Er was daaraan weinig gedaan,

met het gevolg dat de rupsen zich dezen zomer op nieuw

in schrikbarende hoeveelheid vertoonden en zich meer

over al de dennen- en eikenbosschen in den omtrek ver-

spreidden, zoodat er aan geen uitroeijen meer te denken

viel. In dezen zomer van daar medegebragte poppen had-

den grootendeels de melanische verscheidenheid opgeleverd.

Eindelijk geeft de heer Snellen nog eenige toelichting

op de afbeelding eener rups, waarvan de teekening was

vervaardigd en ingezonden door het nieuwe lid der Veree-

niging, den heer van Leeuwen, die, op grond der beschrij-

ving, door Snellen in zijne « Vlinders van Nederland» naar

Wilde gegeven, meende dat het de rups van Nola confu-

salis zou kunnen zijn, met uitzondering echter, dat de

VERSLAG. XXXI

ruggestreep aldaar ongelijk breed wordt genoemd. Onge-

lukkig had de heer van Leeuwen de rups niet tot ontwik-

keling kunnen brengen. De heer Snellen gelooft dat de

afbeelding inderdaad die van de genoemde soort is. 1)

Niemand verder het woord verlangende, sluit de Voor-

zitter de vergadering, onder dankbetuiging aan de verschil-

lende sprekers voor hunne wetenschappelijke mededeelingen.

Aan de excursie, den volgenden dag in de omstreken van

de Rhedersteeg ondernomen, werd door al de ter vergadering

opgekomen leden, met uitzondering van den heer Backer,

en bovendien nog door Dr. Kallenbach uit Rotterdam deel-

genomen. Ofschoon dit bij het ongestadige weder der laatste

dagen weinig te verwachten was, werd zij door vrij goed

weder begunstigd. Er werd voornamelijk achter Rhederoord

en in de zoogenaamde Onzalige bosschen gejaagd. Voor de

Lepidopterologen viel de buit niet bijzonder mede, wijl zij

bijna niets dan gewone soorten vingen. Wat Coleoptera

betreft, deelde Dr. Everts een lijstje van gevangen soorten

mede, waarop onder anderen voorkomen : Notiophilus biguttatus

F., Anchomenes gracilis St., Bembidium punctulatum Drap.,

Philonthus corvinus Er., Strophosomus obesus Marsh., Apion

penetrans Germ., Trifolii L., flavipes F. en virens Hrbst,

Plectroscelis concinna Marsh., Longitarsus ochroleucus Marsh.,

en Psylliodes marcidus Ill. Als min of meer zeldzame Orthop-

tera, Hymenoptera en Hemiptera, op deze excursie gevangen,

gaf Dr. Snellen van Vollenhoven op:

Orthoptera.

Blatta Ericetorum Wesm., beide sexen op heide.

Ephippigera Vitium Serv., 2 wijfjes op Ulex europaeus.

Odontura punctatissima Bosc, 1 2 op Ulex eur.

1) Eene latere mededeeling van den heer Snellen bevestigt dit. Hij zegt daarbij,

dat de teekening vrij goed overeenkomt met de beschrijving, door Speyer in de

Stettiner Entomol. Zeitung, 1873 blz. 357 gegeven. Speyer noemt aldaar Wilde’s be-

schrijving #kurz und nicht ganz zutreffend. »

XXXII VERSLAG.

Hemiptera.

Cimex lituratus Kl., zeer bont gekleurd, vele exemplaren

op heide en Ulex europaeus.

Acanthosoma griseum L., een groen ex. d.

>» ferrugator L., een ex. op heide.

Alydus calcaratus L., een ex. op gaspeldoorn (Ulex).

Pachymerus Pini L., een ex.

» rusticus Fall., een gepaard paar.

» sabulosus Schill., een ex. in kleur eenigszins

afwijkend van de Driebergschen.

Monolocoris Filicis L., 3 ex. op Pteris aquilina.

Phytocoris longicornis Wolff, 2 ex.

Oncotylus Tanaceti Fall., 1 ex.

Nabis brevipennis Hahn.

Oxyrrhachis Genistae F. op gaspeldoorn.

Jassus (Athysanus) plebejus? Fall. 4 ex.

Hymenoptera.

Tryphon elongator F.

Lissonota bellator Grav.

Blacus (Ganychorus) tuberculatus Wesm. 9, nieuw v. d. F.

Eulophus Larvarum Latr.

Proctotrupes gravidator L.

Myrmosa atra Latr. 4, bijzonder groot van statuur.

Ook door sommige andere leden werden exemplaren

medegenomen van de ook in volwassen staat ongevleugelde

Locustide Ephippigera Vitium Serv. Onder de Diptera, door

den heer van der Wulp gevangen, waren merkwaardig

Limnophila placida Meig., Empis serotina Lòw en eene kleine

Tachinine, Tachina mutabilis Fall., die in het geslacht Masicera

schijnt te moeten worden geplaatst, althans niet behoort tot

Meigenia, waaronder Schiner haar in zijne Fauna austriaca

rangschikt, waarschijnlijk zonder zelf de soort te kennen. Cyr-

toneura curvipes Macq. en Hydrotaea ciliata F. waren voorts niet

zeldzaam in het geboomte digt bij den oever van den IJssel.

Bijlage A.

DER TOT

NEAFA MCE; IST

HEDEN

IN NEDERLAND WAARGENOMEN

BASTAARD-SCHORPIOENEN (CHERNETIDEN)

1. Musæorum

Leach.

2. Reussii

C. Koch.

3. Hahnii

C. Koch

DOOR

C. RITSEMA Cz.

cHEIRIDIUM Menge.

Leach, Zool. Misc. III. n°. 5. Te

— C. Koch, Die Arachniden,

Bd. X. p. 43; T. 338. f. 781.

— Menge, Ueber die Schee-

renspinnen , Chernetidiae.

p.36. — L. Koch, Uebers.

Darstell. d. europ. Cherneti-

den, p. 2.

Leiden, Herklots.

Het geheele jaar door in

doozen met insecten in het

Leidsch Museum, in een

oude hombre-doos en onder

de wespennesten van mijne

collectie te Haarlem, Rit-

sema.

CHERNES Menge.

C. Koch, Die Arachniden, Bd. Te Leiden, Snellen van Vol-

X. p. 48; T. 340. f. 785. —

L. Koch, Uebers. Darstell. d.

europ. Chernetiden, p. 5.

lenhoven. — Bij menigte in

den zonnenschijn op ver-

welkte släbladeren op een

mesthoop te Rhoon, Schep-

man.

C. Koch, Die Arachniden, BA. In Holland, de Haan. — Den

X. p. 51; T. 340. f. 787. —

L. Koch, Uebers. Darstell. d.

europ. Chernetiden, p. 12.

18% April tegen den stam

van een perenboom in een

tuin te Middelburg, de Man.

— Achter de schors van een

wilg in Mei bij Leiden, Rits.

— Achter id. in Augustus te

Rhoon, Schepman.

III

XXXIV

4. (‘aneroides

Linné.

5. Schaefferi

C. Koch.

6. Granulatus

C. Koch.

7. Ravi

L. Koch.

8. Muscorum

C. Koch.

VERSLAG.

CHELIFER Geoffroy.

Linnaeus, Syst. Nat. tom. I. Komt

pars II. p. 1028.— C. Koch,

Die Arachniden Bd. X. p.41;

T. 338. f. 780. — Menge,

Ueber die Scheerenspinnen,

Chernetidae. p. 30. T. 4.

f. 5. — L. Koch, Uebers.

Darstell. d. europ. Cherneti-

den p. 16.

in Nederland voor

volgens Snellen van Vol-

lenhoven’s Gelede dieren van

Nederland, dl. I. blz. 69,

doch is niet door mij gezien.

C. Koch, Die Arachniden, Bd. Onder steenen in April in

X. p. 55; T. 341. f. 790. —

L. Koch, Uebers. Darstell.

d. europ. Chernetiden, p. 17.

de duinen, Snellen. — Onder

id. in Mei te Rhoon, Schep-

man.

C. Koch, Die Arachniden, In een huis te Leiden, in Mei,

Bd API TI. LAUT.

— L. Koch, Uebers. Darstell.

d. europ. Chernetiden. p. 21.

Jentinck. — In een huis te

Oosterbeek in Junij, Rit-

sema.

CHTHONIUS C. Koch.

L. Koch, Uebers. Darstell. d. Onder steenen aan den oever

europ. Chernetiden, p. 48.

OBISIUM Illiger.

van de Maas bij Rotterdam

in Mei, Schepman. — Onder

steenen aan den oever van

den IJssel bij Westervoort

in Augustus, Ritsema.

C. Koch, Die Arachniden, In Nederland, Groll. — In

Bd. X. p. 67; T. 344. f. 799.

— L. Koch, Uebers. Darstell.

d. europ. Chernetiden, p. 64.

November by Leiden, de

Man. — Twee wijfjes (de

eijeren onder den buik dra-

gende) den 10 Mei in spin-

seltjes in een vermolmden

wilg bij Leiden, Rits. — 12

Mei achter de schors van een

populier bij Leiden, id. —

24 Mei in vermolmd hout in

de Scheveningsche boschjes,

id. — In Januarij achter de

schors van een ijpenboom te

Voorburg, Ivangh Schep-

man.

LIJST DER LEDEN

NEDERLANDS CHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING,

op 29 Augustus 1874,

MET OPGAVE VAN HET JAAR HUNNER TOETREDING, ENZ.

Pete

BEGUNSTIGERS.

Teyler’s Stichting te Haarlem. 1860.

De heer Mr. ©. W. Hubrecht, te Leiden. 1859.

» » >. Kneppelhout, Hemelsche Berg te Oosterbeek. 1867.

» » Francois P. L. Pollen, te Scheveningen. 1867.

Mevrouw Hartogh Heys van de Lier, geb. Snoeck, te ’s Gravenhage. 1868.

De heer Dr. F. J. I. Schmidt, te Rotterdam. 1869.

» » Mr. J. Thiebout, te Zwolle. 1869.

» » Jhr. Mr. W. C. M. de Jonge van Ellemeet, te Oost-Capelle

bij Middelburg. 1870.

» n Jhr. F. van den Santheuvel, te Dordrecht. 1870.

EERELEDEN.

De heer C. F. Westerman, Direeteur van het Koninklijk Zoologisch

Genootschap Natura Artis Magistra, te Amsterdam. 1858.

» » H. T. Stainton, Esq. Mountsfield, Lewisham bij Londen. 1861.

» » Dr. C. Felder, lid der Kais. L. C. Academie der Naturwis-

senschaften en Burgemeester van Weenen. 1861.

n° » Prof. Dr. H. Löw, te Guben. 1862.

n n Prof. J. O. Westwood, F. L. S., Directeur van het Hopean

Museum te Oxford. 1862.

» A. E. W. Ludeking, Officier van gezondheid bij het Nederl.

Indische leger. 1862.

» » Jhr. J. L. C. Pompe van Meerdervoort, oud-Officier van ge-

zondheid, practiserend geneesheer te ’s Gravenhage. 1864,

XXXVI LIJST DER LEDEN ENZ.

De heer Prof. J. J. P. Hoffmann, te Leiden. 1865.

» » Dr. Gustav L. Mayr, te Weenen. 1867.

» » Dr. H. D. J. Wallengrèn, te Farhutt, bij Högandäs in Zweden.

its vals

n » R. MacLachlan, F. L. S., te Londen. 1871.

n» Dr. T. Thorell, Hoogleeraar in de Zoologie aan de Hoogeschool

te Upsala in Zweden. 1872.

+ » Dr. C. A. Dohrn, President der Entomologische Vereeniging

te Stettin. 1873.

» » M. E. Baron de Selys Longehamps, te Luik. 1874.

n » Dr. V. Signoret, te Parijs. 1874.

CORRESPONDERENDE LEDEN.

De heer Prof. Arn. Förster, Hoofdleeraar aan de Hoogere Burgerschool

te Aken. 1855.

5» » Emil vom Bruck, te Crefeld. 1853.

s » Dr. C. Stal, Professor aan het Kon. Zoologisch Museum te

Stockholm. 1864.

» » Frederic Moore, Bestuurder van het Museum der voormalige

Oost-Indische Compagnie te Londen. 1864.

» » Je W. May, Consul-Generaal der Nederlanden te Londen. 1865.

» » Mr. J. W. van Lansberge, Buitengewoon Gezant en gevol-

magtigd Minister der Nederlanden te Brussel. 1865.

» » Prof. P. C. Zeller, Grünhof bij Stettin. 1867.

» + W. Mink, Hoofdleeraar aan de Hoogere Burgerschool te Cre-

feld. 1867.

+ » Dr.H. Weyenbergh, Hoogleeraar aan de Hoogeschool te Cordova

in de Argentijnsche Republiek. 1872.

» » Dr. W. Marshall te Weimar. 1872.

n n J. Putzeys, te Brussel. 1874.

n n À. Fauvel, te Caen. 1874.

BUITENLANDSCHE LEDEN

De heer Henri Vicomte de Bonvouloir, Archiviste-adjoint de la Société

entomologique de France, te Parijs, Rue de l'Université, 15.

» » H. Jekel van Westing, lid der K. Acad. der natuuronderzoe-

kers te Moscou en van verscheidene entomol. genootschappen,

te Parijs, Rue Letort, 2.

GEWONE LEDEN.

1845-46.

De heer Dr. J. G. H. Rombouts, te Amsterdam.

» » E.M. van der Wulp, Spui, n°. 93, te ’s Gravenhage. — Diptera.

LIJST DER LEDEN ENZ. XXXVII

De heer Dr. M. C. Ver Loren van Themaat, huize Schothorst, te

De heer

”

Hoogland bij Amersfoort. — Algemeene Entomologie.

J. W. Lodeesen, Prinsengracht bij de Reestraat, KK, 561,

te Amsterdam. — Lepidoptera indigena.

Dr. J. R. E. van Laer, te Utrecht.

Dr. P. H. J. Wellenbergh, te Oisterwijk.

Mr. H. Ver Loren van Themaat, te Utrecht. — Lepidoptera.

Mr. S. C. Snellen van Vollenhoven, Phil. nat. Dr., 2de Van den

Boschstraat, 34, te ’s Gravenhage. — Hymenoptera en Hemiptera. —

W. O. Kerkhoven, te Twello.

1851-52.

R. T. Maitland, Directeur van den Kon. Zoologisch-botanischen

Tuin te ’s Gravenhage. — Algemeene Entomologie.

P. C. T. Snellen, Zuidblaak, wijk 2 n°. 12, te Rotterdam. —

Lepidoptera.

Dr. M. Imans, te Utrecht.

Dr. W. A. J. van Geuns, Oude Gracht, te Utrecht.

1852—53.

N. H. de Graaf, Haarlemmerstraat, te Leiden. — Lepidoptera.

Mr. H. W. de Graaf, Noordeinde, 123, te ’s Gravenhage. —

Inl. Lepidoptera, bijzonder Microlepidoptera.

G. M. de Graaf, Heerengracht, te Leiden. — Lepidoptera.

Dr. L. A. J. Burgersdijk, Hoogleeraar aan het Athenaeum te

Deventer. — Algem. Entomologie.

G. A. Six, De Ruiterstraat, 11, te ’s Gravenhage. — Hymenoptera.

Dr. W. Berlin, Hoogleeraar aan het Athenaeum te Amsterdam.

1855-56.

A. A. van Bemmelen, Directeur van de Diergaarde te Rol-

terdam. — Algemeene Entomologie.

Mr. E. A. de Roo van Westmaas, Huize Daalhuizen, te Velp. —

Lepidoptera.

M. Breukelman, te Delfshaven. — Lepidoptera.

1856-57.

Mr. J. Herman Albarda, te Leeuwarden. — Inlandsche Lepi-

doptera (bijzonder Microlepidoptera) en Neuroptera.

Mr. W. Albarda, te Ginneken bij Breda. — Lepidoptera en

Neuroptera.

A. P. H. Kuipers, te Leeuwarden.

Dr. A. W. M. van Hasselt, Amsterdamsche Veerkade, 15, te

’s Gravenhage. — Arachniden.

1857-53,

De heer Dr. J. W. Schubärt, te Utrecht,

”

W. K. Grothe, te Zeist.

XXXVIII LIJST DER LEDEN ENZ.

1358-59.

De heer J. C. J. de Joncheere, Voorstraat, D, 368, te Dordrecht. —

Lepidoptera.

n » J. Backer Jr., te Oosterbeek, — Lepidoptera.

1860-61.

De heer J. Kinker, Oudezijds-Achterburgwal bij de Oudemanhuispoort,

B. 261, te Amsterdam. — Lepidoptera en Coleoptera indigena.

» » Dr. E. Piaget, Leeraar aan de Hoogere Burgerschool, Korte-

naerstraat, 416, te Rotterdam. — Diptera en Parasitica.

1862-63.

De heer H. Baron Lewe van Middelstum, te Beck bij Nijmegen. —

Lepidoptera.

1863 -64.

De heer Mr. R. Th. Bijleveld, Rapenburg te Leiden. — Algemeene

Entomologie.

» » D. J. R. Jordens, Sassenpoorterwal, F, 3471, te Zwolle. —

Lepidoptera.

1864-65.

De heer Mr. A. H. Maurissen, te Maastricht. — Lepidoptera.

H. J. Veth, Phil. nat. Cand., Leeraar aan de Hoogere Bur-

gerschool te Rotterdam. — Algemeene Entomologie.

» » H. W. Groll, te Haarlem. — Coleoptera.

1865-66.

De heer Dr. H. C. van Medenbach de Rooy, Weerdjesstraat, te

Arnhem. — Lepidoptera.

» » Mr. A. Brants, Buitensingel te Arnhem. — Lepidoptera.

1366-67.

De heer F. J. M. Heylaerts Jr., St. Jansstraat te Breda. — Lepi-

doptera enz.

n » Dr. N. W. P. Rauwenhoff, Hoogleeraar te Utrecht. — Alge-

meene Zoologie.

» » A. van den Brandt, te Venlo. — Lepidoptera.

1867-68.

De heer C. Ritsema Cz., Conservator bij ’s Rijks Museum van Natuur-

lijke historie, Rapenburg n°. 94 te Leiden. — Algemeene

Entomologie.

» » Mr.H. Hartogh Heys van Zouteveen, Phil. nat. Doctor, te Assen.

1868-69.

De heer Dr.J. G. de Man, Adsistent bij ’s Rijks Museum van Natuur-

lijke historie, te Leiden. — Algemeene Entomologie,

LIJST DER LEDEN ENZ. XXXIX

De heer Dr. T. W. O: Kallenbach, te Rotterdam. — Lepidoptera.

heer

A. Cankrien, Boompjes, te Rotterdam. — Lepidoptera.

Mr. C. J. Sickesz, Burgemeester van Laren, Huize de Cloese

bij Lochem.

1369-70.

Dr. H. W. Waalewijn, Leeraar aan de Hoogere Burgerschool

te Leiden.

M. Nijhoff, Raamstraat 49, te ’s Gravenhage. — Bibliographie. .

1870-71.

Dr. L. L. Aronstein, Leeraar aan de Hoogere Burgerschool

te Breda.

Jhr. Dr. Ed. J. G. Everts, Leeraar aan de Hoogere Burger-

school, Huigensstraat 15, te ’s Gravenhage. — Coleoptera.

Mr. M. Piepers, Lid der regterlijke magt in Nederlandsch

Indië, thans met verlof hier te lande, te ’s Gravenhage. —

Lepidoptera.

Dr. P. J. Veth, Hoogleeraar aan de Rijksinstelling van onder-

wijs in de taal-, land- en volkenkunde van Nederlandsch Indié,

te Leiden.

1871—72.

W. A. Ivangh Schepman, te Rhoon. — Lepidoptera.

D. Burger, Phil. nat. Stud., te Leiden. — Hemiptera.

J. Ritzema Bos, Phil. nat. Cand., Leeraar aan de Hoogere

Burgerschool en de Landbouwschool te Wageningen.

J.F. G. W. Erbrink, N. Z. Voorburgwal over de Kolk, G, 206,

te Amsterdam. — Algemeene Entomologie.

J. B. van Stolk, Zeemansstraat, te Rotterdam. — Lepidoptera.

Mr. A. F. A. Leesberg, Jan-Hendrikstraat, 9, te ’s Graven-

hage. — Coleoptera.

Dr. H. J. van Ankum, Hoogleeraar te Groningen.

M. M. Schepman te Rhoon. — Neuroptera.

Dr. C. K. Hoffmann, Hoogleeraar te Leiden. — Vergelijkende

ontleedkunde.

1872-73.

Dr. A. J. van Rossum, Kastanjelaan te Arnhem.

1873-74.

H. P. Snelleman, Phil. nat. Stud., Nieuwe Rijn te Leiden.

A. B. van Medenbach de Rooy, Weerdjesstraat te Arnhem.

J. van Leeuwen Jr., Litt. hum. Cand., Prinseneiland te

Amsterdam. — Lepidoptera.

J. C. Stern, te Sluis.

Mr. M. ’s Gravesande Guicherit, te Delft.

COMMISSIE

LIJST DER LEDEN ENZ.

BESTUUR.

President. Mr. W. Albarda.

Vice-President. P. C. T. Snellen.

Secretaris. F. M. van der Wulp.

Conservator. Mr. S. C. Snellen van Vollenhoven.

Bibliothecaris. C. Ritsema Cz.

Penningmeester. J. W. Lodeesen.

VAN REDACTIE VOOR HET TIJDSCHRIFT.

De President van het Bestuur.

Mr. S. C. Snellen van Vollenhoven.

F. M. van der Wulp.

BIBLIOTHEKEN

DER

NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING.

BIJGEKOMEN BOEKEN VAN 1 JuLis 1873

TOT 31 AUGUSTUS 1874.

BIBLIOTHEEK A.

Natuurlijke Historie in het algemeen.

Preudhomme de Borre (A.), Y a-t-il des faunes naturelles dis-

tinctes à la surface du globe, et quelle méthode doit-on employer

pour arriver à les définir et les limiter? Bruxelles, 1873. 8vo.

(Geschenk van den Schrijver).

Algemeene Dierkunde.

. Everts (Dr. E.), Untersuchungen an Vorticella nebulifera. Leipzig,

1873. 8vo. Mit 1 Taf. (Geschenk van den Schrijver).

Lessona (M.), Calendario zoologico in Piemonte. Torino, 1873. 8vo.

(Geschenk van den Schrijver).

Weyenbergh (Dr. H.), De baring der Poecilién. Amsterd., 1874.

8vo. (Geschenk van den Schrijver).

Algemeene Entomologie.

Westwood (J. O.), Thesaurus Entomologicus Oxoniensis; or Il-

lustrations of new, rare, and interesting Insects, for the most

part contained in the collections presented to the University of

Oxford bij the Rev. F. W. Hope. With plates from drawings by

the Author. Oxford, 1873, 74. 4to. Part I and II.

Weyenbergh (Dr. H.), Varia entomologica. ’s Grav. 1874. 8vo.

(De plaat ontbreekt).

—— Ueber ein zweiköpfiges Monstrum (Larve von Chironomus)

und über Insecten-Monstra überhaupt. Stettin, 1873. 8vo.

XLII BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

10.

LL;

13.

14.

15.

16.

17.

18.

Mee

Eenige uit couranten en tijdschriften geknipte en opgeplakte op-

stelletjes over toegepaste Entomologie in de Spaansche taal, van

Prof. Dr. Weyenbergh (met de beide vorige nommers van den

Schrijver ten geschenke ontvangen).

Bijzondere Entomologie.

A. Coleoptera.

Jekel (H.), Note sur le genre Pterygomus, nouvelle coupe de

Curculionides-Cryptorhynchides du groupe des Sophrorhinides

Lacord. Paris, 1873. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

—— Coleoptera Jekeliana, adjecta Eleutheratorum Bibliotheca,

etc. Paris, 1873. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

Kraatz (Dr. G.), Die Käfer Europa’s. Nach der Natur beschrie-

ben, im Anschluss an die Käfer Europa’s von Dr. H. C. Küster.

Nürnberg, 1873. Kl. 8vo. 29stes Heft.

Preudhomme de Borre (A.), Note sur deux Monstruosités obser-

vées chez des Coléoptères. Brux. 1873. 8vo. (Geschenk van den

Schrijver).

Ritsema Cz. (C.), Description of a new African species of the

genus Ischiodontus Cand. (Coleoptera, Fam. Elateridae). Lond.

1874. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

B Lepidoptera.

Vollenhoven (Dr. 8. ©. Snellen van), Beschrijvingen en afbeeldingen

van Nederlandsche Vlinders (vervolg op Sepp, Beschouwing der

Wonderen Gods, enz.) ’s Gravenhage, 1874. DI. III, n°. 25—32, Ato.

Wallengrèn (H. D. J.), Trenne för Skandinaviens Fauna nya

Pyralider. Stockholm, 1873. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

C. Hymenoptera.

Ulivi (G.), La Partenogenesi e Semipartenogenesi delle Api.

Firenze et Roma, 1874. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

D. Hemiptera.

Signoret (V.), Quelques observations nouvelles sur la Phylloxera

vastatrix. Paris, 1870. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

Stäl (C.), Formae speciesque novae Reduviidum. Paris, 1862.

8vo. (Geschenk van Dr. S. C. Snellen van Vollenhoven).

— — Enumeratio Hemipterorum. Bidrag till en Förteckning öfver

alla hittills kinda Hemiptera. n°. 3. Stockh, 1872. 4to. (Geschenk

van den Schrijver).

25.

28.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLIII

E. Neuroptera.

Cabot (L.), The immature State of the Odonata. Prt. I. Subfam.

Gomphina. Cambridge, 1872. Gr. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

. Mac-Lachlan (R.), A Catalogue of the Neuropterous Insects of

New Zealand; with Notes and Descriptions of new Forms. London,

1873. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

F. Orthoptera.

Thomas (C.), Acrididae of North-America. Washington, 1873.

With 1 pl. 4to. (Geschenk van de U. S. Geological Survey of the

Territories).

G. Diptera.

. Müller (A.), The Gall-Midge of the Yew (Cecidomyia Taxi Inchb.)

London, 1873. (Geschenk van den Schrijver).

Ritsema Cz. (C.), Versuch einer chronologischen Uebersicht der

bisher beschriebenen oder benannten Arten der Gattung Pulex

Linn., mit Berücksichtigung ihrer Synonymen. Regensburg , 1874.

8vo. (Geschenk van den Schrijver).

Weyenbergh (Dr. H.), Nederlandsche Diptera in metamorphose

en levenswijs. N°. VI. ’s Gravenhage, 1873. Met 1 pl. 8vo.

(Geschenk van den Schrijver).

H. Arachnoidea en Myriapoda.

Niets bijgekomen.

Palacontologie.

. Leidy (J.), Contributions to the extinet Vertebrate Fauna of

the Western Territories. Washington, 1873. With 37 Plates. 4to.

(Geschenk van de U. S. Geological Survey of the Territories).

Ontwikkelingsgeschiedenis en Ontleedkunde.

Niets bijgekomen.

Tijdschriften.

Annali del Museo Civico di Storia naturale di Genova, pubblicati

per cura di G. Doria. Genova, 1870—73. Vol. I—IV. M. pln.

8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. voor Entom.)

Annual Report of the Board of Regents of the Smithsonian In-

stitution, Washington, 1871, 72. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr.

voor Entom.)

Archives Néerlandaises des Sciences exactes et naturelles, publiées

par la Soc. Holl. d. Sc. à Harlem. La Haye, 1874. Tome IX,

livr. 1-3, 8vo. (Geschenk van de Hollandsche Maatschappij van

Wetenschappen te Haarlem).

XLIV BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39,

40.

41.

42.

45.

Berichte des Offenbacher Vereins für Naturkunde über seine

Thätigkeit. Offenbach am Main (13ter und 14ter), 1873. 8vo.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Bulletin de la Société Linnéenne de Normandie. Caen, 1873.

2° ser. 6° vol. (ann. 1870—72). 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr.

v. Entom.)

Bulletin des séances de la Société Entomologique de France.

Paris, 1873/74; n°. 3, 11, 13, 20, 23, 24 et 25. 8vo. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Bulletin of the Buffalo Society of Natural Sciences. Buffalo,

1873/74, vol. I, n°. 2--4. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v.

Entom.)

Bulletin of the Essex Institute. Salem, 1873, vol. IV, 8vo. (In

ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Bullettino della Società Entomologica Italiana. Firenze, 1873/74,

an V, trim. 2-4. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Canadian Entomologist (The). Toronto and London (Ont.), 1869—74,

vol. I—V, vol. VI, n°. 1, 2. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v.

Entom.)

Compte-Rendu des séances de la Société Entomologique de Bel-

gique. Brux. 1873/74, n°. 89—100; sér. II, n°. 1 et 2. 8vo.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Memoirs of the Boston Society of Natural History. Boston, 1872,

vol. II, prt. II, n°. 2, 3. With plates. 4to. (In ruil tegen het

Tijdschr. v. Entom.)

Natuurkundig Tijdschrift voor Nederlandsch Indié, uitgegeven

door de Koninklijke Natuurkundige Vereeniging in Nederlandsch

Indië. Batavia en ’s Gravenhage, 1871, dl. 32. 8vo. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Newman (E.), The Entomologist. London, 1873/74, vol. VI,

n°. 118—124, vol. VII, n°. 125—132. 8vo. (Van dit Tijdschrift

ontvingen wij deel V ten geschenke van den heer Fr. Walker).

Proceedings of the Boston Society of Natural History. Boston,

1872/73, vol. XIV, p. 225 till the end, vol. XV, prt. 1 and 2.

8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Proceedings of the Scientific Meetings of the Zoological Society

of London for the year 1872, prt. II and II, for the year

1873, and for the year 1874, prt. I; with the Index for the

years 1861—70. London, 1872—74. 8vo. (In ruil tegen het

Tijdschr. v. Entom.)

Report (Annual) of the Chief Signal-Officer to the Secretary of

War for the year 1872. Washington, 1873. 8vo. (Geschenk van

de U. S. War Department).

44.

45.

46.

47.

48.

49.

51.

52.

56.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLV

Report (Sixth Annual) of the U. S. Geological Survey of the

Territories, etc. by F. V. Hayden. Washington, 1873. 8vo. (Ge-

schenk van den Schrijver).

Report of the Commissioner of Patents, Agriculture, for the

years 1871 and 72. Washington, 1872/73. 8vo. (In rwil tegen

het Tijdschr. v. Entom.)

Schriften der Königlichen physikalisch-ökonomischen Gesellschaft

zu Königsberg. Königsberg, 1872, 13ter Jahrg. 2te Abth. 4to.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Transactions of the American Entomological Society. Philadelphia,

1868/73, vol. II, n°. 3 and 4; vol. IV. 8vo. (In ruil tegen het

Tijdschr. v. Entom.)

Transactions of the Entomological Society of New South Wales.

Sidney, 1863—73, vol. I and IL. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr.

v. Entom.)

Transactions of the New-York State Agricultural Society for the

year 1871. Albany, 1872. With plates. 8vo.

Tijdschrift voor Entomologie, uitgegeven door de Nederlandsche

Entomologische Vereeniging. ’s Gravenhage, 1873—74. 2de ser.,

dl. 8, afl. 6; dl. 17, afl. 1—4. Met pl. 8vo.

Verhandlungen der K. K. zoologisch-botanischen Gesellschaft in

Wien. Wien, 1873. Bd. XXIII. Mit 10 Tfln. 8vo. (In ruil tegen

het Tijdschr. v. Entom.)

Verslag van de 28ste Zomervergadering en van de 7de Winterver-

gadering der Nederlandsche Entomologische Vereeniging, gehou-

den te Breda den 7” Junij en te Leiden den 6 December 1873.

’s Gravenhage, 1874. 8vo.

Verslag van den Landbouw in Nederland over de jaren 1871 en

1872. ’s Gravenhage, 1873/74. 8vo. (Geschenk van het Ministerie

van Binnenlandsche Zaken).

Verslag (73ste) van het Natuurkundig Genootschap te Groningen

over het jaar 1873, 8vo.

Verslagen en Mededeelingen der Koninklijke Akademie van We-

tenschappen, Afd. Natuurkunde. Amsterd. 1873/74. 2de reeks,

7de deel, 2de en 3de stuk; Sste deel, 1ste stuk. 8vo. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Zeitschrift für die Gesammten Naturwissenschaften. Herausgege-

ben von dem Naturw, Vereine für Sachsen und Thüringen in

Halle. Redigirt van C. Giebel. Halle und Berlin. 1853—73. Bd.

I--X, XII-XVI, XVIII—XX, XXII-XLII. 39 Bde. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Reizen.

Niets bijgekomen.

XLVI BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

57.

ee,

Varia.

Catalogus van de Boekerij der Koninklijke Akademie van Weten-

schappen. Nieuwe uitgaaf. Amsterd. 1874. 1ste deel, 1ste stuk. 8vo.

Estatutos de la Sociedad Entomologica Argentina. Buenos Aires,

1874. KI. 8vo. (Geschenk van Dr. Weyenbergh).

Stal (C.), Carl Henrik Boheman, Professor och Intendent vid

Riks museum. (Geschenk van den Schrijver).

Uittreksel uit de Nieuwe Bredasche en Oosterhoutsche Courant

van 9 Oct. 1873, betreffende het beschermen van vogels.

Weyenbergh (Dr. H.), Die Aufgabe der we Eine Rede.

Buenos Aires, 1873. 8vo.

La Tarea de la Zoologica. Discurso inaugural. Buenos

Aires, 1873. 8vo. (Met het vorige nommer van Dr. Weyenbergh

ten geschenke ontvangen).

BIBLIOTHEEK B:

Natuurlijke Historie in het algemeen.

Niets bijgekomen.

Algemeene Dierkunde.

Niets bijgekomen.

Algemeene Entomologie.

Thomson (C. G.), Opuscula Entomologica. Lund, 1873. Fase.V. 8vo.

Gerstaecker (Dr. A.), Die Gliederthier-Fauna des Sansibar-Ge-

bietes. Nach dem von Dr. 0. Kersten während der von der

Decken’schen Ost-Afrikanischen Expedition im Jahre 1862 und

von ©. Cooke auf der Insel Sansibar im Jahre 1864 gesammelten

Material. Leipzig und Heidelberg, 1873. Mit 18 Taf. 4to.

Bijzondere Entomologie.

A. Coleoptera.

Fauvel (A.), Faune Gallo-Rhénane ou Species des Insectes qui

habitent la France, la Belgique, la Hollande, le Luxembourg,

la Prusse-Rhénane, le Nassau et le Valais. (Coléoptères). Tom.

III, livr. 4. Caen, 1873. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

Gemminger (Dr. M.) et B. de Harold, Catalogus Coleopterorum

hucusque descriptorum synonymicus et systematicus. Miinchen,

1869—73. Tom. VI— VIII, IX pars 1, X. 8vo

10.

Jet

12.

13.

14.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLVII

Gorham (H. S.), Endomycici Recitati. A Catalogue of the Cole-

opterous group Endomycici, with Descriptions of new Species

and Notes. London, 1873. With a plate. 8vo.

Harold (E. v.), Coleopterologische Hefte. München, 1870—74.

Heft 6—12. 8vo.

B. Lepidoptera.

Hewitson (W. C.), Exotic Butterfies, being Illustrations of new

Species. London, 1873—74. Part 88—91. With col. pl. 4to.

Millière (P.), Iconographie et description de Chenilles et Lépi-

doptères inédits. Paris, 1873. Livr. 32 et 33. Av. pl. col. 8vo.

Stainton (H. T.), The Natural History of the Tineina. London,

Paris and Berlin, 1873. vol. 13. With col. pl. 8vo. (Geschenk van den

heer Stainton).

Vollenhoven (Dr. 8. C. Snellen van), Beschrijvingen en afbeeldingen

van Nederlandsche vlinders. ’s Gravenhage, 1874. DI. II, n°. 25—

32. Met gekl. pl. 4to. (Vervolg op J. C. Sepp, Beschouwing der

wonderen Gods.)

C. Hymenoptera.

Marshall (T. A.), A Catalogue of British Hymenoptera; Chrysi-

didae, Ichneumonidae, Braconidae and Evaniidae. London, 1872.

8vo.

Thomson (C. G.), Skandinaviens Hymenoptera. Tom. III, fase. 1.

(Vespa L.) Lund, 1874. 8vo.

D. Hemiptera.

Giebel (C. G.), Insecta epizoa. Die auf Säugethieren und Vügeln

schmarotzenden Insecten, nach Chr. L. Nitzsch’s Nachlass. Leipzig,

1874. M. 20 Tfin. 4to.

E Neuroptera.

Niets bijgekomen.

F. (Orthop tera,

Niets bijgekomen.

G Diptera.

Niets bijgekomen.

H. Arachnoidea en Myriapoda.

Menge (A.), Preussische Spinnen. Danzig. Abtheil. V und VI.

Mit Tafeln, 8vo.

Palaeontologie.

Niets bijgekomen.

XLVITI BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

15.

19:

20.

21.

22.

25.

24.

26.

27.

Ontwikkelingsgeschiedenis en Ontleedkunde.

Niets bijgekomen.

Tijdschriften.

Album der Natuur. Tijdschrift ter verspreiding van natuurkennis

onder beschaafde lezers van allerlei stand. Jaarg. 1873, 1874

afl. 1—10. Haarlem, 1873—74. 8vo.

Annales de la Société Entomologique de Belgique. Brux. 1873.

T. 16. Av. 3 pl. n. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Annales des Sciences Naturelles. Zoologie et Palaeontologie. Paris,

1873—74, 5° ser. t. 18, n°. 2—6, t. 19, t. 20, n°. Let 2. Av. pl. 8vo.

. Annals and Magazine of Natural History. Conducted by C. C.

Babington, J. E. Gray, W. S. Dallas and W. Francis. London,

1873—74. 4. ser. Vol. 12, 13, 14 n°. 1 and 2. With pl. 8vo.

Archiv für Naturgeschichte. Gegründet von Wiegmann und fort-

gesetzt von Erichson und Troschel. Berlin, 1871—74. Jahrg. 37

n°. 5 und 6; 38 n°. 5; 39 n°. 2-4; 40 n°. 1 und 2. Mit Tafin. 8vo.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Archives (Nouvelles) du Muséum d'histoire naturelle de Paris.

Paris , 1873—74. Tom. 9, livr. 2—4, Tom. 10, livr. 1. Av. pl. 4to.

Bericht über die wissenschaftlichen Leistungen im Gebiete der

Entomologie wiihrend des Jahres 1870 von Fr. Brauer, und

während der Jahre 1869 und 1870 von Dr. A. Gerstaecker. Berlin,

1873. 8vo.

Berliner Entomologische Zeitschrift, herausgegeben von dem En-

tomologischen Vereine in Berlin. Redact. Dr. G. Kraatz. Berlin.

1873—74. 17ter Jahrg. und 18ter Jahrg. Heft 1 und 2. M. Tfin.

8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Bulletin de la Société impériale des Naturalistes de Moscou, publié

sous la direction du Dr. Renard. Moscou, 1873—74. Ann. 1872,

n°. 4, Ann. 1873, n°. 2 et 3. Av. pl. 8vo. (In ruil tegen het

Tijdschr. v. Entom.)

Correspondenz-Blatt des zoologisch-mineralogischen Vereines in

Regensburg. Regensburg, 1873—-74. Jahrg. 27, n°. 5—12; Jahrg.

28, n°. 1—3. 8vo.

. Entomologische Zeitung. Herausgegeben von dem Entomologischen

Vereine in Stettin. Stettin, 1873 Jahrg. 34. Mit 2 Tfin. 8vo.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Entomologist’s (The) Annual for 1874. London, 1874. W. 1 pl.

8vo. (Geschenk van den heer H. T. Stainton).

Entomologist’s (The) monthly Magazine. Conducted by J. W,

Douglas, R. M. Lachlan, E. C. Rye and H. T. Stainton. Lond.,

1873—74. vol. X. n°. 2—12, vol. XI, n°. 1—3. 8vo.

28.

29.

30.

31.

5d.

54.

35.

36.

37.

38.

39.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLIX

Horae Societatis Entomologicae Rossicae. Petropoli, 1872—73.

T. IX, X. n°. 1. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Jaarboekje v. het Kon. Zool. Genootschap „Natura Artis Magistra”.

Amst. 1874. M. pl. 8vo.

Journal of the Proceedings of the Linnean Society of London.

(Zoology). Lond. 1872—73. vol. XI, n°.55 and 56. 8vo. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Mittheilungen der Schweizerischen Entomologischen Gesellschaft.

Redigirt von Dr. G. Stierlin. Schafhausen, 1873—74. Vol. IV.

Heft n°. 2—4. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Revue et Magasin de Zoologie pure et appliquée, sous la direc-

tion de M. F. E. Guérin-Méneville. Paris, 1873—74. 3me sér.,

t. I, n°. 7—12; t. II, n°. 1—6. Av. pl. 8vo.

Transactions of the Entomological Society of London for 1873

and for 1874 prt. 1 and 2. Lond. 1873—74. With pl. 8vo. (In

ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.)

Transactions of the Linnean Society of London. Lond. 1871—74.

vol. 27, 28, 29 prt. 1 and 2, 30 prt. 1. W. pl. and also the

Index to vol. I-XXV. 8vo.

Tijdschrift voor Entomologie, uitgegeven door de Nederlandsche

Entomologische Vereeniging. ’s Gravenhage, 1873—74. 2de Serie.

dl. 8, aflev. 5 en 6, dl. XVII. aflev. 1—4. M. gekl. pl. 8vo.

Verhandlungen des Naturhistorischen Vereines der preussischen

Rheinlande und Westphalens. Bonn, 1872—73. Jahrg. 29 und

30. M. Tafin. 8vo.

Verslagen der beide in 1873 door de Nederl. Entom. Vereeniging

gehouden Vergaderingen.

Zoological (The) Record for 1871 and 1872, being volume VIII

and IX of the Record of Zoological Literature, edited by A. Newton.

Lond. 1873 and 74. 8vo. |

Zoologist (The). A monthly Journal of Natural History, conduct.

by E. Newman. Lond. 1873—74. Sec. series. n°. 94—107. 8vo.

Reizen.

Niets bijgekomen.

Varia.

Niets bijgekomen.

ENTOMOLOGISCHE INHOUD

VAN

ONTVANGEN TIDSCHRTE TEN:

Julij 1873.

Newman’s Entomologist, n°. 118 (July 1873) (a). !)

Variety of Epinephele Hyperanthus (female), with illustrations, by

Edw. Newman. — Economy of Chalcidiae, by Fr. Walker (con-

tinued). — Life-History of Thecla W-Album, by Edw. Newman. —

Larva of Hesperia Actacon, by Th. Parmiter. — Description of

the Larva of Hesperia Actaeon? by Edw. Newman. — Early History

of Agrotis Ashworthii, by C. S. Gregson. — Description of the

Larva of Euchromia purpurana, by C. S. Gregson. — Description

of the Larva of Depressaria rotundella, by C. S. Gregson. — Des-

cription of the Larva of Platyptilus gonodactylus, by C. S. Gregson. —

Voorts: Entomological Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 110 (July 1873) (0).

On certain British Hemiptera Homoptera (Revision of the Bythosco-

pidae), continued, by J. Scott. — Description of two new genera

and three new species of Anthribidae from New Zealand, by D.

Sharp. — On a genus of the Byrrhidae from Japan, by T.

Vernon Wollaston. —- Notes on British Tortrices, by C. G. Barrett

(continued). — Voorts vele kleine entomologische aanteekeningen. —

Review: Les Papillons diurnes de Belgique; Manuel du jeune

lépidopterologiste. Par Louis Quaedvlieg. Bruxelles, Paris et Berlin,

1873. 12mo. — Notes on Heleromera, and Descriptions of new

genera and species (n°. 9), by F. Bates.

Newman’s Zoologist, Sec. ser. n°. 94 (July 1873) (0).

A Visit to Corsica, by F. A. Walker (concluded).

Annals and Magazine of Natural History. 4th series, vol. 12 n°. 67

(July 1873) (0).

A Catalogue of the Neuropterous Insects of New Zealand; with

Notes and Descriptions of new Forms, by R. M° Lachlan, —

1) (a) duidt aan dat het werk tot de oorspronkelijke Bibliotheek der Ned. Ent.

Vereeniging, (2) dat het tot de Bibliotheek Hartogh Heys van de Lier behoort,

ENTOMOLOGISCHE INHOUD ENZ. LI

Descriptions of new Species of Fossorial Hymenoptera in the

Collection of the British Museum, by F. Smith (continued). —

On Nephropsis Slewarti, a new Genus and Species of Macrurous

Crustaceans, dredged in deep water off the Eastern Coast of the

Andaman Islands, by James Wood-Mason. — On the Occurrence

of Ligidium agile in Belgium, by F. Plateau.

Revue et Magasin de Zoologie, 1873. n°. 7 (b).

Monographie des espèces de Coleoptères du genre Erodius, par M.

Allard (suite).

Correspondenz-Blatt des zool.-miner. Vereins in Regensburg. 27ster

Jahrg. 1873. n°. 5—6. (b).

Enoicyla pusilla Burm., ihre Lebensweise und Fundorten, von C.

Ritsema.

Archiv für Naturgeschichte, von Troschel. 37ster Jahrg. 5 tes Heft. (0).

Bericht über die Leistungen in der Naturgeschichte der Insekten

während des Jahres 1870, von F. Brauer. — Bericht über die

wissenschaftlichen Leistungen im Gebiete der Myriapoden, Arach-

niden und Crustaceen während d. J. 1869-1870, von A. Gerst-

aecker.

Augustus 1873.

Newman’s Entomologist, n°. 119 (Aug. 1873) (a).

Variety of Epinephele Tithonus (with illustration) bij E. Newman. —

Economy of Chalcidiae, by F. Walker (continued). — Notes on

Southern Indian Lepidoptera, by W. Watkins. — On the Habits

of certain Gall-insects of the Genus Cynips, by H. F. Bassett. —

Forest Collecting in April, by C. S. Gregson. — Description of

the Larva of Depressaria Douglasella, by C. S. Gregson. —

Entomological Notes, Captures, ete.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 111 (August 1873) (0).

Notes on Heleromera, and descriptions of new genera and species

(n°. 9, continued), by F. Bates. — Descriptions of three new

species of water-beetles from Central-America, by D. Sharp. —

Notes on Japanese Coccinellidae, by G. Lewis. — Description of

a new species of Brañhmuaea, in the collection of the British Museum,

by A. G. Butler. — Descriptions of three new species of Rhopa-

locera from Angola, by W. C. Hewitson. — Descriptions of new

species of African Lepidoptera (continued), by Chr. Ward. —

Notes on Corira, by F. Buchanan White. -- British Hemiptera ,

an additional genus and species, by J. Scott. — Notes on British

Tortrices (continued), by C. G. Barrett. — A species of Harpalus

new to Britain, by T. Blackburn. — Note on habits of ¢ Drilus,

by G. Lewis. — Capture in Northumberland of a Saw-fly new

to Britain, by T. J. Bold. — Occurrence of Poecilosoma pulverata

LTI ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Retz., a saw-fly new to Britain, by P. Cameron. — Lithosia

stramineola and griseola proved to be only varieties of one species,

by J. Hellins. — Capture of Ophiodes lunaris near Lewes, by

J. H. A. Jenner. — Description of the larva of Limacodes asellus,

by W. Buckler. — Description of the larva of Ephyra pendularia ,

by G. T. Porritt. — Proceedings of the Entomological Society

of London.

Archiv für Naturgeschichte, von Troschel. 39ster Jahrg. 2 tes Heft. (0).

Die Cetoniden der Philippinischen Inseln, beschrieben von Dr. 0.

Mohnike. (Schluss). — Von den Sinnesorganen der Insecten im

Allgemeinen , von Gehör- und Geruchsorganen im Besondern, von

Dr. A. Paasch.

Newman’s Zoologist. Sec. Series. n°. 95 (August 1873) (0).

Proceedings of the Entomological Society. June 2 and July 7, 1873.

Annals and Magazine of Natural - Ho: Ath. ser. vol. 12. n°. 68

(August 1873) (0).

A Sphaeromid from Australia, and Areturidae from South Africa,

by Th. R. R. Stebbing. — Descriptions of New Species of Fos-

sorial Hymenoptera in the Collection of the British Museum, by

F. Smith (continued). — Answer to Dr. Stoliezka’s ,, Notes on

the Indian Species of Thelyphonus”, by A G. Butler. — A Mono-

graphie Revision of the Genus Phrynus, with Descriptions of

four remarkable new Species, by A. G. Butler. — Contributions

to the Study of the Entomostraca, by G. S. Brady and D.

Robertson (n°. 8. On Marine Copepoda taken in the West of Ire-

land. — On the Longicorn Coleoptera of Japan, by H. W. Bates. —

On the Appearance of Danais Archippus in Australia, by F

M’Caj. — The Megalops Stage of Ocypoda, by S. J. Smith.

Revue et Magasin de Zoologie, 1873. n°. 8 (0).

Description de nouveaux genres et de nouvelles espèces de Coléo-

ptères Lamellicornes, par le Dr. Sharp (suite). — Hyménoptères

nouveaux du bassin méditerranéen, par le Dr. Dours (suite).

Bullettino della Società Entomologica Italiana, Ann. 5, trim. IL (a).

Influenza del calore asciutto sullo sviluppo di alcune crisalidi, del

V. Ghiliani. — Contribuzioni alla Fauna imenotterologiea italiana,

del G. Giovanni. — Materiali per la Fauna entomologica dell’isola

di Sardegna. Coleotteri (continuazione), del B. Piero. — Rassegna

entomologica, del B. Flaminio. — Diagnosi di Coleotteri nuovi

italiani, del C. A. Dohrn. — Sopra una nuova specie di Lepi-

dotteri dannosi alla coltivazione del Cotone in Egitto, del Prof,

A. Targioni-Tozzetti.

September 1873.

Newman’s Entomologist, n°. 120 (Sept. 1873) (a).

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LIIT

The Elephants Louse, by E. Newman. — Economy of Chaleidiae,

by F. Walker. — Notes on Southern Indian Lepidoptera, by

W. Watkins. — Captures in the New Forest in 1873, from June

23 to July 21, including ten days at Freshwater, Isle ot

Wight, by W. H. Tugwell. — Description of the Larva of Litho-

sta quadra, by B. Lockyer. — Description of the Larva of

Depressaria Yeatiana F., by ©. S. Gregson. — Entomological

Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 112 (Sept. 1873) (b).

Description of a new species of Dromius from England, by E. C.

Rye. — Description of a new species of the Coleopterous genus’

Anoplognathus, by C. O. Waterhouse. — Notes on Coriwa (con-

cluded), by F. Buchanan White. — On certain British Hemiptera-

Homoptera (Revision of the Bythoscopidae) continued, by J. Scott. —

Vele kleine aanteekeningen. — Notes on British Tortrices, continued,

by C. G. Barrett.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 12. n°. 69

(Sept. 1873) (0).

On the Longicorn Coleoptera of Japan, by H. W. Bates. — List

of Lepidoptera in a small Collection sent from Peru by Mr.

Whitely, with Descriptions of the new Species, by A. G. Butler. —

Additions to the Australian Curculionidae. Part V, by F. P.

Pascoe. — Descriptions of New Species of Fossorial Hymenoptera

in the Collection of the British Museum, and of a Species of the

rare Genus Iswara belonging to the family Dorylidae, by F. Smith.

Journal of the Linnean Society. Zoology. vol. XI n°. 55 en 56 (0).

Note on a Chinese Artichoke-Gall (mentioned and figured in Dr.

Hance’s paper „On Silkworm-Oaks”) allied to the European

Artichoke-Gall of Aphilothria gemmae L., by A. Müller. — On

the Geographical Distribution of the Diurnal Lepidoptera as com-

pared with that of the Birds, by W. F. Kirby. — Contributions

towards the Knowledge of the Curculionidae, Part III, by F.

Pascoe. — Descriptions of Buprestidae collected in Japan by G.

Lewis, by E. Saunders. — On some new species of European

Spiders, by O. P. Cambridge.

Mittheilungen der schweizerischen entomologischen Gesellschaft. Vol.

IV Heft ims. 2 (0):

Noctuinen-Fauna der Schweiz, von J. Wullschlegel (Fortsetzung).

Revue et Magasin de Zoologie, 1873 n°. 9 (0).

Coléoptères du Nord de l’Afrique, par M. M. L. Fairmaire et Raffray.

October 1873.

Newman’s Entomologist, n°. 121 and 122 (Oct. 1873) (a).

On the Brain and a Portion of the Nervous System of Pediculus

LIV ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Capitis, by J. S. Bowerbank. — Variety of Melitaea Euphrosyne,

by Edw. Newman. — Notes on the Mymaridae, by Fr. Walker. —

On Aphides and Honeydew, by Fr. Walker. — Aspect on the

underside of the Oak-leaf, July 22, by Fr. Walker. — Note

on the Appearance of Aphis Nymphaeue and of its Aphidius

in the Middle of August, by Fr. Walker. — On Parasitism of

Chaleidiae, by Fr. Walker. — Notes on Southern-Indian Lepi-

doptera, by W. Watkins (continued). — Life History of Dasy-

polia Templi, by. C. S. Gregson. — Description of the Larva of

Deiopeia pulchella, by W. Watkins. — Description of the Larva

of Oecophora pseudospretella, by C. 8. Gregson. — Description of

the Larva of Leioptilus Lienigianus, by the same. — Entomological

Notes, Captures, ete.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 113 (Oct. 1873) (6).

Notes on British Tortrices (continued) by C. G. Barrett. — Natural

History of British species of Deltoid Lepidoptera of the genus

Herminia , by Buckler and Hellins. — Descriptions of new species

of exotic Rhopalocera, by R. P. Murray. Description of three

new Continental and one British species of Liburnia, by John

Scott. — Oniscigaster Wakefieldi, a new genus and species of

Ephemeridae from New Zealand (with a woodcut), by R. Mae

Lachlan. — Description of a new species of Lucanidae, by C.

O. Waterhouse. — Verder vele kleine aanteekeningen.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. XII, n°. 70

(Oct. 1873) (0).

Additions to the Australian Curculionidae. Part V, by Fr. P. Pascoe. —

Descriptions of new species of Fossorial Hymenoptera in the col-

lection of the British Museum, by Fr. Smith. — On the Amount

of substance-waste undergone by Insects in the Pupal state,

with Remarks on Papilio Ajax, by Raph. Meldola. — On the

Longicorn Coleoptera of Japan, by H. W. Bates. — On Rhopalo-

rhynchus Kröyeri, a new Genus and Species of Pyenogonida, by

James Wood-Mason. — Note on certain species of Phasmidae

hitherto referred to the Genus Bacillus, by the same.

Bullettino della Società Entomologica Italiana, Anno V. Trim. 3 (a).

Degli insetti nocivi e dei loro parassiti enumerazione con note, del

Prof. C. Rondani. — Comunicazione preventiva sopra i Neurotteri

(Odonati) del Modenese, del Prof. A. Spagnolini. — Escursioni

fatte sul monte Pellegrino presso Palermo, da E. Ragusa. —

Escursioni entomologiche al Bosco della Ficuzza e nei prossimi

ex-feudi Marraccia, Catagnano e Rao (Sicilia) fatte da G. P.

Marott. — Materiali por la Fauna entomologica dell’ isola di

Sardegna. Coleotteri (continuazione) ordinati da P. Bargagli.

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LV

Nouvelles Archives du Muséum d’histoire naturelle de Paris. tom. IX.

3° fase. (0).

Recherches sur la faune carcinologique de la Nouvelle-Calédonie ,

par A. Milne-Edwards.

Annali del Museo Civico di Storia naturale di Genova, vol. I, II & III (a).

Gli Opilionidi italiani, memoria di G. Canestrini. — Aphididae Liguriae,

auctore P. M. Ferrari. — Formicidae Borneenses collectae a J.

Doria et O. Beccari in territoria Sarawak annis 1865—1867,

descriptae a G. Mayr. — Note sopra alcuni Coleotteri appartenenti

alle collezioni del Museo Civico di Genova, per il Dre R. Gestro. —

Nuove specie italiane del genere Adelops, per L. Fairmaire. —

Species Aphididarum hucusque in Liguria lectas P. M. Ferrari

enumerat.

November 1873.

Newman’s Entomologist, n°. 123 (Nov. 1873) (a).

Capture of the King Crab (Limulus Polyphemus) off the Coast of

Holland; with brief Notice of its Characters (with illustrations),

by Edw. Newman. — Notes on the Oxvyura. Family I. Platygas-

tridae (with illustrations), by F. Walker. — Notes on Southern

Indian Lepidoptera, by W. Watkins. — Entomological Notes,

Captures, ete.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 114 (Nov. 1873) (0).

Note on the Lepidopterous Fauna of St. Vincente, with Descrip-

tion of a new species of Gelechia, by Prof. Weyenbergh, Ph. D. —

Description of nine new species of Lycaenidae from the West

Coast of Africa, by W. C. Hewitson. — Description of a new

Japanese species of Lycaena, and change of name of L. cassioides

Murray, by R. P. Murray. — On certain British Hemiptera-

Homoptera (Revision of the Bythoscopulae), by J. Scott. —

Notes on Anisotomidae, with description of three new species

(two from Japan, and one from Great-Britain) n°. 1, by E. C.

Rye. — Description of a new species of Liosomus from Great

Britain, by the same. — Entomological Notes, etc. — Notes

on British Tortrices, by G. C. Barrett.

Annals and Magazine of Natural History. 4th ser. vol. 12, n°. 71

(Nov. 1873) (0).

On the Longicorn Coleoptera of Japan, by H. W. Bates. — Des-

criptions of new species of Fossorial Hymenoptera in the Collec-

tion of the British Museum, by F. Smith. — On the Respiratory

Organs of the Araneida, by P. Berthan. — Migrations of Danais

Archippus, by G. Semper. — On the Zoological Position and

Function of the Parasitic Acarina called Hypopus, by M. Mégnin.

LVI ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Correspondenz-Blatt des zool.-miner. Vereins in Regensburg, 27ter Jahrg.

1873. 980): i

Systematische Uebersicht der Käfer, welche in Baiern und der

nächsten Umgebung vorkommen, von G. Kittel.

D'ecember 1873.

Newman’s Entomologist, n°. 124 (Dec. 1873) (a).

Controlling Sex in Butterflies, by Chas. V. Riley. — Entomological

Notes, Captures ,. ete.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 115 (Dec. 1873) (0).

Description of six new Species of Epitola from the West-Coast of

Africa, by W. C. Hewitson. — Descriptions of new Species

of African Diurnal Lepidoptera, by Chr. Ward (continued). —

The Lepidoptera of Ireland, by E. Birchall, containing a List of

Species observed in Ireland since publication of list in the Ent.

Mo. Mag. vol. III (1866). — Description of a new Species óf Silis

from Angola, by Ch. O. Waterhouse. — Entomological Notes,

Captures, ete. — Description of a second Species of Aphanocephalus

Woll. from Japan, by E. C. Rye. — On new Coleoptera from

Japan, by T. Vernon Wollaston.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. XII, n°. 72

(Dec. 1873) (0).

Descriptions of new Genera and Species of Heteromera, chiefly from

New Zealand and New Caledonia, together with a Revision of

the Genus Hypaulax and a Description of an allied new Genus

from Colombia, by F. Bates.

Album der Natuur, Jaarg. 1874. aflev. 1 (0).

Dierlijke vermomming, door P. Harting.

Archiv für Naturgeschichte, von Troschel, 37ster Jahrg. 6 tes Heft. (4).

Bericht iiber die wissenschaftlichen Leistungen im Gebiete der My-

riapoden, Arachniden und Crustaceen wiihrend des Jahres 1869—

1870, von A. Gerstaecker (Fortsetzung).

Coleopterologische Hefte, von E. von Harold. Heft VI—XI. (0).

Zweite Nachlese zu den Käfern von Tirol, von V. Gredler. — Die

Arten der Gattung Euparia, von E. von Harold. — Ueber den

Gattungsnamen Trachys, von Dr. G. Kraatz. — Bemerkungen zur

Nomenclatur der Elateriden, von H. von Kiesenwetter. — Ueber

Nomenclatur, von E. von Harold. — Die Gattungen der Coleo-

pteren, von G. R. Croteh (übersetzt von E. von Harold). —

Beiträge zur Familie der Tenebrioniden, von Dr. Haag-Rutenberg. —

Die Arten der Gattung Ammoecius, von E. von Harold. — Bei-

träge zur Familie der Tenebrioniden , von Dr. Haag-Rutenberg (IItes

Stück). — Diagnosen neuer Coprophagen, von E. von Harold, —

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN, LVII

Verzeichniss der von Dr. Beccari in Bogos gesammelten copro-

phagen Lamellicornién , von E. von Harold. — Beiträge zur Familie

der Tenebrioniden , von Dr. Haag-Rutenberg (IItes Stück). — Dia-

gnosen neuer Coprophagen, von E. von Harold. — Monographie

der Gattung Trox, von E. von Harold. — Description of a new

Aphodius, by J. L. Leconte. — Memorandum zu den Coleoptera

Caffrariae: Longicornia, von Ol. Im. Fähraeus. — Einige Bemer-

kungen zu dem Aufsatze: über Nomenclatur, von H. von Kiesen-

wetter. — Beiträge zur Familie der Tenebrioniden, von Dr. Haag-

Rutenberg (Schluss). — Dritte Nachlese zu den Käfern von Tirol,

von V. Gredler. — Bemerkungen zur Nomenclatur der Dytiseidae,

von H. von Kiesenwetter. — Ueber Geotrupes stercorarins und die

nächstverwandten Arten, von E. von Harold. — Diagnosen neuer

Coprophagen, von E. von Harold.

Schriften der Königl. phys.-ökon. Gesellschaft zu Königsberg, 13ter

Jahrg. 2te Abth. (a).

Ueber die Raupe und Puppe der Argynnis Laodice, von G. Kiinow

(mit einer Tafel).

Proceedings of the Scientific. Meetings of the Zoological Society of

London for the year 1872, prt. II & II (a).

Descriptions of new Indian Lepidoptera, by F. Moore. — Descrip-

tions of twenty-four new Species of Erigone, by O. P. Cambridge. —

On Platypsyllidae, a new Family of Coleoptera, by J. L. Leconte.

Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscou. Ann.

1872, n°. 4 (0).

Enumeration der in den russischen Gouvernements Kiew und Vol-

hynién bisher aufgefundenen Käfer, von J. H. Hochhuth.

Mittheilungen der schweizer. entom. Gesellschaft, Vol. IV. Heft n°. 3 (4).

Noctuinen-Fauna der Schweiz, von J. Wullschlegel (Fortsetzung). —

Observations sur les notes synonymiques ete. de M. Desbrochers

des Loges, par H. Tournier. — Entomologische Beobachtungen

. und Notizen, von J. Erné. — Neue schweizerische Microlepidopte-

ren, von H. Frey.

Stettiner Entomologische Zeitung, 34ter Jahrg. 1873. (0).

Die Larven von Ascalaphus, von Dr. H. Hagen. — Coleopterologisches ,

von J. Sahlberg. — Exotisches, von C. A. Dohrn. — Vier neue

deutsche Staphilinen, beschrieben von Dr. E. Eppelsheim. —

Allantus consobrinus Klug var. Zwickoviensis m., von D. H. R.

von Schlechtendal. — Lepidopterologisches, von F. Eppelsheim. —

Gelechia Kiesenwetteri n. sp., beschrieben von W. Heuäcker. —

Lepidopterologische Notizen, von W. Heuäcker. — Ueber das

Ausfüttern der Insecten-Kästen, von H. B. Möschler. — Beobach-

tungen über einige Lepidopteren, von A. Fuchs. — Autheraea

LVIII ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Gueinzü, eine alte Saturnide aus Natal, von P. Maassen. —

Lepidopterologisches, von A. Dihrik. — Sammelbericht, von Dr.

H. Beuthin. — Lepidopterologische Beobachtungen vom Jahre

1872, von P. C. Zeller. — Erwiderung des Professor Schenck. —

Synonymische Miscellaneen , von Dr. Suffrian. — Ueber den Fundort

von Anthidium curvipes Imhoff, von A. Müller. — Lepidopterolo-

gische Mittheilungen aus Nord-Finnland, von J. G. Schilde. —

Acridiodea nonnulla nova insigniora, deseripsit A. Gerstaecker. —

Ueber Morphiden, von H. B. Möschler. — Nordamerikanische

Tineen, von Prof. H. Frey und J. Boll. — Ueber die entomolo-

gischen Arbeiten Hans Ström’s, von Dr. H. Hagen. — Ein Aus-

flug nach dem Altvater-Gebirge, von J. P. E. Frdr. Stein. —

Lepidopterologische Notizen, von W. Heuäcker. — Acalles Sophiae.,

n. sp. Tschapeck. — Die Larven von Myrmeleon, von Dr. H.

Hagen. — Chilenische Insekten, beschrieben von Dr. R. A. Phi-

lippi. — Randglossen zu einigen Arten der Gattung Julodis Eschsch.

von C. A. Dohrn. — Exotisches, von C. A. Dohrn. — Dolichopoden

aus Mecklenburg, beschrieben von Direet. Raddatz. — Bemer-

kungen über einige Hummelarten, von Dr. Kriechbaumer. — Eine

neue Plutella, von Dr. Steudel. — Zur Naturgeschichte einiger

Eupitheeien, von A. Fuchs. — Uebersicht der europäischen Arten

des Genus Ichneumon (Wesmael) mit Angabe der bei Birkenfeld

vorkommenden und Beschreibung neuer Arten, von Tischbein. —

Lepidopterologische Notizen, von Dr. A. Speyer. — Ist die Ue-

berwinterung gewisser .Raupen-Arten zu deren Entwicklung noth-

wendig ?, von Dr. Kalender. — Protest, von C. A. Dohrn. —

Eine Völkerwanderung der Libellula quadrimaculata, von A. Kuwert.

— Lamellicornia Argentina, von H. Burmeister. — Neuropterolo-

gisches, von R. Mac-Lachlan. — Ueber ein zweiköpfiges Monstrum

(Larve von Chironomus) und über Inseeten-Monstra überhaupt,

von H. Weyenbergh. — Verzeichniss der Ende 1873 in der Bibli-

othek des Stettiner entom. Vereins vorhandenen Bücher.

Annual Report of the Board of Regents of the Smithsonian Institution,

for the year 1871 (a).

Alternate Generation and Parthenogenesis in the Animal Kingdom,

by Dr. G. A. Kornhuber.

Report of the Commissioner of Agriculture, for the year 1871 (a).

Report of the Entomologist and Curator of the Museum, Townend

Glover.

Monthly Reports of the Department of Agriculture, for the year 1872 (a).

Bevat verschillende Entomologische Verslagen.

Januarij 1874.

Newman’s Entomologist, n°. 125 (Jan. 1874) (a).

Descriptions of Oak-galls, translated by Miss A. Weise. — Notes

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LIX

on the Oxyura. Family 2. Scelionidae, by Fr. Walker. — A List

of Macro-Lepidoptera taken in Alderney, by W. A. Luff. —

Three Notes on Aphides, by Fr. Walker. -- Entomological Notes,

Captures, ete.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 116 (Jan. 1874) (6).

Notes on Coleoptera common to Europe and Japan, by G. Lewis. —

Descriptions of three new Species of Scarabaeidae from Australia

and Japan, by Ch. O. Waterhouse. — Description of a second

species of Cathormiocerus from Great Britain, by E. C. Rye. —

Entomological Notes, Captures, ete. — The local Entomological

Societies in London. — Remarks on some of the Hemiptera enu-

merated by Herr Thomson in the 4th Fasciculus of his , Opuscula

Entomologica, by J. W. Douglas. — On certain British Hemiptera-

Homoptera, by J. Scott (continued).

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 13, n°. 78

(Jan. 1874) (b).

Descriptions of New Genera and Species of Heteromera, chiefly

from New Zealand and New Caledonia, together with a Revision

of the Genus Hypaulax and a Description of an allied New Genus

from Colombia, by F. Bates. — On the Sterile Eggs of Bees, by

C. Claus and C. von Siebold. — The Parasitie Mites of Birds,

a Contribution to the Knowledge of the Sarcoptidae, by E. Ehlers.

Revue et Magasin de Zoologie, 1873, n°“. 10 et 11 (0).

Nouvelles espèces de Coléoptères du nord de l'Afrique, par M. M.

Fairmaire et Raffray. — Description d’un nouveau genre de

Goliathide, Westwoodia Howittii, par M. F. de Castelnau.

Album der Natuur, 1874, aflev. 2 (b).

Merkwaardige nesten, door Dr. P. Schuringa. — Myriapoden der

steenkolen-periode.

Archiv für Naturgeschichte, von Troschel. 39ster Jahrg. 3tes Heft (0).

Von den Sinnesorganen der Insecten im Allgemeinen, von Gehör-

und Geruchsorganen im Besonderen, von Dr. A. Paasch (Schluss).

Februarij 1874.

Newman’s Entomologist, n°. 126 (Febr. 1874) (a).

Notes on the Oxyura. Family 3. Ceraphronidae, 4. Diapridae,

5. Belytidae, 6. Proctotrupidae, 7. Heloridae, 8. Embolemidae, 9.

Bethylidae, 10. Dryinidae, by Fr. Walker. — Notes on the Wing-

bones of the Two-winged Flies, by Fr. Walker. — Additions to

the List of Macro-Lepidoptera inhabiting Guernsey and Sark,

by W. A. Luff. — Entomological Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 117 (Febr. 1874) (b).

Notes on the Development of Volucella bombylans, parasitical in

LX ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

the nests of Carder-bees; with Observations on the Development

of the tubular head-appendages of its pupa, by Miss E. A. Ormerod.

— On new Coleoptera from Japan (concluded), by T. V. Wollas-

ton. — Description of a new species of Isonychus (Fam. Melolon-

thidae) from Granada, by C. O. Waterhouse. — Description of

a new genus and species of Satyridian butterflies , by A. G. Butler. —

Description of four new African butterflies, by W. C. Hewitson. —

Description of a new genus and two new species of European

Oxyura, by T. A. Marshall. — Entomological Notes, Captures, etc.

Newman’s Zoologist, Sec. ser. n°. 101 (Febr. 1874) (0).

On the Occurrence of Limulus Polyphemus off the Coast of Holland,

and on the Transmission of Aquarium-Animals, by W. A. Lloyd.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 13, n°. 74

(Febr. 1874) (0).

The Geographical Relations of the New-Zealand Fauna, by F. W.

Hutton. — Descriptions of New Genera and Species of Heteromera,

chiefly from New Zealand and New Caledonia, together with a

Revision of the Genus Hypaulax and a Description of an allied

New Genus from Colombia, by F. Bates. — On some recent Remarks

by Mr. Meldola upon Iphiclides Ajax (Papilio Ajax auct.), by S.

H. Scudder.

Album der Natuur, 1874. 3de afl. (0).

Een blinde kreeft.

Correspondenz-Blatt des zool.-min. Vereines in Regensburg, 27ster Jahrg.

1873, n°. 10-11 (b).

Systematische Uebersicht der Käfer, welche in Baiern und der

nächsten Umgebung vorkommen (Fortsetzung), von G. Kittel.

Revue et Magasin de Zoologie, 1873, n°. 12 (0).

Aberration de la Vanessa Urticae, Aber. Atrebatensis, par M. le

Dr. Boisduval. — Enumération des Staphylinides recueillis en

Asie mineure, par M. Th. Deyrolle, et descriptions d’especes

nouvelles, par M. le Dr. Sharp.

Archiv für Naturgeschichte, von Troschel. 40ster Jahrg. istes Heft. (b).

Beitrag zur Kenntniss einiger Insektenlarven, von Dr. W. Rolph. —

Mutillarum Americae meridionalis indigenarum synopsis systematica

et synonymica, auctore A. Gerstaecker.

Maart 1874.

Newman’s Entomologist, n°. 127 (March 1874) (a).

Variety of Argynnis Adippe (with illustrations) by Edw. Newman. —

Descriptions of Oakgalls (with illustrations), by Miss A. Weise. —

The Naturalist in Nicaragua, by Th. Belt. — List of Lepi-

doptera forwarded to Edw. Newman, by G. F. Mathew. — Cap-

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXI

tures of Hymenoptera in 1873, by Fr. Smith. — Entomological

Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 118 (March 1874) (0).

Natural History of Lithosia quadra, by W. Buckler. — Descriptions

of two species of Tenthredinidae, new to science, from Scotland,

by P. Cameron Jun. — Description of a new European species

of Bethylides (Hymenoptera: Oxyura), by T. A. Marshall. —

Description of a new African species of the genus Ischiodontus

Cand. (Coleoptera: Fam. Elateridae) by ©. Ritsema. — Description

of a new species of Heliconia from central America, by W. C.

Hewitson. — Descriptions of new species of Coleoptera from Japan,

by H. S. Gorham. — Description of a new species of Buridius

(Coleoptera: Rhyncophora) from Singapore, which destroys Orchids,

by C. O. Waterhouse. — Notes on some Odonata, etc. in the

Collection of the Royal Dublin Society, by R. Mac-Lachlan. —

Note on Pulex obtusiceps Ritsema, by T. J. Bold. — Entomo-

logical Notes, Captures, etc. — On certain British Hemiptera-

Homoptera (Revision of the Bylhoscopidae: concluded), by J. Scott.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 13, n°. 75

(March 1874) (0).

On the Geodephagous Coleoptera of New-Zealand, by H. W. Bates.

Album der Natuur, 1874. 4de aflev. (0).

Lichtorganen van Pyrophorus noctilucus. — Zoogenaamde nesten van

bladluizen, door Snellen v. Vollenhoven.

Bullettino della Società Entomologica Italiana, Anno V. Trim. 3 (a).

Degli Insetti nocivi e dei loro parassiti enumerazione con note del

Prof. Camillo Rondani (continuazione). — Di un nuovo Georyssus

e Calomicrus trovati in Sicilia, da Enrico Ragusa. — Note sino-

nimiche, di Enrico Ragusa. — Ancora della Thalessa clavata e di

un altro imenottero nuova per la Fauna entomologica del Piemonte,

nota del Cav. Vittore Ghiliani. — Materiali per la Fauna ento-

mologica dell’isola di Sardegna. Coleotteri ordinati da P. Bargagli

(continuazione e fine). — Di alcuni Neurotteri (Libellula Lin. et

auct., Odonati Fab.) dei dentorni di Padova raccolti ed ordinati

da C. Tacchetti. — Sul Trimium siculum nov. sp. di De Saulcy,

nota di E. Ragusa. — Elenco dei Lepidotteri raccolti nei dintorni

della IV Cantiniera dello Stelvio, nota dell’Ingegnere A. Curò. —

Nuove osservazioni sulla partenogenesi del Bombyx mori Lin. di

C. de Siebold. — Rassegna. Coleotteri. Revisione del genere

Timarca di L. Fairmaire ed. E. Allard.

Correspondenz-Blatt des zool.-min. Vereines in Regensburg, 27ster Jahrg.

1873, n°. 12 (0).

Systematische Uebersicht der Käfer, welche in Baiern und der

nächsten Umgebung vorkommen (Fortzetzung), von G. Kittel.

LXII ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Revue et Magasin de Zoologie, 1874, n°. 1 et 2 (0).

Monographie des Agaristidées (Lépidoptères), par le Dr. Boisduval.

April 1874.

Newman’s Entomologist, n°. 128 (April 1874) (a).

Descriptions of Oak-galls, translated by Miss Weise. — Geographical

Distribution of Continental Rhopalocera, by the Rev. F. A. Walker.

— Entomological Notes, Captures, ete. — Extracts from the Pro-

ceedings of the Entomological Society of London, Jan. 5 to

Febr. 3, 1874.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 119. (April 1874) (0).

Notes on certain species of the genus Orthostira Fieb., with reference

to Mr. Douglas’s remarks, by J. Sahlberg. — Notes on British

Tortrices, by C. G. Barrett. — Description of a new species of

Charaxes from the West Coast of Africa, by W. C. Hewitson. —

Occurrences of Diurnal Lepidoptera at Galena, Illinois, 1871-1873,

by Th. E. Bean. — Entomological Notes, Captures, ete. —

New species of Cicindelidae, by H. W. Bates.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 13, n°. 76

(April 1874) (0).

On the Geodephagous Coleoptera of New Zealand, by H. W. Bates. —

On a new Species of Arcturus (A. damnoniensis), by Th. R. R.

Stebbing. — A Revision of the Genera Epicharis, Centris, Eulema

and Euglossa, belonging to the family Apidae, section Scopulipedes ,

by Fr. Smith.

Revue et Magasin de Zoologie, 1874, n°. 3 (0).

Description et figures de deux espèces nouvelles du genre Anthidium

F., provenant de l’Archipel des Indes-Orientales, par C. Ritsema.

Berliner Entomologische Zeitschrift, 17ter Jahrg. (1873) 1stes und 2tes

Vierteljahrsheft. (0)

Revision der Cisteliden-Gattung Podonta Muls., von H. von Kiesen-

wetter. — Bemerkungen zur Bearbeitung der Luperus-Arten in

der Monographie des Gallérucides von Joannis in Marseul’s Abeille,

T. III. Ann. 1866. p. 1 flg., von H. von Kiesenwetter. — Zwei neue

Aphyctus-Arten, von H. von Kiesenwetter. — Diptera nova, in

Pannonià inferiori et in confinibus Daciae regionibus a F. Ko-

warzio capta. Descripsit H. Loew. — Essai monographique sur

le genre Cymindis proprement dit, par le Baron M. de Chaudoir. —

Beiträge zur Kenntniss der Peruanischen Käferfauna auf Dr. Abend-

roth’s Sammlungen basirt, von Th. Kirsch. — Melitaea Melicerta

(var. nova) ein muthmasslicher Bastard von Afhalia Rott. u.

Dictynna Esp. aus der Umgegend Berlin’s, von Julius Pfützner. —

Zur Nomenclatur der Cryptocephaliden, von E. von Harold. —

Deutungen einiger Käferarten 1817 beschrieben in Beck's Beiträgen

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXITI

zur baierischen Insekten-Fauna, von Dr. G. Kraatz. — Revision

der europäischen Arten der Coccinelliden-Gattung Exochomus

Redtb., von Dr. G. Kraatz. — Eine neue deutsche Exochomus-Art

(E. minutus), von Dr. G. Kraatz. — Ueber Uloma Perroudi Muls.

aus Deutschland und eine neue Art von Cypern, von demselb. —

Eine neue Laufkäferart aus Thüringen (Ophonus planiusculus),

von demselb. — Ueber Adimonia fontinalis Boh. Thomson, und

Ueber Adimonia pallida Joannis; von demselb. — Ueber Cyphon

nigriceps Thomson, Kiesenwetter, von demselb. — Aylolaemus

fasciculosus Gyll., von demselb. — Ueber Xylosteus gracilis nov.

sp., von demselb. — Zwei neue Coleopteren aus Schlesiën, von von

Rottenberg. — Eine entomologische Exkursion durch die Grafschaft

Glatz und in das Riesengebirge, von W. Koltze. — Sammelbe-

richte von Kellner, Kirsch und Kraatz. — Ueber den Fang des

Phloeophilus Edwardsii. — Synonymische Bemerkungen, von

Kraatz, Kirsch , Kellner und von Rottenberg. — Neue Literatur. -—

Ueber den für Deutschland neuen Hydaticus piciventris Thoms.,

von Dr. G. Kraatz. — Entomologische Beiträge zur Beurtheilung

der Darwin’schen Lehre von der Entstehung der Arten, von H.

von Kiesenwetter. — Alexis Fedtschenko. Ein Nachruf von G.

Lohde. — Eine neue Art Trichodes Herbst, nebst Bemerkungen

über einige früher beschriebene, von Dr. G. Kraatz.

Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova, vol. IV (a).

Catalogo sistematico dei Ragni del Canton Ticino, con la loro Dis-

tribuzione orizzontale e verticale e cenni sull’ Araneologia elvetica,

pel Dott. P. Pavesi. — Notes sur les genres Morio et Perigona,

par M. J. Putzeys. — Catalogo dei Dascillidi, Malacodermi e

Teredili della Fauna europea e circummediterranea, appartenenti

alle collezioni del Museo Civico di Genova, per F. Baudi. —

Muscaria exotiea Musei Civici Januensis observata et distineta

a Prof. C. Rondani. — Viaggio dei Sign. Antinori, Beccari e

Issel nel Mar Rosso e tra i Bogos. Crostacei I. Intorno ad alcuni

Cirripedi raccolti nel Mar Rosso. Nota del Prof. G. Seguenza. —

Révision des Broscides de l’Australie d’après la collection de M.

. le Comte de Castelnau, par M. J. Putzeys. — Sopra una nuova

specie di Ragni (Nesticus speluncarum) appartenente alle collezioni

del Museo Civico di Genova. Nota del Prof. P. Pavesi. — Note

sopra alcuni Coleotteri appartenenti alle collezioni del Museo Civico

di Genova, per il Dott. R. Gestro. — Description de quelques

Coléoptères Hétéromères de la partie australe de l'Amérique, par

M. Léon Fairmaire.

Bulletin of the Buffalo Society of Natural Sciences, vol. I n°. 2 and 3 (a).

Contributions to a Knowledge of North American Moths, by A. R.

Grote. — A Study of North American Noctuidae, by A. R. Grote. —

LXIV ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Descriptions of Noctuidae prineipally from California, by A. R.

Grote. — On the North American Geometridae in the Colleetion

of the British Museum, by A. R. Grote. — Kleiner Beitrag zur

Kenntniss einiger Nordamerikanischen Lepidoptera, von A. R.

Grote. Description of the Genera Argyrophyes and Condylolomia

and of a species of Deuterollyta, by A. R. Grote. — Description

of a Butterfly new to the Lower Lake Region, by A. R. Grote. —

Description of three Genera of Noctuidae, by A. R. Grote. —

On Wallengren’s „Lepidoptera Scandinaviae Heterocera disposita

et descripta”, by A. R. Grote.

Bulletin of the Essex Institute, vol. IV (a).

Injurious inseets in Essex County, by Dr. A. S. Packard. — Essex

County Spiders, by J. H. Emerton.

Proceedings of the Boston Society of Natural History, vol. XIV and

XV part 1 and 2 (a).

Observations on the Development of Pholeus, by J. H. Emerton. —

On the Larvae of the Hemerobina, by Dr. H. A. Hagen.

Six Annual Report of the United States Geological Survey (a).

Coleoptera, by G. H. Horn. — Notes on Orthoptera, by Cyrus

Thomas. — Odonata from the Yellowstone, by Dr. H. Hagen. —

Descriptions of new species of Mallophaga collected by C. H.

Merriam While in the Government Geological Survey of the Rocky

Mountains, by A. S. Packard Jr. — Description of new Insects,

by A. S. Packard Jr. — Insects inhabiting Great Salt Lake and

other saline or alkaline lakes in the West, by A. S. Packard Jr.

Memoirs read before the Boston Society of Natural History, vol. II.

pri II, n0.3.

On the Carboniferous Myriapods preserved in the Sigillarian Stumps

of Nova Scotia, by S. H. Scudder.

Report of the United States Geological Surveys of the Territories,

vol. V prt. 1 (a).

Acrididae of North America, by Cyrus Thomas.

Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscou, Ann.

1873, 1022 (0):

Reise nach Baku, Lenkoran, Derbent, Madschalis, Kasum Kent,

Achty, von A. Becker. — Enumération des nouvelles espèces de

Coléoptères rapportés de ses voyages par feu Victor Motschoulsky.

(12me article).

Verhandlungen der k. k. zool-bot. Gesellschaft in Wien, Jahr 1873.

Bd. XXIII (a).

Zoologische Miscellen, von G. Ritter von Frauenfeld (Die neuesten

Beobachtungen über Phylloxera vastatrix. Hydrachna geographica

auf Dytiscus-Arten schmarotzend). — Beitrag zur Orthopteren-Fauna

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXV

Tirols mit Beschreibung einer neuen Pterolepis, von H. Krauss. —

Uebersicht der bis jetzt in der Sandezer Gegend West-Galiziens

gesammelten Dipteren, von Dr. A. Grzegorzek. — Beitrag zur

Naturgeschichte von Eumolpus vitis F., von Dr. Geyza v. Horväth. —

Hymenopterologische Beiträge, von Dr. J. Kriechbaumer. — Haemo-

phila, nov. gen. Tabanidarum, von Dr. J. Kriechbaumer. —

Verzeichniss der im Jahre 1872 in der Umgebung von Livorno

und Pratovecchio gesammelten Schmetterlinge nebst Beschreibung

von zwei neuen Schaben aus Sicilién, von J. Mann. — Zoologische

Notizen, von Dr. F. Löw. — Seltsame Geschichte eines Tagfalters,

von S. H. Scudder. — Zwei neue Anthicinen, beschrieben von

Dr. CI. Hampe. — Beitrag zur Schmetterlingskunde Dalmatiens,

von V. Geiger. — Zoologische Miscellen , von G. Ritter von Frauen-

feld (Neuer Kartoffelschädling in America. — Zwei neue Gall-

mücken. — Neuer Phyllopode. — Angebliches Mittel gegen Phyl-

lorera. — Anobium paniceum L. in Paprika.) — Die europäischen

Arten der Gattung Lepidurus Leach, nebst einigen biologischen

Bemerkungen über Phyllopoden, von Dr. F. Brauer. — Beiträge

zur Kenntniss der Nordamerikanischen Nachtfalter, besonders. der

Microlepidopteren, von P. C. Zeller. 2te Abth. — Beiträge zur

Kenntniss der Phryganiden, von Dr. H Hagen. — Beitrag zur

e Dipteren-Fauna Ungarns, von F. Kowarz. — Dr. J. R. Schiner.

Ein Nachruf von G. R. v. Frauenfeld. — Georg Ritter von Frauen-

feld. Ein Nachruf von Karl Brunner von Wattenwyl. — Acht neue

Arten deutscher zweiflügeliger Insecten, von Th. Beling. —

Neue Lepidopteren gesammelt von Herrn Haberhauer , beschrieben

von A. Rogenhofer und J. Mann. — Beitrag zur Naturgeschichte

verschiedener Arten aus der Familie der Tipuliden, von Th. Beling.

— Ueber Diaptomus amblyodon n. sp., von Dr. E. Marenzeller.

Nouvelles Archives du Muséum d’histoire naturelle de Paris. tom. IX

fasc. 4 (b).

Recherches sur la faune careinologique de la Nouvelle Calédonie,

par M. A. Milne-Edwards (suite et fin).

Mei 1874.

Newman’s Entomologist, n°. 129 (May 1874) (a).

Melitaea Selene ? variety, by E. Newman. — Descriptions of Oak-

galls. Translated from Dr. Mayr’s „Die Mitteleuropäischen Eichen-

gallen” by Mrs. Hubert Herkomer née Weise. — Notes on the

Wing-bones of the Two-winged Flies, by F. Walker. — Notes

on some Amurland European Diptera, by F. Walker. — Ento-

mological Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 120 (May 1874) (b).

On certain British Hemiptera-Homoptera (Revision of the family

LXVI ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Delphacidae) by J. Scott. — Hemiptera-Heteroptera : descriptions

of two new species of the family Emesidae, id. — Description

of a genus and species of Hemiptera-Heteroptera new to Europe,

id. — Description of two West African Butterflies from the

collection of Henly G. Smith, by W. C. Hewitson. — Entomological

Notes, Captures, ete. — Index to vol. X.

Newman’s Zoologist, Sec. ser. n°. 104 (May 1874) (0).

Notes on the Lido, Torcello and the Pineta, by F. A. Walker.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 13, n°. 77

(May 1874) (0).

A Concise Notice of Observations on certain Peculiarities in the

Structure and Functions of the Araneidea, by J. Blackwall. —

A Revision of the Genera Epicharis, Centris, Eulema and Euglossa

belonging to the Family Apidae, Section Scopulipedes, by F. Smith.

— A List of Butterflies taken on the march to Coomassie by

Lieutenant Alwin S. Bell, between Mansu and the River Prah,

with Descriptions of new Species, by W. C. Hewitson. — Addi-

tions to the Australian Cureulionidae, Part. VI, by F. P. Pascoe. —

Contributions towards the Natural History of the Termites, by

Dr. F. Müller. — On new Parasitic Crustacea from the N. W.

Coast of America, by H. W. Dall.

Album der Natuur, jaarg. 1874. aflev. 6 (0).

Nieuw schadelijk insekt, door D. L. — Bewaarmiddel voor insekten,

door Hg. — Tetraneura of Phylioxera ? door P. Schuringa.

Revue et Magasin de Zoologie, 1874, n°. 4—6 (0).

Mémoire sur les Coléoptères Tenebrionides formant les genres Sepidium

F. et Vieta Cast., par M. E. Allard. — Description des Fourmis

d'Europe pour servir à l’étude des insectes myrmécophiles, par

E. André.

Junij 1874.

Newman’s Entomologist, n°. 130 (June 1874) (a).

Gortyna flavago and its Householding, by Edw. Birchall. — The

Goat-moth Larva underground, by Edw. Newman. — Notes on

the Wing-bones of the Two-winged Flies, by Fr. Walker (conti-

nued). — Entomological Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 121 (June 1874) (b).

Descriptions of some new species of the genus Pachytricha, by D.

Sharp. — Descriptions of five new Lucanoid Coleoptera, by Chas.

O. Waterhouse. — British Hemiptera, Additional Species, by

J. W. Douglas. — Notes on British Zortrices, by ©. G. Barrett

(continued). — Entomological Notes, Captures, ete. — Orbituary :

Dr. Herrich Schaeffer and Th. J. Bold. — Notes on Cicindelidae

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXVII

and Carabidae, and Descriptions of new species (n°. 17), by H.

W. Bates.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 13, n°. 78

(June 1874) (0).

Additions to the Australian Curculionidae (Part VII), by Fr.

Pascoe. — A Revision of the Genera Epicharis, Centris, Eulema

and Euglossa belonging to the Family Apidae, Section Scopuli-

pedes, by F. Smith. — Observations on the Spermatophores of

the Decapod Crustacea, by M. Brochi.

Correspondenz-Blatt des zool.-min. Vereines in Regensburg, Jahrg. 28,

n°. 1—3 (0).

Systematische Uebersicht der Käfer welche in Bayern und der

nächsten Umgebung vorkommen (Fortsetzung), von G. Kittel.

Annales des Sciences Naturelles. Zoologie. 5e ser. tome 19, n°. 3—6 (0).

Note sur le Nephrops Stewartii W. Mason, par A. Milne Edwards.

— Mémoire sur. des Crustacés rares ou nouveaux des còtes de

France, par M. Hesse. — Essai sur le venin du Scorpion, par

le Dr. Jousset de Bellesme. — Observations sur la Réproduction

du Phylloxera du chêne, par M. Balbiani.

Julij 1874.

Newman’s Entomologist, n°. 131 (Julij 1874) (a).

Descriptions of Oak-galls. Translated from Dr. Mayr’s „Die Mittel-

europäischen Eichengallen ”, by Mrs. Hubert Herkomer née Weise.

(continued). — Notes on the Wing-bones of the Two-winged

Flies, by Fr. Walker (continued). — Netherland Insects. Trans-

lated from the Dutch of Christian Sepp, by Edw. Birchall. —

Notes on the Macro-Lepidoptera of Liibeck, by A. W. Paul. —

A few Days in East-Sussex, by W. H. Tugwell. — Entomolo-

gical Notes, Captures, ete.

Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 122 (July 1874) (0).

Notes on British Tortrices, by C. G. Barrett (continued). — Illu-

strations of Insect Monstrosities, n°. 1. — On a monstrous

stag-beetle (Lucanus Elaphus), by Prof. J. O. Westwood. —

Description of a new species of Cetoniadae, by D. Sharp. —

Descriptions of new Lycaenidae from West-Africa, by W. C.

Hewitson. — Descriptions of three new Butterflies from Costa

Rica, by Herbert Druce. — Entomological Notes, Captures,

ete. — Life History of Meligethes, by E. A. Ormerod.

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 13, n°. 79

(July 1874) (b).

Amphipodous Crustacea. A new Species, and some Items of

Description and Nomenclature, by T. R. R. Stebbing. — On

LXVIII ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Callisoma Branickii, a new Species from Nice, by A. Wrzés-

niowski. — On the Longicorn Coleoptera of New-Zealand, by

H. W. Bates. — New Observations on the Habits of the Ants

of the South of France, by T. Moggridge. — On the Metamor-

phoses of the Acarina of the Families Sarcoptidae and Gamasidae ,

by M. Megnin.

Verhandlungen des naturhistorischen Vereines der preussischen Rhein-

lande und Westphalens, Jahrg. 29 (1872) und 30 (1873) (b).

Anwendung der Darwinschen Lehre auf Bienen, von H. Müller. —

Die dem Wein- und Obstbau schädlichen Insekten, von E.

Taschenberg. — Ueber die Cetoniden der Philipine- und Sulu-

Inseln, van Dr. Mohnike. — Verzeichniss Westphälischer Spinnen

(Araneiden), von F. Karsch. — Ueber monströse Körperbildung bei

Coleopteren. von Dr. Mohnike. — Ueber den nordamericanischen

Kartoffelverwüster Doryphora decemlineata Say, von Cornelius.

Annales de la Société entomologique de Belgique. Tome 16e (1873) (b).

Revision des Psocides décrites par Rambur, suivie de la liste des

espèces de cette famille observées jusqu'ici en Belgique, par M.

de Sélys-Lonchamps. — Deuxième Supplément à la Révision

générale des Clivinides, par M. J. Putzeys. — Monographie des Ga-

lathides, par J. Putzeys. — Description de quelques Tychiides

nouveaux, par M. J. Desbrochers des Loges. — Notes sur les

Myrméléonides décrits par M. le Dr. Rambur, par R. Mac-Lachlan.

— Description d’une nouvelle espèce d’Echthromyrmex, genre des

Myrméléonides, par M. R. Mac-Lachlan. — Note sur l'oeuf et le

jeune âge de la chenille d’Aeneis Aello, par S. H. Scudder. —

Supplément aux Notes additionnelles sur les Phryganides décrites

par le Dr. Rambur, par R. Mac-Lachlan. — Curculionides re-

cueillis au Japon par M. G. Lewis, par W. Roelofs. (1re partie). —

Notice sur la Paranonca prasina Casteln., par G. van Lans-

berge. --- Comptes-Rendus des Séances de la Société. — Cata-

logue de la Bibliothèque de la Société, 2me division.

Coleopterologische Hefte, herausgegeben von E. v. Harold. Heft n°. 12 (0).

Zur Synonymie des Onitis Belial F., von E. v. Harold. — Des-

cription d’un nouvel Aphodius, par M. S. de Solsky. — Ueber

die Ataenins-Arten mit gezahntem Kopfschilde, von E. von Harold.

— Zur Kenntniss der kugelfirmigen Trogiden, von E. von

Harold. — Proteinus longicollis nov. sp., beschrieben von P. V.

Gredler. — Beiträge zur Kenntniss der Amerikanischen Eumol-

piden, von E. von Harold. — Ueber eine neue Gattung der

Babiidae. — Berichtungen und Zusätze zum Münchener Cata-

loge. — Literatur. — Miscellen. — Geänderte Namen.

The Entomologist’s Annual for 1874 (b).

Observations on Tineina. Epitomized Summary of the Observations

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXIX

occurring in the nineteen previous Volumes of this Annual, by

H. T. Stainton. — Our Utter Ignorance (Lepidoptera), by H. T.

Stainton. — New British Species, Corrections of Nomenclature,

ete. noticed since the publications of the Entomologist’s Annual

for 1873 (Coleoptera), by E. C. Rye. — New British Species,

Corrections of. Nomenclature, ete. (Cynipidae, Ichneumonidae ,

Braconidae and Oxyura), by T. A. Marshall. — On Hermaphro-

ditism in Ants, by F. Smith. -— Notes on new and rare British

Lepidoptera (excepting Tineina) for 1873, by H. G. Knaggs. —

New British Tineina, by H. T. Stainton. — An Entomologist’s

Visit to Dalmatia in 1873.

Transactions of the Entomological Society of London for the year

1873 (0).

On a new genus of Colydiidae from Japan, by T. Vernon Wol-

laston. — On the Cossonidae of Japan, by T. Vernon Wollaston-

— The Water Beetles of Japan, by D. Sharp. — Catalogue of

the Phytophagous Coleoptera of Japan, with descriptions of

the species new to science, by J. S. Baly. — On some new

species of Butterflies discovered in Extra-Tropical Southern Africa,

by R. Trimen. — On the Hydroptilidae, a Family of the Trichoptera,

by A. E. Eaton. — A Monographie List of the Species of Gas-

teracantha or Crabspiders, with descriptions of new species, by

A. G. Butler. — Descriptions of Aculeate Hymenoptera of Japan,

collected by Mr. G. Lewis at Nagasaki and Hiogo, by F. Smith. —

Contributions to Entomological Bibliography up to 1862, n°. 1, by

A. Miiller. — On the Geodephagons Coleoptera of Japan, by H. W.

Bates. — Descriptions of new genera and species of Geodephagous

Coleoptera from China, by H. W. Bates. — Characters of seven non-

deseript Lucanoid Coleoptera, and remarks upon the genera Lissotes ,

Nigidius and Figilus, by Major Sidney Parry. — Remarks on

the Affinities of the genus Nicagus Leconte, by H. Deyrolle. —

Descriptions of new genera and species of Tenebrionidae from

Australia, New Caledonia and Norfolk Island, by F. Bates. —

Notes on the Ephemeridae, by Dr. H. A. Hagen, compiled (with

remarks) by A. E. Eaton. — On the habits and economy of certain

Hymenopterous Insects which nidificate in briars, and their Para-

sites, by Sidney Smith Saunders. — List of the species of

Galeodides with descriptions of a new species in the collection of -

the British Museum, by A. G. Butler. — On the genera of the

Cossoridae, by T. Vernon Wollaston.

Id. for the year 1874. Prt. I and II (0).

The Staphylinidae of Japan, by D. Sharp. — The Pselaphidae

and Seydmaenidae of Japan, by D. Sharp. — Notes on the Habits

of Papilio Merope, with a description of its Larva and Pupa,

LXX ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

by J. P. Mansel Weale. — Observations on the Case of Papilio

Merope, Auct.; with an Account of the various known forms of

that Butterfly by Roland Trimen. — Descriptions of fifteen new

species of Diurnal Lepidoptera, chiefly from South America, by

Herbert Druce. — Catalogue of the Phytophagous Coleoptera of

Japan, with descriptions of the Species new to Science, by J.

S. Baly (continued). — Supplement to the Longicorn Coleoptera

of Chontales, Nicaragua, by H. W. Bates. — Note on Mynes

Guerini Wallace, by W. H. Miskin. — Note on a „Catalogue

of the described Diurnal Lepidoptera of Australia, by Mr. G. Masters,

of the Sydney Museum,” by W. H. Miskin. — Monograph of

the Genus Xylocopa Latr., by F. Smith. — Notes on the Buprestidae

colleeted by Prof. Semper in the Philippine Islands; with descrip-

tions of the new species, by E. Saunders.

Mittheilungen der Schweizerischen Entomologischen Gesellschaft. Bd.

[Ven 4-(b):

Bericht über die 16° Sitzung der Schweizerischen Entomologischen

Gesellschaft. — Ueber die Seide von Bombyx Pernyi, von Dr. G.

Schoch. — Ameisen-Aehnlichkeit unter den Hemipteren, von O.

M. Reuter. — Die Stridulations-Methode des Coranus subaplerus

de Geer (Coliocoris pedestris Wolff, Fieb.), von 0. M. Reuter. —

Beobachtungen über die Lebensweise und Minirarbeiten des

Tomicus (Bostrichus) Cembrae in den Alpen Graubiindtens, von

Bischoff-Ehinger. — Système des Gryllides, par Ch. Brunner de

Wattenwyl. — Curculionides nouveaux, par H. Fournier. —

Cosmopleryx Scribaiella v. Heyd. Eine Notiz von H. Frey. —

Kleine Faunen, von G. Schoch. — Observations synonymiques et _

remarques diverses, par M. J. Desbrochers des Loges. — Ueber

Anthidium strigatum Panz. und contractum Latr., von Dr. Kriech-

baumer.

Proceedings of the Scientific Meetings of the Zoological Society of

London for 1873. Prt. I and Il (a).

On some new genera and species of Araneides, by O. P. Cambridge. —

On a certain Class of Cases of Variable Protective Colouring in

Insects, by R. Meldola. — Monographie Revision of the Genera

Zephronia and Sphaerotherium, with Descriptions of new Species,

by A. G. Butler. — On the Spiders of St. Helena, by the Rev.

O. P. Cambridge. — Description of a remarkable new Species of

Tanaccia , by M. R. Butler. — Description of a new Moth, be-

longing to the Family Saturniidae, by E. Bartlett. — A List of

the Collections of Diurnal Lepidoptera made by Mr. Lowe in

Borneo, with Descriptions of new species, by Herbert Druce. —

A List of the Spiders of the Genus Acrosoma, with Descriptions

of new Species, by A. G. Butler. — On some new Species of

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXI

Araneidae, chiefly from Oriental Siberia, by O. P. Cambridge.

— Description of a new Genus and Species of Papilionidae from

the South-eastern Himalayas, by W. S. Atkinson.

Horae Societatis Entomologicae Rossicae. tom. IX (0).

Neue Lepidoptera des europäischen Faunengebietes, von H. Chris-

toph. — Beitrag zur Lepidopteren-Fauna Transkaukasiens und

Beschreibung zwei neuer Arten, von G. von Emich. — Neue

Südrussische Bienen, beschrieben von Dr. F. Morawitz. — Syno-

nymische Bemerkungen, von Dr. F. Morawitz. — Les Aranéides

de la Guyane frangaise, par L. Taczanowski (suite). — Nachtrag

zur Bienenfauna des Gouvernements von St. Petersburg, von Dr.

F. Morawitz. — Notice Lépidoptérologique, par N. Erschoff. —

Zur Kenntniss der Käferfauna Süd-Ost-Sibiriens insbesondere des

Amur-Landes. Longicornia, bearbeitet von C. Blessig, mit Nach-

trägen und Bemerkungen von S. Solsky. — Les Aranéides de la

Guyane frangaise, par L. Taczanowski (suite). — Descriptions

de quelques Diptères nouveaux de la Sibérie orientale, par J.

Portschinsky. — Deux Diptères nouveaux de la Perse septentri-

onale, par J. Portschinsky. — Faltenwespen aus Krasnowodsk,

von Dr. F. Morawitz. — Coléoptères de Russie, par S. Solsky. —

Synonymische Bemerkungen, von J. Faust.

Id. tom. X, n°. 1 (0).

Weiterer Beitrag zum Verzeichnisse der in Nord-Persien einheimi-

schen Schmetterlinge, von H. Christoph. — Les Aranéides de la

Guyane frangaise, par L. Taczanowski.

Augustus 1874.

Newman’s Entomologist, n°. 132 (Aug. 1874) (a).

Variety of Arctia lubricipeda (female), by G. R. Dawson. — Des.

criptions of Oak-galls. Translated from Dr. G. L. Mayr’s „Die

Mitteleuropäischen Eichengallen”, by Mrs. Hubert Herkomer née

Weise. — Entomological Notes, Captures, ete. — Extracts from

the Proceedings of the Entomological Society of London, May 4th

and June Ist 1874.

The Entomologist’s Monthly Magazine, n°. 123 (Aug. 1874) (0).

On two new Coleopterous Insects belonging to the family Rutelidue,

by C. G. Waterhouse. — Description of a new Genus and Species

of Coleoptera from Japan, by H. S. Gorham and G. Lewis. —

Description of a new Species of Cremastocheilus from California,

by J. ©. Westwood. — Descriptions of new Species of Butterflies,

by W. C. Hewitson. — Notes on a collection of Butterflies recently

brought from Cape Coast, with Description of a new Species from

Natal, by A. G. Butler. — Notes on British Tortrices, by C. G-

Barrett (continued). — Additions to the list of British Hemiptera, by

E. Saunders. — Entomological Notes, Captures, etc.

LXXII ENTOMOLOGISCHE INHOUD VAN

Annals and Magazine of Natural History, 4th ser. vol. 14, n°. 80 (0).

On some Species of Amphithoé and Sunamphithoë, by Th. R. R.

Stebbing. — On the Longicorn Coleoptera of New Zealand, by

H. W. Bates. — Descriptions of two new Species of Fulgora

from India, by A. G. Butler. — On a new Genus of Asellidae,

by O. Harger.

Album der Natuur, jaarg. 1874, aflev. 10 (0).

De zijderupsteelt, eene bron van welvaart voor huisgezinnen, door

P. Harting.

Proceedings of the Zoological Society of London for 1873. (Part III) and

for 1874. (Part I) (a).

Description of three new Species of Diurnal Lepidoptera, by M. R.

Butler. — Descriptions of two new Species of Butterflies from

the Andaman Islands, by W. S. Atkinson. — Revision of the

Genus Protogonius, by A. G. Butler. — On the Coleoptera Geo-

dephaga of Chile, by E. C. Reed. — List of the Species of

Fulgora, with Descriptions of New Forms in the Collection of

the British Museum, by A. G. Butler. — A List of the Lepido-

pterous Insects colleeted by Mr. L. Layard at Chentaboon and

Nahconchaisee, Siam, with Descriptions of new Species, by H.

Druce.

Bulletin de la Société impériale des Naturalistes de Moscou. Ann.

1873, DO. 3: (0).

Matériaux pour servir à l’étude des Féroniens, par le Baron de

Chaudoir. — Supplément indispensable à l’article de M. Gerstaecker,

en 1869, sur quelques genres d’Hyménoptères, par 0. de Bour-

meister-Radoszkowsky.

Berliner Entomologische Zeitschrift. 17ter Jahrg. (1873) Heft 3 und 4 (0).

Ueber einige streitige und zweifelhafte Bienen-Arten, von Prof.

Schenck. — Ueber Pilze, welche auf Insecten vorkommen, von

A. Hensel. — Analytische Uebersicht der Arten der Gattung

Otiorhynchus, von Dr. G. Stierlin. — Europeae et circummedi-

terraneae Faunae Dasytidum et Melyridum specierum, Auctore

F. Baudi a Selve pars altera. — Coleopterorum messis in in-

sula Cypro et Asia minore ab Eugenio Truqui congregatae re-

censitio: de Europaeis notis quibusdam additis. Auctore F. Baudi

a Selve (pars quinta). — Beiträge zur Kenntniss der Peruani-

schen Käferfauna auf Dr. Abendroth’s Sammlungen basirt, von

Th. Kirsch (2tes Stück). — Endaliscus Skalitzkyi, eine neue

deutsche Rüsselkäfer-Gattung, beschrieben von Th. Kirsch. —

Ueber Hydaticus austriacus St. und cinereus St., von Dr. Budde-

berg. — Beschreibung eines Maikäfer-Zwitters, von Dr. G. Kraatz. —

Beschreibungen difformer oder sogenannter monströser Käfer, von

Dr. G. Kraatz und von Kiesenwetter. — Ueber einige schwierige

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXII

Opatrum-Arten, von Dr. G. Kraatz. — Synonymische Bemerkun-

gen, von von Kiesenwetter, Kraatz und Weise. — Sammelbe-

richt, von H. Fuss. — Ueber von Harold’s coleopterologische

Hefte, nebst einigen kurzen Bemerkungen über Nomenclatur,

von Dr. G. Kraatz.

Idem. 18ter Jahrg. (1874) Heft 1 und 2 (b).

Palesida, neue Eumolpiden-Gattung, beschrieben von E. von Harold.

— Ueber die Genitalien der männlichen Bienen, besonders der

Gattung Sphecodes, von von Hagens. — Revision der Europäischen

Arten der Gattung Malthodes, von H. von Kiesenwetter. — Zur

Nomenclatur der Cryptocephaliden, von H. von Kiesenwetter. —

Ueber die Gattung Canace Hal., von Prof. H. Löw. — Beiträge

zur Kenntniss der Cassida-Arten , namentlich auch einiger schwie-

rigen, deutschen, von Dr. G. Kraatz. — Verzeichniss synony-

misch interessanter deutscher Cassida-Arten aus dem Manuscripte

zum letzten Bande des Gemminger-Harold’schen Catalogs syn.

et syst., mitgetheilt von E. von Harold. — Verzeichniss an-

dalusischer Cassida-Arten, von G. Kraatz. — Wieviel und welche

Asida-Arten besitzen wir in Deutschland und der Schweiz ? von

G. Kraatz. — Asida pusillima, eine neue Art aus der Sierra

Nevada, beschrieben von Dr. G. Kraatz. — Ueber Asida terricola

Kiister und sabulosa Goeze, von G. Kraatz. — Ueber die Gattungs-

Merkmale der Käfer- (Corylophiden-) Gattung Orthoperus Steph.,

von L. v. Heyden. — Ueber die deutschen Orthoperus-Arten , von

Dr. G. Kraatz. — Systematisches Verzeichniss der bisher in der

Gegend von Bremen gefundenen: Käferarten , von Fr. Brüggemann ,

besprochen von Dr. G. Kraatz. — Sammelbericht aus Schwerin

in Meckl., von Brauns. — Ueber die Verwandten von Trachys

pumila IL, von G. Kraatz. — Ueber Bembidium biguttatum Fbr.

und inoplatum Schaum, von Seidlitz und Kraatz. — Zwei neue

deutsche Käfer, beschrieben von Dr. K. Branesik. — Zwölf für

Deutschland neue Käfer, von W. Scriba. — Veränderung der

Fauna und Flora der Mannsfelder Seen, von M. v. Hopffgarten. —

Kurzer Bericht über eine entomologische Exeursion nach Dalma-

tien, von Fr. Dirnböck. — Dejean’s Sammlungen in Dalma-

tien, von G. Kraatz. — Notiz über die Curculioniden-Gattung

Callirhopalus Hochh., von Th. Kirsch. — Ueber die Varietäten-

bildung unter den Schmetterlingen mlt Bezug auf die darwinis-

tische Theorie. Vortrag von Dr. Staudinger. — Ueber die schnelle

Verbreitung des höchst schädlichen Kartoffelkäfers aus Colorado

(Doryphora decemlineata Dej.), von Dr. G. Kraatz. — Ueber die

Hypertelie in der Natur, von C. Brunner von Wattenwyl. —-

Aus der Bienen-Fauna Nassau’s, von Prof. Schenck. — Be-

schreibung zweier neuer Aphodius-Arten, von E. von Harold. —

Beitrige zur Kenntniss einiger coprophagen Lamellicornien, von

LXXIV ENTOMOLOGISCHE INHOUD ENZ.

E. v. Harold (Stes Stück). — Ergänzungen und Nachträge zu

Hagen’s Bibliotheca Entomologiea, zusammengestellt von Dr. G.

Kraatz. (Erstes Stück). — Neue Coleopteren aus Ungam, von

Dr. K. Branesik.

Bulletin de la Société Linnéenne de Normandie. Ann. 1870—72 (a).

Faune Gallo-Rhénane ou Description des Insectes qui habitent la

France, la Belgique, la Hollande, les Provinces Rhénanes et

le Valais, avec tableaux synoptiques et planches gravées, par

A. Fauvel (suite). — Compte-rendu de la partie entomologique

de Vexcursion faite au marais Vernier, par A. Fauvel. — Com-

munication sur les différences qui existent entre la faune de la

Normandie et celle de l'Angleterre, par A. Fauvel. - Conside-

rations de zoologie géographique à propos d’une collection de

coléoptères recueillis en Sibérie et sur les rives du fleuve Amour,

par A. Fauvel.

Bulletin of the Buffalo Society of Natural Sciences. Vol. I, n°. 4 (a).

On the Butterflies of Anticosti, by A. R. Grote. — Notes

on North-American Lepidoptera, by H. K. Morrison. — On

eight Species of Noctuidae, by A. R. Grote. — The two Prin-

cipal Groups of Urbicolae (Hesperidae auct.), by S. H. Seudder. —

Note on the Species of Glaucopsyche from Eastern North-America ,

by 8. H. Scudder. — On the Devonian Brachiopoda of Erere,

Province of Para, Brazil, by R. Rathbun. — New Phalaenoid

Moths, by L. F. Harvey. — Notes on the Species of Pasimachus,

by J. L. Leconte. — Description of two new Noctuidae from

the Atlantie District, by H. K. Morrison. — Rectification of

Treitschke’s use of Hiibner’s generie term , Cymatophora”, by

L. F. Harvey. — Determination of Brazilian Sphingidae colleeted

by Mr. Ch. Linden, by A. R. Grote.

Met de volgende (4%) aflevering zal dit X VIII“

deel gesloten worden.

NOBELS

VAN DE

ACHTSTE WINTERVERGADERING

DER

NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING,

GEHOUDEN TE LEIDEN

op 19 December 1874, des avonds ten 6 ure.

Voorzitter: Mr. W. Albarda.

Met den Voorzitter zijn tegenwoordig de heeren Jhr.

Dr. Everts, N. H. de Graaf, Mr. H. W. de Graaf, G. M.

de Graaf, Groll, Dr. van Hasselt, Heylaerts, Kinker, Mr.

Leesberg, van Leeuwen, Maitland, Dr. Piaget, Ritsema,

Snelleman, Snellen, Prof. Veth, H. J. Veth, Dr. Snellen

van Vollenhoven en van der Wulp.

De heeren Mr. J. H. Albarda, Mr. Brants, Mr. Bijleveld,

Lodeesen, Mr. Piepers en Westerman hebben kennis ge-

geven dat zij verhinderd zijn de Vergadering bij te wonen.

De Voorzitter rigt een woord van verwelkoming tot de

heeren van Leeuwen en Snelleman, die als nieuwe leden

der Vereeniging voor het eerst ter Vergadering zijn opge-

komen.

Vervolgens deelt de Voorzitter mede, dat eene circulaire

van de Nederlandsche Dierkundige Vereeniging is ingeko-

men, waarin deze het denkbeeld aangeeft, om in het mid-

den der maand September 1875 een gedenkdag te wijden

aan de nagedachtenis van onzen beroemden landgenoot

LXXVI VERSLAG.

Antonie van Leeuwenhoek, en wel, omdat het dan juist

twee eeuwen zal geleden zijn, dat door hem eene der be-

langrijkste ontdekkingen in de natuurwetenschappen werd

gedaan. De Dierkundige Vereeniging stelt voor, dat ook

de Nederlandsche Entomologische Vereeniging hare adhaesie

aan dit plan zal schenken en afgevaardigden zal benoe-

men, om in de maand Januarij e. k. te Amsterdam met

vertegenwoordigers van andere natuurkundige genootschap-

pen de maatregelen te beramen tot de uitvoering.

Nadat de circulaire door den Secretaris is voorgelezen,

zegt de Voorzitter, dat volgens de bepalingen der wet de

vergadering van heden avond alleen gewijd is aan het be-

handelen van wetenschappelijke onderwerpen en de tijd

tusschen de ontvangst der circulaire en den termijn, tot

beantwoording gesteld, niet toeliet om eene buitengewone

vergadering bijeen te roepen; dat hij dus alleen mededee-

ling doet van de ontvangen uitnoodiging, en het Bestuur

overigens een antwoord aan de Dierkundige Vereeniging

zal doen toekomen, waarin op het genoemde wettelijke

bezwaar wordt gewezen en voorts de persoonlijke ingeno-

menheid der Bestuursleden met het aangegeven denkbeeld

wordt te kennen gegeven, terwijl tevens daarbi) het uitzigt

zal worden geopend, dat des verlangd een paar der Be-

stuursleden, niet als door de Entomologische Vereeniging

afgevaardigd, maar als private personen, op de vergadering

te Amsterdam zullen tegenwoordig zijn.

Hierna wordt overgegaan tot de behandeling van weten-

schappelijke onderwerpen.

“De heer Snellen van Vollenhoven spreekt in de

eerste plaats kortelijk over den Colorado-kever (Doryphora

decemlineata Say), die zich in Noord-Amerika als hoogst

schadelijk voor de aardappelplant heeft doen kennen, en

tegen wier invoering hier te lande de Regering onlangs,

naar aanleiding van een rapport van Dr. W. C. A. Staring,

heeft gewaarschuwd. Hoewel zulks hier bijna onnoodig is,

VERSLAG. LXXVII

wijst Spreker er op, dat de kever niet behoort tot de

Onzelievenheersbeestjes (Coccinelliden), zoo als de heer

Staring in zijn rapport ten onregte vermeldt, maar tot de

Goudhaantjes (Chrysomeliden); in dit geval een zeer groot

verschil, omdat de eersten, wel verre van voor den land-

bouw schadelijk te zijn, juist tot de nuttige insecten ge-

rekend moeten worden, wijl zij zich grootendeels met

plantluizen voeden en deze bij millioenen verdelgen. De

Colorado-kever stamt uit de Rocky Mountains, waar hij

op Solanum rostratum Dunal leefde. Met den aldaar uit

Peru ingevoerden Solanwm tuberosum L. trok hij westwaarts

tegen de zon in, werd in 1859 in Nebraska, 100 mijlen

westelijk van Omaha-city waargenomen en vertoonde zich

in 1861 in Jowa en in 1864 en 1865 in Missouri. Vervol-

gens is hij over de Mississippi ook in Illinois gekomen,

waar hij, zoowel als de verwoestingen door hem aan de

aardappelteelt toegebragt, het eerst wetenschappelijk is

onderzocht. Later vertoonde hij zich in 1868 in Indiana,

in 1870 in Ohio en aan de grenzen van Canada, trok in

1871 tot over de Detroit-rivier en het meer Erie, en werd

in het thans loopende jaar zelfs in New-York aange-

troffen. Daar hij tot drie generatiën in het jaar heeft, is

zijne voortplanting uiterst snel, te meer wijl zijne larve

door het gevogelte wordt versmaad. Niettemin deelt Spreker

geenszins in de vrees, dat dit schadelijke insect ligtelijk in

Europa zal worden overgebragt, omdat alleen het loof der

plant van zijne vraatzucht te lijden heeft en de knol, die

toch alleen naar hier komt, onaangetast blijft. Overigens

is Spreker voornemens, elders in een meer algemeen ge-

lezen Tijdschrift, meer uitvoerige mededeelingen omtrent

dit onderwerp in ’t licht te geven.

In de tweede plaats vestigt dezelfde Spreker de aandacht

op den Catalogus Hymenopterorum Europae, auctore Leop.

Kirchner, Mag. Chir., Vindebonae 1867. Toen hij dit

boek het eerst in handen kreeg, meende hij een’ schat

verworven te hebben. Het werk zag er flink uit, de Index

LXXVIII VERSLAG.

vertoonde een’ overvloed van generieke namen en de

lijvigheid en netheid van den catalogus deed al dadelijk

een goeden dunk ontstaan omtrent de deugd van zijn ge-

halte. Ook beviel het Spreker zeer dat achter de species-

namen de plaatsen opgegeven worden waar de dieren ge-

vangen zijn, en bij de parasiten ook somtijds de woondieren

waarin zij gehuisd hadden.

Doch bij het gebruik viel de Catalogus tegen en wel bij

voortgezet gebruik zoozeer, dat Spreker niet aarzelt te

verklaren dat het werk, ten minste tot de Sectio der Acu-

leaten, dus voor 210 bladzijden van de 256 geheel moet

worden herzien en met naauwkeurige critiek verbeterd,

wil het bruikbaar zijn.

Gewoonlijk zondigt een catalogus door verzuim, dat is,

in den regel zijn er vele soorten overgeslagen, doch deze

catalogus, ofschoon van die feil niet vrij te pleiten, zondigt

nog veel meer door overvloed, dat is te zeggen: sommige

soorten komen in twee of zelfs drie genera voor.

Ten bewijze van de mindere naauwkeurigheid van Kirch-

ner’s Catalogus leest Spreker eenige aanteekeningen voor,

door hem van tijd tot tijd bij het naslaan eener soort ge-

maakt en nu in systematische orde geplaatst. Zij zijn niet

gezocht, maar opgevallen, en ’tzou luttel moeite kosten

hun getal te verdubbelen.

Op bladz.1 is in het eerste Genus reeds verwarring aan

te treffen: Cimbex Humboldtii n°.6 is gelijk aan C. connata,

die als synoniem van Montana n°. 9 voorkomt. N°. 8 C.

lutea is het wijfje van C. femorata n°. 4, die aldaar tot

synoniem heeft Sylvarwm F., dat eene andere soort is.

Bladz. 2. Geslacht Clavellaria. N°. 2 marginata F. is het

wijfje van n°. 1 Amerinae F., welke hier tot synoniem heeft

Tenthr. marginale L., een naam nooit door Linnaeus gebruikt.

Op bladz. 4 komt een geslacht Pristiphora voor met 6

species. Twee daarvan, pallipes en rufipes, komen op de-

zelfde bladzijde weder voor onder het geslacht Cladius,

terwijl rufipes nogmaals op dezelfde bladz. vermeld staat,

VERSLAG. LXXIX

aangezien het volkomen dezelfde soort is als Trichiocampus

uncinatus Klug, en men bovendien nog op bladz. 5 leest

ad n°.36, dat Nematus brevis Hart. gelijk is aan Pristiphora

rufipes St. Farg. (Dit is echter stellig onwaar en zoo komt

Rufipes slechts 3 maal en niet 4 maal voor.)

Op bladz. 57 is het geslacht Cylloceria vermeld, met 3

soorten caligata, marginator en nigra, welke alle drie op pag.

101 weder aangetroffen worden onder het geslacht Lampronota

in de familie der Pimplarien, NB. met bijvoeging van den

naam Cylloceria als synoniem. Op pag. 101 wordt bovendien

gezegd dat de soort nigra identiek is met Chalinocerus lon-

gicornis Ratz., welke ten overvloede nog eens onder dien

naam in het geslacht Chalinocerus op bladz. 65 voorkomt.

Het 193° Genus is Tryphon (bl. 75). Men weet dat Try-

phon, een geslacht van Fallèn, door Gravenhorst aangeno-

men, later door Holmgren, Schiödte en Rutte in verschei-

dene genera is opgelost, zoodat er in het onderdeel Tryphon

der nieuweren niet meer dan 21 soorten overgebleven zijn.

Hier echter komt Tryphon voor met 140 species, die dus

natuurlijk voor het grootste gedeelte onder andere geslach-

ten verspreid moeten worden. Wel kan men noch uit den

naam, noch uit de beschrijving opmaken in welk genus

zij behooren, maar dan hadden de echte Tryphonen afzon-

derlijk moeten staan en door een duidelijk merkteeken van

de overigen afgescheiden.

Pag. 129 en 150 leveren weder veel stof tot aanmerking.

Pygostolus falcatus op bl. 129 is dezelfde als Blacus falcatus

bl. 130 (tgeen er NB. bij vermeld staat). Bij Pygostolus

sticticus staat dat deze soort identiek is met Bassus gigas

Wesm., ’t geen noodzakelijk eene drukfout is voor Blacus

gigas Wesm. (want de pag. van Wesmael’s Braconiden

wordt er bij geciteerd), maar Bl. gigas komt ook weder

onder Blacus op pag. 130 voor.

Gonicormus paganus bl. 129 = Blacus paganus bl. 130. De

drie soorten van Ganichorus op bl. 130 komen ook weder

onder Blacus voor op dezelfde bladzijde.

LXXX VERSLAG.

Copidura anceps bl. 140 = Chaenon anceps bl. 141.

De beide op bl. 148 opgenoemde soorten van Cerchysius

(niet Cherchisius, zoo als er staat) zijn een.

Op pag. 151 heeft Siphonura Schmidti tot synoniem Or-

myrus tubulosus Westw., die op dezelfde bladzijde onder

het geslacht Ormyrus als 9° soort weder wordt aangetroffen.

Het is duidelijk dat de Siphonura niet had moeten vermeld

worden, als zij, gelijk Spreker meent, geen regt op priori-

teit kan laten gelden. Is de identiteit der soorten niet be-

wezen, dan ware het beter te haudelen gelijk met Lochites

op blz. 152 gehandeld is. Daar toch is vermeld: Lochites

Papaveris Först. — an = 561, namelijk: is die soort de-

zelfde als Cyrtosoma Papaveris Perris?

Onder de Torymidae (p. 154) bevindt zich Palmon pa-

chymerus, die vraagsgewijze tot synoniem krijgt Bactyri-

schion bicoloratum Costa, doch deze zelfde Bactyrischion

komt op bladz. 166 weder onder de Pteromalidae voor.

Volgens Haliday, den grooten Hymenopteroloog uit Terland,

is Bactyrischion Costa gelijk aan Palmon Dalman en Poda-

grion Spinola.

Doch de grootste verwarring in soorten en geslachten

treft men aan op bladz. 189 in de groep (Subfamilia) der

Dryinidae. Het geslacht Dryinus telt eigenlijk maar ééne

soort, nam. Dr. formicarius Latr. en heeft er hier 31. Nu

kan men zeggen, Kirchner zet wel achter den naam Dryinus

dien van Latreille, maar hij neemt het genus op in den

zin van Dalman en Nees, en telt dus hunne soorten op.

De vraag is echter hoe komt het dan, dat de genera van

Haliday en Förster volgen, die dezelfde soorten van Dal-

man en Nees bevatten moeten en in dezen Catalogus het

dan ook doen voor Dryinus collaris, die op dezelfde blad-

zijde als Chelogynus collaris wordt teruggevonden.

Spreker constateert dit alles met leedwezen en betreurt

het zeer dat een zoo nuttig werk of met weinig oordeel

en kennis is zamengesteld, of later door eene onhandige

hand met bijvoegsels, die zonder eenige critiek werden

VERSLAG. LXXXI

aangebragt, bedorven is. Den Heer Kirchner mag men er

niet eens hard over vallen, omdat gelijk uit de voorrede

blijkt, de drukproeven niet door hem zijn nagezien.

°t Is zeer jammer, — de Catalogus der Europeesche Hy-

menoptera is à refaire.

De heer van Hasselt, die voor twee jaren de muziek-

instrumenten der insecten in het algemeen in deze Vergade-

ring had behandeld, wenscht hare aandacht thans meer in

het bijzonder te vestigen op het muziektoestel der Cicaden.

Hij vangt zijne voordragt aan met eene aanwijzing van

ontleedkundige praeparaten hierop betrekking hebbende.

Achtereenvolgens worden de verschillende zamenstellende

deelen van dit toestel, zoo in hun geheel ontwikkelden

toestand bij de mares, als in rudimentairen staat bij de

feminae, aangetoond, voor verschillende soorten en van

onderscheidene grootte, zoo als de doornvormige uitsteek-

sels, de kleppen der zoogenaamde spiegels, het spierweefsel

met zijne hoornplaatjes en peesjes, den tamboerin en de

stigmata. Van de laatsten werden eenige loupe-praepara-

ten voorgelegd en gelegenheid tot bezigtiging daarvan met

het school-microscoop gegeven.

Daarna overgaande tot eene critische beschouwing om-

trent de bestaande theoriën over de werking der verschil-

lende organen en over de hoogere of geringere beteekenis

van sommige onder dezen, verklaart hij zich een voor-

stander te zijn van de trouwens algemeen bekende oudste

verklaring, door Réaumur gegeven en sedert door nagenoeg

alle latere onderzoekers met eenige wijzigingen aangenomen

en door de belangrijke onderzoekingen van Carus toegelicht.

Deed laatstgenoemde geleerde reeds de medewerking der

ademhaling tot de hierbedoelde geluidvoortbrengselen ken-

nen, sedert hem is Landois eene schrede verder, ja, naar

Spreker’s oordeel, veel te ver gegaan, door aan deze nage-

noeg de geheele werking toe te kennen en schier alles

terug te brengen tot eene hier eigenaardige stigma-werking.

LXXXII VERSLAG.

Spreker voert verschillende bewijzen aan, onder anderen

ook aan Solier ontleend , waardoor hij het eene groote dwaling

meent te mogen noemen van Landois, om ter wille van

zijn « Schrill-stigma », de muzykale waarde van al de

overige Réaumursche organen te ontkennen.

Zoodra nog enkele punten nader door hem zijn onder-

zocht en hij den noodigen tijd mag vinden, hoopt de heer

van Hasselt voor ons Tijdschrift eene meer uitvoerige be-

werking van dit vraagstuk te ondernemen.

Dezelfde Spreker herinnert wijders, vóór eenige jaren

eene voordragt te hebben gehouden, met aanwijzing van

een paar daartoe behoorende voorwerpen, over de uit-

wendige morphologische overeenkomst van sommige spin-

soorten met andere insecten of Aptera. Hij kan daaraan

nu, door de goedheid van ons medelid Mr. Piepers, onlangs

uit Gelebes in het vaderland teruggekeerd, een derde spe-

cimen toevoegen, betrekking hebbende op eene spinsoort

met den Schorpioenen-vorm. Hij laat daartoe ter bezigti-

ging rondgaan een hoogst zeldzaam exemplaar van Arach-

noura scorpionoides Vinson, 9, hem door den heer Piepers,

uit Makassar, medegebragt.

De heer Maitland deelt eenige bijzonderheden mede

omtrent de door hem beproefde opkweeking van rupsen

van Saturnia Pernyi. Hij ontving in de maand Mei dezes

jaars (1874), door tusschenkomst van Prof. J. J. Hoffmann

te Leiden, van wege Dr. J. Pichler te Tartlau bij Kron-

stadt (Siebenbürgen) 54 eijeren van de genoemde vlinder-

soort.

Van 9 tot op 10 Junij hadden de 6 eerste zwarte rupsjes

het ei verlaten; gedurende de vier volgende dagen waren

32 stuks geboren; van dezen stierven vöör de eerste vervel-

ling 13 stuks, zoodat op 24 Junij 19 stuks hunne vervel-

ling hadden volbragt, waarna zij allen groen gekleurd waren.

Den 3" Julij vervelden deze 19 rupsen voor de tweede

maal; den 6° Julij stierf er één van dezen. De overgeble-

VERSLAG. LXXXIII

vene 18 stuks vervelden voor de derde maal, doch vier

dagen later stierf er weêr één.

Eindelijk van 18 tot op 31 Julij vervelden de 17 overige

rupsen voor de vierde maal; van deze stierven er 4 stuks

aan diarrhoea en 2 stuks werden er vermist. Zij hadden

thans eene lengte bereikt van 10 bij eene dikte 11 a 2 de-

cimeter.

Van 10 tot op 12 Augustus hadden zich de overige 11

stuks ingesponnen en verpopt. Deze allen zijn, naar het

schijnt, levend en gezond; eenigen worden door Spreker

ter bezigtiging rondgegeven.

Opmerkelijk is het dat de rupsen van hetzelfde broedsel,

welke onder hoede van den heer Hoffmann werden opge-

kweekt, reeds in September de vlinders leverden en na

gepaard te hebben eijeren legden, waaruit tusschen 28 en

30 September eene tweede generatie geboren werd. Na

den tienden dag bevonden zich deze rupsen nog in hare

eerste periode; op 15 October vertoonde de eerste zich

in haar groen gewaad, hetgeen drie dagen later door een

tiental anderen gevolgd werd.

De heer Hoffmann zond eene partij naar den Zoologischen

tuin in den Haag, die echter allen zeer zwak bleken te

zijn; ten gevolge der kouder wordende nachten werden

zij in een des nachts eenigszins verwarmd lokaal overge-

bragt, echter zonder gunstig gevolg, want 2 dagen later

waren allen gestorven zonder verveld te zijn. De oorzaak

van den dood werd door Spreker daaraan toegeschreven,

dat de eikenbladen (namelijk van Quercus pedunculata, de-

zelfde waarmede de vroegere rupsen gevoed waren) des-

tijds zoo hard en droog waren, dat de jonge diertjes dezen

niet nuttigen konden. Met eene andere partij van deze

tweede generatie, aan de zorgen van den heer A. A. van

Bemmelen, Directeur der Rotterdamsche Diergaarde toe-

vertrouwd, was men niet gelukkiger; de rupsjes werden

aldaar in een glazen kastje in eene der warme serres ge-

plaatst, aanvankelijk met gunstig gevolg, doch spoedig

LXXXIV VERSLAG.

waren allen verdwenen en naar het later bleek, door kleine

mieren die zich in aantal in die bloemenkas bevonden,

vernield, zoodat deze tweede generatie geheel is te gronde

gegaan.

Het blijkt dus dat Saturnia Pernyi somtijds als pop over-

wintert, soms ook nog vóór den winter tot volkomen toe-

stand geraakt en dan eene nieuwe najaars-generatie voort-

brengt. Over dit verschil ten opzigte der ontwikkelings-

perioden, schrijft Dr. Pichler in een brief van 25 September

1874 aan Prof. Hoffmann het volgende: In 1871 ontving

hij (Dr. Pichler) van «der Seidenbau-Versuch-Station » in

Görz de eerste eijeren van Saturnia Pernyi en wel als

bivollini (die 2 generatiën in het jaar geven), hetgeen zij

ook dat jaar bleken te zijn; in het daarop volgende jaar

1872 veranderden zij in unvoltini (annuali); in 1873 het-

zelfde verschijnsel, terwijl zij dit jaar (1874) weder bivollini

geworden zijn. Verschillende brieven, onlangs door Dr.

Pichler uit Zwitserland, Wurtemberg en Oostenrijk ontvan-

gen, spreken allen van eene teruggekeerde najaars-generatie;

niettegenstaande eenige cocons, 10 dagen oud zijnde, in

een’ ijskelder bewaard werden, ten einde het uitkomen van

de vlinders te vertragen, verlieten deze toeh haar omhulsel.

De najaarsrupsen van Dr. Pichler begonnen reeds op 24

September zich in te spinnen, zoodat van deze nog eijeren

te wachten zijn.

Spreker acht het wenschelijk dat van vele zijden proeven

genomen worden, om Saturnia Pernyi hier te lande in te

voeren '); de ondervinding toch heeft hem geleerd, dat de

rupsen vrij wel tegen ons klimaat bestand zijn en weinig

moeite of zorgen kosten om ze op te kweeken; alleen de

1) In eene briefkaart van 15 December 1874 biedt Dr. Pichler aan te leveren:

Eijeren van Antherea Yama-Maju de 1000 stuks tegen 6 francs.

” 2 Saturnia Per nyt ” ” 72 " 6 ”

1 lood eijeren van Yama-Maju of Pernyi 12»

100 stuks levende cocons van S. Pernyi = 9 à 10,000 eijeren 25 »

De eijeren van Yama-Maju en de cocons van Pernyi kunnen onmiddellijk afgele-

verd worden; de eijeren van Pernyi echter eerst in de eerstvolgende maand Mei.

VERSLAG. LXXXV

eerste dagen na de geboorte zijn zij geneigd even als die

van Yama-maju van de bladen te vallen, doch na de eerste

vervelling heeft zulks niet meer plaats.

De eijeren, die zoo lang mogelijk op eene koele plaats

gedurende den winter bewaard worden, spoelt men tegen

het begin der lente in niet al te koud water af; vervolgens

worden zij uit elkaar gespreid op ongelijmd papier, waar-

aan zij zich door eigen lijmstof vastkleven, waardoor bij

het uitkomen de eihuid wordt vastgehouden en aan de

rupsjes het verlaten van het ei gemakkelijk gemaakt wordt.

Zoodra de jonge eikenbladen, voornamelijk die van Quercus

pedunculata (de eik met langgesteelde eikels) die bij ons

vrij gemeen is, zich vertoonen, worden de eijeren naar

eene warmere plaats overgebragt; binnen 2 of 3 dagen ziet

men de jonge rupsjes het ei verlaten; deze jonggeborenen

worden met een zacht penseel opgenomen en op eikenbla-

den overgelegd; de voeding geschiedt niet als bij de ge-

wone zijderupsen (Bombyx Mori) met afgeplukte bladen,

maar met eikentakjes van jonge bladen voorzien, die men

in eene flesch of kruik met water gevuld plaatst, waardoor

zij 3 tot 4 dagen frisch blijven. De flesch of kruik wordt

bij voorkeur op gesatineerd of geglansd wit papier met

opstaande randen geplaatst, ten einde de afgevallen jonge

rupsjes het wegkruipen zoo veel mogelijk te beletten, en

deze onmiddellijk te ontdekken en weder met het penseel

of met eene ganzenveder op de bladen terug te brengen.

Voor de eerste vervelling dient meermalen daags onder-

zocht te worden of er ook rupsen van de bladen gevallen

zijn; later is het voldoende dit twee of drie maal daags te

doen. Sommigen geven er de voorkeur aan, de rupsjes

niet met een penseel op te nemen, maar over de ontluikende

eijeren of afgevallen rupsjes kleine eikentakjes te leggen en

de daarop overgekropenen op de grootere takken in de

flesschen over te brengen.

Daar met het verlaten van het ei door de rupsjes ge-

middeld 5 of 6 dagen gemoeid zijn, is het wenschelijk de

LXXXVI VERSLAG,

rupsjes, die op denzelfden dag geboren worden, op dezelfde

tak te plaatsen en van de anderen af te zonderen.

Na de tweede of derde vervelling kunnen de rupsen,

indien daartoe geschikte gelegenheid bestaat, in de open

lucht op eikenstruiken (akkermaalshout) worden overge-

plant; doch in dat geval dient men zorg te dragen dat

zij niet door insecten-etende vogels geroofd worden. De

ondervinding moet ons nog leeren in hoe verre deze voor

de Pernyi-rupsen schadelijk zijn, en of onze inlandsche

Ichneumoniden en Tachininen ook hunne eijeren in de hun

onbekende rups zullen leggen tot later voedsel hunner

jongen. Waarschijnlijk echter zal hun boor-orgaan niet sterk

genoeg zijn de vrij dikke huid der rupsen te doorboren.

Het vertrek, waarin de jonge rupsen gekweekt worden,

moet ruim, frisch en zoo mogelijk op het oosten gelegen

zijn. Tot op de eerste vervelling is eene temperatuur van

16° Réaumur wenschelijk, later kunnen zij aan den invloed

der buitenlucht blootgesteld worden; men beschutte de

jonge dieren en de afgesneden eikentakken voor sterk

en voortdurend zonlicht. De eikentakken met het afge-

sneden einde in met water gevulde flesschen of kruiken

geplaatst, moeten aan de onderzijde met mos, watten of

dergelijke stoffen omwoeld zijn, ten einde den hals van de

flesch of kruik te stoppen en daardoor de rupsen, die

gaarne de takken afdalen om zich aan het water te laven,

voor verdrinken te behoeden. Het water waarin de takken

geplaatst zijn, dient van tijd tot tijd ververscht te worden.

Ook moeten de eikenbladen nu en dan met water bespren-

keld worden, om de rupsen in deze druppels gelegenheid

tot drinken te verschaffen. Zoodra het eikenloof begint

droog te worden of te verwelken, plaatse men naast de

oude eikentakken, verschen in flesschen geplaatst; de

meeste rupsen loopen dan spoedig van de verwelkte op de

verschen over; de enkele achterblijvers kunnen met het

blad, waarop zij zitten en dat men afknipt, op de nieuwe

tak worden overgebragt.

VERSLAG, LXXXVII

De rupsen vervellen vier malen in tusschenpoozen van

8 tot 10 dagen. Gedurende elke vervelling, die 2 of 3 dagen

duurt, zitten de rupsen met opgeheven kop onbewegelijk

aan een takje of een blad, zonder eenig voedsel tot zich

te nemen; vooral gedurende dezen tijd van rust is het

ongeraden de rupsen aan te raken of te verstoren.

Ongeveer 50 dagen na het verlaten van het ei beginnen

de rupsen zich in te spinnen, na zich vooraf van eene

bruine vloeibare stof ontlast te hebben; het inspinnen ge-

schiedt tusschen de bladen der takken; tot dit doel worden

gewoonlijk drie of vier bladen aan elkander gesponnen en

binnen dezen mantel wordt de cocon verder afgewerkt en

heeft de verpopping plaats. Na 10 of 12 dagen worden de

spinsels, met de kleine takjes waaraan zij bevestigd zijn,

afgeknipt en luchtig uitgespreid, niet op elkander gestapeld.

Ongeveer 40 dagen na het inspinnen, tenzij de pop ten

gevolge van den vergevorderden nazomer in dezen toestand

overwintert, verlaat de vlinder het poppenhulsel. Eenigen

tijd voor zulks plaats heeft, worden de cocons 4 bij 4,

twee mannelijke (de kleinsten) en twee vrouwelijke (de

grooteren) namelijk, met bladbekleeding en al aan elkander

verbonden en alzoo in de vliegkast overgebragt en daar

aan dwarslatten of lijnen bevestigd; deze vliegkast is eene

‘met gaas bekleede ruimte, ten einde het ontsnappen der

vlinders te voorkomen.

In den regel verlaten de vlinders tegen den avond de

pop, en heeft de paring gedurende den nacht plaats.

De bevruchte eijeren worden door het moederdier tegen

het gaas der wanden bevestigd; zij kunnen daar ongeveer

6 weken lang ongestoord blijven zitten, waarna men ze

kan opgaren en in luchtige doozen in niet al te dikke

lagen (hoogstens van 1 centimeter) bewaren.

Is het aantal cocons grooter dan tot het bekomen van

eijeren noodig wordt geacht, dan kunnen de cocons tot

het afspinnen der zijde aangewend worden; daartoe wor-

den de aangehechte bladen en het eerste spinsel verwij-

LXXXVIII VERSLAG.

derd en de poppen in de cocons op eene of andere wijze,

bij voorbeeld in een’ oven, gedood. Wijl de draad van

Saturnia Pernyi zich niet zoo gemakkelijk laat afwinden

als die van de gewone zijderups, Bombye Mori, is het

noodig den cocon vooraf in eene oplossing van koolzure

-potasch te dompelen, waardoor de lijmstof die aan den

cocon eene zekere stevigheid geeft, wordt afgeweekt.

Professor P. J. Veth maakt opmerkzaam op onze onbe-

kendheid met de soorten van Termieten die in den Indi-

schen Archipel voorkomen, en met de eigenaardigheden

waardoor zij zich onderscheiden. Niemand heeft ooit daar-

omtrent een opzettelijk onderzoek ingesteld, en dit is te

meer te verwonderen, daar zij onder de schadelijke insec-

ten der Indische eilanden den eersten rang innemen, en

ieder er steeds den mond vol heeft over de verwoestingen

door de «witte mieren» aangerigt, zoo als de termieten er

gewoonlijk genoemd worden. Junghuhn spreekt in zijn

«Java» in het voorbijgaan over termieten-nesten, die hij

in de bosschen van Java gevonden had en determineert

de soort als Termes fatalis; doch gewoonlijk wordt deze

naam toegekend aan de soort van Afrika’s Westkust, die

daar suikerbroodvormige nesten ter hoogte van 12 voet

opbouwt. De nesten der Javaansche termieten hebben,

volgens de beschrijving van Junghuhn zelven, lang niet

die grootte en eene andere gedaante. Ook blijkt uit eene

mededeeling van Jagor, dat de termieten der Indische

eilanden niet allen tot dezelfde soort behooren, daar deze

reiziger op Singapore eene soort waarnam, door hem als

Termes gilvus gedetermineerd, wier nesten geheel onder-

aardsch zijn, zoodat er aan de oppervlakte van den bodem

naauwelijks iets van zigtbaar is. Het blijkt derhalve dat

hier eene belangrijke gaping in onze entomologische kennis

van den Indischen Archipel bestaat.

Spreker meent dat deze leemte wel niet de eenige in

hare soort zal wezen, en dat de verschillende beoefenaars

VERSLAG. LXXXIX

der entomologie, ieder voor zich vele vragen met betrek-

king tot de insecten van den Indischen Archipel zullen te

doen hebben, en daarom ongetwijfeld gretig zullen gebruik

maken van de gelegenheid om een antwoord daarop te

erlangen, die hun geboden zal worden door het voornemen

van het Aardrijkskundig Genootschap, om eerlang eene

expeditie te zenden naar het eiland Sumatra, belast met

het onderzoek van het bovendeel der Djambi-rivier en van

de vallei van Korintji. Dit gebied is nog schier geheel

onbekend, zoowel wat zijne topographische gesteldheid,

als wat zijne natuurlijke voortbrengselen betreft. Het Aard-

rijkskundig Genootschap wenscht de expeditie zoodanig te

organiseren, dat zooveel mogelijk de verschillende weten-

schappelijke belangen daaraan verbonden zijn, en daardoor

meer algemeene belangstelling voor zijne onderneming ge-

wekt wordt. De zaak is nog in den staat van voorberei-

ding, maar de vooruitzigten zijn gunstig. Daar vermoe-

delijk ook een zooloog aan de onderneming zal verbonden

worden, vraagt Spreker, die zelf Voorzitter van het Aard-

rijkskundig Genootschap is, van de leden dezer Vereeni-

ging de opgave van vraagstukken, die vermoedelijk door

een zoodanig persoon eene schrede nader bij hunne oplossing

zouden kunnen gebragt worden. Hij meent reeds nu de

aandacht hierop te moeten vestigen, opdat ieder der leden

den tijd zou hebben om over de te stellen vragen na te

denken, die als de expeditie vertrekken zal, aan de aan-

dacht harer leden bij hunne instructie kunnen worden

aanbevolen.

Eindelijk meent Spreker dat het uit dit oogpunt wen-

schelijk zou kunnen zijn, dat de Entomologische Vereeni-

ging en het Aardrijkskundig Genootschap tot elkander in

nadere betrekking kwamen, en hij veroorlooft zich, als

eene eerste schrede daartoe, het voorstel te doen tot eene

ruiling van geschriften.

Dit voorstel wordt bij acclamatie aangenomen.

XC VERSLAG.

De heer Ritsema vindt in het door den heer Snellen

van Vollenhoven gesprokene omtrent het gevaar van over-

brenging met schepen van den Colorado-kever, aanleiding

om te vermelden dat door den heer Bottemanne, eersten

stuurman aan boord van het stoomschip «P. Caland», varende

tusschen Rotterdam en New-York, terwijl dit schip te

Fijenoord bij Rotterdam lag, gevangen is een exemplaar

van de in Noord-Amerika te huis behoorende Hypena scabra F.

(scabralis Guen.) ') Behalve genoemden vlinder trof de heer

Bottemanne aan boord van hetzelfde stoomschip nog aan :

twee vrouwelijke voorwerpen van Zeuzera Aesculi L., het

eene den 11% Julij op de hoogte van den Hoek van Hol-

land, het andere den 413°" Julij op de hoogte van Plymouth,

terwijl hij den 5°" October op 41° 30° N. Br. en 65° W.L.

een mannelijk exemplaar ving van Hybernia defoliaria L.,

dat aan boord kwam vliegen.

In de tweede plaats deelt de heer Ritsema mede, dat

in den nazomer van dit jaar door een’ leerling van de Am-

sterdamsche Burgerschool, te Rozendaal bij Arnhem op

een eik de galnoten gevonden zijn van eene voor onze

Fauna nieuwe galwespsoort, en wel die van Cynips Calicis

Burgsdorff. Door tusschenkomst van zijn’ vriend Dr. Hugo

de Vries, leeraar in de Natuurhistorische wetenschappen

aan genoemde inrigting, ziet Spreker zich in staat gesteld

deze galnoot aan de aanwezige leden te vertoonen. Zij is

in 1783 door von Burgsdorff (Schrift. Berlin. Gesellsch.

naturf. Freunde. Bd. IV. S. 4. Tab. I, II) voor het eerst en

in 1871 ook door Dr. G. L. Mayr in zijne « Mitteleuropàischen

Eichengallen in Wort und Bild» (2te Halfte, S. 64 Tab.

VII. fig. 90) beschreven en afgebeeld. De soortnaam is

ontleend aan de eigenschap dat de onregelmatig stervor-

mige, houtige galnoot ontspringt uit den bodem van het

1) Tevens werd in herinnering gebragt dat in het vorige jaar door den heer

Fransen aan het Kralingsche veer bij Rotterdam op eene bloem van Heracleum

sphondyleum een exemplaar van een’ Zuid-Amerikaanschen schildpadkever (Poecilaspis

angulata Germ.) was aangetroffen (zie Tijdschr. v. Ent. deel 17, blz LXvuI).

VERSLAG. XCI

napje des eikels. Men treft deze galnoot aan op Quercus

pedunculata en volgens von Schlechtendal ook op Quercus

sessiliflora (zie Mayr I. c.).

Ten derde vermeldt dezelfde Spreker, dat Cassida equestris F.

gedurende eenige jaren te Nieuwland (een dorp in de na-

bijheid van Sneek) in grooten getale levende op Monarda

didyma L. (purpurea Lamk.), eene uit Noord-Amerika inge-

voerde sierplant van de familie der Labiatae, wordt aan-

getroffen. De larven, sedert door hem tot imagines opge-

kweekt, waren hem met de plant waarop zij leefden door

zijn’ vriend Dr. F. A. Jentink ter hand gesteld.

Op zijne vraag of een der aanwezige leden ook de in-

heemsche voedingsplant van C. equestris kon noemen, werd

door den heer Snellen van Vollenhoven medegedeeld, dat

deze soort eenmaal door hem op eene soort van het ge-

slacht Linaria, tot de familie der Scrophulariae behoorende,

werd waargenomen *).

Vermelding verdient nog, dat bij de meeste der door

Spreker gekweekte exemplaren de voorrand van het borst-

stuk op het midden meer of minder diep is ingesneden.

Ten vierde geeft de heer Ritsema de beschrijving van

een nieuw geslacht en van eene nieuwe soort uit de familie

der Carabicidae.

In de vorige maand ontving ’s Rijks Museum van Dr. C.

de Gavere te Batavia twee reageer-buisjes met insecten

(voorn. Coleoptera) op spiritus ten geschenke. Onder de

kevers bevond zich, behalve eene waarschijnlijk nieuwe

soort van het geslacht Trochoideus Westw., een ander tor-

retje, dat Spreker, niettegenstaande het de regterachter-

poot geheel en van de linker de tars mist, zonder aarzelen

tot de afwijkende groep der Pseudomorphiden in de familie

der Carabicidae brengt. Het is echter niet mogelijk het

bij een der vijf geslachten van genoemde groep in te lijven.

1) Goedaert en Blankaart geven als voedingsplant distels op, Kaltenbach boven-

dien verschillende Labiaten.

VII

XCII VERSLAG.

Horn (Trans. Amer. Entom. Soc. vol. I (1867) p. 153)

splitst de groep der Pseudomorphidae in twee afdeelingen,

waarvan de eerste die geslachten omvat, waarbij de kop

horizontaal gedragen wordt, de mond vöör aan den kop

geplaatst is en de sprieten draadvormig zijn; het zijn de

de geslachten Pseudomorpha, Hydroporomorpha, Sphallomorpha

en Silphomorpha. De tweede afdeeling omvat die geslachten

waarbij de kop neérgebogen, het voorhoofd zeer bol en de

mond aan de onderzijde van den kop geplaatst is, terwijl

de sprieten knodsvormig zijn; dit is bij het vijfde geslacht

(Adelotopus) het geval.

Tot deze laatste afdeeling nu behoort het bedoelde insect.

Het is jammer dat daarvan slechts een enkel voorwerp

aanwezig is, hetgeen natuurlijk niet mag worden opge-

offerd aan een onderzoek der organen afzonderlijk, ’t geen

voor eene juiste bepaling der geslachtskenmerken zeer

wenschelijk zou zijn.

In hoofdzaak heeft het nieuwe geslacht, waarvoor Spreker

wegens de gelijkenis met het geslacht Cryptocephalus den

naam Cryplocephalomorpha voorstelt, den vorm van Adelotopus;

de zijranden van den thorax en van de dekschilden zijn

echter niet breed maar uiterst fijn, naauwelijks merkbaar

naar buiten omgebogen, terwijl ook de dekschilden aan

den achterrand niet regt afgesneden, maar afgerond zijn.

Een in het oog loopend verschil tusschen beide geslachten

bestaat in de plaatsing der bovenlip en bovenkaken; bij

het geslacht Adelotopus hangen deze deelen als het ware

aan den voorrand van den kop naar beneden, zoodat men

ze, den kop en face ziende, duidelijk waarneemt, terwijl

zij bij het nieuwe geslacht geheel onder den kop verbor-

gen blijven.

Van de maxillaar-palpen is het laatste lid min of meer

kegelvormig, aan het eind bijna onmerkbaar afgeknot; van

de labiaal-palpen is het laatste lid verlengd bijlvormig.

De sprieten zijn even als die van Adelotopus van ter zijde

platgedrukt; de eerste geleding is dik, de tweede dunner

VERSLAG. XCII

en korter en min of meer ovaal, de derde zoo lang als de

vierde, de vijfde tot tiende onderling gelijk, de elfde of

laatste eivormig; de derde geleding is de dunste, de vierde

en volgende geledingen onderling van gelijke breedte. Eene

groef ter opname van den grond der sprieten is aanwezig,

van het scutellum echter geen spoor te ontdekken.

De scheenen der voorpooten zijn aan de binnenzijde

tusschen het midden en het eind uitgesneden, en aan het

begin dezer uitsnijding van een’ regten en van een’ slang-

vormig gebogen doorn of spoor voorzien. De dijen zijn aan

de onderzijde diep uitgehold, zoodat de scheen daarin ge-

borgen kan worden als het lemmet van een scheermes in

bef-hefk

Van het achterlijf schijnen de drie eerste segmenten met

elkander vergroeid te zijn, ten minste er is slechts zeer

flaauw eene segmenteering zigtbaar. Het vierde segment

is iets langer dan de helft van het vijfde, het zesde langer

dan de beide voorgaanden te zamen.

Tot herkenning der soort, die ik ter eere van den ge-

lukkigen ontdekker Cryptocephalomorpha Gaverei noem , moge

de volgende beschrijving dienen:

Lengte 4,5, breedte 2,25 millim. Uiterst glanzend; de

bovenzijde zonder het geringste spoor van bestippeling ;

de buikzijde van het achterlijf, met uitzondering van het

laatste segment, met enkele fijne stipjes bedekt. De kop

is zwart met roodbruinen voorrand, welke kleur onmerk-

baar met het zwart zamenvloeit; de sprieten en palpen

zijn bruinachtig geel. De thorax is zwart met roodbruinen

zoom, die aan den voorrand het smalst, aan de zijranden

het breedst is; ook hier vloeit het bruin onmerkbaar met

het zwart zamen. De pooten hebben dezelfde bruinachtig

gele kleur der sprieten en palpen. De dekschilden zijn

zwart, smal met roodbruin omzoomd, en elk van eene

bruinroode vlek voorzien die achter het midden aan de

sutuur en op het midden aan den buitenrand stoot; in

het midden is deze vlek of band het breedst, daar zij hier

XCIV VERSLAG.

aan de voorzijde hoekig vooruitspringt. De buikzijde van

den kever is lichtbruin van kleur.

Dit insect, dat in de nabijheid van Batavia (eiland Java)

gevonden is, is de eerstbekende vertegenwoordiger van de

groep der Pseudomorphidae in den Oost-Indischen Archipel,

en dus ook als zoodanig belangrijk.

Wat de geographische verspreiding van de geslachten

dezer groep betreft, van het geslacht Pseudomorpha kent

men soorten zoowel uit Noord- en Zuid-Amerika als uit

Australié, van het geslacht Hydroporomorpha eene enkele

soort uit Abyssinié, en van de geslachten Sphallomorpha ,

Silphomorpha en Adelotopus slechts soorten uit Australié.

De heer Heylaerts doet de volgende mededeelingen:

4°. Geeft hij eene lijst van Coleoptera, nieuw voor onze

Fauna, door hem te Breda en omstreken gevangen, en

bijna uitsluitend de familiën der Carabicinen en Staphyli-

niden betreffende, van welke de eersten door den heer

Putzeys te Brussel, de laatsten door den heer Fauvel te

Caen zijn gedetermineerd. De Faunae novae species der

overige familiën hoopt hij later op te geven, nadat zij

door ons medelid Dr. Everts nader zullen zijn onderzocht.

De lijst bevat de volgende soorten:

CARABICI.

Dyschirius intermedius Putz.

Amara infima Dfts.

Acupalpus exiguus De). var. luridus De].

Chlaenius nigricornis F. var. melanocornis De].

Anisodactylus pseudo-aeneus De].

Bembidium obliquum Strm.

(de beide laatste soorten bij Bergen-op-Zoom gevangen).

STAPHYLINIDAE.

Aleochara brevipennis Grav.

» bipunctata Grav.

VERSLAG. XCV

Tachyusa scitula Er.

» coarctata Er.

Oxypoda cuniculina Er.

Homalota gregaria Er.

» volans Scriba.

» nigella Er.

» nigricornis Thoms.

» debilis Er.

» testudinea Er.

Schistoglossa viduata Er.

Myllaena forticornis Kr.

Hypocyptus longicornis Payk.

Philonthus cinerascens Grav.

Xantholinus multipunctatus Thoms.

» longiventris Heer (elongatus Heer).

Leptacinus Formicetorum Maerk.

Lathrobium geminum Kr. (boreale Redt.)

» fovulum Steph.

Evaesthetus ruficapillis Lac.

Stenus intricatus Er.

» pallipes Grav.

» opticus Grav.

» _ canaliculatus Gyll.

» pusillus Steph.

» Argus Grav. et var.

» _ fuscipes Grav.

» aterrimus Er.

Bledius spectabilis Kr.

Troglophlaeus despectus Baud.

» Erichsonis Sharp.

Lathrimaeum luteum Er.

Omalium florale Er. (rufipes Fourer.)

» striatum Grav.

Proteinus brevicollis Er.

» macropterus Gyll.

PSELAPHIDAE.

Bryaxis Lefebvrii Aubé.

SCYDMAENIDES.

Scydmaenus scutellaris Müll.

XGVI VERSLAG.

2°. Bespreekt de heer Heylaerts den zak van Psyche

villosella Ochs. en laat een geheel anders gebouwden zak

van die soort zien, welke door hem bij Breda gevonden

is. Laatstgenoemde vorm is reeds besproken in Bruand’s

Monographie des Psychides (zie Liste supplémentaire des

Macrolépidoptères de Bréda etc.).

3°. Spreekt hij over de gedaantewisseling van Epi-

chnopteryx Tarnierella Brd., beschrijft de tot dusver on-

bekende rups met haren zak en deelt mede, dat spoedig

eene volledige beschrijving van een en ander in de Stettiner

Entomologische Zeitung zal gedrukt worden.

4°. Vestigt hij de aandacht op eene groote dwaling in

het overigens zoo practisch en juist geschreven werk van

von Heinemann «Die Schmetterlinge Deutschlands und der

Schweiz». Deze zegt nl. bij de algemeene beschrijving

van het genus Epichnopterye Hbn.: «Die männliche Puppe

tritt beim Ausschlüpfen des Falters nicht aus dem Sacke

hervor». Dit is in geenen deele zoo: de pop komt even

als bij alle Psychiden ter halver lengte uit den zak, alvorens

de vlinder uitkomt. Als bewijs voert Spreker aan, dat

zulks bij alle mannelijke zakken van £. pula Esp., die hij

dit jaar verzamelde, het geval was, zoowel als bij die van

E. Tarnierella Brd. Hij laat een’ zak van eerstgemelde

soort met uithangende pop zien.

5°. Laat dezelfde Spreker de zakken zien van twee voor de

Fauna nieuwe Coleophoren, beiden door hem in het Mast-

bosch bij Breda op Berk gevonden. Vermoedelijk zijn het,

naar den zak te oordeelen, C. fuscocuprella H.S. en cornuta

Stt. Van beiden bezit hij eenige rupsen, die zich ter

overwintering hebben vastgesponnen.

6°. Wordt door hem gewezen op het verschil der zak-

ken van Coleophora badiipennella Dup., limosipennella Dup.

en milvipennis Zell.

7°. Leest hij eene copie voor, door hem van Professor

Zeller ontvangen, uit Brahm’s Insektenkalender, anno 1791,

waaruit duidelijk blijkt, dat Cochylis zephyrana Tr. volgens

VERSLAG. XCVII

regt van prioriteit C. Williana Brahm zou moeten heeten.

8°. Eindelijk haalt hij uit Dr. M. Treub’s driemaande-

lijksch « Botanisch Literatur-Uebersicht» aan, dat J. Duval

Louve in het «Bulletin de la Société botanique de France»

voor 1874 verschillende mergsoorten opgeeft als geschikt

om bij microtomie te gebruiken. Spreker meent dat zulks

ook voor Microlepidopterologen van groot nut kan zijn.

Het merg van jonge looten van Ailanthus glandulosa, het

hardere van Verbascum thapsus en het nog hardere van

Silubum Marianum worden aangeraden; terwijl de late herfst

wordt aangegeven als de beste tijd om deze mergsoorten

te verzamelen, en wat de twee laatsten betreft, het merg

van op stam afgestorven planten de voorkeur verdient.

De heer Snellen deelt mede, dat in 1874 drie nieuwe

Macrolopidoptera voor onze Fauna zijn ontdekt, en wel:

Lycaena Coridon Poda. — Limburg, Maastricht 6 Augustus

twee mannetjes op een klein weiland (A. H. Maurissen).

Reeds vroeger was een exemplaar van deze soort bij

Nijkerk door den heer van Medenbach de Rooy ge-

vonden (zie Vlinders van Nederland, blz. 56, noot),

doch wegens het geïsoleerd aantreffen van een enkel

exemplaar dezer op kalkhoudende gronden voorkomende

soort, op een voor haar vreemd terrein, maakte Spreker

bezwaar haar onder de in Nederland voorkomende

soorten op te nemen.

Xanthia ocellaris Borkh. — Limburg, Venlo. Twee man-

netjes door den heer van den Brandt gevangen.

Catephia alchymista W. V. — Gelderland, Huissen. Een

exemplaar door den heer V. M. Aghina.

Bovendien zijn sedert zijne laatste mededeeling van nieuwe

Nederlandsche Macrolepidoptera (zie Verslag der Winter-

vergadering van 1872) nog ontdekt:

Limacodes Asella W. V.

Nola strigula W. V.

XCVIII VERSLAG.

Aleucis pictaria Curt. en

Chimatobia boreata Hbn.

wier voorkomen ten deele reeds door de ontdekkers is op-

gegeven. De beide laatstgenoemde soorten zijn tot dusver

alleen bij Arnhem door ons medelid A. B. van Medenbach

de Rooy gevonden.

Verder liet Spreker rondgaan gekleurde exemplaren der

platen, bij zijn stuk over de Zuid-Amerikaansche Geometrina

in den vorigen jaargang van het Tijdschrift (dl. XVII) be-

hoorende, waarvan voor belangstellenden nog eenige exem-

plaren, tegen f 2.50 voor de 7 gekleurde platen, te beko-

men zijn.

Niemand der aanwezigen meer het woord verlangende,

sluit de Voorzitter, onder dankbetuiging aan de verschil-

lende Sprekers voor hunne mededeelingen, deze vergadering.

DIE SRI PUT'E O NS

DE PLUSIEURS

VEVROPTERES-PLANIPENVES et TRICHOPTÈRES NOUVEAUX

de Vile de Célébes

ET DE QUELQUES ESPÈCES NOUVELLES DE

DES EN DNONP SUIS

avec considérations sur ce genre,

PAR

M. R. MAC-LACHLAN.

Nôtre honoré collègue M. H. Albarda de Leeuwarden,

qui étudie avec tant de zèle les Névroptères indigènes, me

fit parvenir une très-petite, mais très-intéressante collection

de Vile de Célébes, envoyée par M. Piepers, qui réside à

Macassar et qui avait exprimé le désir que ceux d’entre

ces insectes qui sont nouveaux pour la science, seraient

décrits et figurés dans ce recueil et que les types seraient

déposés au Muséum de Leide.

L'examen de ces insectes m’a prouvé qu’ils appartiennent

tous à des espèces nouvelles ou non decrites.

J'en donne ici les descriptions et comme mes investiga-

tions concernant une espèce de Dipseudopsis qui en fait

partie, m'ont fait découvrir chez ce genre une structure

assez extraordinaire, qui facilite de beaucoup la distinction

2 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NÉVROPTÈRES-

des espèces, j'ajoute les descriptions de quelques autres

espèces de ce genre, qui se trouvent dans ma collection.

PLANIPENNES.

Fam. CHRYSOPIDAE.

Chrysopa ruficeps, sp. nov.

Caput rufo-aurantiacum, antennae alis paullo longiores, fu-

scescentes, basin versus nigrae, temuter pallido-cinctae ,

exceptis articulis duobus basalibus aurantiacis ; palpi flaves-

centes. Pronotum elongatum , antice angustatum , viride,

villa longitudinali media flava. Mesonotum et metanotum

pallide rufo-aurantiaca, in medio flava. Pedes flavidi,

tarsis in apice fuscescentibus, unguiculis valde curvatis,

basi dilatatis, testaceis. Alae elongatae, acutae, hyalinae,

iridicolores, venis venulisque viridescentibus, seriebus gra-

datis nigricantibus, pterostigmate elongato, olivaceo, cellula

cubitali tertia anticarum uli in CG. SEPTEMPUNCTATA Wesm.

Abdomen flavo-olivaceum villa media longitudinali flava.

Long. corp. 13 mm.; Exp. al. 37 mm.

Habitat in insula Celebes.

Téte ayant le front et le vertex d’un orangé vif sans

points noirs. Antennes assez robustes, plus longues que

les ailes, d'un brunâtre obscur, avec leur partie basale

noire, finement annelée, à l’exception des deux premiers

articles qui sont de la couleur du vertex. Lèvre supérieure

coupée en ligne droite. Palpes jaunâtres. Veux grands, pour-

prés (dans l’insecte mort). Pronotum allongé, trés-retréci

en avant, ayant deux sillons transverses qui séparent

deux parties renflées, vert avec une bande médiane longi-

tudinale d’un jaune pâle et les angles antérieurs étroitement

bordés de noir. Mésonotum et métanotum d’un rouge orangé

pale, laissant une bande jaune au milieu. Thorax entier en

dessous d'un jaune pâle. Pieds jaunätres avec l'extrémité

PLANIPENNES ET TRICHOPTÈRES NOUVEAUX ETC. 3

des tarses brune. Onglets fortement dilatés à leur base,

trés-recourbés vers l'extrémité, testacés.

Ailes antérieures un peu aiguës à leur extrémité et plus

de deux fois aussi longues que larges, (les inférieures plus

étroites et plus aiguës). Elles sont hyalines, très-luisantes,

avec des reflets verdàtres, rougeätres et bleuätres tres-jolis.

Réticulation formant un réseau peu serré. Nervures et ner-

vules verdätres, à l'exception des deux séries de nervules

en échelons qui sont noiratres. Gils courts et päles.

Ptérostigma allongé, d’un brun olivâtre. Troisième cellule

cubitale des antérieures ayant la forme de celle de la C.

septempunctata Wesm. Les antérieures ont 22 à 93 nervules

costales entre la base et le ptérostigma, 15 nervules entre

le radius et son secteur, 17 entre celui-ci et le premier

cubitus et 8 cellules entre les deux cubiti. La série en

échelons interne se compose de 7 nervules, l’externe de 13.

Les ailes postérieures n’ont que 5 nervules dans la série

interne et 9 dans l’externe. L’abdomen est verdàtre, plus

pàle en dessous, avec une bande dorsale longitudinale d’un

jaune pâle.

Quoique cette espèce ait tout à fait la forme ordinaire,

je la crois différente de toutes les espèces décrites. Elle

est bien voisine de la C. remota Walk., mais celle-ci n’a

aucune trace de rouge ou d’orangé roussätre sur la tête.

Apochrysa Albardae, sp. nov.

Caput supra miniatum. Antennae alis longiores, ochraceae,

apicem versus gradatim pallidiores, articulo basali rufo-

ochraceo. Thorax rufo-ochraceus, mesonoto et metanoto in

medio nigro-notatis. Pedes dilute testacei. Abdomen ochra-

ceum. Totum corpus subtus pallide-testaceum. Alae anti-

cae latae, apice rotundatae, hyalinae, aureo-micantes ,

macula parva, elliptica, paullo elevata, nigra in disco

(interdum secunda minori apicem versus); venis venulisque

pallide-testaceis (vix virescentibus), exceplis venulis gradatis

prioris seriei infra maculam disci nonnullisque in medio

4 ' DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NEVROPTERES-

seriei secundae, apicibus cubitorum et duabus venis postco-

stalibus basalibus, nigris; venulis marginis apicalis et in-

ternae usque ad alae medium fuscatis, caeteris simplicibus;

serie unica venularum inter sectorem radi et cubitum an-

ticum. Alae posticae fere dimidio angustiores , apicibus

cubitorum nigris. Long. corp. 20 mm.; Exp. al. 60 mm.;

Lat. al. antic. 15 mm.

Habitat in insula Celebes (Macassar).

Tête en dessus d’un vermillon foncé; front rougeatre ;

clypeus, lèvre supérieure et palpes d’un testacé pâle. An-

tennes plus longues que les ailes, grêles, d’un jaune d’ocre

pàle, plus foncé vers la base, leur premier article en dessus

d’un ochracé rougeätre. Yeux grands, polis, olivätres ou un

peu livides. Pronotum allongé, rétréci en avant, à angles

trés-obliques, dun ochracé un peu roussätre avec une

bande médiane longitudinale plus pâle, qui se prolonge sur

le devant du mesonotum. Celui-ci et le metanotum, ainsi

que les attaches des ailes, ochracés, avec les lobes d’un

noir intense. Pieds d’un testacé pâle, les tarses plus foncés,

onglets un peu brunis. Abdomen ochracé, plus obscur

vers le bout. Le corps entier en dessous d’un testacé pâle.

Ailes antérieures très-larges, arrondies à Vextrémité, où

elles sont pourtant un peu anguleuses, hyalines avec des

reflets dorés. Sur le disque, à-peu-près au milieu de la

série interne des nervules en échelons, une petite tache

ovale, un peu élevée, concave en dessous, noire (l’aile

droite a une seconde tache plus petite, sur la série externe

des nervules en échelons). Nervures et nervules d’un testacé

pâle trés-légérement verdätre, munis d’un grand nombre

de cils courts et pâles, qui sont très serrés sur les marges.

Nervules de la série en échelons interne jusqu’à la tache

du disque, quelques unes au milieu de la série externe,

l'extrémité du cubitus inférieur, les deux cubiti après leur

réunion et deux nervules postcostales près de la base de

l'aile, noires. Nervules simples, exceptées celles des bords

PLANIPENNES ET TRICHOPTÈRES NOUVEAUX ETC. Ò

apical et interne jusqu'au milieu de ce dernier, qui se

terminent en fourches allongées. Une série longitudinale

de nervules en ziczac entre le secteur et le cubitus supé-

rieur s’unit aux deux séries en échelons. Environ 50 cel-

lules entre le radius et son secteur.

Ailes inférieures de beaucoup moins larges, très-retrécies

à la base, à bord costal presque droit. Leur réseau analo-

gue à celui des antérieures et de la même couleur; les

deux cubiti après leur réunion noirs.

Cette espèce a beaucoup de rapports avec VA. aurifera

Walk. de Ceilan, ainsi qu'avec deux individus trouvés par

M. Wallace, dont l’un, de Macassar, est dans la collection

du Muséum Britannique et l’autre, des îles Aru, est dans

la mienne.

Ces derniers n’ont aucune trace de rouge ou de noir

sur le corps, qui est d’un blanc sale et ont la tache noire

des ailes antérieures un peu plus grande. La position de

celle-ci est aussi un peu différente, car il y a 5 à 6 cellules

entre elle et le point ou la série en échelons joint la série

en ziczac, tandis que lA. Albardae Wen a que 3. Enfin la

réticulation me parait un peu moins serrée.

Je ne donnerai des noms à ces individus qu'après avoir

vu plus de matériaux, surtout parceque deux formes ou

espèces proviennent de la même localité. Les autres espèces

décrites sous les noms de coccinea Brau., lutea

voisines ,

Walk. et stigma Gir. sont plus petites.

Fam. MYRMELEONIDAE.

Myrmeleon celebensis, sp. nov.

Niger caput (cum oculis) mesothorace multo latius, clypeo,

genis, labro et orbitibus flavido-albis. Antennae breves,

robustae, breviter et late clavatae, nigrae, articulo basali

supra flavido, subtus in apice flavido-cincto. Palpi albido-

cincti, labialium articulo ultimo elongato-clavato , maxilla-

rium articulo ultimo truncato. Pronotum subquadratum ,

fusco-nigrum vel griseo-fuscum margine anteriori semicir-

6 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NÉVROPTÈRES-

culuri anguste flavido. Pedes breves, testacei, dimidia

parte apicali femorum, linea interna libiarum intermedia-

rum et posticarum, extus albidarum, tibiis anticis fere

totis et tarsis (exceplo articulo primo), fuscis vel fusco-

nigris; tibiis et tarsis valde spinosis; calcaribus articulo

primo tarsorum aequalibus vel via longioribus.

Alae subaequales , elongatae, aculae, vitreae, subcosta radıo-

que flavidis, nigro-strialis; venis cueleris venulisque nigro-

punctatis et ciliatis; plerostigmate albido, intus vix nigro-

notato. Posticae maris ad basin tuberculo pedicellato instructae.

Abdomen nigrum vel saturate fuliginosum, juncluris se-

gmentorum nonnullis interdum anguste flavidis.

Long. corp. 27-28 mm.; Long. al. ant. 23—30 mm.; lat.

7,9 mm.; exp. al. 57-60 mm.

Habitat in insula Celebes (Macassar et Menado).

Tête (y compris les yeux) large, de beaucoup plus large

que le mésothorax, renflée en dessus, un peu scabreuse,

ayant au milieu un sillon longitudinal, d’un noir vif jusqu’à

la suture du clypeus, celui-ci, le labre (qui est transversal

à bord antérieur évidé et cilié), les joues et les orbites

des yeux, d'un jaune tres-päle, presque blanchätre. Antennes

courtes, à peine plus longues que le prothorax et le méso-

thorax réunis, assez fortes, à massue courte et assez large,

noires, à exception du premier article qui est d’un jaune

pèle en dessus et annelé de la même couleur en dessous.

Palpes labiaux gréles, d'un noir de poix, annelés de blan-

chätre ou de jaune tres-päle, leur dernier article tronqué.

alpes maxillaires plus courts, testacés ou d’un noir de

poix, leur dernier article en massue allongée assez forte.

Pronotum un peu plus long que large, à bords latéraux

presque droits, à bord antérieur arrondi et ayant deux

sillons transversals, vétu de poils courts, noir, quelquefois

un peu grisätre, avec le bord antérieur étroitement bordé

de jaune pale. Mésothorax robuste, entièrement noir ainsi

que le métathorax. Pieds courts, testacés, la moitié apicale

PLANIPENNES ET TRICHOPTERES NOUVEAUX ETC. 7

des fémurs, les tibias antérieurs et les tarses (leur pre-

mier article excepté) noirs ou noiràtres, tibias intermé-

diaires et postérieurs blanchatres en dehors et lignés de

noir en dedans; tibias et tarses munis d’un grand nombre

d’épines courtes, assez fortes, noires. Ergot égalant le

premier article du tarse en longueur ou le dépassant un

peu. Onglets écartés et courbés.

Ailes à peu près quatre fois aussi longues que larges,

aiguës à l'extrémité (les inférieures un peu plus courtes et

plus étroites), hyalines, à réseau jaunàtre, finement ponctué

de noir, chaque point étant muni d'un poil court et noir

(à peine visible à l'oeil nu); sous-costale et radius ayant

des stries noiràtres régulièrement espacées ; le quart basal

du dernier entièrement noir ; cubitus avec des vestiges de

stries noiràtres; tache ptérostigmatale blanchätre avec un

petit trait noir peu visible à son côté interne, au point où

le radius joint la sous-costale. Bord costal des antérieures

a-peu-pres droit jusqu'au pterostigma; celui des inférieures

un peu dilaté près de la base. Le male a dans l’angle anal

des inférieures un petit bouton pedicellé (pelote selon

Rambur) qui existe chez plusieurs espèces. Abdomen d’un

quart plus court que les ailes, noir ou noiràtre, à pubes-

cence courte, grisàtre, peu visible; sutures des segments

quelquefois étroitement bordées de jaunâtre. J'ai vu un

male de Macassar et dans ma collection se trouvent deux

femelles de Menado.

Une espèce d'Australie, décrite par M. Walker sous les

noms d’acer, infirmus, malignus, exsanguis et hostilis est

trés-semblable et j'ai hésité a donner celle de Célébes

comme nouvelle; mais celle-là est moins robuste et a les

ailes un peu plus étroites et le pronotum toujours plus

pàle. Le premier de ces caractères et surtout sa tête plus

large et plus grande m'ont decidé à considérer le M. Cele-

bensis comme une bonne espèce.

8 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NEVROPTERES-

TRICHOPTERES.

Fam. LEPTOCERIDAE.

Anisocentropus. !)

A. croesus, sp. nov.

Castaneus, nilidus, subtus ochraceus. Antennae cretaceae ,

quarta parte basali nigra, articulo basali testaceo. Palm

maxilares nigro-fusci, fusco-hirsuti, articulo primo metal-

lico-nigro. Pedes pallide-ochracei, tibiis posticis infuscalis ,

longe fusco-fimbriatis. Alae anticae latae, valde obtusae,

dense pubescentes, fuscae, ad basin chalybdeo-micantes ,

fascia media, perlata, intus obliqua, extus sub-quadrato-

dilatata, aurantiaca, ad costam dilutiori subtus obsoleta,

(macula magna quadrata ad costam excepla); ciliis fuscis,

summo apice albis. Alae posticae saturate infumatae.

Long. corp. 8 mm., exp. al. 25 mm.

Habitat in insula Celebes (Bonthain).

Dessus de la tête et du thorax d’un brun marron poli,

le reste, ainsi que le corps entier en dessous, ochracé.

Occiput avec deux grands tubercules ochracés, revêtus de

poils noirs. Antennes d’un blanc jaunätre, ayant le quart

basilaire assez robuste et d'un noir intense et le premier

article testacé, couvert de poils noirs. Palpes maxillaires très-

longs, velus, noirâtres, leur premier article ayant des

poils noirs métalliques. Pieds d’un ochracé pâle, pubescents;

les tibias intermédiaires brunis, les postérieurs munis de

poils très-longs d’un gris-noirätre; tarses d’un blanc jau-

natre. Ailes antérieures courtes et larges, très-obtuses à

l'extrémité, d'un brun noiràtre foncé, un peu violacé dans

la partie apicale, revêtues d’une pubescence serrée de la

1) La figure de la réticulation, qui accompagne mon travail sur ce genre, publié

dans les Transactions of the Entomological Society of London, Serie 3, vol. I

(pl. XIX), n'a pas exactement été reproduite pas le graveur. Dans les ailes anté-

rieures la sous-costale a été oubliée, le point de départ du secteur est fautif, ete.

Dans la figure des pattes la frange des tibias postérieures n’est pas assez longue.

PLANIPENNES ET TRICHOPTÈRES NOUVEAUX ETC. 9

méme couleur, ayant sur la partie basale des reflets de

bleu métallique et sur le milieu une bande transversale

très-large, orangée (plus claire près du bord costal) ourlée

de plus foncé, dont le bord interne est oblique et entier

et dont l’externe a une dilatation presque carrée entre le

radius et la branche inférieure du cubitus antérieur. Franges

apicales courtes, un peu plus foncées que l’aile, sauf celles

de l’apex, qui sont d'un blanc vif jusqu'au quatrième secteur

apical. En dessous la bande transversale est à peine visible

à l'exception d’une tache presque carrée au bord costal.

Les nervures y sont un peu plus foncées que le fond.

Ailes postérieures avec leur franges d’un noir de fumée

uniforme. Abdomen noiràtre en dessus; le bord postérieur

de chaque segment largement ochracé.

Les parties génitales externes du mâle sont peu proémi-

nentes et difficiles à déchiffrer. Deux petits lobes en feuille

Jaunes se trouvent en dessus au milieu. Je les regarde

comme les appendices intermédiaires. Les parties qui re-

présentent probablement les appendices supérieurs sont un

peu dirigées en bas et également jaunes. Je ne distingue

pas les appendices inférieurs, mais il se peut qu'un pin-

ceau de poils noiràtres en tienne lieu. Le pénis (ou peut-

être sa couverture) est court, tronqué et ouvert à son

extrémité, mais sa partie inférieure se prolonge en forme

de cuiller.

Espèce très-jolie et trés-intéressante.

A. Piepersi, Sp. nov.

Castaneus, nitidus caput postice, prothorax, meso- et meta-

thoracis latera et totum corpus sublus, ochracei. Antennae

(mutilatae) maris testacei, foeminae nigrae, articulo basali

testaceo. Palpi maxillares hirsuti, fusco-nigri. Pedes flavi,

tarsis pallidioribus, tibiis quatuor posticis nigro-fusco pube-

scentibus, posterioribus maris longe fuliginoso-fimbriatis.

Alue anticae, latae, paullo elongalue, valde obtusae, dense

pubescentes, fusco-nigrae, ad basin chalybdeo-micantes ,

10 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NEVROPTERES-

fascia media angusta, in medio coarctata, luteo albida ;

ciliis fusco-nigris, summo apice cretaceis. Alae posticae

saturate fuliginosae ( et 2).

Long. corp. $ 7,5 mm., 2 6 mm.; exp. al. 21—22 mm.

Habitat in insula Celebes (Bonthain).

Tête et corps du male ayant les mêmes couleurs que

ceux WA. Croesus, sauf l'abdomen qui est plus jaunätre. La

femelle est plus foncée, même en dessous et a l'abdomen

presque noir. Partie basale des antennes (le reste manque)

d’un testacé obscur chez le mâle, noire chez la femelle ;

leur premier article testacé. Palpes maxillaires très-velus;

noirätres, un peu jaunätres à leur base. Pieds jaunes, tarses

plus clairs; tibias intermédiaires et postérieurs couverts

d'une pubescence d’un brun foncé; ceux-ci munis chez le

mâle d’une longue frange de poils fuligineux.

Ailes antérieures larges (un peu plus étroites chez la

femelle) très-obtuses à leur extrémité, d’un brun noiràtre,

couvertes dune pubescence de la même couleur, mais un

peu pourprée surtout dans la partie apicale, ayant près de

la base des reflets d'un bleu métallique et sur le milieu

une bande transversale, oblique, très étroite, un peu élargie

sur le bord costal, d’un blanc jaunätre. Franges apicales

courtes, de la couleur du fond, sauf celles de l’apex qui

sont d'un blanc crayeux jusqu’au cinquième secteur apical,

ce qui donne aux ailes lair d’être tronquées. Nervures a

peine plus foncées que le fond.

En dessous la bande transversale est peu visible, excepté

au bord costal.

Ailes postérieures avec leurs franges d'un fuligineux

foncé uniforme.

Le dernier segment de lPabdomen du male a en dessus,

au milieu, une pièce bifide. Ses appendices supérieurs sont

petits, en forme de cuiller, jaunes, munis de quelques

poils noirs. Je ne puis distinguer les inférieurs.

Chez la femelle le bout de Pabdomen a en dessus un

PLANIPENNES ET TRICHOPTERES NOUVEAUX ETC. 14

prolongement triangulaire, qui couvre une piece concave

en dessous, jaune, couverte de poils noirs, de sorte que

celle-ci n’est visible que de cöte.

J'ai vu un individu de chaque sexe de cette espèce bien

distincte. 1

A. cretosus, Sp. NOV.

Nigricans, nitidus. Antennae cretaceae, articulis quartae

partis basalis latissime, caeteris anguste, nigro-annulalis ,

articulo basali nigro. Palpi maxillares nigricantes, longe

fuliginoso-hirsuti. Pedes fuscescentes , tarsis pallide testa-

ceis, libiisque posticis longe griseo-fimbriatis. Alae anticae

angustiores, margine apicali obliquo nigricantes, pube nigro

instructae, strüs nonnullis caeruleis in parte basali, violaceis

in parte apicali, maculisque tribus crelaceis (quarum prima,

parva, in medio fere marginis interioris, altera, magna

et irrigularis, in disco el tertia, minor et rotundata, pone

angulum analem; cilits concoloribus. Alae posticue saturate

fumatae (3 el 2).

Long. corp. 6—7 mm.; exp. al. 17,5—21 mm.

Habitat in insulis Celebes et Bouru.

Corps entier noiràtre. Téte et thorax luisants, revétus de

poils noirs. Antennes d’un blanc jaunätre, leur premier

article noiràtre, ceux du quart basilaire largement , les

autres très-étroitement annelés de brun foncé. Palpes

maxillaires tres-velus, noirätres. Pieds dun brun noirätre,

tarses d’un testacé pale, tibias postérieurs munis de poils

très-longs, grisatres. Ailes antérieures plus étroites que

chez les deux espèces précédentes, à bord apical oblique,

d’un brun noiràtre avec des reflets bleuàtres près de la

base, violàtres vers l'extrémité et ayant trois taches d’un

blanc crayeux dont la premiere, qui est la plus petite,

est placée à-peu-près sur le milieu du bord interne, la

seconde, qui est assez grande et de forme irrégulière sur

le milieu du disque et la troisième, qui est petite et ar-

19 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NÉVROPTÈRES-

rondie, pres de l’angle anal. Franges de la couleur du fond

de Vaile, leurs extrémités un peu plus foncées.

Ailes inférieures d'un noir de fumée uniforme.

Les parties génitales sont, comme toujours dans ce

genre, difficiles à déméler. Le mâle parait avoir deux lobes

jaunätres, qui peùt-étre tiennent lieu d’appendices inter-

médiaires et deux petits appendices supérieurs noirâtres,

frangés de poils noirs.

Le bout de l'abdomen de la femelle est coupé oblique-

ment et ne montre pas d’appendices.

Un male de Célébes et une femelle de Vile de Bouru,

capturée par M. Wallace. Je possède encore plusieurs

espèces non décrites de ce genre intéressant.

Setodes lanuginosa, sp. nov.

Testaceo-albida, abdomine olivaceo. Antennae perlongae, albi-

dae, juncturis articulorum basin versus obsolete nigris. Palpi

marillares graciles, perlongi, testaceo-albidi, pallide-ciliati ,

articulo secundo longissimo, fere glabro, tertio breviori, ciliato,

primo el quarto adhuc brevioribus, inter se aequalibus, ultimo

flexili. Pedes testaceo-albidi, tibiis anticis unicalcaralis ,

intermediis et posticis duobus calcaribus, valde inaequalibus,

instructis. Alae anticae longae, sat latae, obtusae, griseo-

testaceae, basin versus obscuriores, apicem versus paullo

viridi-micantes, dense griseo-lanuginosae, margine costali

densissime lanuginoso-fimbriato , basin versus infuscato ;

venis robustis, infuscatis, in parte. basali nigricantibus ,

furcis apicalibus perlongis, ramo inferiori radii et ramo

superiori cubiti antici simplicibus. Alae posticae griseae,

concinne violaceo-micantes , ciliis infuscatis (4).

Long. corp. 6 mm.; Long antenn. 28 mm.; exp. al. 19 mm.

Habitat in insula Celebes (Macassar).

Tête et thorax d'un blanc jaunätre, couverts de quelques

poils pales. Antennes trés-longues et trés-gréles, d’un blanc

un peu jaunätre avec les sutures des articles de la partie

basale finement marquées de noirätre; leur premier article

PLANIPENNES ET TRICHOPTÈRES NOUVEAUX ETC. 13

long et un peu renflé. Yeux noirs, proéminents. Palpes

maxillaires extraordinairement longs, atteignant la base de

Vabdomen, lorsqu'ils sont récourbés sur la poitrine (pen-

dant la vie ils sont probablement dirigés en avant) de sorte

qu'on les prendrait de prime abord pour des pattes, blan-

chàtres; leur premier article assez long, le second quatre

fois plus long que le premier, cylindrique, à-peu-prés

glabre, le troisième plus grêle et plus court que le second,

un peu poileux, le quatrième égalant le premier et le cin-

quième flexible, en fouet. Palpes labiaux petits, leur pre-

mier article court, les deux autres presque égaux (le troi-

sième en fouet). Pieds blanchätres, tibias antérieurs avec

un éperon unique, couché sur le tarse, les autres avec

une paire d’éperons apicaux trés-inégaux.

Ailes antérieures longues, assez larges pour le genre,

elliptiques à leur extrémité, d’un gris testacé, plus foncé

vers la base et avec des reflets verdàtres dans la partie

apicale, vétues dune pubescence laineuse, grisätre, très-

épaisse, surtout dans la moitié costale; franges longues,

grises; celles du bord costal laineuses, épaisses, courtes,

noiràtres dans la moitié basale. Nervures fortes, d’un brun

noirätre, presque noires vers la base; cellule discoidale

très-longue et très-étroite, prenant son origine à peu de

distance du radius; branche supérieure du secteur longue-

ment fourchue, l’inférieure simple; branche supérieure du

cubitus anticus simple, linférieure encore plus longuement

fourchue que la supérieure du secteur. Ailes inférieures

grisätres avec des reflets violatres; leurs franges noirätres.

Abdomen d'un olivâtre terne (sans doute d’un vert plus

vif pendant la vie).

Les parties génitales externes sont compliquées. Les

appendices supérieurs sont longs et trés-gréles, grisàtres,

fortement ciliés. Entre eux, au milieu du bord du segment

anal, se trouve une longue épine, cornée, brune, fortement

recourbée en bas et assez profondement bifide à son extré-

mité. Au dessous d’elle est la couverture du pénis, cornée,

14 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NÉVROPTÈRES-

concave en dessus, à bords latéraux épaissis et dont l’ex-

trémité est très-prolongée, obtuse et courbée en bas entre

les appendices inférieurs. Ces derniers sont grands, pubes-

cents, jaunätres et ont une échancrure semicirculaire et

une longue branche droite, ayant la forme d'un doigt.

Du côté du ventre ils sont si larges et si rapprochés,

qu'ils semblent réunis ou seulement divisés par un sillon

longitudinal. La forme du pénis m'est inconnue.

Espèce très-curieuse, surtout à cause de la pubescence

longue et laineuse des ailes et de la frange laineuse, épaisse

du bord costal. Le genre Setodes dans son état actuel n’est

point du tout naturel et peut être divisé en plusieurs coupes

génériques, selon la réticulation des ailes, la forme des

palpes maxillaires, la formule des éperons, etc.

Fam. HYDROPSYCHIDAE.

Dipseudopsis.

Ce genre n'appartient pas à la famille des Sericostoma-

tides, ou M. Walker l'avait placé (Cat. Brit. Mus. Neur.

p.I, p.91), ni à celle des Rhyacophilides, comme je lai cru

jadis (Trans. Entom. Soc. Lond., Ser. 3, vol. I, pag. 496), mais

a été classé de bon droit par M. Brauer (Verh. Zool. bot.

Ges., Bd. XVII) parmi les Hydropsychides. Le dernier

article des palpes maxillaires, quoique trés-court, est en

effet composé de plusieurs articles.

Les espèces de ce genre se ressemblent beaucoup et les

parties génitales externes ne présentent pas de caractères

bien saillants. Ce fut donc avec une vive satisfaction, que

je découvris un autre caractère qui jusqu'ici avait échappé

à l'attention de tous les observateurs. L’éperon interne de

la paire apicale des tibias postérieurs est presque toujours

d’une forme extraordinaire, sans exemple parmi les Tri-

choptéres connus et cette forme diffère selon l'espèce. Seu-

lement cet éperon anormal ne se trouve que chez les mâles,

celui des femelles étant de la forme ordinaire. La connais-

PLANIPENNES ET TRICHOPTÈRES NOUVEAUX ETC. 15

sance de ce caractère m'a donné la conviction que la Phry-

ganea notata de Fabricius (indiquée sans doute par erreur

comme provenant de l'Amérique) n’est pas identique avec

le Dipseudopsis capensis Walk., comme je l’avais cru (Trans.

Ent. Soc. Lond., Ser. 3, vol. 1), mais est une espèce dis-

tinete, dont je n'ai vu que le type. Celui-ci n’a cependant

pas la «macula marginalis fusca», dont parle la description.

Afin de faire mieux connaître la nature de ce caractére

nouveau des éperons, je fais suivre la description d’une

espèce de Célébes de celles des espèces de ce genre qui

se trouvent dans ma collection en remarquant toutefois que

je ne possède pas le type de mon D. collaris.

D. infuscatus, Sp. nov.

Fuscus. Caput postice, palpi, pronoti margines, pedes et

abdomen subtus, testacei. Antennae testaceae , obsolete fusco-

annulatae. Alae anticae testaceo-fuscae, margine costali

pallidiori, pterogstigmate albido, punctis duobus (uno in

thyridio, altero in arculo) hyalinis, albidis ; venis venulis-

que plerumque pallide testaceis. Alae posticae leviter infu-

matae. Calcar apicale internum tibiarum posticarum robu-

stum, elongatum, in apice ungquiculis duobus instructum.

Long. corp. 8 mm.; exp. al. 25 mm. (8)

D'un brun un peu noirätre en dessus avec le bord posté-

rieur de la téte, les bords des deux lobes du pronotum et

les palpes testacés. Antennes égalant à peine les ailes en

longueur, testacées avec la moitié apicale de chaque article

un peu brunâtre, surtout dans la partie basale. Palpes

maxillaires testacés; leur dernier article un peu brunätre.

Pieds légèrement pubescents, testacés. L’éperon interne

‘ de la paire apicale des tibias postérieurs trés-fort, allongé,

cylindrique, tronqué à son extrémité où il porte deux épines

fortes, inégales, courbées dans des directions opposées et

ressemblant a des onglets. L’éperon externe de forme ordi-

naire et un peu plus long que la partie basale de l’interne.

Ailes antérieures a-peu-prés glabres, couvertes d’une

16 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NÉVROPTÈRES-

pubescence courte, dorée, qui n’est visible qu'à laide

d’une loupe, dun brun un peu testacé, plus pale vers le

bord costal, et plus foncé entre le radius et la sous-costale ;

ptérostigma blanchâtre; au thyridium un point blanc un

peu transparent, qui s'étend sur la nervule transversale

de la cellule thyridii; à Parculus un point semblable, mais

plus petit; au fond de la première cellule apicale un vestige

d’un troisième point. Nervures fortes, pàles, à l’exception

du radius, qui est brunâtre. Ailes inférieures légèrement

enfumées, à nervures brunàtres.

Les parties génitales externes sont jaunâtres. En dessus

se trouvent deux valvules latérales, larges (probablement

les appendices supérieurs), dont le bord est un peu échrancré

et qui sont revêtues d’une pubescence noiràtre. Entr’elles

est une pièce presque tubulaire, ouverte en dessous et

fendue à son extrémité (peut-être la couverture du pénis).

En dessous il n’y a qu’une seule valvule ou écaille, large,

courte et concave en dessus.

D. stellatus, sp. nov.

Testaceo-fuscus, infra pallidior. Capitis discus nigricans. An-

lennae testaceae, ad basin via annulatae. Palpi, pronotum,

pedesque flavi. Calcar apicale internum tibiarum posticarum

robustum, truncatum, in apice ungwieulis duobus (quorum

unus gracilis, alter dilatatus) instructum. Alae anticae

testaceo-fuscae, pterostigmate, maculis elongatis ad basin

cellularum apicalium (cum pterostigmate quasi fasciam

formantibus) et macula magna ad arculum flavo-albidis ,

puncto ad thyridium albo-hyalino ; venis in dimidia parte

basali pallide-fuscis, in apicali pallidis. Alae posticae leviter

infumatae. (3)

Long. corp. 9 mm.; exp. al. 25 mm.

Habitat Shanghai.

Trés-voisine du D. infuscatus. Le corps en dessus d’un

brun plus clair. Tête noiràtre au milieu, largement pâle

sur les côtés et le bord postérieur. Antennes fortes, d’un

PLANIPENNES ET TRICHOPTERES NOUVEAUX ETC. 17

jaune testacé uniforme. Palpes et pieds d’un jaune pâle

ainsi que le pronotum, dont les deux lobes sont étroits

(de beaucoup plus étroits que chez D. infuscatus). L’éperon

interne de la paire apicale des tibias postérieurs fort, cy-

lindrique, allongé, ayant à son extrémité deux onglets

courts, très-courbés et un peu en spirale, dont l’une de-

vient grêle à peu de distance de sa base, tandisque l’autre

qui est plus forte, s’amincit graduellement.

Ailes antérieures plus étroites que celles du D. infuscatus,

de la même couleur mais avec le bord costal concolore.

Le ptérostigma, une série de taches, pour la plupart allon-

gées, au fond des cellules apicales (une tache dans chaque

cellule) et une grande tache à l’arculus, qui s'étend en ligne

vers la base de l'aile, d'un blanc jaunatre sale; au thyridium

un point blanc et hyalin, s'étendant sur la nervule qui ferme

la cellule thyridii. Les taches des cellules apicales presque

confluentes et formant avec le ptérostigma une bande trans-

versale courbée, qui ne touche pas le bord intérieur. Réticula-

tion brunâtre dans la partie basale, plus pale vers l'extrémité.

Ailes postérieures légèrement enfumées.

Les parties génitales externes sont presque tout à fait

comme celles du D. infuscatus, mais la pièce ou écaille

sous la couverture du pénis est moins développée.

D. capensis Walk.

Fuscus, capite postice pronotoque flavis. Antennae testaceae,

basin versus fusco-annulatae. Palpi pedesque testacei. Cal-

car apicale internum tibiarum posticarum gracile, elonga-

tum, cylindricum, fusco-ciliatum , in apice unguiculis

duobus brevibus (quorum unus spiniformis, alter crassior)

instructum. Alae anticae fusco-testaceae, pterostigmate con-

colori, punctis tribus pallidis (uno supra cellulam discoi-

dalem, altero in basi cellulae apicalis primae et tertio

inter furcam apicalem tertiam et quartam), punctibus albo

hyalinis ad thyridium et arculum, nervls distinctis, ple-

rumque fuseis. Alae posticae leviter infumatae.

18 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NÉVROPTÈRES-

Long. corp. 9 mm.; exp. al. 22 mm.

Habitat in Africa (Port Natal et Prom. bon. Sp.)

Un peu plus petite que les espèces précedentes. Antennes

distinctement annelées de brun noiràtre vers leur base.

Pieds testacés, la moitié apicale des tibias postérieurs bru-

nätre en dehors. L’éperon anormal de ces tibias long,

aussi grêle que l’éperon normal, cylindrique, un peu courbé,

muni d'une frange de longs cils, un peu dilaté à son ex-

trémité, où il semble avoir deux onglets, dont le supé-

rieur est très-mince et court, l’inférieur plus épais et plus

long, et ressemblant à un bec d'oiseau. (Sans sacrifier

lexemplaire, la structure n’est pas bien visible, même

sous le microscope.)

Ailes antérieures un peu plus courtes et plus larges que

chez les autres espèces (la différence n’est guère notable),

d’un brun testacé foncé uniforme, avec trois petites taches

pales indistinetes (dont une au dessus de la cellule discoi-

dale, une autre à la base de la première cellule apicale et

la troisième entre les quatrième et cinquième fourches

apicales) et avec les points blancs ordinaires au thyridium

et à l’arculus; nervures bien visibles, brunätres.

Le bout de l’abdomen est à peine différent de celui des

autres espèces.

Je n'ai vu que le type, qui est au museum Britannique

et un individu de ma collection. Le premier est de Port

Natal, le second du Cap de Bonne Espérance.

D. indicus, sp. nov.

Fuscus, capite postice, pronoto pedibusque testaceis. An-

tennae testaceae, basin versus fusco-annulatae. Palpi maail-

lares testacei, articulo ultimo infuscato. Calcar apicale in-

ternum tibiarum posticarwm valde elongatum , gracile,

longe ciliatum, in apice furcatum, ramo superiori recto,

bifido, ramoque inferiori uncato, intus pone basin biden-

tato. Alae anticae saturate testaceo-fuscae, pterostigmate

PLANIPENNES ET TRICHOPTÈRES NOUVEAUX ETC. 19

maculisque nonnullis parvis pallidis et punctis duobus albo-

hyalinis. Alae posticae infumatae (€).

Alae anticae flavo-testaceae, posticae pallidiores (2).

Long. corp. $ 7 mm., 2 11 mm.; exp. al. d 25 mm.,

g dl mm.

Habitat in India orientali.

A peine à séparer des autres espéces par sa forme et

ses couleurs, ni même par ses parties génitales externes ;

mais l’éperon anormal est d'une structure bien différente.

Il est trés-long et tres-grele, un peu sinueux, muni d’une

frange de longs cils. Son extrémité un peu dilatée se divise

en deux longues branches minces, dont la supérieure est

presque droite et se termine en deux petits onglets cour-

bes; tandis que Vinférieure forme un seul crochet pointu,

qui a en dedans près de sa base deux petites dents opposées.

Ailes antérieures d’un brun testacé foncé avec le pté-

rostigma, une tache au fond de la première cellule apicale

et des vestiges de taches plus petites au fond des troisième,

quatrième et cinquième cellules apicales, pâles et avec les

points ordinaires au thyridium et à l’arculus. Nervures bien

visibles; la premiere fourche apicale, quoique petite, est

présente. Ailes postérieures légèrement enfumées. Les par-

ties génitales externes n’ont rien de remarquable (4).

La femelle est de beaucoup plus grande. Téte et prono-

tum testacés. Ailes antérieures d’un testacé jaunätre avec

de légers vestiges des taches et points pâles ; réticulation

jaunâtre, la premiere fourche apicale bien évidente.

Ailes inférieures hyalines, teintées de jaunätre.

Abdomen noirâtre en dessus avec les sutures des seg-

ments ochracées ; entièrement ochracé en dessous. Les ap-

pendices du segment anal sont jaunâtres. Le bord du der-

nier segment abdominal est en dessus à-peu-près semicir-

culaire. Il y a deux valvules supérieures, à bords denti-

culés, contigues en dessus, concaves en dessous. Le der-

nier segment ventral forme deux plaques carrées, trés-

20 DESCRIPTIONS DE PLUSIEURS NEVROPTERES-

contigues au milieu, de sorte quelles semblent former une

seule pièce.

Je possède un individu de chaque sexe, etiqueté comme

provenant de l’Inde, sans indication de localité speciale.

La forme de l’éperon anormal du mâle fait qu’on reconnait

sans peine cette espèce. On trouve une formation assez

semblable chez le type du D. notatus Fabricius, mais je

crois que est insecte appartient à une espèce différente.

Il ya quelque difficulté concernant la réticulation des

ailes antérieures des insectes de ce genre. Je n’ose décider

si la première fourche apicale existe (en état rudimentaire)

ou non, chez les mâles des D. infuscatus, stellatus et Capensis ,

n'ayant pu la trouver, tandisque je la vois distinctement

chez les deux sexes du D. indicus. On pourrait admettre

que cette fourche existe comme caractère générique et

qu'elle est toujours présente chez les femelles, mais souvent

oblitérée chez les mâles.

Les tibias et tarses intermédiaires étant un peu dilatés

chez le mâle, on doit se garder de se méprendre quant

au sexe, surtout parce que les parties génitales externes

des males sont si peu proéminentes. La forme de l’éperon

anormal fera facilement éviter toute confusion. Les femelles

sont probablement plus grandes et plus pâles. 1)

Les espèces connues jusqu'ici sont D. infuscatus Mc.

Lachlan, de Célébes; D. stellatus Mc. Lachlan, de Shanghaï;

D. indicus Me. Lachlan, de [Inde et D. capensis Walker,

du Cap en de Port Natal, dont Jai donné ici les descrip-

tions; D. collaris Me. Lachlan, de Hong-Kong et D. notata

Fabr., d'une localité douteuse, espèce que je n'ai pas à

présent sous les yeux et enfin D. nervosus Brauer, des Phi-

lippines, qui m'est inconnu. Il y a encore deux espèces

non décrites au Museum Britannique. En général on ne

connait qu'un seul individu de chaque espèce.

1) M. Brauer, dans sa table des genres (1. e.), dit que les fourches apicales, 2,

4 et 5 sont présentes dans les ailes inférieures. Il n’y a reëllement que les 2 et 5.

Je crois que les ailes inférieures des Trichoptères n’ont jamais la fourche n°. 4.

Lo ho

OHIO US

dal

PLANIPENNES ET TRICHOPTERES NOUVEAUX ETC. 21

Explication des planches.

PLANCHE I.

Chrysopa ruficeps.

Réticulation de Vaile supérieure gauche, grossie.

Tête et corselet, grossis.

Tarse d’un pied antérieur, grossi.

Apochrysa Albardue.

Tête et corselet, grossis.

Réticulation de Vaile supérieure droite, grossie.

Myrmeleon Celebensis 3.

Setodes lanuginosa 8.

Réticulation des ailes gauches, grossie.

Palpe maxillaire.

PLANCHE II.

Anisocentropus croesus à.

Tibia et tarse d’un pied postérieur, grossis.

Anisocentropus Piepersi à.

Réticulation des ailes gauches, grossie.

Anisocentropus cretosus d.

Dipseudopsis infuscatus 2.

-Réticulation des ailes gauches, grossie.

Bout de l’abdomen, vu de face, grossi.

Le même, vu de côté, grossi.

Eperons de l’extrémité d’un tibia postérieur, grossis.

Les mêmes de D. stellatus 3, grossis.

Les mêmes de D. capensis Walk. d, grossis.

Réticulation du bout de Vaile droite de D. indicus

2, grossie.

Eperons de lextrémité d'un tibia postérieur du à,

grossis.

NOS

COLLECTION DE TYPES DES PHRYGANIDES,

DÉCRITES PAR

fou M F. J. PICTET,

existant dans le Musée Royal d'Histoire Naturelle à Leide ,

M. R. MAC-LACHLAN.

M'occupant d'un Synopsis de toutes les Phryganides

d'Europe et des pays voisins, qui va être publié prochai-

nement dans les Annales de la Société Entomologique de

France, je cherche toujours à faire un examen des types

pour éviter les erreurs de la nomenclature autant que pos-

sible. Etant averti qu'une collection assez importante de

types avait autrefois été envoyée par feu M. Pictet de la

Rive au Musée de Leide, je désirai ardemment de les

voir et grace à Vobligeance extrême de M. Ritsema, j'en

eus l’occasion. Déja M. le Dr. Hagen a publié des notes

très-importantes concernant différentes collections typiques

des espèces du même auteur dont il avait eu inspection,

d’abord dans le Stettiner entomologische Zeitung, 1855, sur

une collection envoyée par MM. Bremi et Imhoff, ensuite

dans le même journal pour 1859 et 1860 sur une col-

lection donnée par Pictet à Curtis qui se trouve mainte-

NOTES SUR UNE COLLECTION ETC. 93

nant dans le Musée Britannique, et enfin en 1861 sur une

collection reçue par lui des mains de M. Pictet lui-même ,

mais dont il ne donne de renseignements que relativement à

peu d'espèces. M. Hagen et moi, nous avons remarqué que

M. Pictet était bien plus heureux dans les descriptions des

moeurs et de l’anatomie interne que dans ses détermina-

tions spécifiques, dont il résulte que les types de Pictet

dans plusieurs collections ne sont pas toujours spécifique-

ment identiques. Ajoutez à celà que M. Pictet n’avait pas

idée de Vimportance des parties génitales, comme offrant

des caractères certains. Enfin ses figures sont pour la plu-

part insuffisantes pour faire reconnaitre les espèces parti-

culières qu'elles représentent. Un examen des types était

donc impératif.

La collection que J'ai sous les yeux, consiste en 69 in-

dividus, représentant 59 espèces, d'après M. Pictet, ou à

peu près la moitié du nombre indiqué dans ses Recherches.

Tous les individus portant un numero, je suivrai cet ordre

dans ma révision.

I. Phryganea lunaris Pictet. Un individu sans tete ni

abdomen. Le bien connu Limnephilus lunatus Curtis,

lequel nom à la priorité, quoique la distance entre les

temps de publication soit petite.

2. P. fusca; une g = Anabolia nervosa Leach. La vraie P.

fusca de Linné est une petite Perlide du genre Leuctra.

5. P. grisea. Un & sans abdomen et ailes postérieures; le

commun Limnophilus griseus L.

4.en 5. P. pellucida = 4 et 2 de Glyphotaelius pellucidus Oliv.

6. P. flavicornis, A 2; = Limnophilus flavicornis Fab.

7. P. digitata, g; = Halesus digitatus Schranck.

8. P. pantherina, A 3; = Stenophylax stellatus Curtis.

9. P. pilosa, A 3, sans abdomen; mais sans doute l'espèce

de Stenophylus connue sous le méme nom chez Hagen

et Brauer. La pilosa des auteurs cités par Pictet restera

probablement toujours douteuse.

10.

14.

119%

NOTES SUR UNE COLLECTION

P. testacea, A 3; = Stenophylax testacea Pictet (lespèce

de Gmelin ne peut jamais, à ce que je crois, être démêlée.

Je n’en ai vu que les deux types reçus de Pictet (ancienne

collection Curtis et Musée de Leide), et une autre de

France (Département de l'Ardèche) dans ma collection.

P. nigricornis. Un 8 dont il ne reste que la tête, le thorax

et une aile, mais c'est assurément Slenophylax nigricornis

Pict. (= areata Kolen.).

P. villosa. TI n’en reste que le thorax et les ailes. Selon

Hagen le type recu de Brémi était bien l’espéce du

même nom décrite par Kolenati et Brauer (Chaelopteryw

villosa). Il me reste un doute si la villosa de Fabricius

soit cette espèce ou la suivante, et la localité «in Da-

lekarliae alpibus » reste à confirmer pour notre villosa.

P. tuberculosa, A 2; = Chaetopteryx tuberculosa Pict. On

trouve cette espèce en Dalécarlie (Voyez les remarques

concernant P. villosa).

P. auricollis, A 2, qui accorde parfaitement avec les-

pece connue sous le nom de Halesus auricollis Pict.

P. mixta, A 9; = Drusus mixtus Pictet (Voyez n°. 16).

P. sericea,A 3: = Drusus mixtus Pictet. M. Pictet a laissé

regner une grande confusion dans ses types de miata

et sericea. Le type de sericea donné à Bremi par Pictet

était sans doute une espèce de mon genre Potamorites

avec la formule des éperons 1, 2, 2 (comparez Hagen,

Stettiner ent. Zeitung, 1859, p. 137). Dans la collection

Curtis se trouvent deux types dont lun porte seulement

un numero, sans nom; c'est une 2 de Halesus auri-

collis Pict.; l’autre porte Vetiquette sericea, c'est un d

semblabe à n°. 16: le type envoyé à Hagen par Pictet

lui-même (comparez Stett. ent. Zeit. 1861, p. 115) sous

le nom de mixta est l'autre sexe du d etiqueté sericea dans

la collection Curtis. Le type de mixta du Musée de

Leide est également une g de la même espèce, et le

ESS,

os)

DE TYPES DE PHRYGANIDES. 25

type de sericea en est le d. Dans ce cas il me semble

qu'on doit regarder la mixta et la sericea de Pictet

comme une seule espèce, à laquelle on peut donner

par priorité de place le nom de mixta. Impossible de

décider si le type de sericea de la collection Bremi soit

identique avec Potamorites biguttatus Pictet, ou bien si

deux espèces voisines existent en ce genre. Alors le P.

mixta Pictet (avec sericea Pict.) est une espèce de Drusus

inconnue à moi et à M. Hagen, excepté par les types.

Les appendices intermédiaires du 4 sont tres-remar-

quables : elles sont profondément et semicirculairement

émarginées au bout, de sorte que chaque appendice est

divisé en deux branches, dont la supérieure est plus

courte et jaune, tandis que l’inférieure est plus longue

et noiràtre; l’ensemble donnant l'idée du port du

deuxième article des appendices inférieurs de quelques

espèces du genre Rhyacophila.

P. guttulata, À 2; = Ecclisopleryx gultulata Pictet.

P. flavipennis, A 9; = Halesus flavipennis Pictet. C'est

la plus petite espèce du vrai genre Halesus qui me soit

connue. Le flavipennis de Kolenati et Brauer est pro-

bablement un Drusus.

P. picicornis, A & sans abdomen; = Stenophylax pici-

cornis Pictet.

P. striata, 1 9; = Stenophylax hieroglyphicus Stephens.

Il n'y a pas de doute que Pictet confondait deux ou

trois espèces sous ce nom. Les mâles reçus par Hagen

de Bremi et Imhoff étaient d’une espèce plus petite,

la striatus de mes Trichoptera Britannica; la g que j'ai

sous les yeux est celle de S. hieroglyphicus Stephens,

et dans l’une de ses lettres M. E. Pictet fils me dit

que cette dernière est l’espèce qui reste dans la col-

lection de son père, et je crois que d’après la descrip-

tion, la taille et les figures, c'était à coup sûr son

type. Pour éviter toute confusion il sera nécessaire de

NOTES SUR UNE COLLECTION

laisser tomber tout-à-fait le nom de striatus comme

appliqué à un Stenophylax, car quoique la striata de

Fabricius soit très-probablement de ce genre, celle de

Linné (comme le remarque Pictet) était toute autre

chose, et selon Hagen une vraie Phryganea.

21 en 22. Sericostoma maculatum $3; = Oligoplectrum macu-

23.

latum Oliv.

Trichostoma capillatum, A 4 sans abdomen; = Goéra

pilosa Fab. C'est la S. flavipes Curtis, de mes Trichop-

tera Britannica, mais il me semble certain que la P.

pilosa de Fabricius s’applique a cette espéce, ce qui a

toujours été soupconne.

T. picicorne, A 8; = Silo pallipes F.

T. nigricorne, A 4. Les individus reçus par Hagen de

Bremi et Imhoff et celui de la collection Curtis étaient

spécifiquement identiques avec 7. picicorne; mais celui

du Musée de Leide est tout différent, et appartient

au second groupe du genre Silo, chez les espèces

duquel le prémier secteur apical aux ailes supérieures

s'étend jusqu'à la base de la cellule discoidale. Les

appendices sont en très mauvais état, mais je ne vois

aucune différence notable entre leur conformation, et

celle des appendices de mon Silo fumipennis d'Angleterre.

On doit noter que Pictet figure les larves de ces deux

espèces comme étant un peu différentes. Ainsi il reste

à décider si Pon devra réunir nigricorne à picicorne, ou

considérer nigricorne comme espèce distincte d’après le

type que j'ai sous les yeux. Dans ce dernier cas le

nom de fumipennis tombera comme synonyme.

Sericostoma collare, A 3, 1 9.

S. multiguttatum, A 8, Le. Il m'est impossible de trou-

ver des différences vraies, spécifiques, entre collare

(Spenei Kirby) et multiguttahum. Pour le genre Seri-

costomu les caractères les plus importants se trouvent

DE TYPES DE PHRYGANIDES. IT

dans les appendices épineux et fourchus places a chaque

côté du penis (appendices intermédiaires). D'après M.

Hagen les deux branches de la fourche doivent être

inégales (la supérieure plus longue que linférieure)

chez collare, tandis qu'elles sont égales chez multi-

gultatum. Mais cette différence, si elle existe, est très-

légère ; d’abord je crus la voir, mais a présent je re-

connais qu'elle est trop futile. Ici, en Angleterre, on

trouve des femelles aux ailes unicolores comme aux

males, d’autres chez lesquelles les ailes sont fortement

aspergées d’atomes blancs, et même d’autres avec une

grande tache triangulaire blanchàtre vers le bord in-

terne, mais je ne saurais trouver des différences notables

chez les males. La femelle type de multiguttatum du

Musée de Leide ne montre aucune trace de blanchätre

aux ailes. La taille des màles est différente, celui de

collare n'ayant que 22 mm. d'envergure, mulligultatum

28 mm. Selon les dimensions données par Pictet la taille

des deux est à peu près la même. De tout celà il ré-

sulte que je suis disposé à considerer les deux comme

ne formant qu'une seule espéce.

S. atratum, A 3, À 9; = Notidobia cuiaris L.

S. hirtum, À 3. Il existe une confusion dans les

types envoyés par Pictet. Celui donné à Curtis est une

femelle d'une très-petite espèce, probablement identique

avec Mormonia irrorata Curtis. Celui du Musée de Leide

est un mâle de M. basalis Kolenati, espèce qui forme le

genre Lasiocephala Costa et le sous-genre Helictomerus

Mac-Lachlan. D’après la description et la figure je suis

assuré que Pictet avait cette dernière espèce sous les

yeux. La P. hirta de Fabricius est bien douteuse,

mais on applique le nom à M. nigromaculata Stephens.

Hydroptila pulchricornis, A g. M. Eaton a fait un examen

de cet individu, qui est en très-mauvais état, et ne

peut offrir matière à aucune opinion.

32.

NOTES SUR UNE COLLECTION

Chimarra marginata, bien déterminée, mais qui man-

que dans Vouvrage de M. Pictet, quoiqu’elle existe

également parmi les types envoyés à Curtis.

Psychomyia acuta, 1 2. Je n’en puis pas faire un examen

exact. Peut-être n'est-elle autre que la P. annulicornis

(gracilipes Curtis), et que les ailes plus aigues notées

par Pictet soient seulement l’effet de la perte des franges

apicales. L’individu a perdu toute sa pubescence.

Rhyacophila vulgaris, A 8,4 2. Sous le nom de vulgaris

Pictet confondait probablement trois espèces, et lui-même

dit «peut-être ces variétés devront-elles former des

espèces distinctes». Dans le Stettiner ent. Zeitung 1859,

p.193 Hagen donne un résumé du genre, et moi-même

Jen ai donné dans les Transactions of the Entomological

Society of London, 1868, p. 304, un apercu. Le type

offert par Pictet à Curtis est un mâle, chez lequel le

bout des appendices inférieurs n'est pas divisé, mais

simplement un peu échrancré, et les gaines du pénis

courbées en haut, ce qui nous donne un caractère pour

le séparer de dorsalis Curtis aux gaines courbées en bas.

Plus tard il trouva que le pénis de l’espece aux gaines

ordinairement recourbées en haut était fourni de deux

valvules triangulaires au milieu (ou comme il dit par

erreur, une dent triangulaire), tandis que le pénis de

l’espèce aux gaines courbées en bas est simple. Cette

dernière, la dorsalis de Curtis, est tres-commune en

Angleterre; le pénis est toujours simple, mais par excep-

tion les gaines sont parfois recourbées en haut; et d’après

un nouvel examen je trouve que le type vulgaris de

la collection Curtis est une de ces exceptions; ainsi

l'espèce aux valvules -du pénis n'est pas parmi celles

de Pictet, comme je Vai cru autrefois. Le type mâle (je

ne dirai rien de la femelle) du Musée de Leide est

bien différent. Le bout des appendices supérieurs est

profoudément échrancré entre deux branches cour-

34.

91.

38.

DE TYPES DE PHRYGANIDES. 29

bées, et le pénis avec les gaines sont aussi différents.

Parmi les types envoyés à Curtis, cette espèce est

représentée par un individu portant le nom inédit de

venusta, et elle était réunie par Hagen (par erreur)

à la aurala Brauer, et notée par moi sous le nom

de venusta. Mais il me semble que cette espèce devrait

avec plus de droit porter le nom de vulgaris, car la nym-

phe produisant l’insecte le plus connu à Pictet, était

certainement de cette espèce, ce qui est prouvé par

sa description et ses figures, et même aussi je crois

par sa figure f de l’insecte parfait. Si l’on accepte

mon idée, la vulgaris de Pictet aura pour synonyme

le nom venusta Pict. (inédit) et Mac-Lachlan, la dor-

salis Curtis renfermera le type vulgaris envoyé à Curtis

par Pictet, et la vulgaris de Hagen et de moi restera

à renommer.

R. umbrosa, 1 4. Voir n°. 36.

R. pubescens, 2 4; = Rhyacophila pubescens Pictet. Je

ne connais de cette espèce que les types. Elle est du

groupe de n°. 34 (umbrosa), mais bien distincte par

les appendices etc., comme Hagen l'a déjà remarqué.

R. angularis, À 3. Identique (comme c'est aussi le cas

pour le type de la collection Curtis) avec R. umbrosa ;

on doit reserver le nom d’angularis à cette espèce, car

Vumbrosa de Linné était fort probablement un petit

Polycentropus où Cyrnus. La larve diffère beaucoup de

celles du groupe de vulgaris et ne possède pas de fi-

laments respiratoires externes; probablement on doit

placer l’espèce dans un genre particulier, mais jus-

qu'à ce jour on ne connait pas encore les larves des

espèces intermédiaires.

R. laevis, A &(?), sans abdomen. Selon Hagen l'espèce

est voisine de R. angularis (umbrosa), mais distincte.

R. vernalis, A 8; = Glossosoma Boltoni Curtis. La diffe-

rence entre Boltoni et fimbriatum Stephens, n’est pas

39.

AA).

49.

43.

44.

45.

46.

48.

49.

NOTES SUR UNE. COLLECTION

bien apparente, et les deux peut-être ne font qu'une

seule espece, ou Bolton: forme la génération vernale de

fimbriatum. Ces derniers sont ordinairement plus petits,

et le type de vernalis n'est pas parmi les plus grands.

Hagen m’informa (in lit.) que le type de R. decolorata

Pict., envoyé à lui par Pictet lui-même, est un Glos-

sosoma, et également peut-être fimbriatum.

R. nebulosa, 1 2; = Oligoplectrum maculatum Oliv. 9,

ce que confirme le type de la collection Curtis.

R. comata, 2 3; = Agapetus comatus Pictet.

R. granulata. Un individu en maivais état. Comme

Hagen je crois que c’est un Ptilocolepus, et probable-

ment P. turbidus Kolenati. De cette dernière espèce

je mai jamais vu des individus provenants de la

Suisse, mais jen possède en bon état de Saxe. Elle

est bien intéressante et distincte du genre Agapetus

sous beaucoup de rapports. Je crois que l'individu du

Musée de Leide est un mâle, mais je ne puis voir les

petits appendices anals présents chez P. turbidus, et

en même temps il n'y a pas trace de la courte tarière

jaune existant chez la femelle de cette dernière.

Hydropsiche atomaria, À &. Pour le moment Je

H. tenuicornis, À 4. le crois prudent de

H. guttata, À 4. ne hasarder aucune

I, laeta Ardi o. opinion sur les es-

H. variabilis, 1 4, sans abdomen. | pèces du genre Hy-

H. angustata, À à. dropsyche.

H. variegata, A 3; = Philopotamus variegatus Scopoli.

H. montana, 1 g; = Philopotamus Scopulorum Leach,

Stephens. Il y a une espèce de ce genre nommée

montanus par Donovan, ce qui avait échappé à Pictet.

Par Hagen le nom est appliqué à une troisième espèce,

commune sur les Alpes etc., mais dont il n'existe que

quelques individus (dont l’origine est douteuse) qu’on

50.

DE TYPES DES PHRYGANIDES. 31

suppose être d'Angleterre, et pour moi, je tourne

vers opinion que le vrai montanus Donovan, soit Sco-

pulorum (montanus Pict.). Néanmoins faute de preuve

positive je propose d'adopter la nomenclature de

Hagen.

H. columbina, A d; = Wormaldia occipitalis Pict. Grande

confusion existe par rapport à cette espèce. Hagen en

1855 déclarait que les types reçus par lui de Bremi étaient

de la même espèce (occipitalis); en 1861 il appliqua le

nom à une espèce très-semblable, mais noirätre (subnigra

Mac-Lachlan); enfin quelques années plus tard il m’in-

forma dans une lettre que le type columbina, envoyé à

lui par Pictet lui-même, est un petit Pholopotanus vrai,

pour la réticulation et pour les appendices, conformes

à ceux de P. variegatus. D’après les types de Bremi et

Imhoff et celui du Musée de Leide, je regarde le nom

de columbina comme synonyme de Voccipitalis.

H. maculicornis, 1 individu dont il ne reste que les

ailes et une partie du thorax. Une petite Triodes

incertaine.

H. flavicornis, À individu sans abdomen. (Cest peut-

être Triodes Schmidtii Kolenati.

H. senex, A 8; = Plectrocnemia conspersa Curtis. Dans

VEntomologists Monthly Magazine, vol. VIII, pp. 143—146,

jindiquai que trois espèces très-semblables existent en

Suisse, bien distinctes par les appendices. Le type que

Jai sous les yeux confirme la synonymie originale.

H. flavomaculata, A 3; = Polycentropus flavomaculatus

Pictet; l'espèce bien connue sous ce nom.

Mystacides annulata, 2 3, = Leptocerus cinereus Curtis.

Les citations données par Pictet sont bien incertaines.

M. bifasciata, A 9, = Leptocerus bifasciatus Oliv.

M. atra, À g; = Mystacides atra Pictet; mais d’après

M. Wallengrèn c'est la vraie nigra de Linné.

58.

61.

NOTES SUR UNE COLLECTION ETC.

M. nigra, 1 9; = Mystacides nigra Pictet; d'après M.

Wallengrèn c'est l’azurea de Linné.

M. filicornis, A d, en mauvaise condition, mais les par-

ties du bout de labdomen sont parfaites (le type

envoyé par Pictet à Curtis a perdu son abdomen).

Après un examen minutieux sous le microscope et

après l’avoir confronté avec les types de ma Setodes

moestella (Trans. Ent. Soc. Lond. 1868, p.298), je crois

comme je l’avais soupçonné, cette dernière la même

espèce, malgré qu'il y reste encore un peu de différence

par rapport à la couleur des pieds et des antennes.

Elle m'a été communiquée aussi par M. Rostock qui

la trouve en Saxe.

M. albicornis, un fragment; voir n°. 61.

M. cylindrica, A d. Je suis du même avis que jeus

autrefois, c'est à dire que ces deux espêces de M.

Pictet n’en forment qu’une seule, = Odontocerum albi-

corne Scopoli, malgré que les larves soient un peu

différentes selon Pictet.

DE INLANDSCHE BLADWESPEN

IN HARE GEDAANTEWISSELING EN LEVENSWIJZE BESCHREVEN

DOOR

S. C. SNELLEN VAN VOLLENHOVEN.

ACHTTIENDE STUK.

CIMBEX SYLVARUM, FE.

N°. 2 der Nieuwe naamlijst.

Vergelijk voor het volkomen insect:

FABRICIUS, Entom. system. 105, 4.

PANZER, Fauna Germ. 88, f. 16.

FABRICIUS, Syst. Piezat, p.16, n°. 3 et 17, n°. 7 (Tristis).

HARTIG, Blatt- und Holzwespen, p. 64.

BRISCHKE und ZADDACH, Beobachtungen, p. 48.

en voor de larve:

KLUG, Blattwespen-Gatt. Cimbex, p. 88 (C. Lucorum).

RATZEBURG, Forstinsecten, IN, p. 134, Tab. 3, f. 10.

(Lutea).

BRISCHKE en ZADDACH, Beob. Taf. 2, f 1a en b.

Cimbex nigra, parce nigropilosa, abdomine aut violascenti-

nigro, aut rubro flavoque cingulato , alis albis aut flavescen-

tibus pellucidis, macula sub stigmate et margine exteriore fuscis.

Omtrent de verwarring die in de nomenclatuur der groo-

tere Cimbices geheerscht heeft, heb ik mij reeds vroeger

uitgelaten; het is dus niet noodig hier op dat punt terug

34 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

te komen. Aan Brischke en Zaddach zijn wij de helderheid

verschuldigd, die eindelijk in deze zaak verkregen is. In

die verwarring heeft de onderhavige soort slechts voor het

geheel zwarte mannetje gedeeld, terwijl de rood geban-

deerde vorm reeds door Fabricius als eene afzonderlijke

soort werd erkend.

Ook de larve van Sylvarum heb ik reeds eenmaal afge-

beeld (dit Zijdschr. 2° serie,” 5° dee bea 70s PIE)

doch eigenlijk slechts om het verschil tusschen haar en de

larve van Lucorum duidelijk te maken en zonder de ge-

daantewisseling te vermelden. Sedert dien tijd heb ik van

den heer Dr. A. J. van Rossum nog eene larve ontvan-

gen, die mij langen tijd op het verschijnen der imago

heeft laten wachten, doch mij in staat gesteld heeft nu

de beschrijving der metamorphose te leveren.

Evenwel niet geheel! — Het ei ontbreekt al wederom

in deze beschrijving en zelfs ook de pop. Het eerste zal

hoogstwaarschijnlijk in een wondje, door de zaag van het

wijfje aan den bast van een berkentakje of bladsteel toe-

gebragt, nedergelegd worden en ongekleurd zijn of eene

lichtgroene kleur vertoonen.

De zeer jonge larve is mij ook niet bekend geworden,

doch Zaddach meldt ons dat zij over het geheele ligchaam

wit bepoederd is, behalve op het midden van den rug ter

plaatse waar later de fraaije blaauwe ruggelijn te zien zal

wezen. Eerst bij de tweede vervelling begint zich daarvan

in een fijn zwart lijntje een spoor te vertoonen.

De eerste der beide larven, die ik in mijn bezit heb

gehad (wel een bewijs van schaarschheid der soort in

Nederland, dat ik er slechts twee heb kunnen bekomen),

was in het begin van October 1858 bij Noordwijk op een

berk gevonden en leverde mij in het volgende jaar het

donkere mannetje dat op de plaat is afgebeeld. Ik heb

deze larve voorgesteld op de reeds aangehaalde plaat in

het 5° deel en op deze pl. 3 bij fig. 5.

De andere larve werd mij door den heer van Rossum uit

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 35

Enschede toegezonden onder eene bezending van andere

Cimbex-larven, die ik toen meende dat Gimb. Sorbi Zadd.

moesten genoemd worden, ’t geen mij later bleek onjuist

te zijn. De toezender had mij in zijnen brief gemeld

dat hij twee soorten zond en dus de larve van Sylvarwm

duidelijk onderscheiden. De Enschedeesche larve (zie fig.

4 en 2) was groener, minder geel dan de Noordwijksche.

Beiden hadden overigens den gewonen vorm der grootere

larven van dit geslacht, zaten overdag in een gerold tegen

de onderzijde van een blad en voedden zich des avonds

en misschien ook des nachts. Zij aten berkenbladeren en

eene daarvan spoot bij aanraking vocht uit de kliertjes op

zijde van het lijf boven de luchtgaten.

De larven hebben een gladden ronden, schier geheel

witten kop met zwarte oogen en bruine toppen der kaken;

het lijf is dik en rolrond, doch schijnbaar eenigzins kantig

ten gevolge der kleurverdeeling op den rug; de algemeene

kleur is geelachtig groen, meer geel aan hals en buik en

aan het laatste segment; over den rug loopt bij de volwas-

senen eene blaauwe ruggelijn, die fijn aanvangt bij den

tweeden ligchaamsring en fijn eindigt voor den laatsten,

derhalve niet doorloopt van kop tot anus, gelijk bij C. con-

nata en lutea. Aan wederzijde van deze blaauwe lijn is

de huidkleur altijd geel, hetzij scherp afgesneden, als bij

fig. 2, hetzij wegsmeltend als bij fig. 5. Elke ring heeft

zeven huidplooijen (verg. fig. 3), waarvan vier op zeer on-

regelmatige wijze met kleine doorntjes of stekeltjes bezet.

De luchtgaten hebben min of meer de gedaante van zoolen

van hertenhoeven en zijn zwart (verg. fig. 4). De 22 pooten

zijn allen wit, doch de zes voorpooten hebben aan het

einde lichtbruine klaauwtjes.

Niet lang had ik mijne larven behoeven te voeden, toen

zij zich in een zeer vast, schier ovaal cocon, minder uit

zijde dan wel uit lijmdraden bestaande, insponnen. Dat

der groenere larve was lichtbruin, dat der ‘andere glanzig

geel; dit laatste is afgebeeld bij fig. 6.

36 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

De verandering in wesp had bij de Noordwijksche binnen

tien maanden plaats, doch de andere had langer tijd noodig

en bleef een zomer overliggen tot 15 Mei 1874. Dit en de

zeldzaamheid der larven in ons land zijn de reden, waarom

ik het cocon niet geopend heb om naar de pop onderzoek

te doen. Ik vreesde namelijk door het openen van het harde

cocon de larve in hare metamorphose te verhinderen.

Uit de larve heb ik beide sexen verkregen, uit fig. 5,

fig.7 en uit fig.1 en 2, fig.8. Fig.9 is naar een gevangen

voorwerp geteekend.

De soort is iets kleiner dan de naauw verwante C. con-

nata en Lutea en onderscheidt zich doordien de rug van

den thorax minder viltig is, door de kleur van het achter-

lijf en doordien de vleugels onder het stigma naar de basis

toe een bruinen veeg vertoonen en een bruinen of zwarten

zoom hebben aan spits en achterrand. Ziehier overigens de

beschrijving der drie afgebeelde voorwerpen.

Figuur 7. Een mannetje. Kop en borststuk met de poo-

ten tot de tarsen paarsachtig zwart, vrij sterk gestippeld

en met opstaande zijde-achtige zwarte haartjes bedekt.

Kaken zwart en palpen wit. De sprieten geknopt, van zes

leedjes; de beide eersten zwart, het derde even zoo, doch

roodgeel aan de spits; de overigen roodgeel. De tarsen

vuilgeel met het eerste en de tip van het laatste lid met

de klaauwtjes bruinachtig. Het schildje zeer kort en breed;

de ruggekorreltjes bruinachtig wit. De eerste ring van het

achterlijf sterk half cirkelvormig uitgesneden en dientenge-

volge de niet met chitinplaat bedekte plek daarachter groot.

Het achterlijf aan de bovenzijde paarszwart met rood-

bruinen gloed op segment 3 en 4, aan de onderzijde rood,

behalve de paarszwarte anusplaat. Het 7% segment aan de

bovenzijde diep in het midden ingedeukt. De bovenvleugels

hebben in de radiaalcel en de ondervleugels aan de basis

een paarsblaauwen gloed.

Fig. 8. Een wijfje, kleiner en zwakker. Kop paars-

zwart met bronzen wangen. Thorax van dezelfde zwarte

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 91

kleur, doch met vuilgelen rand van den prothorax. De

De beide eerste leedjes der sprieten bruin, al de overigen

roodachtig geel. De heupen en schenkelringen paarszwart,

de dijen van dezelfde kleur doch met lichtbruine knieën;

de scheenen en tarsen vuil loogachtig geel. De twee voorste

ringen van het abdomen, de basis van den derden in het

midden van de bovenzijde en de achtste ring zijn paars-

zwart, de overigen zijn boven en onder vuil groenachtig

geel, met zwarte inkervingen daartusschen. De breede

kleppen van de zaag en de legboor zijn glanzig bruin,

kort behaard. De vleugels als bij de vorige.

Fig. 9. Een mannetje, gevangen in Julij bij de waterlei-

ding in het duin tusschen de Vogelenzang en Berkenrode,

door den heer Ritsema. Het had door lang rond te vliegen

schier al zijne haren en de zwarte zoomen zijner vleugels

verloren. Kop en borststuk paarsachtig zwart; vier roode

lijntjes op den schedel en de achterrand van den prothorax

rood. Het derde lid der sprieten rood met zwarte basis

(zie fig. 10). Aan het achterlijf ring 3 tot 6 rood. Aan de

pooten alle scheenen paarsachtig roodbruin en de tarsen

geelachtig bruinrood. Voor het overige gelijk aan fig. 7.

Dat ook geheel zwarte wijfjes van C. sylvarım in Neder-

land voorkomen heb ik reeds in mijne «Nieuwe naamlijst

van inlandsche Hymenoptera» vermeld. De heer A. A. van

Bemmelen heeft een zoodanig voorwerp bij zich uit een te

Driebergen gevonden cocon zien uitkomen.

Behalve deze kleurverscheidenheden vermeldt Zaddach

nog twee andere, beide van vrouwelijke voorwerpen. Bij

de eene is het zwarte achterlijf op eenige segmenten met

twee gele vlekken versierd (C. decemmaculata Leach) ; bij de

andere is het geheele dier bruinachtig geel, met uitzonde-

ring van den rug van den thorax, eene vlek op de borst

en de basis van bet achterlijf. Deze verscheidenheden zijn,

zoo verre mij bekend is, in ons vaderland nog niet voor-

gekomen.

Ten slotte moet ik hier nog uit mijn aanteekenboek de

38 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

beschrijving bijvoegen eener larve, den 18° Sept. 1862 van

den heer de Roo van Westmaas ontvangen. Zij was te

Velp in eene laan van ijpen en beuken gevonden en geheel

volwassen, zoodat zij bij mij aankomende reeds bezig was

met inspinnen.

Grootte als die van C. lutea van de wilgen. Kop licht-

geel met groenachtige monddeelen en bruine onderlip.

Oogen klein, zwart, met zeer kleine glanzig zwarte krin-

getjes er om heen. Het lijf geelachtig groen, geel aan de

zijden en op de beide laatste segmenten ; een smalle blaauwe

ruggestreep, niet aan den kop beginnend en slechts door-

loopend tot den elfden ring. De zijden van het lijf en de

laatste ringen sterk bezet met witte doorntjes. Luchtgaten

ovaal, blinkend zwart; spuitgaatjes daarboven paars. Alle

pooten geelgroen; klaauwtjes bruin.

Deze larve is bij mij niet tot verandering gekomen. Tot

welke soort kan zij behoord hebben? De beschrijving komt

zeer goed met onze Sylvarum overeen, behalve de woorden:

luchtgaten ovaal. Ook is de opgave dat zij gevonden werd

in eene laan van uitsluitend ijpen en beuken niet geschikt

om ons te wijzen op eene soort, die uitsluitend berken-

bladeren tot voedsel gebruikt.

Verklaring van Plaat 3.

Fig. 1. en 2. Groenachtige larven.

» 3. Een ring uit het midden van het lichaam, vergroot.

» 4. Een luchtgat, sterker vergroot.

9. Eene geelachtige larve.

6. Het cocon.

» 7. Een zwart mannetje.

8. Een geelbont wijfje.

9. Een roodbont mannetje.

» 10. Een zijner voelsprieten, vergroot.

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 39

PHYLLOTOMA TENELLA Zapp.

(nieuw voor de Fauna.)

Vergelijk: ZADDACH, Beschreib. neuer oder wenig bekann-

ter Blattwespen (1859), p. 28. PI. fig. 17.

Phyllotoma aeneo-nigra, flavomaculata, abdominis lateribus

albomaculatis, pedibus albis, basi nigris. Long 4 ad 5 mm.

De goedheid van den heer P. Cameron Jr. te Glasgow

stelt mij in staat de levensbeschrijving dezer soort mede

te deelen; voor zijne welwillendheid zi) hem hierbij mijn

bijzondere dank gebragt. Zijn Ed. zond mij eerst de vol-

komen insecten en later eene menigte bladeren met larven

en eene pop. Dat de onderhavige soort inlandsch is, werd

vooreerst bewezen doordien de heer Snellen de larve

hier te lande in berkenbladeren waarnam en ten andere

door eene vondst van den heer C. Ritsema, die het vol-

komen insect in de maand Mei aan het Ginneken op een

berkenboompje zag zitten en het exemplaar, dat een wijfje

was, ving.

De bovengemelde Schotsche entomoloog verstrekte mij de

volgende mededeelingen omtrent het leven van dit insect.

Het ei wordt altijd gelegd op de spits of den rand van

een berkenblad, nimmer in het midden, en in den regel

wordt slechts een ei op een blad gelegd, nu en dan even-

wel ook wel twee, ja zelfs zeer zelden drie. Uit het ei

gekomen begint de larve in het blad eene breede mijn te

graven en de opperhuid neemt daarboven dadelijk eene

zwarte of donkerbruine kleur aan. De plek tusschen de

bladhuidjes wordt regelmatig verbreed, zoodat, wanneer

de larve hare volkomen grootte heeft bereikt, ongeveer drie

vierde deel van de geheele opperhuid losgemaakt is. Het

40) DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

diertje draagt daarbij groote zorg zijne woning altijd zuiver

te houden, opent daarvoor het blad aan den rand en werpt

door die opening de drekstoffen naar buiten. Het ligt in

de mijn op den rug, eet alzoo en rust na het eten ter

plaatse waar het op ’t laatst de huidjes heeft losgemaakt.

Volwassen geworden, spint de larve een dun, bruin,

cirkelvormig, half doorschijnend cocon tusschen de losge-

maakte huidjes, welk cocon zoo ruim is dat de larve zich

daarbinnen zeer gemakkelijk naar alle rigtingen kan be-

wegen.

Er zijn twee generatien in het jaar, de eerste gedurende

de maanden Junij, Julij en Augustus, de tweede gedurende

het laatst van Augustus, September en de rest van het

jaar tot in het volgende voorjaar, wanneer de larve eerst

tot pop verandert. De voorjaarspop ligt dan nog twee of drie

weken in het cocon, eer de wesp er uit te voorschijn komt.

Het larfje is jong zijnde (Augustus) vuil bruinachtig geel

met eene breede groene langsstreep op den rug na het

vierde segment. Zijn kop is alsdan aan de zijden bruin, in

het midden geel, met uitstekende bruine kaken. Op het

midden van het eerste ligchaamssegment ziet men twee

bruine driehoekjes en op elk der twee volgenden twee fijne

grijze dwarsstreepjes. Op de zijden puilen de ringen in

het midden vrij sterk uit (zie fig. 2).

De volwassen larve is hoog of licht geel (de individuen

verschillen in kleur); steeds zijn de drie voorste ringen,

die het borststuk uitmaken, veel breeder dan de overigen.

Cameron schrijft mij dat dit nog sterker het geval is bij

de jongere voorwerpen; dan dit is in strijd met mijne

waarneming, die echter slechts op een jeugdig voorwerp

betrekking heeft. Bij de lichter gekleurde larven ziet men

nog de sporen van een groen doorschemerend ruggevat. Ik

vermoed dan ook dat de hooggeel gekleurden nog iets

ouder zijn dan de bleekeren. De kop is aan de naden met

bruin afgezet; ook zijn de kaken en voelers meest licht-

bruin (vergelijk fig. 3 en 4). De voorpooten zijn stomp

thu

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 4A

kegelvormige uitwassen en bestaan uit twee leedjes, waar-

van het laatste zeer klein en tepelvormig is, zonder eenige

aanduiding van klaauwtje (fig. 5); de middenpooten zijn

dikke en zeer stompe uitwasjes (fig. 6), terwijl het laatste

paar pooten tot een ovaal en stomp wratjes is vergroeid,

dat aan de onderzijde twee langwerpige bruine vlekjes

draagt (fig. 7). Het getal der middenpooten heb ik niet

kunnen tellen.

In het cocon ligt de larve, eer zij tot pop verandert,

gekromd gelijk de larven der snuittorren en heeft dan de

gedaante van fig. 8, haar kop vertoont zich dan als fig. 9.

Ik geloof dat het niet onbelangrijk is hier aan te merken

dat fig. 8 en 9 in het laatst van Maart geteekend zijn en

fig. 4 in het najaar. Dit kan misschien eenige verklaring

geven van het verschil in kleur. Op welken tijd van het

jaar fig.3 geteekend is, weet ik mij niet meer te herinne-

ren, doch ik meen in September.

Het popje (fig.10) vertoont zeer duidelijk de verschillende

ligchaamsdeelen en neemt langzamerhand de kleur aan van

het volkomen insect.

Dit is bij fig. 41 voorgesteld, naar een vrouwelijk voor-

werp. Het diertje is klein en naar gelang vrij breed; de

kop is bijzonder breed en door een mager halsje aan den

prothorax bevestigd; de oogen puilen sterk uit. De alge-

meene kleur van het ligchaam is een ietwat metaalachtig

zwart. Aan den kop zijn twee breede streepen langs den

binnenrand der oogen , een hoefijzervormige vlek tusschen

de sprieten, de elypeus, de bovenlip, de bovenkaken, de

wangen en de palpen wit of geelachtig wit. De sprieten,

die tien leedjes tellen (zie fig. 12) zijn bruin en loopen

naar de spits ietwat verdikkend toe; de twee basaalleedjes

zijn zwart met witte zoomen. Aan den thorax is de ach-

terrand van den prothorax met de vleugelschubjes geelwit,

de ruggekorreltjes grauwbruin. De rugopening tusschen

het eerste en tweede segment van het achterlijf is vrij

groot en in de omgeslagen zijrand heeft iedere ring tegen

42 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

den zoom aan een blaauwachtig wit ovaal vlekje (zie fig. 13).

De scheeden van de lichtbruine legboor zijn blinkend zwart

en aan de spits met roodbruine omgebogen haren versierd

(zie fig. 14). De pooten zijn wit met een bruin tintje; de

basis der heupen en een groot deel der dijen zijn blinkend

zwart, ook ziet men een fijn zwart streepje aan de bin-

nenzijde der scheenen ; het laatste lid der tarsen is bruin.

De vleugels zijn aan de basis geelachtig en aan de spits

ongekleurd, terwijl van het zwarte stigma uit een gebogen

bruine band over de vleugels loopt. De voorrand tot aan

het stigma is geel; de voornaamste aderen zijn zwart, de

dwarsaderen en enkele langsaderen melkwit (verg. fig. 15).

Bi) ons te lande schijnt deze soort zeldzaam, in som-

mige streken van Schotland daarentegen moet zij vrij ge-

meen zijn; ook komt zij in Noord-Duitschland voor, onder

anderen te Insterburg en Koningsbergen. De man dezer

soort is nog niet ontdekt.

Verklaring van Plaat 4.

Fig. 1. Een verdord berkenblad, door de larve

aan de spits uitgegeten en met een cocon.

» 2. Eene jonge larve.

» 3 en 4. Volwassen larven.

» 5. Een voorpoot.

» 6. Een middenpoot.

» 7. De beide achterpooten.

» 8. De larve uit het cocon genomen.

» 9. De kop, in omtrek.

» 10. De pop.

» 11. De vrouwelijke wesp.

» 12. Een harer sprieten.

» 13. Haar achterlijf.

» 14. De legboor met de scheenen, van boven.

» 15. Een voorvleugel.

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 43

TENTIREDO-COLON Kr.

N°.206 van de Nieuwe naamlijst.

Vergelijk voor de imago:

F. Krug, Die Blattwespen nach u. s. w. in «Der Ge-

sellsch. Naturforsch. Freunde zu Berlin Magazin ,

Se Vahrets. 182, n 121:

Harrıc, Blatt- und Holzwespen , p. 312, n°. 56.

en voor de larve:

KALTENBACH, Die Pflanzenfeinde aus d. Kl. d. Ins.

paolo a:

Tenthredo nigra, ore maculaque duplici ad basin corarum

posticarum albis, abdomine praeter basin et pedum maxima

parte rufis, alarum squamis ochraceis, stigmate fusco, an-

tennis albo annulatis.

Op den 16* September 1872 viel mij in mijn’ tuin te

Leiden bij schemeravond op eene Fuchia-plant eene rups

in het oog, die mij geheel onbekend was. Bij het gering

getal insecten op ingevoerde, half genaturaliseerde planten

aan te treffen, was mij deze vondst bijzonder aangenaam ;

bij nader onderzoek echter bleek de gewaande rups eene

bladwesp-larve te wezen, 't geen volstrekt geene reden was

om eenigzins minder tevreden te zijn met de vondst. Den

volgenden morgen verschillende Fuchsia-planten naziende,

kon ik geene andere larve van dezelfde soort ontdekken,

maar op den avond van dien dag vond ik bij dalende

schemering er nog eene; waaruit mij bleek dat zij even

als meer bladwesplarven en sommige Noctua-soorten zich

over dag schuilhouden en misschien zelfs wel onder de

44 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

oppervlakte van den aardbodem verbergen, om eerst tegen

het invallen van den avond weder te voorschijn te komen.

De door mij gevondene larve (fig. 1) scheen nog niet

volwassen; zij had een’ glanzigen, oranjekleurigen kop, in

den vorm van eene Leidsche kaas, uiterst fijn behaard.

Aan wederzijde zag men daarop een donker zwart cirkel-

rond vlekje, in welks midden een oog stond, en achter

op den schedel — in den nek, zou men geneigd zijn te

zeggen — een klein zwart driehoekje. Van dit driehoekje

gingen op het eerste segment twee eenigzins gekromde

zwarte lijntjes uit, doorloopende tot achter een bijna rond

zwart vlekje aan wederzijde. De bovenzijde van het lig-

chaam tot op den voorlaatsten ring scheen paars gekleurd

en de onderzijde vaal geel; in werkelijkheid echter was de

kleur voor beide zijden dezelfde, doch de bovenzijde was

bedekt met eene paarsachtig bruine teekening van kromme

lijnen, die haren oorsprong namen uit twee fijne lijntjes,

welke naast elkander in de lengte over den rug liepen. De

gedaante dier kromme lijntjes is gemakkelijker te teekenen,

dan te beschrijven, zie fig. 2. Overigens waren die ringen

in vele plooijen verdeeld (verg. fig. 3), waarvan de meesten

met rijen witte stekeltjes bezet waren. In het lichte ge-

deelte der huid in de zijden stonden scheve donkere dwars-

streepjes boven alle pooten, behalve die van het voorste

paar. De larve had zes hoornachtige voorpootjes, zeven paar

vleezige pooten onder het midden van het lijf en twee naschui-

vers. De beide laatste segmenten waren zonder teekening.

Kenige dagen daarna vond ik eene mijner larven des

morgens omtrent 9 uur bezig met vervellen; zij deed dit

op eene zonderlinge wijs, die ik echter nog eenmaal bij

bladwesp-larven heb waargenomen; zij zat namelijk dwars

om een’ stengel, zich toen vasthoudende met 4 of 6 mid-

denpooten. Later zag ik dat de uitgetrokken huid op die

wijze om den stengel vastgehecht bleef. Het vervelde dier

was glanzig groenachtig geel, geler dan de vorige huid,

met slechts flaauwe sporen van de teekening.

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 45

Een paar dagen later had de larve de gedaante van

fig. 4 (vergelijk ook fig. 5). Zij was toen 23 millimeter

lang; de teekening was dezelfde gebleven als bij de voor-

gaande huid, behalve dat op den voorlaatsten ring een

driepuntig vlekje stond, ’t geen misschien niets anders was

dan het door de huid heen schijnen der stoffen in het

darmkanaal, welke uitgeworpen zouden worden. De grond-

kleur was echter lichter.

Iet duurde nu niet lang of de larve vervelde voor de

laatste maal, veranderende toen geheel van kleur en teeke-

ning; ook scheen zij kleiner geworden. De kleur was een

sterker bruingeel (verg. fig. 6 en 7); de kop vertoonde op

den schedel in plaats van het vroegere driehoekje nu twee

fijne zwarte evenwijdige streepjes; de teekeningen op den

rug waren duidelijk bruin, scherper afgezet en minder ge-

kruld dan vroeger; zij liepen ook verder door en op den

laatsten ring stond nu een zwart streepje (Zie fig. 7).

De larven, want ook de andere had spoedig dezelfde

huidverwisseling ondergaan, aten nu niet meer en kropen

in den grond of beter gezegd in de aarde, die ik in haar

suikerglas had gedaan, en vervaardigden zich daar dub-

bele spinseltjes, waarvan er een afgebeeld is bij Fig. 8. Uit

die spinseltjes is echter nimmer iets te voorschijn gekomen

en de moeite van het opkweeken was dus te vergeefs.

In de volgende maand September, en wel op den 21° dier

maand in 1873 trof ik eene vrij aanzienlijke menigte dier

larven aan in het Haagsche bosch op Circaea lutetiana, het

zoogenaamde heksenkruid, eene plant die aldaar zeer ge-

meen is. Ik zag geen verschil tusschen deze en die van de

Fuchsia; ik kweekte er nu een vrij groot aantal van op,

doch tot mijne verbazing in het volgende voorjaar met het-

zelfde slechte gevolg. Geen enkele wesp kwam te voorschijn.

Ondertusschen had ik uit het boven aangehaalde werk

van Kaltenbach, zoo rijk aan merkwaardige mededeelingen,

geleerd dat mijne larven de tweede toestand waren van

Tenthredo Golon, Klug; ik nam dus voor in de maanden

46 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

Mei en Junij zooveel doenlijk in het bosch op de planten

van Circaea lutetiana na te zien of ik deze bladwesp daarop

ook kon ontdekken. Het duurde echter wel tot den 24” July

toen, terwijl ik het bijna begon op te geven, ik op een’

zonnigen dag tegen een uur des namiddags een paar wes-

pen zag vliegen over het heksenkruid, die mij toeschenen

elkander na te jagen; ik ving ze en herkende T. Colon.

Dien dag zag ik er nog eenigen, doch kon er geen meer

bemagtigen. Den volgenden dag, waarop de zon slechts

nu en dan scheen, zag ik in die tusschenpozen verschei-

dene, die kennelijk de praeliminairen maakten van Amor’s

spel en met elkander stoeiden.

Ik ving nu eenige paren en vond, te huis gekomen dat

zij allen tot dezelfde soort behoorden. Den daarop volgen-

den dag echter, een regendag, trof ik er geene meer aan

en (terwijl het weder niet spoedig zich weder tot droogte

zette) sedert heb ik er in het geheel geene meer gezien.

In vergelijking tot het aantal larven, die in het najaar

in het Bosch aan te treffen waren, was het getal bladwes-

pen die er rondvlogen , voorzeker gering; natuurlijk is deze

min gunstige verhouding vooreerst toe te schrijven aan de

sewone oorzaken die bij iedere diersoort het tot volwas-

senheid geraken van alle individuen tegenwerken, maar

ten anderen ook aan de langdurige koude in het voorjaar

van 1874, waardoor zoo vele insecten zijn te gronde ge-

gaan. De vraag is nu of ik geregtigd ben mijne gevangene

wespen als soort te voegen bij de larven, door mij waar-

senomen? Voorzeker is dergelijke handeling zeer dikwijls

gewaagd en niet altijd te verdedigen; maar wanneer men

bedenkt dat het heksenkruid eene plant is, alleen op spe-

ciale plaatsen voorkomende en dat er zeer weinig insec-

tensoorten zijn, die er zich mede voeden, dat daaronder

slechts eene enkele bladwesplarve bekend is en wel onze

Colon en dat overigens mijne dieren volkomen overeenstem-

men met de beschrijving bij Kaltenbach, die in het op-

kweeken een gelukkig resultaat heeft gehad, dan zal mijns

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 47

inziens iedereen toestemmen dat ik gerechtigd ben tot het

aannemen der soorts-indentiteit tusschen mijne larven en

de door mij gevangen wespen.

Van de pop weet ik, gelijk dit uit het bovenstaande

volgt, niets te zeggen; in ’t algemeen echter zijn de pop-

pen der bladwespen volstrekt niet merkwaardig en zoo

kan ik mij dit zeer wel getroosten.

De mannelijke wesp (zie fig. 9 en 10) is 11 mm. lang

en heeft eene vlugt van 21 mm. Het lichaam is eylindrisch

en bijna gelijkmatig van dezelfde breedte, behalve aan de

schouders, die iets breeder zijn en aan den kop. Deze is

voornamelijk zoo breed door de uitpuilende oogen, tus-

schen welke het voorhoofd vrij diep is ingedeukt; de ach-

terrand van het hoofd is hoekig afgesneden en schijnt zelfs

een smal zoompje te hebben.

De kop is geheel zwart, behalve de clypeus en mond-

deelen. De clypeus is zeer diep, rond ingesneden, de bo-

venlip is cirkelvormig, ver uitstekend; de bovenkaken gaan

aan de tip eerst in het bruin, dan in het zwart over; het

3° en 5° leedje der onderkaakspalpen en het laatste der

lippalpen hebben zwarte spitsen. De zwarte bijoogjes zijn

klein en staan eenigzins op eene verhevenheid. Ook de

basis der sprieten steekt uit de holte van het aangezigt

uit. Van de 9 leedjes der zwarte sprieten steekt het 2°

scheef in het eerste en zijn de 3 voorlaatsten wit, het 6°

met zwarte basis.

Het borststuk is door bestippeling dof, van kleur zwart,

zeer fijn donzig grijs behaard, alleen de vleugelschubjes

zijn lichtbruin en de ruggekorreltjes wit. Tusschen de

basis der midden- en achterheupen staat aan wederzijde

eene ronde glanzig witte vlek.

Het achterlijf is zeer glanzig en van boven eenigzins

afgeplat, zelfs aan het eind in het midden ingedeukt.

Het eerste segment is zwart en heeft op het midden van

den rug eene langsspleet en in de beide zijden eene afge-

rond driehoekige witte, met witte haren bekleede vlek;

48 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

de tweede ring is zwart, de derde is bruingeel met zwarte

basis; de naad tusschen dezen en den vierden is zwart,

de overigen zijn bruingeel, langzamerhand overgaande tot

roodbruin; de buikzijde is lichter en zelfs geel op den

Deerns:

De vleugels zijn eenigzins bruin getint, iriserend, smal

naar mate van de lengte; hun randader is roodgeel, de

aderen om de lancetvormige cel en de dwarsader daarin

zijn geel; alle overige aderen zijn zwart. Ook het stigma

is zwart, ’t geen een voornaam punt van verschil uitmaakt

met Tenthredo livida L., bij welke soort het stigma licht-

bruin of geel is.

De 4 voorste pooten zijn lang en slank, de beide achter-

sten iets dikker. De voorpooten zijn geel of geelachtig wit,

met eene zwarte streep op de achterzijde van heupen,

apophysen en dijen; de middenpooten iets rooder van tint,

op dezelfde wijze met zwart gestreept. De heupen der ach-

pooten zijn zwart met wit gevlekt, desgelijks ook de apo-

physen; de dijen zijn bruinrood met eene breede langstreep

aan de binnenzijde, de scheenen rood met zwarte tip-

pen en lange roode stekels aan het eind. Van de tarsen

is het eerste lid zwart met de uiterste basis rood, de 3

volgenden zwart; het laatste roodbruin. Er is echter wel

verschil in de kleur der tarsen bij individuen.

Vergelijk voor deze beschrijving de figuren 9 en 40.

Het wijfje dat slechts weinig grooter is dan het mannetje,

verschilt daarvan voornamelijk in de volgende punten:

het achterlijf is iets breeder en de dijen zijn iets dikker.

Aan het eerstgenoemde zijn de vier eerste ringen zwart

met de gewone witte vlekken iets grooter, 5, 6 en 7 bruin-

rood, 8 en 9 kastanjebruin of zwart. De scheeden der zaag

zijn zwart.

De heupen der pooten zijn geheel zwart, doch de apo-

physen hebben witte randjes en soms eene witte vlek aan

de onderzijde. De zwarte streep over de achterdijen loopt

naar de knie toe veel breeder uit en omvat daar bijna de

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 49

geheele dij. De achtertarsen schijnen mij toe smaller te

zijn.

Volgens de nieuwe naamlijst van Hymenopteren zou

deze soort vrij gemeen zijn in Nederland, ten minste op

verschillende plaatsen gevangen; ik durf echter niet bewe-

ren dat deze opgaven volkomen juist zijn, want ik zie

daaronder vérmeld drie ex. met half wit vleugelstigma,

welke dus kennelijk net tot deze soort behooren, maar

waarschijnlijk tot 7. lwida. Het onderscheid tusschen de

beide zeer na verwante soorten is mij niet altijd even dui-

delijk geweest.

In Duitschland komt 7. Colon voor, volgens Klug, Hartig,

Kaltenbach en Kirchner; in Zweden is zij zeldzaam vol-

gens Thomson; of zij in Engeland voorkomt, bleef mij

onbekend, maar in Schotland schijnt zij te ontbreken. Van

haar al of niet voorkomen in de overige landen van Europa

kan ik geene opgaven aantreffen.

Verklaring van Plaat 5.

Halfwassen larve.

De teekening op haren rug, vergroot.

» 3. Haar kop en eerste ringen op zijde, ver-

groot.

4. Volwassen rups.

» 5. Haar kop en voorlijf, vergroot.

er,

De kop en eerste ring van een voor de

laatste maal verveld individu, vergroot.

» 7. De laatste ringen van hetzelfde voorwerp,

vergroot.

Dud. (et cocon:

» 9. De mannelijke wesp, vergroot.

» 10. Zijn achterlijf op zijde, vergroot.

» 11. Het achterlijf van het wijfje, vergroot.

50 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

SYSTEMATISCHE. LUST

der in dit Tijdschrift beschreven Gedaantewisselingen

van Bladwespen.

Cimbex connata Schr. — Deel 7. Bladz. 59—69. PI. A en 2.

» femorata L. — 2° serie, Deel 5. Bladz. 64-69.

Plaga:

» Sylvarum F. — Deel 18. Bladz. 33-38. PI. 3.

» axillaris Panz. — Deel 5. Bladz. 49—54., PI. 1.

» Betuleti Kl. — Deel 2. Bladz. 63 vlgs. Pl. 3.

» Lucorum L. — 2° serie, Deel 3. Bladz. 197 vlgg.

PI. 8 en 2° serie, Deel 5. Bladz. 70. PI. 4.

» lateralis Leach. — Deel 6. Bladz. 65—71. PI. 4.

» Amerinae. — Deel 3. Bladz. 104-108. PI. 8.

Abia aenea Kl. — Deel 1. Bladz. 144 vigg. Pl. 5.

Hylotoma Rosae F. — Deel 4. Bladz. 70—78. Pl. 2.

Lophyrus Pini L. — Deel 1. Bladz. 180 vigg. PI. 11 en

var. 2° serie, Deel 5. Bladz. 74. PI. 4.

» similis Hart. — Deel 2. Bladz. 134 vlgg. Pl. 8.

» rufus Kl. — Deel 4. Bladz. 65—69. PI. 1.

» virens Kl. — 2° serie, Deel 8. Bladz. 1—5. PI. 1.

Cladius difformis Panz. — 2° serie, Deel 3. Bladz. 202—205.

Pleo:

» uncinatus KI. (rufipes Lepel.). — Deel 4. Bladz.

84—87, Pl. 4.

» albipes KI. — Deel 6. Bladz. 72—75. Pl. 5.

» viminalis Fall. — Deel 1. Bladz. 176 vlgg. PI. 10.

Nematus septentrionalis L. — Deel 2. Bladz. 74—78. PI. 5.

en 2° serie, Deel 5. Bladz. 75.

» varus Villar. — Deel 6. Bladz. 76—80. PI. 6.

» latipes Villar. — 2° serie, Deel2. Bladz. 174-177.

PI. 8.

DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 51

Nematus coeruleocarpus Hart. — Deel 4. Bladz. 148 vige.

PEG:

Salicis L. — Deel 5. Bladz. 60—64. PI. 3.

ventricosus Kl. — Deel 2. Bladz. 69—73. Pl. 4.

en 2° serie, Deel 5. Bladz. 72. Pl. 4.

consobrinus Voll. — 9° serie, Deel 6. Bladz. 237

vigg. Pl. 10.

Wttewaalli Voll. — Deel 5. Bladz. 65 vlgg. PI. 4,

boven.

trimaculatus Voll. — Deel 5. Bladz. 69—71. Pl. 4,

beneden.

aurantiacus Kl. — Deel 6. Bladz. 184—187. PI. 12.

Betulae Hart. — Deel 7. Bladz. 70—74. Pl. 3.

betularius Hart. — 2° serie, Deel 2. Blz.165—167.

Bly 6,

hortensis Kl. — Deel 1. Bladz. 151 vlgg. PI. 7.

Aquilegiae Voll. — 2° serie, Deel 4. Bladz.202 —

205: Ply.9:

Vallator Voll. — Deel 1. Bladz. 191 vigg. PI. 42.

pallicercus Hart. — Deel 6. Bladz. 179—183, PI. 11.

appendiculatus Hart. — 2° serie, Deel 5. BI. 55—

98. Pl 1. boven.

Solea Voll. — 2° serie, Deel 5. Bladz. 59 en 60.

Pl. 1, beneden.

abbreviatus Hart. — 2° serie, Deel 3. Bladz. 206

vlgg. PI. 10.

virescens Hart. — 2° serie, Deel 2. Bladz. 168 vlgg.

PIT.

viminalis L. — Deel 2. Bladz. 147 vlgg. PI. 10.

lugdunensis Voll. — 2° serie, Deel 6. Bladz. 243

vigg. Pl. 41.

Dineura Alni L.. — Deel 8. Bladz. 84—88. Pl. 5.

rufa Panz. — Deel 8. Bladz. 89—93. PI. 6.

Emphytus cinctus L. — Deel 8. Bladz. 73—77. PI. 3.

tibialis Panz. — Deel 2. Bladz. 143—146. Pl. 9.

serotinus KI, — 2° serie, Deel 5. Bladz. 61—63. PI. 2.

52 DE INLANDSCHE BLADWESPEN.

Phyllotoma melanopyga Kl. — 2° serie, Deel 1. Bladz. 196—

201. PI";

» tenella Zadd. — Deel 18. Bladz. 39—42. PI. 4.

Selandria pusilla Kl. — Deel 4. Bladz. 79—83. Pl. 3.

» annulipes KI. — 2° serie, Deel. 2. Bladz. 178—

182. Pl,

» cereipes Voll. — 2° serie, Deel. 8 Bladz. 13-15.

PISS:

» melanocephala F. — Deel 8. Blz. 79—83. PI. 4.

» ovata L. — Deel 6. Bladz. 81—86. PI. 7.

Phymatocera aterrima Kl. — Deel 5. Bladz. 55—59. PI. 2.

Athalia Spinarum F. — Deel 3. Bladz. 109 vlgg. PI. 9.

Allantus Scrophulariae L. — Deel 3. Bladz. 99—103. PI. 7.

» tricinctus F. — Deel 1. Bladz. 171-476. PI. 9.

Macrophya albicincta Schr. — 2° serie, Deel 1. Bladz. 189—

1952 BEST:

Tenthredo Colon Kl. — Deel 18. bladz. 43—49. Pl. 5.

Lyda clypeata Kl. — 2*serie, Deel 8. Bladz.6—12. Pl. 2 en 3.

SYNOPS tS DES CREOPHILUS

PAR

M. ALBERT FAUVEL,

Membre correspondant,

Plusieurs fois déjà, en traitant des Staphylinides de ma

Faune gallo-rhenane, Jai insisté sur l'importance de l’étude

des exotiques, pour apprécier la valeur de beaucoup de

nos espèces d'Europe, surtout de celles dont la variabilité

est la plus grande et qu'à cause de cela les naturalistes

ont appelées protéiques ou darwiniennes. Il n’est que trop

connu que ces formes sont l’objet de discussions conti-

nuelles et donnent matière, dans les travaux descriptifs,

a une foule d'espèces nominales. Ces divisions antinatu-

relles tiennent justement à ce que chaque fabricateur de

sous-espèces ne s'occupe que des insectes de son pays ou

d’une trop faible étendue de territoire.

L'occasion qui m'a été fournie de révoir pour ma Faune

le sous-genre Greophilus de Mannerheim, m'a permis de

constater une fois de plus la valeur de ces observations.

On sait (et Jen ai donné des exemples dans l’Introduction

de la dite Faune, au chapitre de l’Espèce et de ses variations)

que les formes darwiniennes s’observent dans les grands

genres sans exception et rarement dans les petits, d'où il

suit que nos catalogues d'espèces devraient renfermer , dans

chaque genre nombreux, comme les Carabus et Homalota ,

des sous-espèces ou variétés décrites en proportion à peu

54 SYNOPSIS DES CREOPHILUS.

près égale. Il n’en est rien cependant, et dans les deux

groupes choisis pour exemple, les Carabus seuls comptent

une suite nombreuse de formes infraspécifiques. La raison

en est simple: c'est que les auteurs ont affaire dans les

Carabes à de gros insectes dont ils se plaisent à chercher

et énumérer les variations les plus légères, tandis que dans

les Homalotes ils s'adressent à de microscopiques bestioles

dont ils n’apercoivent pas ces minuties de variation ou

plutôt s’ils les voient, dont ils dédaignent à juste titre de

tenir compte: de minimis non curat praetor.

Eh bien! je crois que l’axiome a raison et que l'avenir

de la science appartient à ceux qui recherchent minutieuse-

ment, à travers tout le globe les points de contact de nos

espèces actuelles, spécialement des formes darwiniennes.

Pour en revenir aux Creophilus, le Catalogue Harold el

Gemminger en distinguait 15 espèces ou races en 1868 (1)

et, sauf M. Sharp, qui a signalé récemment trois variétés

nouvelles du Cr. maxillosus, personne n’en a décrit d’autres;

en réalité, il n’y en a que 7 valables (Cr. variegatus, villi

pennis, maxillosus, incanus, oculatus, lanio et erythrocephalus.)

Voici le synopsis de leurs principaux caractères:

A. Angles postérieurs du corselet redressés, très marqués ;

celui-ci trapezoidal; repli latéral des élytres ferrugineux.

1. Variegatus* Mann. Brach. 20. — Erichs. Gen.

dol. — Harold, Cat. Col. 575 et syn. — Brésil,

Uruguay.

B. Angles postérieurs du corselet effacés, plus ou moins

obtus; repli latéral des élytres concolore.

a. Elytres ferrugineuses, plus foncées vers la base, à

pubescence unicolore, fauve, et à ponctuation assez

1Orve, sertee, „egale:

2. Villipennis* Kraatz, Wiegm. Arch. 1859 I. 67.

— Inde, Moradabad, Deccan, Tenasserim ; Bor-

neo, Sarawak.

(*) Cr. variegatus, villipennis, mazwillosus, arcticus, bicinctus, orientalis , villosus,

emeranus, ciliaris, fulvago, incanus, Coquereli, oculatus, lanio, erythrocephalus,

SYNOPSIS DES CREOPHILUS. 55

b. Elytres noires, fasciées ou non fasciées.

+ Tête unicolore, noire.

x Corselet à angles postérieurs subobtus, éparse-

ment ponetué au sommet vers les angles antérieurs ;

élytres à ponctuation assez fine, écartée; dessous

des segments 3 à 5 de l’abdomen à fascie d’un

cendré verdätre.

3. Incanus* Klug, Ins. Madag. 137. — Erichs. Gen.

300. — Coquereli* Fauv. Ann. Soc. Ent. Fr.

1866 317279 Bull) Soc Emo Norm. 1867. E

71. — Madagascar, Bourbon.

x x Corselet à angles postérieurs obtus, densément

ponctué vers les angles antérieurs; élytres à

ponctuation fine, très serrée surtout du milieu au

sommet vers les côtés; dessous des segments 3

à 5 de Pabdomen à fascie cendrée.

4. Maxillosus Linn. Fn. Suec. 230. — Erichs. Gen.

348 et syn. — Harold, Cat. Col. 575 et syn. —

Arcticus* Erichs. |. c. — Bicinctus * Mann. Bull.

Mosc. 1843. IT. 229. Solsky, Bull. Mosc. 1868,

IV. — Orientalis* Mots. Etud. Ent. 1857, 67;

Schrenck, Reis. 1860. 120. pl. 8, fig. 13. — Vil-

losus Grav. Mier. 160. — Harold. L c. 575 et syn.

— Cinerarius* Er. 1. c. 350. — Ciliaris * Steph.

Il. Brit. Ent. V. 202. — Er. Germ. Zeitschr.

III. 408. — Fulvago* Mots. Schrenck, Reis.

1860. 120. — Solsky, Hor. Soc. Ent. Ross.

4871. VIL 346; 1871. VIII. 158. — Var.

Subfasciatus, Medialis et Imbecillus Sharp, Trans.

Ent. Soc. Lond. 1874. I. 28. — Toute l'Europe,

Madère, la Barbarie, l'Egypte, l’Abyssinie

(Bogos), la Syrie, l’Asie mineure, le Caucase,

la Perse, la Boukharie, [Inde et la Chine

boréales, la Mongolie, le Japon, toute la Si-

56 SYNOPSIS DES CREOPHILUS.

bérie, les Iles Kourilles, Je Kamschatka, toute

l'Amérique du Nord et le Mexique.

++ Téte noire avec les côtés en arrière des yeux

et le dessous, sauf la bouche, d’un roux vif.

5. Oculatus Fabr. Syst. Ent. 265. — Er. Gen. 352

et syn. — Blanch. Voy. Astrolabe, Zool. pl. 9.

fig. 1. — Nouvelle Zélande; Australie (côte

orientale).

+++ Tête dun roux vif avec un gros point noir

discoidal.

6. Lanio* Erichs. Gen. 352 et syn. — Tasmanie,

Australie.

c. Elytres bleuätres; tête d’un roux vif avec un gros

point noir discoidal.

7. Erythrocephalus Fabr. Syst. Ent. 265. — Er. Gen.

351 et syn. — Australie, Nouvelle Calédonie,

Taiti.

Les synonymes nouvelles établies ci-dessus ne portent

que sur deux espèces, V/ncanus et le Maxillosus. Au premier

je réunis le Coquereli de Bourbon qui, comme je m'en suis

assuré sur de récents exemplaires, offre des passages avec

le type de Madagascar. Le Maxillosus renferme toutes les

formes qu’on en a séparées Jusqu'ici (Arclicus, Cinerarius,

Villosus, Ciliaris), parce qu'aucune de ces formes n'a la

stabilité même dune race caractérisée et qu entre

toutes, jai trouvé des exemplaires de transition.

Et d’abord, des divers caractères invoques par les auteurs

pour séparer les quatre types que je viens d'indiquer, il

faut écarter les prétendues différences tirées de la ponctua-

tion plus ou moins fine de la tête, et des angles posté-

rieurs du corselet plus ou moins obtus; ces différences

sont illusoires et existent d’un exemplaire à un autre

chez les Maxillosus les plus purs de nos pays. Restent le

développement plus ou moins grand de la pubescence et

SYNOPSIS DES CREOPHILUS. SI

sa Coloration sur le corselet, les élytres et abdomen; il

n'y a pas d'autre: caractère distinctif. Encore

est-il stable? Nullement. On a dit: Cette pubescence est

noire à la poitrine et aux angles antérieurs du corselet chez le

Maxillosus, noire à la poitrine et grise aux angles du corselet

chez l’Arcticus (Bicinctus et Orientalis), grise à la poitrine et

au corselet chez le Villosus et le Cinerarius, variée de gris et

de ferrugineux aux élytres et à l'abdomen chez le Ciiaris

(Fulvago et Imbecillus), enfin chez Cinerarius et Ciliaris

répandue sur presque tout, ou mieux sur tout l’abdomen.

Or, chez les exemplaires de Barbarie, de Syrie ou Perse,

par exemple, nous trouvons des types à abdomen tout gris

du Cinerarius chez lesquels la poitrine est noire et dont

les angles antérieurs du corselet sont pubescents moitié

de poils gris, moitié de poils noirs entremelés. D'autres

exemplaires du Caucase ont la poitrine grisätre et la fascie

abdominale réduite comme chez Maxillosus aux segments

3, 4 et 5. Les Arcticus de l'Amérique russe, du Kam-

schatka, de Californie et du Mexique varient pour les

dimensions de la fascie des élytres, et à côté d'individus

à angles du corselet pubescents de gris, on en trouve dont

les angles sont couverts de poils gris et noirs comme les

Cinerarius de Barbarie. Je le répète, en présence de séries

d'exemplaires de toutes provenances, il est impossible de

suivre la trace d'un seul caractère distinctif pour les

Maxillosus, Arcticus, Cinerarius et Villosus; cela se confond

et s’entreméle; le protéisme est évident ou il ne le sera

jamais. La dernière forme, nommée par Stephens Ciharis

(d’Ecosse) et par Motschulsky Fulvago (de l'Asie orientale)

parait plus distincte au premier abord chez certains exem-

plaires dont les élytres et Pabdomen, entierement envahis

par une pubescence grise variée de ferrugineux, prennent

un facies particulier. Mais ici encore cette intensité de la

pubescence et sa diversité de couleur varient à l’extréme et

nous aménent par gradations completes et successives au type

Maxillosus d'Europe. Jobserve toutes ces gradations chez

58 SYNOPSIS DES CREOPHILUS.

une longue série d’exemplaires trouvés par M. Maack dans

la Sibérie orientale, à Nikolayewsk et dans la vallée du

fleuve Amour, exemplaires que j'ai acquis avec les chasses

de ce voyageur et dont M. Solsky de St. Petersbourg

a vu un certain nombre, comme l'indique sa note précitée

(Hor. Soc. Ent. Ross. 1871. VII. 346). Ce naturaliste se

trompe seulement, quand il donne à entendre que les

Maxillosus provenant des mêmes contrées sont distincts du

Fulvago ; il n'aura pas observé les passages que j'ai sous

les yeux et qui présentent des exemplaires pris ensemble

a Nikolayewsk. On voit sur ces exemplaires le ferrugineux ,

aussi intense que sur les types d’Ecosse, s’effacer peu à

peu sur les élytres d’abord, puis à l'abdomen en dessus, puis

au dessous de celui-ci, où il disparait sur les deux derniers

segments, enfin aux pattes et à la poitrine. Il est même de

remarque que certains individus dont les élytres et l’abdo-

men représentent assez purement la forme Ciliaris, ont

perdu déjà la pubescence cendrée ferrugineuse de la poitrine

qui est devenu noiràtre; preuve nouvelle que dans cette

forme, comme dans les autres, la couleur de la pubescence

pectorale n’a pas d'importance spécifique.

Maintenant de ces différentes formes dispersées sur tout

l’ancien et le nouveau monde jusqu'a 18° et peut-être 15°

de latitude Nord, quelle est la plus répandue et vraiment

dominante, celle de qui les autres ont dû procéder”? Les

collections qui nous sont venues de [Asie orientale et de

l'Amérique indiquent que le Ciliaris représente le type

original et que les branches divergentes sont d'un côté

le Cinerarius, et de l’autre le Villosus, la forme la plus

aberrante étant représentée par nos vrais Mawillosus de

France et d'Europe. Cette opinion parait d'autant plus juste

que les individus largement pubescents de grisàtre ou de

ferrugineux (Ciliaris, Cinerarius, Villosus) occupent sur le

globe l'espace de beaucoup le plus considérable, qu'ils

paraissent relativement les plus abondants, et qu’enfin les

deux espèces les plus voisines du Maxillosus et formant

SYNOPSIS DES CREOPHILUS. 59

avec lui un groupe naturel (Variegatus et Villipennis) se

rapprochent surtout du Ciliaris par l'intensité et le ferrugi-

neux de leur pubescence. Cela est si vrai pour le Variegatus

qu’Erichson, en le décrivant dans son Genera (p. 351),

y rapporte en ces termes notre Ciliaris: » Insectum in Bra-

silia non infrequens pro Anglico descripsit Dom. Stephens nomine

Creophili ciliaris.” Bien que cette synonymie ait été rectifiée

depuis, le facies des deux insectes n’en est pas moins

assez voisin de premier abord pour expliquer la méprise

du naturaliste allemand.

De ces considérations il résulte maintenant que ceux qui

veulent désigner les variétés par des noms spéciaux, pré-

tention fausse, comme je crois lavoir démontré (Faune

gallo-rhénane, 1. 219

220), devront, au lieu de prendre pour

type le Maxillosus de Linné, dénoncer ainsi lespéce:

Ciliaris Steph. (Fulvago Mots. — Imbecillis Sharp).

v. Cinerarius Er.

v. Villosus Grav.

v. Mawillosus L. (Arcticus Er. — Bicinctus Mann. —

Orientalis Mots. — Medialis et Subfasciatus Sharp).

D'où cette conséquence encore, énoncée déjà dans ma

Faune (I. 214) que les naturalistes européens, par un pen-

chant à rapporter tout à eux-mêmes et à borner leurs vues

au petit cercle qui les entoure, prennent souvent à tort

pour types des espèces les formes qui vivent dans leurs

pays, lorsqu’en réalité l’étude des formes asiatiques ou

transatlantiques démontre que ces types se trouvent hors

d'Europe et que nous n’en avons chez nous que des races

ou des variétés.

Je borne ici ces remarques, souhaitant qu'elles seront

d'exemple pour des recherches analogues sur les espèces

darwiniennes qui restent à éclaircir (et il n'en est que

trop!), et surtout qu’elles inspirent à nos collègues cette

conviction que sans l'étude des exotiques, la recherche des

limites génériques et spécifiques de nos insectes européens

est incertaine et souvent impossible; le bel ouvrage de

60 SYNOPSIS EES CREOPHILUS.

M. Thomson sur les Coleopteres de la Scandinavie en est la

meilleure preuve: le talent d’un auteur quel qu'il soit ne

suffit pas pour triompher de l’obstacle que lui oppose le

manque d’objets de comparaison. |

VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET

GENUS NOLA LEAcH

BESCHREVEN DOOR

PCT. SNELLEN.

(plaat 6, fig. 14.)

In de Verhandlungen der Zoologisch Botanischen Gesellschaft

zu Wien, Jaargang 1872, p. 454 enz. zijn door prof. P. C.

Zeller vier nieuwe soorten van dit genus uit Noord-Ame-

rika en Nieuw-Holland beschreven en afgebeeld, welke het

bewijs leveren dat de Nola’s uit andere werelddeelen dan

het onze niet in het oog loopend verschillen van die der

Europeesche fauna. Evenmin is dit het geval met eene der

beide reeds bekende soorten uit Noord-Amerika, die Zeller

tot Nola rekent (Triquetrana Fitch); de andere, Malana

Fitch (genus Brachytaenia Fitch) wijkt meer af door het

ontbreken van de schubbendotjes der voorvleugels, van

den schubbentand der sprietwortels en van de beharing

van den sprietschaft dan door het algemeen uiterlijk. Zij

moet welligt generiek van Nola worden gescheiden.

Vier andere nieuwe soorten uit Azie en Afrika die ik

voor mij heb, sluiten zich mede vrij goed bij hare ge-

slachtsgenooten aan, doch zijn van vrij kleine gestalte. De

generieke kenmerken bezitten zij allen volledig.

Herrich-Schäffer splitst dit genus in twee afdeelingen

naar mate van het al of niet aanwezig zijn van ader 4 der

achtervleugels. Dit kenmerk is zeer constant en zeker is

62 VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET GENUS NOLA.

het dat verdeelingen, gegrond op verschillen in den bouw

der dieren in het algemeen ver te verkiezen zijn boven

die welke alleen op de teekening der vleugels gevestigd

zijn. Te ontkennen is het echter niet dat door de soorten

naar het genoemde kenteeken te verdeelen, men eene voor

het oog minder voldoende volgreeks verkrijgt, dan door

haar te rangschikken naar den vorm van de tweede dwars-

lijn der voorvleugels die bij de Europeanen drieérlei typen

vertoont. Tot de eerste behooren Togatulalis, Cucullatella ,

Strigula, Confusalis, Cicatricalis, Thymula en Squalida, tot

de tweede Ancipitalis, Chlamitulalis, Cristatula en Subchlamy-

. dula en tot de derde Albula, Impura en Centonalis.

Ten einde het herkennen mijner nieuwe soorten zoo ge-

makkelijk mogelijk te maken geef ik, behalve afbeeldingen

en beschrijvingen, de schets eener analytische tabel van

al de gepubliceerde soorten, mij echter niet om eventueele

Walkerianen bekommerende. Dr. Staudinger had de wel-

willendheid mij door het leenen van exemplaren uit zijne

rijke collectie de mij ontbrekende Europeesche soorten te

leeren kennen, terwijl Zeller’s goede beschrijvingen en af-

beeldingen de invoeging der door hem bekend gemaakte

soorten in mijne tabel zeer gemakkelijk maken. De tabel is

alleen daar uitgewerkt, waar het noodig was om het onder-

scheid mijner nieuwe soorten van naverwante reeds be-

kende aan te wijzen.

De voorraad onbeschreven soorten van dit genus dat

nu, mijne vier nieuwe medegerekend, reeds 24 species

telt, is zeker nog lang niet uitgeput. Voor mij staan nog

twee Zuid-Amerikaansche uit Dr. Staudinger’s collectie en

eene van Java in mijne eigene. Zij zijn echter niet in ge-

noegzaam gave of versche exemplaren voorhanden en blijven

dus voorshands rusten.

a. Voorvleugels zonder schubbendotjes, de

onbehaarde sprieten zonder schubbentand

aan den wortel. wine poe Malana Fiteh

(h. g.?)

VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET GENUS NOLA. 63

aa. Voorvleugels met schubbendotjes , sprie-

ten met behaarde schaft en schubben-

tand aan den wortel.

b. Achtervleugels met ader 4. . . . . Togutulatis H.

Strigula W. V.

Albula W. V.

Nigrofasciata

Zell.

Melanopa Zell.

bb. Achtervleugels zonder ader 4.

c. Wortelveld der voorvleugels donkerder

dan de overige velden. . . . . . . CucullatellaL.

cc. Middenveld der lange, smalle, room-

kleurig witte, bleek bruin bestoven

voorvleugels met eenen steilen onder en

boven even breeden, franjewaarts drie-

maal rondgegolfden, lichtbruinen band

met blinkend potloodkleurige schubben ;

hetaanden voorrandswortel verduisterde

eerste veld aan den voorrand met eene

driekante, onderaan tot een geslingerd

staartje verlengde lichtbruine, blinkend

grijs beschubde vlek; golflijn flaauw ;

franje grijs. Achtervleugels met franje

sneeuwwit. Lijf wit. 10-12 mm. . . Taemata m.

eee. Franjehelft der langwerpige voorvleugels

lichtbruin, op de helft van het midden-

veld scherp en loodregt afgesneden.

Wortelhelft krijtwit met twee bruine

voorrandsvlekken, de tweede onderaan

met een gebogen staartje. Lijf wit, de

halskraag graauwbruin. Achtervleugels

dun beschubd, wit, met graauwe franje

1445 mme Le Arata enen rien rr Dinata m.

cecc. Geen veld der voorvleugels donkerder

dan de overige velden.

99.

ee.

VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET GENUS NOLA.

. Tweede dwarslijn fijn donker getand

of uit ineenvloeijende stippen bestaande.

. Tweede dwarslijn van ader 3—11 met

eene ronde bogt, het middenveld boven

de middenader tweemaal zoo breed als

aan den binnenrand.

Halskraag en buitenzijde der palpen

zwart. Sprieten van het & met gebaard

wortelderde.- zeg sanar En AS CU EE

Halskraag en buitenzijde der palpen,

eenkleurig met rug en voorvleugels.

Sprieten van het & kort behaard.

. Achtervleugels grijs, met middenvlek,

donkerder dan de witgrijze voorvleugels,

deze voor de in vlekjes verdeelde franje-

lijn het donkerst; wortelwaartsche don-

kere afzetting der golflijn tot streepjes

verdigt. 15-48 mm

Achtervleugels wit, lichter dan de licht

graauwbruine voorvleugels, deze een-

kleurig met flaauwe golflijn. Franjelijn

onafgebroken dik, donkerbruin. 14 mm.

Tweede dwarslijn van ader 3—7 met

eene vlakke bogt, middenveld ongeveer

overal even breed.

Voorvleugels spits, met schuinen, ge-

heel ongebogen achterrand ; eerstedwars-

lijn scherp gebroken

. Voorvleugels stomp gepunt, de achter-

rand steil, flaauw gebogen ; eerste dwars-

lijn gebogen, tweemaal getand.

Triquetrana

Fitch.

Confusalis HS.

Aegyptiaca m.

CicatricalisTr.

Thymula Mil-

liére.

VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET GENUS NOLA. 65

g. Achtervleugels lichtgrijs met donkere

middenvlek. Tweede dwarslijn uit ineen-

gevloeide zwarte stippen bestaande,

franjewaarts niet licht afgezet. Franje-

lijn onafgebroken donker. 44—14 mm. Pumila m.

gg. Achtervleugels wit, zonder middenvlek.

Tweede dwarslijn onafgebroken donker,

franjewaarts fijn licht afgezet. Franjelijn

uit eene reeks zwarte streepjes bestaande.

13 3, 0) a ke ann hee ie oO! egal dd

Staud.

fff. Voorvleugels breed met bijna regthoekige

punt en steilen achterrand, deze slechts

een vierde korter dan de binnenrand.

Achtervleugels zonder middenvlek . . Centonalis Hb.

Impura Mann.

dd. Tweede dwarslijn der voorvleugels wit,

tegen den voorrand met zachte ronde

HOE RE En VE ee Bo va Casta HD

Ancipitalis HS.

Chlamitulalis

Hb.

Subchlamydula

Mill.

ddd. Tweede dwarslijn der voorvleugels wit,

zeer schuin, geheel ongebogen. Voor-

vleugels donker leemkleurig . . . . Strictalis Zell.

TAENIATA m. PI. 6, fig. 4.

Drie mannetjes van 10—11 en twee wijfjes van 1A11—

12 mm.; meerendeels gaaf.

Palpen tweemaal zoo lang als de kop, met duidelijk eind-

lid, het middenlid afgerond; hunne kleur wit; op zijde

enkele graauwe schubben. Mannelijke sprieten tot 2 met

66 VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET GENUS NOLA.

fijn behaarde baarden die anderhalfmaal zoo lang zijn als

de breedte van den schaft; het laatste derde zeer kort be-

haard, vrouwelijke sprieten draadvormig; Thorax roomkleu-

rig wit; achterlijf sneeuwwit, op den rug een weinig graauw

bestoven, een klein weinig langer dan de achtervleugels.

Achterrand der voorvleugels half zoo lang als de voorrand,

flaauw gebogen, iets schuin; vleugelpunt stomp. De bruine

bestuiving het meest aan den vleugelwortel , bij het grootste

wijfje ook vrij sterk tusschen den dwarsband en het mid-

den van den achterrand; verder ziet men bruine stippen

langs den geheelen voorrand. De middenband begint een

klein weinig voorbij de helft van den vleugel, is wortel-

waarts fijn gegolfd en evenals het driekante voorrandsvlekje in

het midden met donkerbruine lijntjes en stippen geteekend,

waarop men de iets opstaande, blinkende schubben be-

merkt. De drie bogten aan de franjezijde zijn bij een man-

netje naauwelijks te onderscheiden. De golflijn is slechts bij

een der exemplaren zoo duidelijk als op de plaat is afge-

beeld; bij het grootste wijfje zijn er slechts sporen van

te zien in de bruine bestuiving. Franjelijn niet aangeduid.

Achterrand der achtervleugels gelijkmatig afgerond. Zij

vertoonen bij een mannetje een vrij duidelijk middenpunt ;

bij de andere voorwerpen zijn zij ongeteekend. Franjelijn

flaauw donker.

Onder zijn de voorvleugels in het midden en langs den

achterrand graauw bestoven, de achtervleugels langs den

voorrand en hun middenpunt duidelijk. Voorvleugels met

10 aderen; 7 en 10 ontbrekende; 14 vrij steil, uit de spits

der middencel bij den wortel der gesteelde 8 en 9.

Pooten wit, donker gestippeld.

Celebes: Bonthain, Makassar en Balangnipa. Door Mr.

M. Piepers verzameld.

DIMIDIATA m. PL 6, fig. 2.

Verscheidene gave mannetjes en wijfjes.

Palpen als bij de voorgaande soort, doch op zijde met vele

VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET GENUS NOLA. 67

graauwe schubben. Sprieten van het mannetje tot $ met

fine baarden die tweemaal zoo lang zijn als de breedte van

den schaft; het punt-vierde kort behaard; vrouwelijke

sprieten draadvormig. Gezigt en schubbentandjes der spriet-

wortels wit even als rug en achterlijf; dit laatste niet langer

dan de achtervleugels.

Achterrand der voorvleugels iets langer dan de helft van

den voorrand, flaauw gebogen, een wemig schuin; vleugel-

punt stomp.

De teekening is zeer scherp en de witte wortelhelft zon-

der donkere bestuiving. Voorrandsvlekken driekant, beiden

met een donkerbruin schubbendotje; het derde dotje op de

dwarsader, in de donkere franjehelft. Deze is aan de vleugel-

punt een weinig wit bestoven en vertoont langs den voor-

rand fijne donkerbruine, wit afgezette stippen. Fijn en

scherp donkerbruin met fijne witte afzetting zijn ook de

tweede dwarslijn en de golflijn; de eerste is op de aderen

tot stippen verdikt, heeft onder den voorrand een tand en

is verder tot ader 4 bijna vlak. Golflijn met drie boogjes.

Franjelijn fijn bruin; franje graauwbruin. Achtervleugels

dun beschubd, tegen den achterrand graauw bestoven.

Onder ziet men op de voorvleugels in graauwe bestuiving

eene schets van de teekening der bovenzijde. Achtervleu-

gels langs den voorrand graauw bestoven en met duidelijk

donker middenpunt.

Voorvleugels met 10 aderen; 7 en 10 ontbreken; 14

schuin, bij den wortel der gesteelde 8 en 9 ontspringende.

Pooten wit; graauw gevlekt.

Java; waar verscheidene exemplaren door den heer Heck-

meyer op den Ardjoeno zijn verzameld. ’s Rijks Museum;

een mannetje ook in mijne collectie.

AEGYPTIACA m. PL 6, fig. 3.

Een gaaf mannetje.

Palpen ruim tweemaal zoo lang als de kop, het eindlid

zeer onduidelijk, het middenlid spits, op zijde met twee

68 VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET GENUS NOLA.

donkerbruine langslijnen, overigens licht graauwbruin als

kop, thorax en voorvleugels. Sprieten als bij de voorgaande

soort. Achterlijf iets lichter dan de thorax, een vierde lan-

ger dan de achtervleugels.

Voorvleugels met duidelijk schuinen, uiterst flaauw ge-

bogen achterrand en vrij duidelijke punt. Grondkleur ge-

lijkmatig; langs den voorrand flaauwe, iets donkerder vlekjes;

het eerste en derde schubbendotje weinig donkerder dan

de grond; het tweede bijna zwart, op de middenader, al-

waar eene zwarte, hier en daar verdikte eerste dwars-

lijn scherp gebroken is. Ken donkerbruin vlekje duidt op de

helft van den voorrand het begin der tweede dwarslijn aan;

het gebogen bovengedeelte van deze bestaat van ader 11—3

uit ineenvloeijende, driekante zwarte stippen, het onder-

gedeelte uit een dik, geslingerd zwart lijntje, waarvoor men

vrij duidelijk de overigens uiterst flaauwe, met de tweede

dwarslijn parallele midden- of schaduwlijn ziet. Golflijn

wortelwaarts met gelijkmatige donkere beschaduwing, die

tegen den binnenrandshoek ophoudt. Vóór de franjelijn

eene reeks fijne donkere stippen. Franje als de vleugels.

Achtervleugels vuilwit; franje grijsachtig.

Onderzijde geheel ongeteekend, de voorvleugels grijs,

de achtervleugels als boven.

Voorvleugels met 10 aderen; 7 en 10 ontbreken; M uit

3 van den voorrand der denk ver van den wortel

der gesteelde 8 en 9, bovenaan gebogen langs ader 12

loopende.

Pooten geelachtig, ongeteekend.

Egypte: Cairo. In Dr. Staudinger’s collectie, waarin het

uit de verzameling van wijlen Lederer overging.

PUMILA m. PI. 6, fig. 4.

Een gaaf mannetje en twee iets afgevlogen wijfjes.

Palpen ruim tweemaal zoo lang als de kop, het eindlid

duidelijk; middenlid van onderen met eene punt. Zij ver-

toonen op zijde zwarte schubben en zijn overigens gekleurd

VIER NIEUWE SOORTEN VAN HET GENUS NOLA, 69

als kop, thorax en voorvleugels, licht bruingraauw bij den

man, aschgraauw bij de wijfjes. Sprieten als bij Dimidiata

en Aegyptiaca. |

Vleugelvorm als bij Aegyptiaca; de voorvleugels echter

met duidelijker punt en steiler achterrand. Grondkleur der

voorvleugels gelijkmatig; de schubbendotjes klein en weinig

in het oog loopend. Bij den vleugelwortel eene donkere

stip aan den voorrand. Eene tweede, op 4 duidt het begin

aan der tweemaal vrij scherp gebroken eerste dwarslijn.

Middenveld aan den voorrand verduisterd en tegen den

binnenrand met een spoor der middenlijn. Tweede dwars-

lijn op de aderen getand en op de spits der tandjes met

zwarte stippen. Onderaan divergeert zij een weinig met de

eerste dwarslijn en het middenveld is dus niet aan den bin-

nenrand het smalst, maar op ader 2. Golflijn uit zwart-

bruine schubben zamengesteld, wortelwaarts zonder don-

kere beschaduwing.

Franjelijn licht. Over den wortel der bruingraauwe franje

eene lijn van zwarte schubben.

De franjelijn der achtervleugels is mede licht, wortel-

waarts fijn donker afgezet.

Op de onderzijde zijn de voorvleugels ongeteekend grijs,

de achtervleugels als boven.

Voorvleugeladeren als bij Dimidiata.

Pooten witgrijs, sterk donker gestippeld.

Celebes: Bonthain. Door Mr. M. Piepers verzameld.

DRIE NIEUWE CHOREUTINEN

BESCHREVEN DOOR

PCT SNELEEN

(afgebeeld plaat 6, fig. 5—7.)

Tot op Leach en Hübner met onze tegenwoordige Tor-

tricinen in het eene genus Tortrix vereenigd, zijn de Cho-

reutina door die schrijvers het eerst in een afzonderlijk

genus geplaatst (Simaethis Leach, Choreutes Hùbn.). De zamen-

stelling en plaatsing van Simaethis (48159) kan ik niet be-

oordeelen, doch wat Hübner aangaat, zoo plaatst hij zijn

genus Choreutes aan de spits van de door hem in genera

verdeelde Tortricina (Verzeichn. bekannt. Schm. p.373, Anno

1816). Treitschke vereenigde de soorten, zeer ongelukkig,

met de Pyraliden, als eene afdeeling van zijn genus Asopia,

tot welke hij ook Pyr. flammealis en nemoralis rekende!

(Schmett. von Europa, VII, p. 155). Eerst in zijne Nachträge

(X, 3. 31) nam hij Hübner’s genus Choreutes aan, doch liet

dit bij de Pyraliden. Zeller hield zich aan Treitschke (Isis

1846 p. 208).

Later is men deze vlinders als zuivere Tineinen gaan

beschouwen (Herrich-Schäffer, Syst. Bearb. der Schm. von

Europa en Stainton, Insecta Brittannica), met welke ziens-

wijze zich Frey in zijne Tineinen der Schweiz echter zeer

teregt niet vereenigt, daar hij stilzwijgend de Choreutina

wegliet.

Het komt mij voor dat von Heinemann in zijn helaas!

onvoltooid werk: Die Schmetterlinge Deutschlands und der

DRIE NIEUWE CHOREUTINEN. 71

Schweiz, 2° Abth. Band II, Heft I, het juiste met deze

dieren heeft getroffen, namelijk door hen als eene geheel af-

zonderlijke, zoowel van de Tortricinen als van de Tineinen

onderscheidene familie en tusschen beiden in staande, te

beschouwen. Het valt echter niet zeer ligt om de Choreutina

tegenover de genoemde familién te karakteriseeren, vooral

wanneer men de Tineinen in haar geheel neemt. Wel is

waar scheidt de habitus de Choreutina dadelijk van beiden,

doch de eigenlijke kenmerken zijn zoo min gemakkelijk aan

te wijzen als in het oog loopend. Van alle Tortricinen zijn

zij slechts onderscheiden door de aan den wortel ongevorkte

ader 1b der achtervleugels. Verder komt het slechts bij twee

Tortricinen-genera (Dichrorampha en Olindia) voor dat, zoo als

bij de Choreutina, ader 6 en 7 der achtervleugels ver van

elkander ontspringen en parallel loopen. Beschouwen wij

vervolgens, doch als kenmerk van ondergeschikte waarde,

den typus van de teekening der voorvleugels, dan zien wij

dat deze bij de Choreutinen uit de vier gewone dwars-

liinen bestaat, even als bij de Noctuinen en Pyraliden. Wel

is waar is deze teekening bij sommige soorten niet duide-

lijk herkenbaar, doch zij toont toch nergens een overgang

tot de Tortricinen-teekening (een donker wortelveld, een

dergelijken middenband en gegolfde lijntjes of het begin

van eenen band aan den voorrand bij de vleugelpunt, met

of zonder spiegel tegen den binnenrandshoek).

Met de gezamenlijke Tineinen vergeleken, vinden wij

voor de Choreutina de volgende kenmerken. Breede, korte,

geheel ontwikkelde vleugels; de voorvleugels driekant, de

achtervleugels kwart-elliptisch, zonder uitsnijding onder de

punt; allen met zeer korte franje en met geheel ontwik-

keld, volledig aderbeloop; geene bijpalpen (onderkaaks-

voelers); de lipvoelers middelmatig lang, gebogen , het eind-

lid rolrond of spits doch nooit priem- of sabelvormig; de

sprieten korter dan de voorvleugels en met klein, gewoon ge-

vormd wortellid ; de zuiger duidelijk. Verder hebben de vlinders

bijoogen, korte, stevige gewoon gespoorde pooten en geene

12 DRIE NIEUWE CHOREUTINEN,

beharing langs den binnenrand der middencel op de boven-

zijde der achtervleugels, gelijk die bij vele Pyralidina en

Tortricina voorkomt. De eerste toestanden laat ik buiten

vergelijking.

Behalve door Zeller die (Stett. Ent. Zeit. 1867 p. 366) eene

aegyptische Choreutine, Simaethis Aegyptiaca, beschrijft,

waren nog door Dr. Brackenridge Clemens drie Noord-

Amerikaansche vlindersoorten beschreven (Brenthia pavona-

cella, inflatella en Virginiella), welke volgens Stainton en

m. i. teregt, tot de Choreutina moeten gerekend worden,

zie diens Tineina of North-America, London, 1872. Onder

de door Cramer als Tortricina afgebeelde vlinders zullen

enkelen ook wel tot deze familie behooren, doch eene be-

slissing in deze zonder onderzoek van exemplaren, is bij de

srofheid der afbeeldingen van kleine Lepidoptera bij dien

schrijver, onmogelijk. Eene stellige Choreutine is Cramer’s

Tortriæ Albertiana IV pl. 372 F. pag. 163, ook bij Hübner

in zijne Exotische Schmetterlinge afgebeeld; hetwelk mede wordt

bevestigd door rups en leefwijze, afgebeeld bij Sepp, Surin.

Insecten pl. 66, fig. 141, waar men de soort als Tortrix

Siphana vindt. Verder ken ik nog drie onbeschreven soor-

ten, eene uit West-Indié en twee van Celebes.

Herrich-Schaffer (zie boven) die de Choreutinen in

twee genera verdeelt, geeft als hunne hoofdkenmerken op:

Palpen durch grobe Schuppen rauh . . Simaethis Leach.

» » langeborstenfürmige Schup-

pen stachelig . . . : .. Choreutes Hübn.

Buitendien heb ik in vleugelvorm, aderbeloop enz. nog

eenige verschillen opgemerkt, waarnaar ik de mi) bekende

soorten als volgt verdeel, de overige bekend gemaakte

zoo goed mogelijk invoegende. Die waarvan ik geene exem-

plaren voor mij heb zijn met een * geteekend.

a. Palpen met kort beschubd middenlid ; ader

4 der achtervleugels; aanwezig voor-

vleugels met duidelijke punt en steilen

achterrand 4 „JSW ED Rea Simaelhis,

Cc.

dd.

DRIE NIEUWE CHOREUTINEN. 73

Eindlid der dikke palpen stomp kegelvor-

mig of geknot; ader 4 der achtervleugels

met 3 uit één punt of kort gesteeld.

Voor- noch achterrand der voorvleugels

uitgesneden of gegolfd; pooten glad be-

schubd.

Sprieten dun, draadvormig . . . . . Diana Hbn.

Fabriciana

L.?HS.Hein.

Albertiana

Cram.

*Lascivalis

Led.

*Aeqyptiaca

Zeller.

* Pavonacellu

Clem.

Sprieten bij beide sexen in het midden

verdikt als bij het Tineinen-genus Dasy-

cera. Voorvleugels grijs met koperkleurig

achterrandsderde en wortel; een scherp

zwart gerande middenband goudkleurig.

Achtervleugels zwartbruin, ongeteekend. Aurofasciana

Voorrand der scherp gepunte voorvleugels

bij de punt iets ingedrukt, de achterrand

min of meer gegolfd; pooten dik beschubd,

vooral de midden- en achterscheenen

sterk met grove schubben bezet.

De eerste dwarslijn der voorvleugels dun,

PEO AE NE UMR RER ate Nemorana

Hbn.

Pariana

Clerck.

De eerste dwarslijn der voorvleugels eene

dikke, loodregte, helder lichtgrijze, vuil

bb.

ad.

bb.

DRIE NIEUWE CHOREUTINEN.

oranjegeel afgezette streep; tweede dwars-

lijn mede helder lichtgrijs, dubbel, onder

de vleugelpunt zeer scherp gebroken .

Eindlid der dunne palpen spits; ader 4

der achtervleugels ver van 3; voorvleugels

met stompe, regthoekige punt en gelijkmatig

gebogen achterrand. Bovenzijde zwart met

groote helderwitte vlekken en strepen , en

langs de randen met paarsblaauwe schub-

ben bestrooid

Middenlid der palpen met lange, aan de

voorzijde tot stekels vereenigde beschub-

Dina ZU REX Belt cela EE QE NE

. Voor- en achtervleugels met scherpe punt ;

ader 4 der achtervleugels aanwezig, met

Sad Ce punti rare

Voor- en achtervleugels met afgeronde

punt; ader 4 der achtervleugels ontbreekt.

Inscriptana

Albimacula-

na m.

Choreutes

Hbn.

Myllerana F.

‘9 Stellaris

Zell.

Dolosana HS.

Bjerkandrella

Thb.

*? Preliosana

Dup.

"Inflatella

+ Clem.

* Virginiella

Clem.

1. SIMAETHIS AUROFASCIANA m. Pl. 6, fig. 7.

Onderscheidene gave exemplaren van beide sexen ; 14 mm.

Sprieten iets langer dan de voorrand der voorvleugels;

het wortellid smal, tweemaal zoo lang als breed. De eerste

DRIE NIEUWE CHOREUTINEN. 13

drie vierden van den schaft zijn door beschubbing verdikt;

welke op zijde iets ongelijk is, waardoor de sprietbe-

kleeding ruw schijnt; bij het mannetje ziet men buiten-

dien nog fijne haren waardoor de schaft gewimperd wordt.

Voor zoover de dikke beschubbing reikt, is de spriet schit-

terend koperkleurig; de draadvormige spits is op den rug

wit met een zwart langslijntje. Schedel, aangezigt en pal-

pen glad beschubd, donkergrijs; de laatsten met stomp-

kegelvormig eindlid. Zuiger duidelijk. Schouderdeksels iets

glanzig, koperkleurig.

De bekleeding van den rug en van de aan den voorrand ge-

bogen, achteraan regt afgesneden voorvleugels herinnert sterk

aan die van onze bekende Carpocapsa pomonella. Zij bestaat

namelijk uit zwartgrijze schubben die aan de spits licht-

grijs zijn, zoodat door deze helder gekleurde schubbenpun-

ten eene menigte fijne gegolfde lichtgrijze dwarslijnen wor-

den gevormd. Verder dan tot drie vijfden der voorvleugels

reikt deze wijze van bekleeding bij Aurofasciana niet; op

het laatste gedeelte ziet men slechts enkele verstrooide

grijze stippen en het is overigens schitterend roodkoper-

kleurig, eerst fijnstralig, tegen de franje bijna paars. Buiten-

dien loopt over het midden van den vleugel nog een schit-

terend gouden, zwart gerande dwarsband en is ook de

vleugelwortel koperkleurig met twee zwarte stippen bij den

voorrandswortel. Franje dof donkerbruin.

Achtervleugels bijna driekant, met duidelijke hoeken en

zeer weinig gebogen achterrand; hunne kleur zwartbruin,

die der franje licht bruingrijs. Achterlijf zwartbruin.

Onderzijde der vleugels zwartbruin, ongeteekend ; de franje

der voorvleugels bijna zwart, die der achtervleugels als boven.

Lijf en pooten glanzig ijzergraauw beschubd, de stevige

pooten gewoon gevormd en gespoord.

Voorvleugels met 12 ongesteelde aderen, 2 en 11 onge-

veer uit de helft der middencel tegenover elkander ont-

springende; 3 tot 10 op gelijken afstand uit haren achter-

rand en om de hoeken.

76 DRIE NIEUWE CHOREUTINEN.

Op het eiland St. Martin in West-Indié door Dr. Reigersma

gevonden en aan ’sRijks Museum gezonden. Een goed

exemplaar bevindt zich in mijne collectie.

2. SIMAETHIS INSCRIPTANA m, PI. 6, fig. 6.

Twee mannetjes van 12 en 121, twee wijfjes van 13 en

14 mm.; allen gaaf.

Sprieten dun, eenigszins gekerfd, bij het mannetje fijn

en vrij lang gewimperd; hunne kleur lichtgrijs met zwarte

ringen; het vrij groote wortellid bij den man, even als de

grond van kop en thorax roestgeel, bij het wifje grijs-

bruin. De gebogen palpen zijn bij beide sexen eenigszins

verschillend gevormd. Bij het wijfje vormt de beschub-

bing aan de voorzijde drie stompe tanden (begin van over-

gang op Choreutes) en het stompe eindlid schijnt nog

stomper dan het is, omdat zich aan de achterzijde van den

bovenkant een klein afstaand pluimpje bevindt; verder zijn

lid 2 en 3 zwart met grijswitte ringen, het wortellid ge-

heel grijswit. Bij den man zijn de palpen aan de voorzijde

wel wat ruw beschubd maar zonder tanden en het pluimpje

van het eindlid zeer klein ; hunne kleur is roestgeel met zwart-

bruine vlekken. Simaethis Diana, pariana en incisalis hebben

een dergelijk eindlid aan de palpen; bij Albertiana en Fabriciana

is het bijna als bij Aurofasciana. Zuiger duidelijk. Thorax

bij het wijfje met lichtgrijze randjes om den halskraag en

om de roestkleurige schouderdeksels, bi) den man met

donkerbruinen dwarsband.

Voorvleugels met sterk gebogen, voor de punt bij het

wijfje duidelijk ingedrukten, bij het mannetje slechts vlak-

ken voorrand. Vleugelpunt scherp; de achterrand bij het

wijfje duidelijk, bij den man slechts flaauw tweemalen

gegolfd,

Grondkleur der voorvleugels dof zwartbruin, bij de man-

nen aan den voorrandswortel, vuil oranje met dwarslijn der

grondkleur, bij de wijfjes ook alzoo maar met lichtgrijze lijn,

DRIE NIEUWE CHOREUTINEN. (7

bij beide sexen op een derde met steilen, onderaan min

of meer verbreeden lichtgrijzen dwarsband, waarop eene

oranje dwarslijn volgt, eene lichtgrijze, min of meer don-

ker gekernde middenvlek en twee parallele eveneens ge-

kleurde dwarslijnen voor den achterrand, die eene lijn der

grondkleur insluiten. Deze lijnen loopen eerst bijna hori-

zontaal en zijn dan zeer scherp gebroken , waarna zij onge-

veer parallel met den achterrand loopen. De buitenste is

bij al de vier exemplaren eveneens, doch de binnenste

niet. Bij één mannetje is zij zoo als afgebeeld, bij een

tweede onder de breuk verdikt en wortelwaarts gebogen,

bij het afgebeelde wijfje onder de breuk driemalen sterk

geslingerd, bij het andere eveneens maar hier en daar uit-

gewischt. De achterrand is, breeder of smaller en min of

meer scherp begrensd, vuil oranje. Franjelijn scherp zwart;

franje licht bruingrijs, bij de wijfjes op twee plaatsen wit

gekleurd.

Achtervleugels bijna driekant, zwartbruin, bij de wijfjes

eenkleurig, bij de mannen is de binnenrandshelft vuil

oranjegeel met bruine dwarsstreep.

Franjelijn zwart, dubbel. Franje met witgrijzen wortel

en donkergrijze spits. Onderzijde der voorvleugels bij den

man donkerbruin, hun wortel en de geheele achtervleugels

vuil oranje, de laatsten met fijne bruine dwarslijn. Bij het

wijfje is de onderzijde zwartbruin met wit streepje aan

den voorvleugel-voorrand en eene grijze bestuiving over

het midden der achtervleugels. Voorvleugeladeren als bij

Aurofasciana.

Borst, buik en pooten bij het wijfje witgrijs, bij den

man roestgeel, bij beiden de pooten zwart gevlekt.

Celebes: Bonthain. Door Mr. M. Piepers gevangen.

3. SIMAETHIS ALBIMACULANA m. PI. 6, fig. 5.

Een gaaf wijfje.

sprieten dun, draadvormig, wit met flaauwe bruine

stippen; het wortellid weinig dikker dan de schaft. Palpen

78 DRIE NIEUWE CHOREUTINEN.

glad beschubd, aan de buitenzijde wit en bruin geteekend.

Aan hunnen wortel meen ik nog twee spitsjes te onder-

scheiden die men als zij hooger stonden, voor de bijpalpen

zoude houden. Zuiger klein. Voorrand der voorvleugels ge-

bogen; de achtervleugels stomphoekig.

Het zwart der bovenzijde heeft op het lif en de wortel-

helft der vleugels een roetkleurigen tint, vooral om de

randen der witte teekeningen, deze bestaan op de voor-

vleugels uit eene kegelvormige streep op den binnenrand,

die den voorrand niet bereikt , eene ronde vlek op de dwars-

ader, eene stip op den binnenrand bij den staarthoek en

eene stip voor het midden van den achterrand. De violette

schubben staan verstrooid langs den aan de punt iets brons-

kleurigen voorrand, doch langs den achterrand als eene

reeks regelmatige stippen. Franje graauw met flaauwe don-

kere deelingslijn.

Op de achtervleugels ziet men slechts eene witte streep,

die zich bij de kegelvormige der voorvleugels aansluit, op

de helft haakvormig is gebogen en tegen den binnenrand

graauw wordt. Langs en parallel met den achterrand loopt

eene schitterend paarse lijn en op het midden der achter-

randsfranje staat een wit vlekje. Binnenrandsfranje wit.

Onder is de grond bleeker en zijn de voorvleugels als

boven geteekend, doch zonder paarse achterrandsstippen ;

men ziet slechts een paars vlekje in den binnenrandshoek.

De achtervleugels zijn bonter dan boven, met witte vlek-

ken langs den binnenrand, geheel helderwitte middenstreep

en licht paarse randlijn, terwijl men ook langs den voorrand

blinkend paarse schubben ziet. Borst, buik en pooten wit,

de laatsten zwart gestippeld.

Ader 44 der voorvleugels ontspringt op + van den voor-

rand der middencel, 2 uit $ van haren binnenrand, 3—10

als bij Aurofasciana en Inscriptana.

Celebes: Makassar. Door Mr. M. Piepers gevangen.

LES MACROLEPIDOPTERES DE BREDA ET

DE SES ENVIRONS.

LISTE SUPPLEMENTAIRE N°. 4.

Captures de 1874

PAR

F. J. M. HEYLAERTS Fils.

586. Heterogenea Asella Schiff. La chenille, tres-

reconnaissable, fut trouvée par moi, déjà en 1866,

dans le Liesbosch. Depuis ce temps je ne Vai plus

vue. — Au commencement de Juin jen ai trouvé

un couple sur un chène dans le même bois. L'espèce

est donc très-rare ici. Elle est nouvelle pour notre

Faune.

587. Phasiane petraria Hb. Un mâle de cette espèce

fut pris par moi, dans l’Ulvenhoutsche bosch, le

4 Juin. Le papillon, quoique fruste, est très-recon-

naissable.

588. Cidaria comitata L. (chenopodiata L.). fut

trouvée par moi en quelques exempl. dans une

prairie près den Emmer. Un talus, près de la

rivière l’Aa, y est couvert de plantes de Gheno-

podium album et de Ch. bonus Henricus.

REMARQUES.

4°. L'année 1874 a été trés-malheureuse pour moi, c'est-

à-dire heureusement en ma qualité d’entomophile. La

variabilité du temps, et autres raisons plus perso-

3°,

LES MACROLEPIDOPTERES DE BRÉDA.

nelles, ont fait que mes chasses fussent assez rares

et surtout peu productives. Nonobstant celà jai fait

la trouvaille de la chenille de la rarissime Epi-

chnopteryx Tarnierella Brd. Jai décrit sa vie

évolutive dans un article, qui paraitra bientôt dans

la Stettiner Entomologische Zeitung.

Jai retrouvé tout près de notre ville deux lépidoptères

tres-rares en Neerlande lArctia villica L. et le

Stauropus Fagi L. Jai remarqué que la première

vole très-bien pendant le jour, même la femelle. Du

dernier Jai eu une centaine d’ceufs, qui sechérent

malheureusément.

De Psyche villosella Ochs. j'ai trouvé un sac tout

différent des sacs ordinaires de cette espèce. Au lieu de

brins de paille et de petits rameaux de la Calluna

vulgaris, celui ci est tout à fait couvert de feuilles de

Myrica gale et de Salix repens. La chenille

était déjà chrysalidée et le papillon apparùt le 30

Juin. — Bruand parle déjà, dans sa monographie

des Psychides, page 52, en décrivant la Nigricantella

Curtis, synon. ou tout au plus var. locale de la Ps.

villosella O., du sac couvert accidentellement de

feuilles de saule.

DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

ALIQUOT NOVARUM

SCRIPSIT

i. THORELL

Epeira Zimmermanni cephalothorace piceo, antice

rufescente, sterno nigro; pedibus nigro-annulatis; area

oculorum mediorum proclivi, rectangula; abdomine supra

sub-fusco, serie macularum testacearum antice in medio

dorsi, humeris in tubercula duo magna obtusa elevatis;

ventre tuberculis carenti, nigricanti, maculis duabus flavis;

corpore vulvæ secundum medium late et profunde impresso,

scapo ejus longissimo, fere «formi, transverse striato, ad

maximam partem testaceo. — g ad. Long. plus 14 millim.

Germania (Niesky Lausatiæ) : Zimmermann.

Epeira limans cephalothorace fusco-testaceo, vitta

lata nigricanti utrinque, albicanti-piloso; area oculorum

mediorum declivi, antice latiore quam postice; pedibus

testaceis, nigricanti-annulatis; abdomine triangulo-ovato,

humeris parum prominentibus, supra nigricanti, albo-

variato, vitta media longitudinali angusta albicanti, que

utrinque linea flexuosa et sæpe interrupta limitatur, et

præterea postice lineis duabus albicantibus flexuosis versus

anum appropinquantibus notato; ventre maculis 4 majo-

ribus flaventibus pone rimam genitalem picto; tibie 2 :di

paris secundum totam longitudinem lateris anterioris spinis

brevissimis densissime vestita. — 4 ad. Long. c: a 54 millim.

Italia septentr. (Liguria): Canestrini.

Singa maculata cephalothorace in 4 clarius piceo,

in 2 luteo-testaceo, antice ad maximam partem nigricanti;

82 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

pedibus palpisque testaceis, femoribus anticis in 4 versus

apicem late infuscatis; area oculorum mediorum rectan-

gula; abdomine supra fusco vel piceo, subter nigro vel

nigricanti, vittis duabus longitudinalibus testaceis, in ¢

antice maculis dorsualibus lineisque lateralibus albicantibus

notato, dorso in 2 vittis tribus flavis longitudinalibus latis

picto, interstitiis postice nigris, antice maculis binis nigris

notatis. — 4 g ad. Long. 3 3, 2 c:a 4 millim.

Hispania (Torre Beja): Westring commun.; Italia sep-

tentr.: Ganestrini.

Zalla (?) mordax cephalothorace, palpis pedibusque

(aculeis carentibus) testaceis, illo margine anguste lineaque

media longitudinali nigris; sterno fusco-testaceo, margine

anguste et macula media Vformi vel triangula nigris ; oculis

mediis anticis spatio pene duplo majore a lateralibus anticis

distantibus, quam quo inter se remoti sunt; pedibus 2:di

paris brevioribus quam 4:ti; abdominis dorso sub-cinereo,

‘pallido-limbato, vitta media longitudinali sub-lanceolata

albicanti ornato, que linea vel vitta +formi nigra notatur;

mandibulis dentibus 5 fortibus armatis, quorum duo maximi

postice, in medio et versus apicem mandibulae, siti sunt.

d ad. Long. c:a 5 millim.

Hollandia: van Hasselt.

Linyphia #fyrenœæa cephalothorace, pedibus palpis-

que, bulbo nigro-fusco excepto, testaceis ; abdomine longo,

angusto, dorso toto area longa occupato sub-fusca, postice

utrinque nigro-maculata et vitta longa albicanti utrinque

limitata; ventre nigricanti, vitta utrinque pallida limitato;

mandibulis ferrugineo-fuscis, clypeo vix dimidio longiori-

bus; appendice partis tarsalis ad latus exterius bulbi valde

gracili, fere in semicirculum curvata, apice breviter acumi-

nata. — d ad. Long. c:a 43 millim.

Montes Pyrenei: J. Lange (Mus. Havn.).

ALIQUOT NOVARUM. 83

Linyphia obesa cephalothorace luteo-fusco, pedibus

paipisque (clava obscuriore excepta) fusco-luteis ; abdomine

pallide cinerascente, sub-roseo, area media dorsuali lanceo-

lata a maculis magnis fuscis inclusa et vitta fusca longi-

tudinali geminata, lateribus infra albicanti-maculatis , ventre

nigricanti; elypeo humiliori; sulco unguiculari mandibula-

rum dentibus antice 3, postice 4 armato, femoribus 1:

mi paris aculeis 3, reliquis femoribus aculeis 2, metatarsis

posticis 2 aculeis instructis. — d jun. Long. 34 millim.

Suecia (Smolandia): Dr. W. A. G. Wetter.

Linyphia pieta cephalothorace fusco-testaceo, an-

guste nigro-marginato, palpis pedibusque saturate testaceis ;

abdomine nigro, dorso ejus testaceo antice lineis duabus

flexuosis longitudinalibus nigricantibus et postice fasciis

paucis angustis transversis angulato-sinuatis nigris ornato;

oculis confertis, sat magnis; femoribus 1:mi paris aculeis

2, 2:di et 3:tii paris, ut et metatarsis omnibus, aculeo 4

instructis; sulco mandibularum unguiculari antice dentibus

3 mediocribus, postice 4 vel 2 minutis armato; vulva aream

elevatam latam apice emarginatam formanti. — ¢ ad. Long.

c:a 3 millim.

Suecia (Smolandia): Wetter; Dania: Schiödte (Mus.

Havn.).

Linyphia ieteriea cephalothorace, palpis pedibusque

saturate flavo-testaceis, abdomine aut (g) obscure testaceo-

cinereo, in dorso linea media longitudinali nigricanti et serie

utrinque macularum vel fasciarum obliquarum nigricantium

notato, aut (4) cinereo-nigricanti, in dorso antice maculis

quattuor magnis et tum fasciis vel lineis paucis transversis

(prima abrupta, secunda angulato-curvata), in lateribus

infra vitta longa in medio abrupta ornato, tota hac pic-

tura testacea; femoribus et metatarsis omnibus aculeis caren-

tibus; clava palporum maris femoribus fere duplo crassiore,

ad basin bulbi, in latere exteriore, appendice maxima mu-

84 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

nita, que postice in uncum sursum curvatum, antice in lo-

bum brevem et procursum longum falcatum producta est;

vulva ex lamina sub-orbiculata pallida fusco-marginata con-

stanti; sulco mandibularum unguiculari antice dentibus 5—6

mediocribus, postice 3—4 minutissimis armato. — ¢ ad.

Long. c:a 31, ¢ c:a 34 millim.

Suecia (Scania): G. Eisen.

Linyphia fragilis cephalothorace luteo-fusco, summo

margine nigro; abdomine nigro, in dorso antice sub-fusco;

palpis pedibusque obscure fusco-luteis, horum aculeis graci-

libus, longis, 1 in femoribus 1:mi paris, nullo in reliquis;

tibiis aculeis 2-3, metatarsis saltem 4 anterioribus aculeo

1 armatis; EE patellari et tibiali palporum in mare bre-

vibus, illa seta curvata supra munita, hac supra in formam

trianguli elevata; clava femore 1:mi paris duplo latiore,

parte patellari nigro-fusca, procursu minore angusto foras

directo apice obtuso ad basin bulbi, in latere exteriore,

instructa,. et tum, ab hoc procursu sinu profundo divisa,

lamina magna appressa apice biloba; vulva a latere visa

tuberculum magnum obscurum basi angustius apice latum

rotundatum ferrugineum formanti. — ¢ g ad. Long. c:a

2 millim.

Helvetia (St. Moritz, Oberengadin): Thor.

Linyphia nitida cephalothorace obscure luteo-fusco,

nigro-marginato, abdomine nigro, palpis pedibusque fusco-

luteis, horum aculeis gracilibus, sat longis, 4 in femoribus

1:mi paris, nullo in reliquis, tibiis aculeis og) metatarsis

saltem anterioribus aculeo 1 armatis; parte tibiali palporum

in mare antice in angulum producto, hoc angulo in apice

seta tenui breviore munito; clava femore 4 :mi paris dimidio

saltem crassiore, basi partis tarsalis nigro-fuscee intus in

dentem magnum retro directum sub-incurvum producta,

in latere exteriore, ad basin bulbi, appendice magna oblonga

membranacea apice biloba instructa, lobo posteriore acu-

minato, dentiformi; vulva a latere visa procursum crassum

ALIQUOT NOVARUM. 85

oblongum, deorsum et retro directum, in latere antico

fortius arcuatum et in apice rotundato, postice, procursu

minuto auctum formanti. — ¢ 2 ad. Long. 3 153, gc:a

2 millim.

Germania (Niesky Lausatiae): Zimmermann.

Linyphia infirma cephalothorace nigro-marginato

cum palpis pedibusque luteo vel olivaceo-testaceo, palpis

versus apicem plus minus infuscatis, tibiis metatarsisque

summa basi albicantibus; abdomine nigro, supra sub-oli-

vaceo vel fuligineo, interdum cinerascenti; pedum aculeis

longis et gracilibus, 4 in femoribus 1:mi paris, nullo in

reliquis, tibiis 1:mi paris aculeis 4, 2:di paris 3, 3: tii

et 4:ti paris 2, metatarsis saltem sex anterioribus À aculeo

armatis; vulva a latere visa procursum formanti duplo longio-

rem quam latiorem, a basi angustiore sub-geniculatum,

retro directum, utriculo sub-similem, in apice rotundato,

supra, procurso minuto auctum. — g ad. Long. c: a 21 millim.

Suecia (Bahusia; Smolandia): Thor., Wetter.

Linyphia arida cephalothorace nigro-marginato cum

pedibus palpisque, clava maris infuscata excepta, pallide

luteo-testaceo, abdomine in d nigricanti, supra olivaceo,

vittis pallidioribus transversis parum distinctis notato, in g

supra ‘pallide olivaceo-cinereo, postice vittis paucis trans-

versis nigricantibus ; aculeis pedum longis et gracilibus, 4

in femoribus 4:mi paris, nullo in reliquis, tibiis À :mi paris

aculeis 4, 2:di 3, 3:tii et 4:ti 2, metatarsis saltem sex

anterioribus aculeo À armatis; parte patellari palporum in

mare, a latere visa, supra impressa, quasi bigibba ; appen-

dice ad latus exterius bulbi postice mutica; vulva a latere

inspecta tuberculum formanti brevius, apice ferrugineo

sub-orbiculato deorsum et retro directo et, supra, stilo

obtuso deorsum directo sub-procurvo instructo. — 4 2 ad,

Long. c:a 13 millim.

Tirolia merid. (Tridentum): Canestrini,

86 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

Linyphia mansueta cephalothorace nigro-marginato

cum pedibus palpisque, clava maris infuscata excepta, sor-

dide testaceo; abdomine nigricanti, supra sub-fuligineo vel

olivaceo, postice lineis vittisve transversis parum distinctis

notato ; aculeis pedum longis et gracilibus, 1 in femoribus1 :mi

paris, nullo in reliquis, 4 in tibiis 1:mi, 3 in De di 2

in 3:tii et 4:ti paris, metatarsis saltem sex anterioribus

aculeo À armatis; parte patellari maris a latere visa supra

impressa; appendice ad basin lateris exterioris bulbi dente

nigro forti postice munita; vulva a latere visa tuberculum

formanti magnum, breve, ferrugineum, basi angustiore,

apice late truncato et postice impresso, antice vero pro-

cursu parvo deorsum directo instructo. — 3 2 ad. Long.

c:a 14 millim.

Germania. (Niesky Lausatie): Zimmermann.

Linyphia diluta cephalothorace, palpis pedibusque

lete luteo-testaceis, unicoloribus, abdomine toto pallide

cinereo, nigro-pubescenti; femoribus anticis aculeo 1, reli-

quis nullo, tibie 1:mi paris aculeis 4, 2:di 3, 3:ti et 4:ti 2,

metatarsis sex anterioribus À aculeo armatis; vulva a latere

visa procursum crassum, ferrugineum, duplo longiorem

quam latiorem, versus apicem obtusum paullo angustatum

formanti. — g ad. Long 21 millim.

Suecia merid.: Wetter.

Linyphia coneinna cephalothorace anguste nigro-

marginato cum palpis pedibusque sordide testaceo, abdo-

mine nigricanti-cinereo, subter obscuriore; oculis posticis

intervallis oculi diametro minoribus disjunctis; pedum acu-

leis brevibus et gracilibus, femoribus 1:mi paris aculeis 2,

2:di paris 1 armatis, reliquis muticis ; tibiis non tantam supra

sed etiam subter aculeatis, metatarsis omnibus aculeo 1;

parte palporum tibiali extus ad basin serie setarum den-

sarum æqualium instructa; vulva ex area constanti trans-

versa, parum prominenti, ferrugineo-fusca, in medio pos-

ALIQUOT NOVARUM. 87

tice procursu parvo obtuso aucta. — & e ad. Long. 2—23

millim.

Germania (Niesky Lausatiæ): Zimmermann.

Linyphia vilis cephalothorace, palpis pedibusque luteo-

testaceis, abdomine albicanti-cinereo, in lateribus subter

vitta nigricanti cincto, ventre pallido; femoribus 4 :mi paris

aculeis 2-3, 2:di (et 3:tü) 1, brevissimo; clava palpo-

rum maris femore 1:mi paris paullo crassiore, basi extus

appendice magna falçiformi munita, bulbo apice spina longa,

forti, in circulum curvata instructo; area vulvæ pallida,

parum prominenti, inter lineas duas parvas fuscas postice

appropinquantes inclusa. — 4 ¢ ad. Long. 4 11, 22 millim.

Hollandia: van Hasselt.

Erigone speciosa flavo-testacea, abdomine cinereo-

albicanti, vitta dorsuali media inæquali ad longitudinem aucta

plagaque magna supra anum nigricantibus. — ¢ ad. Long.

c:a 41 millim.

Hollandia: van Hasselt.

Erigone macrochæra ferrugineo-fusca, parte cepha-

lica leviter arcuato-convexa, altitudine clypei longitudinem

areæ oculorum mediorum paullo superanti; serie oculorum

postica sub-recta; pedibus palpisque apice sub-infuscatis,

abdomine nigro-fusco; vulva in laminam longam et latam,

retro directam, cinerascentem producta, cujus apex infus-

catus transverse bifidus est, lobo inferiore longo, acumi-

nato. — ¢ ad. Long. c:a 41 millim.

Suecia septentr. (Helsingland): Dr. F. Söderlund; Lap-

ponia Fennica (Enare): AL v. Nordmann.

Erigone herniosa ferrugineo-fusca, parte cepha-

lica fortiter arcuato-convexa, altitudine clypei longitudinem

areæ oculorum mediorum non superanti; serie oculorum

postica fortius procurva; palpis pedibusque apice sub-infus-

catis, abdomine nigro-fusco; vulva in procursum magnum

88 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPAARUM

retro directum ferrugineum, apice leviter emarginatum

producta. — g ad. Long. c:a 4 millim.

Lapponia Fennica (Enare): Al. v. Nordmann; Norvegia

(inons Filefellet dietus, prope Tromsöe): Prof. F. A.

Smitt (Mus. Holm.).

Erigone leptocarpa fusco-testacea (velobscurior ?),

abdomine nigricanti; parte cephalica sat humili, leviter

arcuato-convexa; palporum parte patellari in 9 diametro

apicali sua plus duplo longiore, mutica, parte tibiali etiam

paullo longiore, clava parva, tibiis anticis vix crassiore,

paullo tantum longiore quam latiore. — ¢ ad. Long. c: a

44 millim. |

Hollandia: van Hasselt.

Erigone hilaris læte ferrugineo-rufa, pedibus palpis-

que rufescenti-testaceis, abdomine nigricanti; clypeo alto et

angusto, mandibulis altiore; palpis maris brevibus, parte

patellari brevi, cylindrata, non incrassata, parte tibiali in

latere exteriore elongata, versus basin supra spina forti

nigra armata, parte tarsali spina magna quoque supra ad

basin munita, bulbo in uncum maximum producto, — d ad.

Long. c:a 2 millim.

Italia septentr. (Patavium): Canestrini.

Erigone nigrimana obscure testaceo-fusca, pedibus

palpisque fusco-testaceis, his apice infuscatis, abdomine

nigro-fusco; cephalothorace sat alto, dorso primum anteriora

versus satis æqualiter adscendenti, tum in parte cephalica

fortius arcuato-convexo, altitudine clypei longitudinem area

oculorum mediorum saltem æquanti; palpis maris gracilibus,

fusco-testaceis, clava magna, nigra; vulva ex maculis for-

mata duabus parvis nigris punctisque duobus elevatis

rufescentibus cum maculis illis in area ferruginea positis

trapeziumque postice angustius formantibus. — 4 2 ad.

Long. c:a 31 millim.

Italia septentr.; Ganestrini.

ALIQUOT NOVARUM. 89

Erigone phaulobia testaceo nigricans, pedibus pal-

pisque, clava obscuriore excepta, sordide olivaceo-testaceis ,

abdomine nigricanti; cephalothorace satis alto, parte cepha-

lica antice proclivi, postice declivi; oculis posticis sub-æqua-

libus in dorso partis cephalicæ sitis, mediis in trapezium

non longius quam latius ordinatis; palpis mediocribus,

partibus patellari et tibiali brevibus, hac supra angustato-

producta, bulbo femore antico multo crassiore, unco nigro

sursum curvato in apice armato. — ¢ ad. Long. 1% millim.

Italia septentr.: Ganestrini.

Erigone spadix testaceo-badia, sterno obscuriore cum

cephalothorace anguste nigro-marginato, abdomine cinereo-

olivaceo; cephalothorace sat humili, dorso paullatim, ad

lineam fere rectam, in mediam partem cephalicam leviter

arcuatam adscendenti, impressione levi pone hanc partem ;

mandibulis robustioribus, clypeo 21 longioribus; vulva a

latere visa speciem procursus nigri, oblique retro directi

bifidi præbenti. — 9 ad. Long. c:a 3 millim.

Italia septentr.: Ganestrini.

Erigone pacifica testaceo-nigricans, pedibus palpis-

que testaceis, his clava infuscata, abdomine nigricanti ; ce-

phalothoracis dorso in arcum levissimum in partem cepha-

licam adscendenti, impressione levi pone hanc partem, quæ

fortius arcuata-convexa est, præsertim antice; area oculo-

rum mediorum paullo breviore quam latiore postice, duplo

latiore postice quam antice, longitudine altitudinem elypei

paullo superanti ; palpis maris brevioribus, simplicibus , parte

tibiali a latere visa sub-triangula, bulbo apice mucro-

nibus tribus parvis nigris instructo. — ¢ ad. Long. c: a

1 millim.

Italia septentr.: Ganestrini.

Erigone barbata fusco-vel ferrugineo-testacea, par-

tibus oris, palpis et pedibus concoloribus, abdomine fusco-

90 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

cinereo; cephalothorace sat humili, dorso in partem thora-

cicam ad lineam fere rectam paullo adscendenti, parte cepha-

lica anterius levissime elevata et arcuato-convexa, pilosa,

facie quoque arcuato-proclivi; oculis parvis; clypeo pilis lon-

gis vestito, altitudine longitudinem areæ oculorum medio-

rum, que æque longa est atque lata postice, paullo supe-

ranti; palpis brevibus, parte patellari parum longiore quam

latiore, tibiali sub-campanulata, clava femore antico dimi-

dio crassiore. — 3 ad. Long. c:a 2 millim.

Suecia merid.: Wetter.

Erigone tarsalis cephalothorace rufescenti, nigro-

marginato, parte cephalica antice proclivi, nigro-lineata ;

palpis pedibusque gracilibus, rufescenti-testaceis, illorum

parte patellari duplo longiore quam latiore, tibiali ejus fere

longitudine, versus apicem sensim dilatata, apice, supra,

in dentem triangulum porrectum, subter mucrone armatum

producto, parte tarsali brevi, femore antico non multo

latiore, apice late rotundato-truncato; tarsis 4 anterioribus

leviter incrassatis. — 4 ad. Long. 2 millim.

Hollandia: van Hasselt.

Erigone Veneta nigro-picea, pedibus palpisque tes-

taceo-rufis, cephalothorace antice angusto, sat alto, dorso

partis cephalicæ usque ad oculos posticos secundum lineam

rectam modice adscendenti, area oculorum mediorum pro-

clivi, clypei altitudine hujus aree longitudinem multo supe-

ranti; palpis maris mediocribus, clava femore multo cras-

siore, parte tibiali ad basin, supra, dente obtuso armata,

intus longissime producta et in lobos duos desinenti,

alterum porrectum et parti tarsali incumbentem, alterum

retro directum. — ¢ ad. Long. c:a 2 millim.

Italia septentr. (Venetia): Canestrini.

Erigone orites cephalothorace ferrugineo-fusco, ver-

sus oculos posticos leviter adscendenti; oculis prominenti-

bus, sub-æqualibus , trapezio mediorum paullo longiore quam

ALIQUOT NOVARUM. 91

latiore; pedibus rufescenti-testaceis, tibiis saltem et meta-

tarsis ad maximam partem infuscatis; palpis maris sat bre-

vibus, partibus patellari et tibiali brevissimis, illa apice

seta «=formi instructa, hac pyramidali fere, tibiali et clava

nigricantibus, parte tarsali dente obtuso erecto ad basin,

supra, minuta. — d ad. Long. 24 millim.

Helvetia (St. Moritz, Oberengadin): Thor.

Erigone caestata cephalothorace nigricanti-testaceo,

sub-orbiculato, dorso inter partem cephalicam et thoracicam

profunde impresso, clypeo alto; pedibus luteo-testaceis;

palpis maris basi testaceis, articulis ultimis nigricantibus,

clava magna, parte tarsali intus, supra, in formam trianguli

magni, erecti, apice rotundati et leviter foras curvali,

extus concavi producta, altitudine hujus trianguli longitu-

dinem patellarum 1:mi paris æquanti. — d ad. Long. c:a

2 millim.

Suecia (Jönköping) Dr. C. 0. v. Porath.

Erigone inops cephalothorace ferrugineo-fusco, hu-

mili, depressione inter partes cephalicam et thoracicam

carenti; clypei altitudine longitudinem areæ oculorum medio-

rum non superanti, hac area æque fere longa atque lata

postice; mandibulis magnis, clypeo quadruplo altioribus,

apice oblique et late emarginato-truncatis, sulco unguiculari

ad extremitatem interiorem, antice, dentibus binis armato ;

pedibus læte flavo-testaceis, abdomine nigro-fusco; palpis

brevioribus, partibus patellari et tibiali brevissimis, clava

magna, fusca, procurso longo, falciformi, testaceo, foras

directo, sursum et intus curvato in latere exteriore ad

basin bulbi preedita. — 4 ad. Long. c:a 21 millim.

Suecia (Söderköping): Thor.

Theridium cuneatum cephalothorace, sterno, par-

tibus oris, pedibus flavo-testaceis, cephalothoracis margine

toto anguste et vitta magna cuneata ab oculis posticis in

declivitatem posticam pertinenti nigris, palpis pedibusque

92 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

nigro-annulatis; abdomine supra albicanti vel roseo, area

media ovato-lanceolata ejusdem coloris versus anum extensa,

quæ area utrinque primum vitta abbreviata longitudinali

nigra, tum maculis parvis vel striis obliquis nigris, et

denique fascia transversa obliqua nigra, longe supra anum

sita, limitata est; vulva ex area constanti nigro-fusca trans-

versa, postice fovea minuta impressa. — 2 ad. Long. c:a

34 millim.

Suecia (Smolandia): Wetter.

Theridium Hasseltii cephalothorace rufescenti-tes-

taceo, summo margine nigro, parte cephalica lineis nigri-

cantibus inclusa et nigro-maculata, pedibus palpisque plus

minus saturate testaceis, illis saltem subter nigricanti-

maculatis vel annulatis, sterno nigro-fusco vel obscure tes-

taceo, summo margine nigro; abdominis dorso area magna

nigra ad 3 longitudinis ejus pertinenti occupato, que in

lateribus sub-undulata est et fascia albicanti cincta, dorso

pone hanc aream albicanti, maculis utrinque magnis vittisve

obliquis paucis nigris ornato; area illa interdum fere ad

anum extensa; clava palporum maris maxima, extus inflata,

frontis fere latitudine; vulva ex fovea oblonga, postice aperta

constanti. — d 2 ad. Long. d c:a 24, 9 c:a 3 millim.

Hollandia: van Hasselt; Germania (prope Limburg):

Zimmermann.

Theridium histrionieum cephalothorace, sterno

et partibus oris, palporum apice excepto, nigris, pedibus

pallidis, nigro-annulatis; abdominis dorso albido, maculis

lineolisque parvis 8 nigris cincto, et tuberculis 5 humilibus,

1 antice, 2 utrinque versus medium lateris sitis, instructo ;

vulva ex fovea maxima profunda transversa constanti. — g ad.

Long. c:a 2 millim.

Tirolia merid. (Tridentum): Canestrini.

Steatoda Oelandiea luteo-fusca, ventre et pedum

internodiis apice nigricantibus, pedibus 1:mi et 4:ti paris

ALIQUOT NOVARUM. 93

æque fere longis, clypeo humillimo, area oculorum medio-

rum antice paullulo angustiore quam postice. — ¢ ad. (?)

Long. fere 3 millim.

Suecia (ins. Oelandia) : A. E. Holmgren,

Steatoda rugosa cephalothorace, clypeo et sterno

crasse rugosis, nigris, partis tamen cephalicæ lateribus

tenuiter tantum rugulosis; mandibulis nigris, longitudine

altitudinem clypei æquantibus, basi crasse rugosis; palpis

pedibusque læte rufescentibus, abdomine nigro, area vulvæ

ferruginea. — g ad. Long. c:a 24 millim.

Austria (N: L. v. Kempelen.

Minieia !) spimosa corpore cum palpis pedibusque

testaceo, cephalothorace anguste nigro-marginato, sulco cen-

trali brevi nigro, lineaque tenui media longitudinali nigra

in parte cephalica notato; abdominis dorso utrinque vitta

lata nigricanti sub-incurva, non usque ad mamillas perti-

nenti, cincto. — 2 ad. Long. pene 2 millim.

Italia: Ganestrini.

Amaurebius torvus cephalothorace, tibiam cum di-

midia patella 1:mi paris longitudine æquanti, fusco-ferru-

gineo; oculis lateralibus anticis majoribus quam mediis

anticis; palporum parte tibiali procursus duos fortissimos

emittenti, procursu exteriore apice subter dilatato, altero

superiore, in stilum obtusum rectum desinenti et subter

incrassato, hac parte incrassata excavata, margine exteriore

in medio angulato, integro; bulbo genitali subter versus

basin et latus exterius unco fortissimo, incurvo, basi mutico

armato; pedibus testaceo-fuscis; abdomine supra nigricanti ,

antice area sub-quadrata, quæ vitta inæquali utrinque limi-

tatur et linea media persecta est, tum vero serie linearum

1) Minicia nov. gen. fam. Theridioidarum. Cephalothorax brevior, sulco medio

distineto, elypeo alto. Maxillæ in labium fortiter inclinate. Oculi medii seriei posticæ

sub-rectæ spatio multo majore quam reliqui oculi inter se remoti. Pedes breviores ,

anteriores præsertim subter spinis longis patentibus armati.

94 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

transversarum, angulatarum, in medio abruptarum notato ;

hac pictura cinereo-testacea. — 8 ad. Long. c:a 9 millim.

Tirolia merid. (Meran): A. H. Cajander (Mus. Helsing-

fors).

Tegenaria parvula cephalothorace breviore quam

patella cum tibia 4:ti paris, testaceo, vitta nigricanti, radiis

3 nigris persecta, utrinque in parte thoracica, parte vero

cephalica supra maculis duabus lineisque 4 nigris notata;

pedibus testaceis, dense nigro-maculatis-annulatisque , coxis

subter nigro-maculatis; oculis seriei antica sat fortiter

procurve contingentibus, lateralibus plus duplo majoribus

quam mediis; abdomine supra nigricanti, sub-testaceo-

variato, in medio antice serie duplici macularum 3 flavo-

testacearum et tum serie media macularum A formium

notato, hac pictura vitta angustiore sub-testacea persecta ;

vulva ex area transversa fusca constanti, septo a margine

antico exeunti in foveas duas rotundas divisa. — g ad. Long.

e>a. 52 mullım,

Ttalia centr. (Gennazano): Bergsöe (Mus. Havn.)

Tegenaria Rhaetica cephalothorace nigricanti, vit-

tis tribus pallidis longitudinalibus, pube albicanti-cinerea

tectis, ornato, media angusta, in fundo linea nigra gemi-

nata, marginalibus latioribus, inæqualibus; pedibus fusco-

testaceis, immaculatis; abdomine supra nigricanti, fusco-

testaceo-nebuloso, vitta longitudinali media satis angusta

nigricanti, que serie linearum brevium flavescentium,

anterioribus exceptis obliquarum utrinque limitatur, lateri-

bus et ventre fusco-testaceis, nigricanti-maculatis, hoc

preterea secundum medium vittis duabus angustis nigris,

spatio sat parvo disjunctis, notato; vulva ex fovea magna,

profunda, semicirculata fere constanti, quae postice callo

magno, transverso, sub-luteo, antice late rotundato limitata

est; mamillarum superiorum articulo 2:do paullo longiore

quam 1:mo. — g ad. Long. c:a 101 millim.

Tirolia merid. (Meran): Gajander (Mus. Helsingf.).

ALIQUOT NOVARUM. 95

Histopona debilis cephalothorace longitudine tibie

cum patella 4:ti paris, fusco-testaceo, linea tenui media mar-

ginibusque anguste nigricantibus ; palpis pedibusque sordide

testaceis, testaceo-lineatis, his apice infuscatis; abdomine

cinereo, in lateribus nigricanti-maculato , supra cinerascenti-

nigro, linea longitudinali media maculisque 2 obliquis

antice notato, tum vero serie media linearum circiter 6 fere

A formium, posteriora versus decrescentium; tota hac

pictura cinereo-testacea. — e ad. (?) Long. 54 millim.

Gallia merid. (Nicea): Thor.

Agroeca pullata cephalothorace metatarsum 4:ti paris

longitudine péne æquanti, sub-testaceo-vel cinereo-pubescenti,

in fundo obscure testaceo-fusco, vittis duabus lateralibus

latis, inæqualibus, divulsis margineque nigris; pedibus

obscure testaceo-fuscis, nigro-sub-annulatis et-maculatis ;

abdomine supra pube sub-lutea crassa vestito, in fundo

punctis maculisque parvis nigris dense variato; vulva ex

tuberculis duobus humilibus rotundis constanti, a quibus

linee duæ crassæ parallele nigre anteriora versus sese

extendunt. — g ad. Long. 41 millim.

Italia centr. (Gennazano): Bergsoë (Mus. Havn.).

Clubiona ornata cephalothorace paullo longiore

quam tibia cum patella 4:ti paris, testaceo, sulco ordinario

medio mediocri nigro; pedibus testaceis, 4:ti paris multo

(metatarso fere suo) longioribus quam 1 :mi, metatarso 4:ti

paris duplo longiore quam 1:mi, tibiis 3:tii paris subter

aculeis 14., 4:ti paris supra aculeo nullo; oculis mediis

posticis paullo longius inter se quam a lateralibus posticis

remotis, oculis anterioribus spatiis æqualibus disjunctis;

mandibulis crassis, longioribus quam patellis 1:mi paris,

a basi saltem ad medium dorsi æqualiter et fortiter arcu-

ato-convexis; abdominis dorso in fundo nigro-fusco, vitta

media antica longitudinali angusta, postice acuminata, nigra,

pone medium dorsi pertinenti, et fere in et paullo pone

96 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

medium lineis utrinque brevibus binis obliquis testaceis

notato. — ¢ ad. Long. c:a 7 millim.

Suecia (Smolandia): Wetter.

Sagana !) rutilans cephalothorace ferrugineo vel pal-

lide fusco, cum pedibus et palpis pallidius fuscis squamulis

minutis cupreo-micantibus dense vestito ; pedum proportione

ing 4,1, 2, 3, in $2,4,4 (4,49),3, abdomine nigricanti

vel sub-cinereo, supra squamulis minutis obscuris cupreo-

micantibus tecto. — 4 2 ad. Long. 81-91 millim.

Hollandia: van Hasselt; Tirolia merid. (Tridentum) ;

Canestrini.

Drassus capnodes cephalothorace patellam cum tibia

Asti paris longitudine æquanti, obscure testaceo-fusco, an-

guste nigro-marginato; oculis mediis seriei antica leviter

modo procurvæ majoribus quam lateralibus, et spatio majore

disjunctis quam quo distant medii postici inter se; pedibus

testaceo-fuscis, tibiis 4:mi paris apice subter aculeo 1,

2:di paris ibidem aculeis 2 armatis, tibiis 3:tii paris non

supra aculeatis; tarsis metatarsisque anterioribus scopula

instructis; parte tibiali palporum apice, supra, in procursum

fortissimum, basi latissimum, versus apicem sub-obtusum

angustatum, anteriora versus et paullo foras directum, leviter

deorsum arcuatum super partem tarsalem producto. — 3 ad.

Long. c:a 7 millim.

Germania (Niesky Lausatiæ): Zimmermann.

Drassus fulvus cephalothorace longiore quam tibia

cum patella 4:ti paris, toto saturate testaceo ; oculorum serie

antica leviter modo procurva, oculis mediis paullo majori-

bus quam lateralibus et ab iis spatio paullo minore, quam

quo inter se distant, sejunctis; oculis seriei posticæ mi-

1) Sagana n. g. Liocrano valde affine, Drasso simillimum. Cephalothorax sul-

cum medium habet; mandibulæ basi muticæ sunt, maxillæ levissime modo impresse,

in labium leviter inclinate et sub-incurvæ, tibia anteriores subter ordinibus duabus

longis aculeorum appressorum armate.

ALIQUOT NOVARUM. 97

nores quam seriei anticæ, mediis spatio majore disjunctis

quam quo distant medii antici inter se; pedibus saturatius

testaceis, brevioribus, femoribus 4 posterioribus supra

aculeo 1 armatis, abdomine sub-testaceo , pube densa nitida

sericea fulva tecto. — 2 ad. Long. c:a 441 millim.

Montes Pyrenei: Schiödte commun. (Mus. Havn.).

Drassus cerdo cephalothorace breviore quam tibia

cum patella 4:ti paris, ferrugineo-fusco; serie oculorum

antica procurva, oculis mediis minoribus quam lateralibus et

longius inter se quam ab iis distantibus ; pedibus ferrugineo-

testaceis, femoribus supra aculeis 1.1. armatis, tibiis poste-

rioribus tantum subter et in lateribus, non supra, aculeatis ;

abdomine cinereo-testaceo , scuto parvo triangulo ferrugineo-

testaceo ad basin; palporum parte tibiali breviore quam

patellari, in apice lateris exterioris, infra, in procursum

sat fortem sursum curvatum excurrenti. — 3 ad. Long. c :a

81 millim.

Italia septentr. (Liguria): Canestrini.

Drassus pietus cephalothorace non longiore quam

tibia cum patella 4:ti paris, testaceo-fusco, linea tenui

media nigra antice radiisque paullo obscurioribus in lateri-

bus; oculis seriei anticæ leviter procurvæ æqualibus, mediis

eorum longius inter se quam a lateralibus anticis distanti-

bus, et spatio majore disjunctis quoque quam quo distant

medii postici inter se; mandibulis basi geniculato-convexis,

longitudine metatarsorum 4:mi paris; pedibus 1:mi paris

non parum longioribus quam 2:di, femoribus omnibus

aculeis supra 14 armatis, tibiis 4 anterioribus, ut meta-

tarsis 1 :mi paris, aculeis carentibus, reliquis tibiis subter

tantum et in lateribus aculeatis; abdominis fundo sub-

cinereo, supra in medio antice vitta abbreviata, posteriora

versus angustata, nigrore limitata, et tum utrinque lineis

paucis obliquis nigris ornato. — d # ad. Long. c: a 64 millim.

Hispania: Schiödte commun. (Mus. Havn.).

98 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

Drassus tenellus cephalothorace paullo breviore

quam tibia cum patella 4:ti paris, testaceo, margine con-

colore; oculis seriei anticæ rectæ spatiis æqualibus disjunctis,

mediis minoribus quam lateralibus; oculis mediis posticis

longius inter se quam a lateralibus posticis distantibus,

area 4 mediorum multo latiore postice quam antice, bre-

viore quam latiore; pedibus testaceis, femoribus posterioribus

supra aculeis 1.4.1 armatis; tibiis 1:mi paris subter aculeis

2222, 3:tii et 4:ti paris non modo subter et in lateribus

aculeatis, sed preterea supra aculeis 1.4 instructis; abdo-

mine sub-cinereo. — ¢ ad. Long. 5 millim.

Italia septentr. (Patavium): Canestrini.

Drassus (?) spinulosus cephalothorace testaceo,

breviore quam tibia 4:ti paris; oculorum serie postica

leviter recurva, antice recta, oculis ejus æqualibus; oculis

mediis longius inter se quam a lateralibus ejusdem seriei

remotis; pedibus testaceis, longis et gracilibus, tibiis et

metatarsis 4 anterioribus subter utrinque serie aculeorum

minutorum densissimorum instructis et inter eas aculeis

longis 2.2. (in tibiis) vel 2 (in metatarsis) armatis; abdo-

mine cinereo, interdum sub-olivaceo-maculato. — 2 ad. Long.

c:a 5 millim.

Italia septentr. (Patavium): Canestrini.

Prosthesima vespertina cephalothorace parum

longiore quam tibia cum. patella 4:ti paris, nigro toto;

oculis mediis anticis minoribus quam lateralibus anticis,

mediis posticis non majoribus quam lateralibus posticis,

spatio majore inter se quam ab iis remotis, hoc spatio vix

minore quam eo quo distant medii antici inter se; pedibus

nigris; coxis et metatarsis piceis, tarsis ferrugineo-piceis,

4:mi paris (tarso fere suo) longioribus quam 2:di, his

tarso suo longioribus quam 3:tii, 4:ti paris multo (pene

metatarso suo) longioribus quam 1:mi; tibiis 4 anteriori-

bus aculeis carentibus, metatarsis 1:mi paris subter 2.,

ALIQUOT NOVARUM. 99

2:di paris 2.1 aculeis armatis; abdomine nigro, non cæru-

lescenti; vulva ex area magna pallide fusca constanti, que

ad latera sulcos duos anteriora versus paullo appropin-

quantes, sub-incurvos, postice inter se unitos ostendit,

spatio interjecto paullo latiore quam longiore, postice leviter

rotundato, utrinque levissime excavato. — 2 ad. Long.

6—81 millim.

Italia centr. (Gennazano): Bergsöe (Mus. Havn.)

Prosthesima hirta cephalothorace nigricanti, fusco-

pubescenti; pedibus sub-testaceo-nigricantibus, tarsis meta-

tarsisque sordide flavis; 1:mi paris tarso suo longioribus

quam 2:di, 4:ti paris fere metatarso suo longioribus

quam A:mi, tibiis metatarsisque anterioribus aculeis

carentibus; abdomine nigro, pube fusca fere tecto, scuto

basali dorsi sub-cæruleo-micanti; palpis sordide flavo-

testaceis, partis patellaris apice in latere exteriore, magis

infra, in procursum sub-acuminatum, sat fortem, porrec-

tum, versus apicem paullulo foras curvatum, ipsa parte

tibiali breviorem producto, bulbo genitali ad apicem lateris

exterioris spina forti, oblique retro et foras directa, sursum

fere in circulum curvata instructo. — ¢ ad. Long c: a 51 millim.

Italia septentr. (Liguria): Canestrini.

Prosthesima nana cephalothorace æque longo atque

tibia cum patella 4:ti paris, obscure nigro-fusco; oculis

mediis anticis paullo minoribus quam lateralibus anticis,

et spatio majore disjunctis quam quo distant medii postici

inter se; pedibus nigricantibus, coxis femoribusque nigris,

tarsis flavo-testaceis; 4:ti paris pedibus tarso suo quam 4 :mi

paris longioribus; tibiis anterioribus subter versus medium

aculeo parvo, metatarsis anterioribus aculeis 2.2. subter

instructis; abdomine nigro, fusco-pubescenti ; palpis flavis,

basi testaceo-nigricantibus, parte tibiali apice extus in pro-

cursum sat tenuem, rectum, dimidiam longitudinem partis

patellaris fere equantem producto. — 4 ad. Long. c: a 31 millim.

Dacia (Gallatz): Al. v. Nordmann.

100 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

Prosthesiina villiea cephalothorace æque longo

atque tibia cum patella 4:ti paris, obscure fusco; oculis

mediis serieiantice reliquis oculis minoribus ; pedibus obscure

fuscis, basi subter pallidioribus, metatarsis tarsisque omni-

bus pallidioribus quoque, anterioribus flavo-testaceis ; tibiis

anterioribus aculeis carentibus, metatarsis anterioribus

aculeis 2. subter armatis; abdomine nigricanti, sub-coeruleo-

vel æneo-micanti; vulva ex area constanti oblonga, ad

maximam partem costis duabus latis, parallelis, pallidis,

intus linea fusca antice incurva limitatis occupata, antice

margine elevato fere A formi, postice elevationibus dua-

bus fuscis antice divaricantibus limitata. — ¢ ad. Long.

c:a 6 millim.

Austria: v. Kempelen.

Gnaphosa plebeja cephalothorace longiore quam

patella cum tibia 4:ti paris, limbo angusto, leviter incras-

sato circumdato, obscure testaceo-fusco,\ nigro, partem

cephalicam postice amplectenti, radiisque in lateribus sub-

ramosis notato; oculis mediis seriei antica procurvæ multo

minoribus quam lateralibus ; pedibus obscure testaceo-fuscis,

tibiis 4 anterioribus aculeo unico (apice, subter) armatis,

metatarsis anterioribus subter aculeis saltem 2.; 2:di paris

pedibus paullo tantum longioribus quam 3:tii, 4:ti multo

(metatarso suo) longioribus quam 1 :mi, tarsis et metatarsis

anterioribus scopula instructis ; abdomine nigricanti, supra

pube fusca tecto; vulva ex fovea sat magna constanti, cujus

margo anticus in procursum crassum retro productus

est, fundus vero testaceus, pone hunc procursum V nigro

notatus. — 2 ad. Long. c:a 81 millim.

Italia septentr.: Canestrini.

Dasumia !) tæniifera cephalothorace obscure testa-

1) Dasumia n. g. Dysderæ et præsertim Harpacti valde aftine, ab hoc vix nisi

numero unguiculorum tarsorum distinguendum: tarsi 4 anteriores fasciculis unguicu-

laribus carentes, unguiculis trinis instrueti sunt, 4 vero posteriores binis tantum

unguiculis et fasciculis uaguieularibus muniti.

ALIQUOT NOVARUM. 101

ceo-piceo, nigro-marginato, omnium subtilissime coriaceo,

paullo breviore quam tibia cum patella 4:ti paris, latitudine

frontis dimidiam partis thoracicæ latitudinem non superanti ;

oculis mediis anticis spatio oculi dimidia diametro minore

disjunctis; mandibulis angustis, sub-cylindratis, parum

porrectis, patellas 2 :di paris longitudine æquantibus ; pedibus

pallide testaceo- vel rufescenti-fuscis, 1:mi paris cephalo-

thorace 4:plo longioribus, femoribus omnibus aculeis paueis

armatis, patellis 3:tii paris aculeo 1 antice instructis;

abdomine obscure cinerascenti; bulbi genitalis corpore

brevi, lato in scapum omnium longissimum, bis curvatum,

basi spina forti deorsum curvata armatum excurrenti. — ¢

ad. Long c:a 64 millim.

Italia centr. (Gennazano): Bergsöe (Mus. Havn.).

Harpactes Seidelii cephalothorace obscure testaceo-

fusco , nigro-marginato , omnium subtilissime coriaceo , paullo

breviore quam tibia cum patella 4:ti paris, latitudine frontis

dimidiam partis thoracicæ latitudinem non superanti ; oculis

mediis anticis spatio dimidia oculi diametro minore disjunctis;

mandibulis angustis, sub-cylindratis, fere directis, ing,

sed non in ¢, patellas 1:mi paris longitudine æquantibus ;

pedibus testaceo-fuscis, 1:mi paris cephalothorace circiter

31 (3) vel 31 (2) longioribus; patellis 3:tii paris aculeo

carentibus, femoribus omnibus aculeatis, 1:mi paris antice

versus apicem sub-incrassatis; abdomine pallide cinereo-

testaceo; bulbo genitali in scapum longum angustum excur-

renti, qui versus apicem fortiter curvatus est, ad basin

procurso longissimo forti curvato instructus et in et ad

apicem dente curvato, spinis duabus longioribus procursoque

parvo obtuso munitus. — ¢ ¢ ad. Long d c:a 4}, 2 61

millim.

Germania (Comitatus Glatz Silesiæ): Zimmermann

commun.

Harpactes piliger cephalothorace obscure testaceo-

102 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

fusco, nigro-marginato, omnium subtilissime coriaceo,

paullo breviore quam tibia cum patella 4:ti paris; oculis

mediis anticis spatio 1 diametri oculi non superanti disjunctis;

pedibus pallide fusco-testaceis, prop. #,1,2,3, 4:ti paris

parum longioribus quam 1:mi, qui cephalothorace c:a 3}

longiores sunt; femoribus omnibus aculeatis; abdomine

pallide cinerascenti, maculis nigricantibus nebuloso ; bulbo

genitali simplicissimo, pallide testaceo, inverse ovato, vel

fere ellipsoidi, apice spina gracili leviter curvata et pilo

sub-recto longis instructo. ¢ ad. Long. c:a 4 millim.

Italia centr. (Gennazano): Bergsöe (Mus. Havn.).

Ummidia 1) pieea cephalothorace nigro-piceo, supra

crasse rugoso; sterno, labio, maxillis et coxis subter

testaceo-fuscis, pedibus præterea sub-piceis apice clarioribus,

4:ti paris cephalothorace circiter duplo et dimidio longiori-

bus; abdomine sub-testaceo-nigricanti, granulis parvis et

setis brevibus consperso. — ¢ ad. Long. c:a 12 millim.

Hispania (Torre Vieja): Westring commun.

Nemesia Dorthesii cephalothorace tibiam 4:ti paris

longitudine æquanti, fusco-testaceo, vitta longitudinali

media lata obscure testaceo-fusca, antice furcata, utrinque

radianti notato; diametro longiore oculorum lateralium

anticorum diametrum oculi medii antici æquanti; palporum

parte tibiali ad apicem aculeis multis (c:a 12) armato;

pedibus fusco-testaceis, aculeis multis undique munitis,

tarsis inermibus; tibia 1:mi paris supra, antice et postice

aculeis 1.1.1., subter 2.2.2., preeter spina in apice subter,

armatis; patellis aculeis antice 1.1., postice 1, posterioribus

2) Ummidia n. g subfam. Theraphosinarum. Cephalothorax non multo longior quam

latior, humilis, fovea ordinaria media sub forma sulci fortissimi procurvi apicem partis

cephalicæ parum elevate cireumdanti. Oculi aream parvam in tuberculo forti prope

marginem clypei occupant. Labium non longius quam latius. Mandibulæ breves, apice

intus in tuberculum acuminatum producta et hic dentibus paucis armata. Pedes prop.

4, 1, 2, 3, tibiis 3:tii paris supra versus basin angustatis, tarsis et metatarsis

anterioribus scopula instructis et ad latera aculeatis, tarsi unguiculis trinis praediti.

Mamillæ breves.

ALIQUOT NOVARUM. 103

præterea supra 1.1. instructis, 4:ti paris pedibus cephalo-

thorace 4:plo saltem longioribus; abdomine fusco-testaceo

P 5 ; )

maculis nigris variatum. — ¢ ad. Long. c:a 9} millim.

Hispania (Torre Vieja): Westring commun.

Xysticus uncatus cephalothorace rufescenti-ferrugi-

neo, vitta media lata pallida postice, qua antice V crasso

albicanti, maculam ordinariam cuneatam breviter acumina-

tam postice amplectenti continuatur; pedibus dense aculeatis,

ad maximam partem testaceis, anteriorum femoribus et

patellis magis piceo-fuscis, pallido-sub-variatis, 1:mi paris

pedibus cephalothorace 4:plo longioribus, tibiis anterioribus

non tantum subter et in lateribus, sed etiam supra aculeatis ;

abdominis dorso sub-ferrugineo, albo-limbato et vitta longi-

tudinali alba utrinque dentata (in maculas divulsa) ornato;

procursu superiori partis tibialis palporum apice foras

curvato, bulbo genitali subter spina longiore, apice intus

curvata, et pone eam spina breviore, recta, intus et anteriora

versus directa munito. d ad. Long c:a 34 millim.

Italia centr. (Gennazano): Bergsôe (Mus. Havn.).

Xysticus gratus cephalothorace parum breviore quam

tibia cum patella 1:mi paris, luteo-testaceo, vittis duabus

ferrugineo-fuscis, summo margine albo; pedibus robustis,

fere glabris, luteo-testaceis, maculis paucioribus nigro-

fuscis notatis, 1:mi paris cephalothorace 3:plo longioribus,

femoribus saltem 6 anterioribus aculeo singulo brevi supra

armatis; abdomine supra læte ferrugineo, nigro-sub-macu-

lato, linea antica media et utrinque vitta abbreviata antica

laterali flavescentibus ornato ; vulva ex foveis duabus majori-

bus, septo elevato longo et sat lato disjunctis constanti.

— g ad. Long. c:a 5! millim.

Italia centr. (Gennazano): Bergsöe (Mus. Havn.).

Xysticus tristiculus cephalothorace parum bre-

viore quam tibia cum patella 1:mi paris, nigro, summo

104 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

margine albo, lineisque duabus pallidis anteriora versus

divaricantibus notato; pedibus anterioribus ad maxi-

mam partem nigris, posterioribus pallidis totis; abdo-

mine supra cinereo- et sub-fusco-variato, maculis lineisque

albis et maculis nigris præsertim postice ornato; palporum

parte tibiali calcari longo in apice lateris exterioris, et

procursu forti, apice dilatato et inciso, in apice subter

instructo. — ¢ ad. Long. c:a 22 millim.

Insule Pithyusæ (St. Antonio, Ebuso): Söderlund.

Xysticus nigritus niger vel nigro-piceus, cephalotho-

race V sub-ferrugineo notato, summo margine albicanti;

pedibus testaceo-fuscis, femoribus cum basi patellarum et

tibiarum pedum saltem anteriorum nigro-piceis , 4 :mi paris

pedibus cephalothorace fere 23 longioribus, femoribus antice

aculeis 2 armatis, reliquis femoribus inermibus; tibiis

anterioribus subter aculeis 2.2., metatarsis 2.2.2 instructis ;

abdomine supra nigro, fusco-maculato, setis clavatis con-

sperso; angulo exteriore apicis partis patellaris palporum

fortiter producto et deorsum curvato, parti tibiali extus

procursus duos emittenti, bulbo genitali spina maxima et

crassissima, retro directa et deorsum curvata subter armato.

— d ad. Long. c:a 3 millim.

Dania: Schiödte (Mus. Havn.); Germania (Niesky

Lausatiæ): Zimmermann.

Lycosa plumipes cephalothorace nigro-fusco, vittis

tribus longitudinalibus testaceis, cinerascenti-pubescenti-

bus, media antice angusta et acuminata, pone oculos vix

dilatata, lateralibus vitta fusca geminatis; palpis testaceis,

nigro-pilosis et albicanti-pubescentibus, parte tarsali infus-

cata; pedibus testaceis, femoribus supra nigricanti-macu-

latis, tarsis omnibus testaceis totis, tibiis, metatarsis et

tarsis 1:mi paris pilis longissimis plumato-pilosis ; abdomine

supra nigro-fusco, vitta media abbreviata sub-testacea an-

tice. — d ad. Long. c:a 51 millim.

Rossia (Orenburg): Al. Croneberg.

ALIQUOT NOVARUM. 105

Lycosa elegans cephalothorace fere 1 millim. breviore

quam patella cum tibia 4:ti paris, nigro-fusco, vittis tribus

longitudinalibus testaceis, cinereo-albicanti-pilosis , media

antice angusta et acuminata, vix pone apicem dilatata,

lateralibus latis, non expresse geminatis ; pedibus testaceis,

femoribus supra nigro-maculatis; abdomine supra nigro-

fusco, vitta abbreviata sub-lanceolata , testaceo-fusca in medio

antice, quæ serie macularum magnarum transversarum

ejusdem coloris ad anum continuatur; vulva magna, fer-

ruginea, antice latiore quam postice, ubi utrinque repente

et profunde emarginata est. — 2 ad. Long. c:a 74 millim.

Rossia (Saraisk, Gubern. Rjazan): Groneberg.

Lyeosa Taczanowskii cephalothorace breviore

quam tibia cum patella 4:ti paris, latitudine longitudinem

tibie ejusdum paris non æquanti, nigro-fusco, vitta media

inæquali latiore fusco-testacea, que sulco fusco longiore

geminata est, antice abrupte angustata et tum plerumque

in maculam magnam transversam dilatata, serieque macu-

larum paucarum fusco-testacearum ad marginem utrinque

notato (saltem in 2) ; pedibus testaceo-fuscis, nigro-annulatis ;

vulva sat magna, posteriora versus dilatata, secundum

medium area vel lamina angusta, posteriora versus leviter

dilatata occupata, que lamina postice elevata est ibique tuber-

culo magno utrinque limitata; parte palporum tarsali in d

longa, bulbo spina longa, forti, obtusa, foras curvata et directa

subter armato; metatarsis tarsisque 1:mi paris in mare

crassioribus, illis ut tibiis subter aculeis brevissimis arma-

tis. — d 2 ad. Long. c:a 64—8 millim.

Polonia (Varsovia): Taczanowski.

Lycosa sordidata cephalothorace in fundo piceo-

nigro, que longo atque patella cum tibia 4:ti paris, lati-

tudine longitudinem tibie ejusdem paris æquanti; pedibus

piceis, femoribus nigro-annulatis, tibiis quoque et metatarsis,

quamquam minus evidenter, nigro-annulatis; abdomine in

106 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

fundo nigro; vulva ex area posteriora versus dilatata, duplo

fere longiore quam latiore, antice angusta formata, que

secundum medium septum sagitte simile, antice suleis

duobus notatum exhibet. — 2 ad. Long. c:a 6! millim.

Germania (Asciburgus mons [Riesengebirge]): Zimmer-

mann.

Lycosa celeris cephalothorace multo breviore quam

patella cum tibia 4:ti paris, quam tibia hujus paris parum

longiore, in fundo nigro, vittis tribus longitudinalibus e

pilis cinerascentibus formatis; pedibus longissimis, nigris,

fusco-testaceo-annulatis et-maculatis, tibiis 1:mi paris subter

paribus 5 aculeorum armatis; abdomine nigro, supra macula

lanceolata cinerascenti-pilosa in medio antice notato, et

preterea maculis albis sparso, postice in tres series ordina-

tis; area vulve sat magna, sub-triangula, impressione

secundum medium fere fusiformi, que septo longitudinali

angusto in duas divisa est. — 2 ad. Long. c:a 9 millim.

Italia septentr.: Ganestrini.

Lycosa Eisenii cephalothorace breviore quam patella

cum tibia 4:ti paris, latitudine tibie hujus paris longitu-

dinem quanti, nigricanti, vitta media angusta, pallida,

antice abbreviata, fusco-cinereo-pubescenti notata, vittaque

utrinque marginali minus expressa, ex pube cinerascenti

formata; palpis pedibusque obscure testaceo-fuscis, albicanti-

pubescentibus, annulis densis nigris nigro pubescentibus ;

abdominis dorso nigro, pube cinerascenti vestito et sub-

variato, macula lanceolata sub-cinerea in medio antice

et maculis minutis parvis albicantibus postice, in tres

series versus anum appropinquantes ordinatis; ventre

testaceo-fusco, pube cinereo-albicanti tecto; vulva ex

area leviter impressa clariore, longa et angusta, postice

utrinque fortiter rotundato-dilatata constanti, cujus pars

antica angusta costa testacea, sulco medio geminata, persecta

est. — 9 ad. Long. c:a 7 millim.

Lapponia Suecica: Dr. F. Björnström.

ALIQUOT NOVARUM. 107

Tarentula edax cephalothorace breviore quam patella

cum tibia 4:ti paris, latitudine longitudinem tibie ejusdem

paris non æquanti, nigro-fusco , ferrugineo-fusco-pubescenti,

vitta longitudinali media lata dense cinerascenti-pubescenti

ornato; palpis testaceis, ad basin nigricanti-maculatis , bulbo

in medio lateris exterioris dente parvo, foras directo, fusco

armato; pedibus fusco-testaceis, femoribus nigricanti-macu-

latis; abdomine fusco, pube in medio dorso cinerascenti,

versus latera ejus sub-fusca, tecto, ventre dense cine-

rascenti-pubescenti. — ¢ ad. Long. c:a 5% millim.

Polonia (Varsovia): Taczanowski.

Dolomedes Etalicus cephalothorace testaceo-fusco,

testaceo-limbato, ad margines albicanti-pubescenti, pedibus

testaceis, aculeis longis armatis; abdominis dorso in lateri-

bus albicanti-pubescenti, in medio olivaceo-testaceo , macula

longitudinali sub-lanceolata fusciore antice notato, tum

nigricanti-maculato et serie punctorum albidorum utrinque

ornato; palpis maris testaceis, parte tarsali nigra, testaceo-

maculata, partibus patellari et tibiali conjunctis paullo

breviore; procursu versus apicem lateris exterioris partis

tibialis sito compresso, apice late sub-angulato-truncato,

angulo apicis exteriore paullo dilatato. — 4 ad. Long. c:a

9 millim.

Italia centr. (Gennazano): Bergsöe (Mus. Havn.)

Heliophanus atratus niger, nitidissimus, æneo-

micans; pedibus aut (3) nigris, tarsis obscure testaceis,

aut (2) cum palpis flavis, interdum basi nigricantibus;

tibiis metatarsisque anterioribus in g subter aculeis longis

armatis, in d aculeis carentibus; parte femorali palporum

in d inermi, apice lateris exterioris partis tibialis vero in

procursum rectum producto ; vulva ex fovea constanti magna,

transversa, septo medio angusto in duas partita. — d 2 ad.

Long. ¢ paullo plus 2, ¢ 3 millim.

108 DIAGNOSES ARANEARUM EUROPÆARUM

Germania (prope Limburg): Zimmermann; Italia

septentr. (Liguria): Canestrini.

Attus montigenus in fundo niger, cephalothorace

anguste albo-marginato, clypeo versus latera pube cinereo-

albicanti, præterea vero pube pallide ferruginea tecto, cingulis

oculorum pallide ferrugineis quoque; palpis brevibus, in

fundo ad maximam partem ferrugineo-fuscis, apice partis

tibialis supra in formam trianguli sub-obliqui producto, apice

lateris exterioris hujus partis, magis infra, in procursum

porrectum producto; pedum prop. 4, 1, 3, 2, 1:mi paris

reliquis paullo crassioribus, ad maximam partem nigris,

tarsis fusco-testaceis, tibiis et metatarsis densius fusco-

pilosis, reliquis pedibus ferrugineo-fuscis, femoribus ad

maximam partem nigris. — d ad. Long. c:a 5 millim.

Germania (Asciburgus mons [Riesengebirge]): Zimme r-

mann.

MICROLEPIDOPTERA,

NIEUW VOOR DE FAUNA VAN NEDERLAND,

MEDEGEDEELD DOOR DE HEEREN

H. W. DE GRAAF en P. C. T. SNELLEN.

De vroegere aanvullingen van de lijst in de Bouwstoffen

vindt men in dit Tijdschrift, deel 8, bl. 36 en Serie 2,

deel 1, bl. 42; deel 3, bl. 49; deel 4, bl. 203;

deel 5, bl. 218; deel 6, bl. 232; deel 8,

bl. 26 en 231 en deel 17, bl. 226.

TORTELEINEN.

Gonchylis Zephyrana Treits. VIII. p. 127. —

v. Heinem. Wickler, p. 79.

Var. Dubrisana Curt.

Noord-Brabant : bij Breda werden 29 Mei 1874 twee

mannetjes dezer varieteit gevangen door den heer F. J. M.

Hevlaerts; zij zijn ongeveer gelijk aan twee Engelsche

exemplaren in mijne collectie, slechts wat minder zwart

bestoven. Achtervleugels bij een der Bredasche exemplaren

grijs, bij het andere wit, aan de punt slechts met enkele

grijze schubben en het begin van eene grijze franjelijn.

(Snellen)

Grapholitha quadrana Hübner, fig. 233. — v.

Heinemann, Wickler, p. 216.

Noord-Brabant: Breda, in het Liesbosch, den 26 April

1874 een dozijn gave exemplaren gevangen. De vlinders

440 MICROLEPIDOPTERA.

vlogen in den namiddag op uit gras dat langs kreupelhout

groeide. De mannen zijn grooter en hebben breeder vleu-

gels dan de wijfjes; deze hebben twee, vry duidelijke

donkere dwarsbanden op de bovenvleugels, die bij de

mannen tot twee donkere binnenrandsvlekken zijn inge-

kort. (Snellen.)

Grapholitha dorsana Fab. — Lunulana Hübn.

fig. 35.

Noord-Brabant: Bergen-op-Zoom, 28 Mei 1874 (Heylaerts).

Een mij toegezonden mannetje is gelijk aan mijne West-

Duitsche exemplaren. (Snellen.)

Phthoroblastis vernana Knaggs, Ent. Monthly

Mag. IV (A867—8) p. 122 en 154. — Barrett, ald. X (1873—4)

p. 146.

Gelderland: Arnhem, 18 April 1873, een mannelijk in-

divida gevangen door den heer van Medenbach de Rooy Jr.

Deze soort is blijkens de mannelijke vleugeladeren eene

Phthoroblastis. (Snellen).

Phthoroblastis pinetana Schläger, Berichte

des Thür. Tauschvereins, 1848, p. 253. — Herr,-Schaeffer ,

Syst. Bearb. IV. 274, fig. 398. — v. Heinem. Wickler, p.109.

Noord-Brabant: Breda, een zeer gaaf wijfje, in April

1874 in het Mastbosch gevangen door den heer Heylaerts,

werd door Prof. Zeller bestemd. Een eenigzins afgevlogen

mannetje is den 26 April 1874 in het Liesbosch door mij

uit Pinus sylvestris geklopt. De beschrijving van Schläger,

door Prof. Zeller in afschrift aan den heer Heylaerts mede-

gedeeld, past zeer goed op deze beide exemplaren. De

afbeelding van Herr.-Schaeffer gelijkt minder, maar werd

blijkens den tekst naar een «ziemlich verflogenes Männ-

chen» vervaardigd.

Ook deze soort is, blijkens de mannelijke vleugeladeren

eene Phthoroblastis. (Snellen.)

MICROLEPIDOPTERA. 4414

PEN FIN EN:

Oecophora lunaris Haworth. — Stainton, Ins.

Brit. p. 159.— v. Heinem. Motten, p. 383. — Batia lunaris

Curtis, Brit. Entomol. 545.

Zuid-Holland: den Haag, 14 Julij 1874, een wijfje ge-

vangen, zittende tegen een geopend raam in een tuinka-

mer. (de Graaf.)

Peritirva obscurepunctella Stanton, Ins. Brit.

p. 178. — Herr.-Schaeff. Syst. Bearb. V. p. 314. fig. 924.

Gelderland: Arnhem, 27 April 1874 (v. Medenb. de

Rooy Jr.). Noord-Brabant: Breda, 26 April 1874, twee

exemplaren gevangen, het eene des voormiddags zittende

op een bloem van Sorbus aucuparia, het andere in den na-

middag vliegende. (Snellen.)

Stainton geeft de volgende diagnose: Alis anticis nitidis

griseo-fuscis, punctis duobus obsoletis (altero plicae mediae ,

altero disci) fuscis. Exp. al. 44 lin.

Naar een onzer gave exemplaren te oordeelen, schijnt

het juister de diagnose aldus te stellen:

Alis anticis nitidis fusco-griseis, striolis duabus plicae (altera

propre basin, altera prope medium) punctoque disci post me-

dium, fuscis. Exp. alar. 7—9 mm.

De twee striolae schijnen uit een in ’t midden afgebro-

ken langstreepje te bestaan. Ook op Herrich-Schaeffer’s

afbeelding ziet men twee zulke striolae, maar het punctum

disci plaatst hij ten onregte in dezelfde lijn met de striolae.

Dit puntje staat hooger.

Argyresthia aurulentella Stainton, Ins. Brit.

p. 489. — Herr.-Schaeff. Syst. Bearb. V. p. 272.

Utrecht: de Bildt, 20 Augustus 1874, vele exemplaren

uit Juniperus communis geklopt. (Snellen.)

149 MICROLEPIDOPTERA.

Nepticula Zelleriella Snellen, Tijdschr. v. Ent.

Deel 18 (moet nog geplaatst worden).

Zuid-Holland: bij den Haag aan den duinkant in de

eerste helft van Mei (Snellen).

Bohemannia quadrimaculella Boheman. — Stain-

ton, Manual, Il. p. 439. — Herr.-Schaeff. Syst. Bearb. V.

p. 353. fig. 1004 (de kleur dezer figuur is purperkleurig,

maar moet koperkleurig zijn).

Noord-Holland: Vogelenzang, een exemplaar den 22 Julij

1864 door den Heer H. J. Veth gevangen.

November 1874.

NEPTICULA ZELLERIELLA nov. sp.

BESCHREVEN DOOR

PAC Gh SNELLEN.

(Afgebeeld plaat 7, fig. 1—4.)

Verscheidene jaren geleden ving ik aan den duinkant bij

's Gravenhage, in de eerste helft van Mei eenige exempla-

ren van eene Nepticula, waarin ik, hoewel dé voorwerpen

tamelijk afgevlogen waren, met zekerheid Zeller’s Lyonetia

hemargyrella, Isis 1859, p. 215, Linnaea III, p. 323, meende

te herkennen. Zeller echter, aan wien ik het beste mijner

voorwerpen ter revisie toezond, meldde mij: «Weicht zu

schr von Hemargyrella Zell. (Heinemann in der Wiener

Monatschrift 1862, p. 310) ab, als dass sie nicht alle Wahr-

scheinlichkeit für sich haben sollte, eine verschiedene Art

zu sein. HS. Fig. 816 Ignobiliella stellt meine Hemargyrella

gut vor.» Niettegenstaande deze uitspraak van den geleer-

den Lepidopteroloog en ofschoon ieder regt heeft als de beste

uitlegger zijner eigene woorden te worden beschouwd, kon

ik toch geen genoegen nemen met het ontvangen bescheid

en bleef mijne Nepticula voor Hemargyrella Zeller houden,

doch moest, omdat mijne exemplaren niet gaaf waren,

voorloopig zwijgen. In mijn gevoelen werd ik echter later

versterkt door het aantreffen van een zeer gaaf voorwerp

op de bovengenoemde vangplaats. Het ontkwam mij, doch

niet, voor dat ik duidelijk had gezien dat het niet specifiek

van mijne vroeger gevondene vlindertjes verschilde.

De zaak bleef echter rusten tot Mr. H. W. de Graaf mi]

114 NEPTICULA ZELLERIELLA NOV. SP.

in September Il. eene Nepticula bragt (waarmede hij tevens

zoo goed was mijne collectie te verrijken), die hij tot geene

der gepubliceerde soorten kon brengen en dus voor nieuw

hield. Bij nader onderzoek herkende ik hierin mijne He-

margyrella en nam mij voor op nieuw de beschrijvingen te

raadplegen.

De uitslag van mijn onderzoek bleef evenwel dezelfde.

Ik verzocht dus den heer Brants de goedheid te hebben

eene afbeelding te maken van het zeer gave voorwerp dat

de heer de Graaf gevangen had. Deze afbeelding is op de

aangehaalde plaat wedergegeven en wie haar nu met Zeller’s

beschrijving in de Isis vergelijkt, zal moeten toestemmen dat

deze op de afbeelding niet alleen volkomen past, maar ook

op geene bekende Neplicula beter. Ik schrijf hierbij Zeller’s

woorden af: 9. Hemargyrella Koll. p.98 « Grösse der vorigen

(Argyropeza Zell); die Vorderfl. zugerundet, glänzend, gelb-

lichweiss mit violettem hinteren Drittel; die Kopfhaare

gelblich; die Augendeckel weisslich. Nur 2 Exemplare bei

Gl(ogau) in Gesellschaft der Aryyropeza gefangen.» Hetzelfde

is het geval met de Hemargyrella der Linnaea (« Alis ante-

rioribus exalbidis nitidulis, apice fusco-violaceo , capillis

pallidis, antennis fuscescentibus, conchula exalbida.»)

Wie echter met mijne afbeelding en Zeller’s beschrijvin-

gen de Ignobiliella HS. fig. SIG vergelijkt, zal, niettegen-

staande Zeller’s in den aanvang medegedeelde woorden,

moeten erkennen dat Herrich-Schäfler een geheel ander

dier voor zich had. Inderdaad, het onderscheid is in het

oog loopend en zoo groot dat het onnoodig wordt om de

punten van verschil nog op te sommen. Ook de Hemargy-

rella van von Heinemann, Wien. Ent. Monatschrift 1862,

p. 310, is blijkbaar iets anders (Capillis dilute ochraceis ;

antennis maris longioribus, conchula alba; alis anterioribus

flavido-albis, nitidis, apice fuscis, fascia post medium lata,

ubrecta, subargenteu, basin versus linea subfusca terminata,

ciliis apice late albidis). Alleen het «al. ant. flavido-albis»

past; al het andere daarentegen slaat wel op de ook geci-

NEPTICULA ZELLERIELLA NOV. SP. 445

teerde Ignobiliella H.S., f. 816, doch, en speciaal het onder-

streepte, geenszins op Hemargyrella Zell. en mijne afbeel-

ding. Wel is waar plaatst von Heinemann zijne Hemar-

gyrella in de eerste afdeeling van Nepticula, «Die Franzen

der Vdfl. ohne dunkle Theilungslinie, gegen ihre Spitze

allmälig lichter werdend», terwijl Herrich-Schäffer’s afbeel-

ding eer een dier uit de tweede afdeeling voorstelt; doch

voor von Heinemann’s Bemerkungen über die Arten der

Gattung Nepticula (Wien. Monatschr. I. ce.) schijnt men op

dit kenmerk, waardoor de Neptieula’s in twee scherp ge-

scheiden afdeelingen worden gesplitst, niet genoeg te hebben

gelet. (Zie Herrich-Schäffer’s afbeeldingen der Nepticula’s.

Deze Ignobiliella H.S. en Hemargyrella von Heinem. passen

uitmuntend op gevangen exemplaren van de op beuken

levende soort, thans als Turicella H.S. bekend'), waarbij

de Regensburger Lepidopteroloog ook zijne figuur 816

teregt citeert. Zij is dus geene bijzondere soort, zoo als v.

Heinemann wil en Woeke in de laatste uitgave van zijnen

Catalogus doet voorkomen.

Moet nu echter de naam Hemargyrella aan Zeller’s, hier

afgebeelde soort worden gegeven? Ook dit niet, want die

naam is niet van Zeller afkomstig, maar zoo als deze op-

geeft van Kollar en wel uit diens Systematisches Verzeich-

niss der Schmetterlinge im Erzherzogthum Oesterreich

(Beitrag zur Landeskunde Oesterreichs 1832, vide Hagen,

Bibliogr. I, p. 430) en Zeller heeft, mijns inziens, Kollar’s

beschrijving geheel verkeerd verstaan. Ik geef haar naar

Zeller’s copie in de Linnaea: « Oecophora hemargyrella.

Grösse und Form der Nigrella; einer der kleinsten Schaben.

Kopf weiss geschöpft. Fühler weisslich, metallisch glänzend.

Vorderflügel von der Wurzel bis über die Hälfte dunkel

silberfarben , matt; hierauf folgt eine glänzende Silberbinde ;

Spitze dunkel violett. Franzen lang und weiss. Hinterflügel

1) Von Heinem. ving zijne Hemargyrella »Bei Braunschweig an Buchenstämmen

im Mai »

116 NEPTICULA ZELLERIELLA NOV. SP.

weisslich grau. In Buchenwäldern bei Wien selten in April

und Mai.» Zeller teekent aan dat «die glänzende Silber-

binde das einzige ist was Bedenken gegen meine Species

erregen könnte.» Het is wel het allervoornaamste maar

niet het eenige, en ik houd het voor niet twijfelachtig dat

hier door Kollar dezelfde dieren worden bedoeld die Herr.-

Schäffer als Ignobiliella, f. 816 afbeeldt en von Heinemann

als Hemargyrella beschrijft, namelijk niet geheel gave, ge-

vlogen hebbende exemplaren van Turicella H.S. zoo als ik

die ook meermalen heb gevonden en waar de kopharen

bleeker en het lichtere wortelgedeelte der voorvleugels meer

zilvergrijs worden dan zij bij versche, pas uitgekomen

exemplaren zijn.

Prof. Zeller moest dus eigenlijk gezegd hebben, dat de

afbeelding van Dr. Herrich-Schälfer Kollar’s Hemargyrella

goed voorstelde, doch niet zijne eigene. De slotsom van

al het voorgaande is dus dat Turicella Herr.-Sch. voortaan

Hemargyrella Kollar moet heeten ') en Zeller’s Hemargyrella

een’ nieuwen naam bekomt waarvoor ik, ter eere van mijn’

hooggeachten vriend, dien van Zelleriella voorsla.

Behalve het zeer gave, afgebeelde voorwerp van den heer

de Graaf, heb ik nog een ander gaaf exemplaar in mijne

collectie, afkomstig van von Heinemann, die het aan Dr.

Speyer als Sorbivora v. Hein. in. litt. had gezonden. Het

verschilt van het afgebeelde doordat de violette vlek aan

de voorvleugelpunt wortelwaarts afgerond is en komt dus

volkomen overeen met Zeller’s aangehaalde beschrijving in

de Linnaea.

Nepticula Zelleriella is, wanneer men gave exemplaren

voor zich heeft, eene zeer kenbare en scherp te karakte-

riseeren soort, welke, uithoofde der teekening van de franje

der voorvleugels, tot von Heinemann’s Afdeeling Il be-

hoort: «Die Franzen der Vorderflügel mit deutlicher oder

1) Zeller schijnt zijne eigene Hemargyrella te hebben vergeten, welligt door het

verloren gaan der exemplaren, en haar in later tijd met die van Kollar voor iden-

tiek te hebben gehouden. Zie ook von Heinemann, 1, e., p. 310 bij Zwricella.

NEPTICULA ZELLERIELLA NOV. SP. 147

angedeuteter Theilungslinie, dahinten, scharf abgeschnit-

ten, lichter» Verder komt zij in sectie B «Vorderflügel

ohne lichte Binde hinter der Mitte» alwaar, om hare lichte,

donker gepunte voorvleugels, eene geheel nieuwe «groep»

moet worden afgebakend, waar zij tot dus verre nog zon-

der genooten is.

De kopharen zijn onzuiver okergeel, de nekpluimpjes

en de oogdeksels geelwit even als de voorvleugels. Van

deze is de wortel en de eerste helft van voor- en binnen-

rand eenigszins donkerder, leemkleurig. Het middenge-

deelte, vooral tegen de donkere punt, is het lichtst en,

vooral bij mijn Duitsche exemplaar duidelijk blinkend,

doch volstrekt niet in die mate, dat men van een lichten

dwarsband zou kunnen spreken. De donkere punt is tegen

den vleugelwortel duidelijk violet, naar de franje toe wor-

den de schubben meer grauwbruin. Zij beslaat bij het

exemplaar van den heer de Graaf slechts een groot vierde

van den vleugel en is wortelwaarts een weinig hol, bij het

Duitsche kan men de violette punt op een derde schatten

en zij is, als boven gezegd, wortelwaarts bol. De franje

is scherp afgescheiden grijswit, ook die der lichtgrijze

achtervleugels. Onderzijde en achterlijf wat donkerder grijs,

de pooten geelwit, donkergrijs gevlekt. Sprieten langer

dan de helft der voorvleugels, niet alleen bij het inlandsche

mannetje, maar ook bij het Duitsche voorwerp dat een

wijfje is. Vleugeladeren als bij Gratiosella, de tweede tak

der middenader gevorkt. Grootte die van Marginicolella

Stainton. Mijne vroeger gevangen exemplaren vlogen des

avonds op 16 en 25 Mei in kreupelhout, dat uit eiken, po-

pulieren en ahorn bestond; het voorwerp van den heer de

Graaf is den 19° Junij 1874 op Salix repens gevangen, mede

bij ’s Gravenhage. Welligt leeft de rups op dit gewas;

het stond ook niet ver van de vliegplaats der door mij

gevangen exemplaren. Zeller had zijne exemplaren aan

espenstammen gevangen.

Rotterdam, 27 October 1874.

BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN

CALAMIA LUTOSA Hüsn.

DOOR

C..0d-. GRU BE

(Lie plaat 7, fig. a—e).

Mij in gezelschap van den heer Swierstra, Conservator

aan het museum van het genootschap Natura Artis Magistra

tot eene excursie naar een der IJdijken onzer stad bege-

vende, welker dijken wij van tijd tot tijd bezoeken, von-

den wij op een’ schoonen October-avond, behalve eene

partij rupsen van Archilonche venosa Borkh. en andere

soorten, tot ons groot genoegen eenige exemplaren van

Calamia lutosa Hübn.

Bijzonder met de vangst dezer steeds zeldzame soort in

onzen schik, onderzochten wij het terrein gedurende eeni-

sen tijd opmerkzaam, waardoor wij dien avond ruim 30

stuks konden magtig worden.

Maar wie schetst mijne vreugde, toen ik t’huis de vlin-

ders bedaard en naauwkeurig onderzocht en eene ver-

scheidenheid dezer soort in kleur en teekening, mij tot

nog toe onbekend, ontdekte.

Dadelijk sloeg ik mijne vraagbaak, «de Vlinders van

Nederland» door P. C. T. Snellen, op en ontwaarde dat

daar ook van geene verscheidenheid dezer soort gesproken

werd, zoodat ik besloot eenige afbeeldingen der vlinders

te maken en met eene korte omschrijving hiervoor aan de

BIJDRAGE TOT DE KENNIS ENZ. 119

Redactie van het Tijdschrift voor Entomologie een plaatsje

te vragen.

De kleur wisselt van zeer bleek (glanzend) geel tot bijna

bruin, sommige exemplaren met eene mooije rooskleurige

bestuiving,

sprenkeling (dit vooral bij de mannelijke exemplaren.)

De kleur van den thorax is gelijk aan die der voorvleu-

andere weder met eene zeer fijne zwarte be-

gels. Die der achtervleugels wisselt af van bijna zuiver wit

tot sterk zwart bestoven, waarbij de stippenrij bijna verdwijnt.

De stippenrijen der voorvleugels zijn bijna bij al mijne

voorwerpen enkelvoudig. Bij een enkel evenwel kan men

eene zeer flaauwe verdubbeling der tweede rij opmerken,

die zich alleen van den binnenrand tot ader 4 of 5 ver-

toont en aldaar vervloeit. De onderzijde wisselt af naar

mate de kleur der bovenzijde. De duidelijkst gekleurde

voorwerpen vertoonen tevens meestal (verg. fig. b)

eene rij pijlvlekken vóór de stippenrij of daaraan ver-

bonden.

Volgens mijne afbeeldingen heb ik mijne vlinders tot

vijf hoofdverscheidenheden gebragt, terwijl ik den voluit

geteekenden vlinder als hoofdsoort beschouw; tusschen deze

afwisselingen bevinden zich eene menigte tusschenvormen,

waardoor zij allen als ’t ware ineenvloeijen.

Volgens Guenée, Species Général, Noctuélites, die deze

soort onder den naam van Nonagria lutosa beschrijft,

komt de vlinder in Engeland vrij dikwijls voor en wisselt

aldaar zoowel in kleur als in grootte af, ook volgens de

Stett. Entom. Zeitung, waarin deze soort door den heer

Schmidt onder den naam van Bathyerga beschreven is,

wordt zij in een gedeelte van Duitschland gevonden. Ook

daar verschilt zij menigvuldig in grootte en kleur, doch

weinig in teekening.

Het spijt mij bijzonder dat ik de werken van schrijvers

als Hübner, Wood, Freyer en Herrich-Schäffer niet kan

120 BIJDRAGE TOT DE KENNIS ENZ.

raadplegen, ten einde ook volgens hunne afbeeldingen eene

betere vergelijkende beschrijving te geven. Ik vermeen

evenwel, dat de aldaar afgebeelde vlinders meest tot de

bleeke variéteit behooren.

Voor verdere naauwkeurige determinatie verwijs ik naar

het reeds genoemde werk van den heer P. C. T. Snellen.

Amsterdam, November 1874,

AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA.

(ZUID-WESTKUST VAN AFRIKA).

DOOR

C. RITSEMA Cz,

Nadat de door den heer M. G. van Woerden in Congo

verzamelde Lepidoptera en Hymenoptera in dit Tijdschrift

behandeld zijn 1), komen de Coleoptera aan de beurt.

Behalve ongeveer een zevental Diptera, die tot drie soorten

behooren (Psilopus flecus Löw, ¢ en 2, [zie Tijdschrift

voor Entomologie, 2% ser., dl. V (1870) blz. 227, pl. 9,

fig. a en b| en eene tot nu toe ongedetermineerde Orlaline-

en Dacus-soort) en het eigendom zijn van den heer F. M. van

der Wulp, behooren al de door van Woerden van Congo

overgezonden insecten tot deze drie orden.

Stond Dr. Piaget mij de Hymenoptera welwillend ter

bewerking af, de heer F. J. M. Heylaerts Jr. deed het wat

betreft de Coleoptera. Hem zij daarvoor mijn’ hartelijken

dank toegebragt.

Van Woerden’s collectie bevatte 56 Coleoptera, verdeeld

over 38 soorten, waarvan ’s Rijks Museum door ruil 13

soorten verkreeg, terwijl de heer Heylaerts eene soort

(eene Calleida) aan den heer Putzeys te Brussel afstond.

16 van de 38 soorten bleken nieuw voor de wetenschap

te zijn, en hare beschrijvingen komen, met uitzondering

van die der Curculioniden, in dit opstel voor.

1) Zie voor de eersten: Tijdschr. v. Entom., 2de ser., dl. VII (1872) blz. 1—110,

pl. 1—8, en voor de laatsten: Zijdschr. v. Entom. dl. XVII (1874) blz. 175 —211, pl. 11.

123 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

Als belangrijk voor de kennis van de geographische ver-

spreiding der Coleoptera zij hier nog vermeld, dat zich

in deze collectie een exemplaar bevond, van de over Noor-

delijk- en Midden-Europa en Westelijk-Azié , met inbegrip

van Perzié, verspreide Aphodius rufipes L., alsmede een

exemplaar van den voor zoo ver mi bekend is nog slechts

op Madagascar aangetroffen Coptops lituratus Klug.

Lijst der soorten.

Fam. Carabides.

3.,Galleidarspee® GM vce ccc, ee OO e

Fam. Paussides.

2, Paussus Woerdenn, nov. speen. ST)

Fam. Scarabaeides.

3. Aphodius rufipes L. 1»

4. Trochalus carinatus Schönh. die)

9. » chrysomelinus Gerst. 2»

6. Adoretus cinerarius De]. 2»

7. Temnorhynchus Diana Palis. 2»

S. Heterorrhina Africana Drur. var. A»

Fam. Elaterides.

9. Ischiodontusy Candezei, nov, spec. = =.) Sl

Fam. Malacodermata.

40; Luciola affimis ‚now. spec. PE 2)

14: Apalochrus nobilis Erichs. RR ck RS TR)

Fam. Tenebrionides.

12.40patrum Angolense;,Erichs.;, ue > 22 2

43. Anemia scalpturatas DOM spet, 22 essen

Fam. Cistelides.

44. Allecula (Dietopsis) Aethiopica, nov. spec. . . 2 »

Fam. Lagriides.

19. Lagria ;obscusagli 22. a lee a

16. » Heylaertsi, nov. spec. 2»

5 D

Eee

VI VI DI N IN

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA.

Fam. Oedemerides.

. Ananca phthisica, nov. spec.

Fam. Curculionides.

. nov: gen. et nov. spec.

. nov. gen. el nov. spec.

. Baridius nov. spec ?

Fam. Cerambicides.

. Coptops lituratus Klug.

. Ceroplesis bieincta F.

Fam. Chrysomelides.

groep Criocerini.

. Lema armata F.

>» laevicollis, nov. spec.

groep Clythrini.

Clythra (Gynandrophthalma) Woerdenii, nov.

Specs.

eroep Eumolpini.

. Rhyparida nigrolimbata, nov. spec.

eroep Chrysomelini.

. Entomoscelis cincta Oliv.

groep Gallerucini.

Galleruca (Adorium) typographica, nov. spec. .

» (Rhaphidopalpus) delata Erichs.

» (Calomicrus) intermedia, nov. spec. .

» ( » ) foveata Oliv.

» ( » ) irregularis, nov. spec. .

groep Halticini.

. Haltica (Podagrica) dilecta Dalm.

groep Hispini.

. Hispa distincta, nov. spec.

Fam. Endomychides.

. Ancylopus graphicus Gorh.. .

D => >

—

124 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

36. Danae Senegalensis Gerst. ; ex:

Fam. Coccinellides.

37. Cydonia lunata F. war. yulpına FN ae. >

ac. Rodolia vermiculata Thoms. …

1. Calleida spec?

Deze kever berust in de collectie van den heer Putzeys

te Brussel. Het is mij niet gelukt den naam der soort te

weten te komen.

2. Paussus Woerdenii, nov. spec.

Deze soort, die eene zeer gestrekte gedaante bezit, be-

hoort tot Westwood’s sectie B (prothorax subcontinuus) en

is zeer na verwant aan Paussus selosus van genoemden

Schrijver (Proceedings of the Linnean Society of London,

19 June 1849, p. 60, en Thesaurus Entomologicus Oxoniensis,

p- 95, pl. 19, fig. 4 en Aa).

Hare lengte bedraagt 8 mm. De sprieten, kop, pro-

thorax en pooten zijn donker roodbruin, het meso- en

het metasternum als ook de onderzijde van het achterlijf

licht geelbruin, terwijl het pygidium de kleur der pooten

bezit. De dekschilden zijn lichter en minder roodbruin

van kleur dan kop en prothorax.

De kop is vrij sterk platgedrukt en vertoont, behalve

een fijn en onbehaard doorntje tusschen de oogen, niets

bijzonders; het gedeelte dat vóór het bedoelde doorntje

ligt, is met dooreengemengde fijne en grove puntjes digt

bedekt (zeer fijn gechagrineerd); achter het doorntje be-

speurt men slechts fijne puntjes; de oogen zijn groot en

puilen sterk uit. De sprieten zijn op het voorhoofd on-

middellijk naast elkander geplaatst, zoodat er geene ruimte

tusschen open blijft. Zij komen zeer sterk overeen met

die van Paussus setosus Westw.; de knods, die evenals bij

de genoemde soort overlangs door eene scherpe kiel om-

geven is en parallel loopende zijden heeft, is echter iets

meer gedrongen van vorm, en de kegelvormige tand waarin

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 125

de scherpe achterrand aan de basis uitloopt, min of meer

gespleten; de eerste geleding is kort en dik, en zeer digt

met grove puntjes bedekt; de knods echter is wel zeer

digt, maar uiterst fijn bestippeld, en draagt verspreide korte

witte borstelhaartjes, die men ook op de geheele rugzijde

van het insect waarneemt; langs den scherpen achterrand

van de knods komt eene ri) grove goudglanzige haartjes voor.

De prothorax is smaller dan de kop met de oogen, en

evenals de kop door de fijne en digte bestippeling zonder

glans; het voorste en breedste gedeelte is door den naar

achteren uitgebogen dwarschen indruk breed hartvormig,

en door eene naauwelijks merkbare, van voren gladde en

van achteren ingedrukte langsstreep in tweeën gedeeld;

het smallere achterste gedeelte vertoont op het midden

een’ breeden overlangschen indruk, die aan de basis begint

en aan een’ flaauwen dwarschen indruk even voor den

achterrand eindigt.

De pooten zijn lang en dun, glanzend doch met ver-

spreide puntjes waarin een borstelhaartje ontspringt, be-

dekt; van de tarsen, die ongeveer zoo breed zijn als de

scheenen, is het eerste lid klein, het tweede, derde en

vierde onderling gelijk, het laatste bijna zoo lang als de

drie voorgaanden te zamen; de scheenen der achterpooten

zijn van twee eindsporen voorzien.

De dekschilden zijn glanzend, en nemen naar achteren

slechts zeer weinig in breedte toe; zij zijn bedekt met

fijne puntjes waarin een wit haartje ontspringt.

Het meso- en het metasternum is glad en glanzend, en

van slechts weinige en fijne puntjes voorzien; over het

midden van het metasternum neemt men ook eene fijne

langsstreep waar. De buikzijde van het achterlijf is glad

en glanzend, en met fijne verspreide puntjes bedekt; op

het laatste segment, dat langer is dan de beide voor-

gaanden te zamen, is de bestippeling, vooral aan de zijden,

aanmerkelijk digter; het pygidium is niettegenstaande de

grove bestippeling glanzend.

126 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

Van deze soort zond van Woerden, wiens naam ik aan

haar gegeven heb, slechts één exemplaar over, dat zich

tegenwoordig in ’s Rijks Museum te Leiden bevindt.

3. Aphodius rufipes Linnaeus, Fauna Suecica I, p. 1395

n°. 403 (Scarabaeus). — Mulsant, Histoire na-

turelle des Coléoptères de France. Lamellicornes.

p. 271 (Acrossus). — Erichson, Natwrgeschichte

der Insecten Deutschlands. Coleoptera. Bd. III,

S. 892, n°. 68. — von Harold, Berliner Ento-

mologische Zeitschrift. Jahrg. VI (4862). S. 390,

n°. 45. — Redtenbacher, Fauna Austriaca.

Käfer, 3° Aufl. Bd: 1, >. 468.

Het eenige exemplaar dat zich in deze collectie bevond,

en dat het eigendom is gebleven van den heer Heylaerts,

is 11 mm. lang en 5 mm. breed, en heeft kop en borst-

stuk donkerder van kleur dan de dekschilden, die choco-

ladekleurig zijn. Slechts door de meer bruine kleur der

pooten, die mij aan de variëteit Brunnipes, Steven 1. |

doet denken, wijkt het van de type af.

Volgens von Harold (I. ec.) is Aphodius rufipes L. over

Noordelijk- en Midden-Europa, en Westelijk-Azie met inbe-

grip van Perzië verspeid. De aanwezigheid in Congo doet ech-

ter eene veel grootere geographische verbreiding vermoeden.

4. Trochalus carinatus Schönherr, Synonymia Inseclorum.

Bd. 1, 3ter Theil. Appendix, S. 98, n°. 196

(Melolontha). — Burmeister, Handbuch der

Entomologie. Bd. IV, 2te Abth. S. 162.

Van deze soort zond van Woerden slechts één exem-

plaar over, dat zich in de collectie van den heer Heylaerts

bevindt. ’s Rijks Museum bezit van haar twee exemplaren

van den Senegal afkomstig.

5. Trochalus chrysomelinus Gerstaecker, Archiv für Na-

turgeschichte. Jahrg. XXXHI, Bd. LS. 43,

n°. 77, — id. Die Gliederthier-Fauna des Sansibar-

Gebietes. S. 117, n°. 128.

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 127

De beide exemplaren die ik voor mij heb en die het

eigendom zijn van den heer Heylaerts, zijn kleiner dan de

door Gerstaecker t. a. pl. beschrevenen, daar een van

hen 8 mm., het andere nog iets minder lang is. Het

kleinste voorwerp is roestbruin, aan de onderzijde iets

lichter; het grootste is zwart, met uitzondering van den

achterrand der dekschilden, het middelste gedeelte van

het mesosternum, het achterlijf en de pooten, welke deelen

donkerbruin gekleurd zijn; het laatste achterlijfsseement

is echter helderder van kleur dan de vorigen. Voor het

overige stemmen beide exemplaren met elkander overeen,

en beantwoorden zeer goed aan Gerstaecker’s beschrijving. —

De beide exemplaren van Gerstaecker waren in het laatst

van October aan het Jipe-meer gevangen.

6. Adoretus cinerarius Dejean, Catalogue des Coléoptères.

9° éd. p. 174 (Trigonostoma). — Burmeister,

Handbuch der Entomologie. Bd. IV, 1% Abth.

D. 470g me. 17.

Volgens den Catalogus Coleopterorum van Gemminger en

von Harold (tom. IV, p. 1235) behoort deze soort den

naam te drageri van Adorelus umbrosus F. en is voorts

synoniem met Adoretus bufo Dej., compressus Weber, hir-

tellus Casteln., luleipes Casteln., mundanus Bug., mutabilis

Hombr. et Jacq. en stupidus Wiedem., terwijl A. femoratus

Casteln. eene variéteit van haar zou zijn.

°s Rijks Museum bezit van deze soort onder den hier

aangenomen naam, behalve een der beide exemplaren van

van Woerden (het andere is het eigendom gebleven van

den heer Heylaerts), twee exemplaren van den Senegal.

7. Temnorhynchus Diana Palisot de Beauvois, Insectes

recueillis en Afrique et en Amérique p. 4. Coléo-

pteres pl.1, fig. 4 (Scarabaeus). — Burmeister,

Handbuch der Entomologie. Bd. V.S. 182, n°. 2. —

Boheman, Insecta Caffrariae. tom. II. p. 5,

n°. 675. — Gerstaecker, Die Gliederthier- Fauna

des Sansibar-Gebietes. p. 107, n°. 109.

128 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

Syn. Coptorhinus Antiochus, Dejean, Catalogue des

Coléoptères. 3° éd. p. 168.

Van deze soort zond van Woerden een paartje over,

dat aan den heer Heylaerts behoort. ’s Rijks Museum bezit

van haar één d en twee 99 eveneens van Congo, en een

grooter en donkerder gekleurd 3 van het meer zuidelijk

gelegen Mossamedes.

S. Heterorrhina Africana Drury, Illustrations of Exotic In-

sects. vol. IL p. 54. pl. 30, fig. 4 (Scarabaeus). —

Schaum, Annales de la Société Entomologique

de France. 2° sér. tom. 7 (1849). p. 249. —

Bates, Transactions of the London Entomological

Society for 1870. p. 529.

Het voorwerp dat zich in deze collectie bevond, behoort,

te oordeelen naar den gelen zoom der dekschilden, tot de

naar het schijnt in Neder-Guinea te huis behoorende

variëteit G van Schaum. De gele kleur van den zoom

strekt zich echter, doch in een’ iets minder helderen tint,

zoodanig uit over de dekschilden, dat deze slechts op de

schouders en op het achterste gedeelte de typische groene

kleur behouden hebben; zij vertoonen niettemin over

hunne geheele oppervlakte een’ fraai groenen weerschijn ;

het schildje is prachtig vuurglanzig, terwijl ook de kop,

de thorax en de geheele buikzijde van den kever eenigszins

in dien gloed deelen.

’s Rijks Museum bezit van de hier beschreven prachtige

variëteit een voorwerp, waarvan echter geen naauwkeuriger

vindplaats dan Afrika bekend is.

9. Ischiodontus Candezei, nov. spec. 1).

De lengte dezer soort bedraagt 15, de breedte 35 mm.

Zij is glanzend bruin van kleur, en vrij digt bedekt met

korte bruinachtig grijze haren. De sprieten zijn kort,

daar zij niet tot aan de achterhoeken van den prothorax

1) Zie ook voor de beschrijving dezer soort: the Entomologist’s Monthly Maga-

zine vol. X (March, 1874) p. 223.

L-

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 129

reiken; hunne geledingen zijn fijn en digt behaard en

bovendien van eenige langere haren voorzien; de derde

geleding heeft den vorm en ten naastenbij de grootte van

de vierde. De prothorax is zoo lang als breed, naar voren

versmald, terwijl de zijden een weinig gebogen zijn; hij is

behalve aan het voorste gedeelte slechts weinig gewelfd,

tamelijk digt met puntjes bedekt, die welke op de zijden

voorkomen zijn genaveld; de achterhoeken zijn naar ach-

teren gerigt, kort, scherp en gekield. De dekschilden zijn

zoo breed als de prothorax, en minstens twee en een half

maal zoo lang, op het voorste gedeelte evenwijdig, naar

achteren flaauw boogvormig versmald en een weinig toe-

gespitst; zij zijn gewelfd en met diepe van puntjes voor-

ziene langsstrepen bedekt. De kleur der buikzijde en van

de pooten is dezelfde als die van de rugzijde.

Deze soort, door mij naar Dr. E. Candèze benoemd,

behoort in de onmiddellijke nabijheid van J. ovalis Cand.

geplaatst te worden, van welke soort zij overigens door

eenige belangrijke kenmerken afwijkt. De heupen der

achterpooten zijn slechts in geringe mate hoekig, en in

dit opzigt maakt zij een’ overgangsvorm uit tusschen de

geslachten Ischiodontus en Psephus Cand.

Van Woerden's collectie bevatte van deze soort slechts

een enkel exemplaar dat aan den heer Heylaerts behoort.

Ik heb mijne determinatie aan het oordeel van den heer

Candèze onderworpen.

40. Luciola affinis, nov. spec.

Deze soort is verwant aan Luciola discicollis Lap. (Annales

de la Société entomologique de France. 1833, p. 147, n°. 2)

en nog meer aan Luciola linearis Gerst. (Die Gliederthier-

Fauna des Sansibar-Gebietes, S. 152, n°.196), welke laatste

zij slechts weinig in grootte overtreft, daar zij 8 à 9 mm.

lang is. Evenals de beide genoemde soorten behoudt zij

over hare geheele lengte dezelfde breedte.

De kop is zwart, tusschen de oogen flaauw uitgehold,

130 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

glanzend, en digt met puntjes bedekt; de bovenkaken zijn

geelachtig bruin, de palpen vaalzwart; de digt met graauwe

haartjes bedekte sprieten zijn zwart, de onderzijde der

beide eerste geledingen evenwel vuilbruin. De prothorax

is breeder dan lang, aan den eenigszins opgebogen voorrand

bijna regelmatig afgerond, aan den achterrand gegolfd,

met vri) sterk uitspringende, naar beneden gebogen hoeken;

de digt met fijne puntjes en graauwe haartjes bedekte rug-

zijde (pronotum) is oranje-rood, met eene van voren breed

afgeronde zwarte vlek, die zich tot digt aan den voor- en

achterrand uitstrekt, doch van de zijranden verder verwij-

derd blijft; de buikzijde van den thorax is meer geel van

kleur en minder behaard, terwijl het metasternum op het

midden zwart gekleurd is. Van de pooten zijn de heupen,

het eerste drievierde gedeelte der dijen en de klaauwtjes

der tarsen geel, het overige is vaalzwart, het midden der

scheenen echter een weinig gebruind. Het schildje is drie-

hoekig, digt met fijne puntjes bedekt en oranje-rood. De

binnen-, achter- en buitenrand der dekschilden, alsook

de omgeslagen zoom, zijn vuilgeel; langs den buitenrand

is de gele zoom breeder dan langs den binnenrand of

sutuur; het overige gedeelte der dekschilden is vaal-

‘zwart. De dekschilden zijn met graauwe haartjes en met

puntjes die min of meer in elkander vloeijen digt bedekt,

terwijl men over het midden en tusschen het midden

en de sutuur eene gladde, flaauw verheven langsstreep

opmerkt; een spoor van eene dergelijke streep komt ook

tusschen het midden en den buitenrand voor. Op de buik-

zijde van het achterlijf zijn de vier eerste segmenten zwart,

de drie eersten echter met oranje-rooden achterrand, de

beide laatste segmenten geelachtig wit; op de rugzijde

schijnt het achterlijf geheel zwart te zijn, met uitzondering

van het oranje-roode laatste segment.

Van Woerden’s collectie bevatte van deze soort twee

exemplaren; een dezer bevindt zich in de collectie van

'sRijks Museum, het andere in die van den heer Heylaerts.

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 131

11. Apalochrus nobilis Erichson, Beitrag zur Insecten-

Fauna von Angola, in: Archiv für Naturgeschichte.

ger Jahrg. (1843). Bd. I, S. 226, n°. 41.

Van deze soort zond van Woerden één mannetje over,

dat zich in de collectie van den heer Heylaerts bevindt.

12. Opatrum Angolense Erichson, Beitrag zur Insecten-

Fauna von Angola, in: Archiv für Naturgeschichte.

9 Jahre. sista). Bor Sn 247. nt 89.

De vier tot deze soort behoorende individuen zijn door

den heer Miedel te Luik, die zich tegenwoordig met eene

monographische bewerking van het geslacht Opatrum bezig

houdt, met de type uit het Berlijnsche Museum vergeleken.

'sRijks Museum te Leiden was in het bezit gekomen van

twee dezer voorwerpen, doch heeft er een aan den heer

Miedel afgestaan; de beide anderen zijn het eigendom van

den heer Heylaerts gebleven.

13. Anemia sculpturata, nov. spec.

Lang 7, breed 4 mm. — Tamelijk glanzend, zwart;

sprieten, palpen en tarsen helder roodbruin, dijen en

scheenen zeer donker bruin. De kop zeer digt bedekt met

diepe puntjes, die aan de zijden in eene overlangsche rig-

ting eenigszins ineenvloeijen; het kopschild op het midden

van den voorrand diep uitgesneden. Het pronotum ruim

tweemaal zoo breed als lang, regelmatig gewelfd; de zijden

gebogen, onmiddellijk voor den regt afgesneden achterrand

bijna onmerkbaar ingesnoerd, waardoor de hoeken een

weinig uitsteken; de vooruitspringende hoeken aan weder-

zijde van den voorrand stomp; zijranden en achterrand

eenigszins opgebogen, de voorrand ter wederzijde en de

zijranden geheel met lange bruingele haren bezet; de ge-

heele oppervlakte zeer digt en gelijkmatig met puntjes be-

dekt, langs het middengedeelte van den voorrand evenwel

eene smalle gladde lijst; het scutellum is min of meer

hartvormig en met slechts enkele puntjes bedekt. De dek-

schilden zijn niet of slechts zeer weinig breeder dan de

132 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

thorax, minder met puntjes dan wel met cene min of meer

schelpachtige sculptuur bedekt, de voorrand niet regt, maar

op het midden eenigszins naar achteren gebogen, de zij-

randen evenals die van den prothorax met lange bruingele

haren bezet. Dergelijke haren neemt men voorts aan de

pooten (vooral aan de voorzijde der dijen) alsook tusschen

de heupen van het eerste paar waar. De scheenen zijn

aan het eind sterk verbreed (aan het voorste paar is deze

verbreeding het sterkst en gaafrandig, aan de beide laatste

paren echter stomp zaagtandig of liever gekarteld) en op

het midden van den buitenrand van een’ sterken tand

voorzien; het gedeelte tusschen dezen tand en de knie is

aan het voorste paar met zes kleine tandjes gewapend,

waarvan de drie ondersten het meest in het oog loopen,

aan de beide andere paren is dit gedeelte eens of twee-

maal ingesneden; schuins over de voorzijde der scheenen

van de beide laatste pootenparen , bemerkt men nog, ter

hoogte van den tand op het midden, eene zaagtandig gewa-

pende kiel. De onderzijde van den thorax is met verspreide

bruingele haren en digt met fijne puntjes bedekt; op het

midden van het metasternum zijn deze puntjes grover en

meer verspreid geplaatst; ook de onderzijde van het ach-

terlijf draagt verspreide bruingele haren; het laatste seg-

ment is digt met puntjes bedekt, de overige segmenten

vertoonen er slechts eenigen op de voorste helft.

Het exemplaar, waarnaar deze beschrijving genomen is,

behoort aan den heer Heylaerts.

14. Allecula (Dietopsis) Aethiopica, nov. spec.

Het bezit van eene betrekkelijk groote lamel aan de

onderzijde van de voorlaatste geleding van alle tarsen, en

eene dergelijke aan het derde lid van de beide voorste

paren, de grootte van de derde geleding der sprieten in

verhouding tot de vierde (de derde is nl. slechts zeer weinig

langer dan de vierde) en die van het eerste lid der voor-

tarsen in verhouding tot het tweede en derde te zamen (het

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 133

eerste is driehoekig en korter dan de som der beide vol-

genden), heeft mij doen besluiten de hier te beschrijven

soort in het ondergeslacht Dielopsis Sol. (de Castelnau,

Histoire naturelle des Insectes Coléoptères, tom. Il, 1” part.

p. 243, en Lacordaire, Genera des Coléoptères, tom. V, 2”

part. p. 503) te rangschikken.

De lengte bedraagt 5, de breedte 2,25 mm. De kleur

is licht roodbruin, op de buikzijde helderder dan op de

rugzijde, welke laatste digt met fijne, geelachtige haartjes

bedekt is; de oogen, de groef daartusschen, de sprieten

te beginnen met de vijfde geleding, als ook de zijden en

de twee laatste segmenten van het achterlijf zijn zwart of

zwartachtig. De kop is met fijne puntjes digt bedekt en

tusschen de oogen van een’ dwarschen indruk voorzien.

Van de sprieten, die iets korter zijn dan de halve ligchaams-

lengte en onder een’ opstaanden rand zijn ingeplant, is de

tweede geleding klein, de derde een weinig langer dan de

vierde, de overigen, die behalve de eironde laatste geleding

naar het einde merkbaar breeder worden, van ongeveer

gelijke lengte. De prothorax is bijna halfcirkelvormig, aan

den voorrand echter eenigszins afgeplat, de achterrand is

driemaal gegolfd, en wel ter wederzijde van het schildje

breed en op het midden tegenover het schildje smal, ter-

wijl de uitstekende hoeken de schouders eenigszins om-

vatten; het pronotum is zeer digt met fijne puntjes bedekt,

en vertoont ter wederzijde van het schildje aan den ach-

terrand een’ flaauwen indruk. Het schildje is breed drie-

hoekig met gebogen zijden en digt met puntjes bedekt;

de dekschilden zijn overlangs gestreept, de strepen met

grove, de tusschenruimte met fijne puntjes bedekt. De

onderzijde van den kever is digt bedekt met puntjes, die

op het sternum grover zijn dan op het achterlijf. Van de

pooten zijn de scheenen en de tarsen donkerder van kleur

dan de dijen; de voorlaatste geleding van alle tarsen en

het derde lid der beide voorste paren is aan de onderzijde

van eene lamel voorzien; aan de voortarsen is het eerste

134 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

lid driehoekig en kleiner dan het tweede en derde te

zamen; de klaauwtjes der tarsen zijn met zes of zeven

tandjes gewapend.

Van de twee door van Woerden overgezonden exemplaren

bezit ’s Rijks Museum er een, de heer Heylaerts het andere.

15. Lagria obscura Fabricius, Entomologia systematica. tom.

I, pars 2. p. 79. — id., Systema Eleutheratorum. tom.

II, p. 70. — Klug, Bericht über eine auf Madagascar

veranstaltete Sammlung von Insecten aus der Ord-

nung Coleoptera. p. 99, n°. 148.. — Fairmaire,

Annales de la Société entomologique de France.

1869. p. 241.

Van deze soort zond van Woerden een paartje over. Het

wijfje bevindt zich in de collectie van den heer Heylaerts,

het mannetje in ’s Rijks Museum.

16. Lagria Heylaertsi, nov. spec.

? Syn. Lagria violacea !), Westermann i. |. Dejean,

Catalogue des Coleopteres, 3° éd. p. 237.

De lengte van deze gevleugelde soort bedraagt 8 mm.

De kop, de eerste geleding der sprieten, de thorax, het

schildje en de pooten zijn zeer donker staalblaauw, de

monddeelen en de sprieten (met uitzondering van de

eerste geleding) zwart , de onderzijde van den kever

glanzend zwart, een weinig in het blaauwe spelende. De

kop is met grove puntjes digt bedekt en draagt ver-

spreide lange witte haren; tegen den prothorax is hy

eenigszins versmald. De sprieten hebben iets meer dan

de halve ligchaamslengte; de vier eerste, eenigszins glanzige

geledingen dragen verspreide lange witte haren; de vijfde

en volgenden zijn zeer digt met fijne puntjes bedekt en

1) Onder dezen zelfden naam is door Palisot de Beauvois (Inseeies recueillis en

Afrique et en Amérique p. 141. Coléoptères pl. 30 4 fig. 4) eene Lagria-soort (van

de onze verschillend) uit het koningrijk Oware afkomstig beschreven, voorafgegaan

door de beschrijving van eene andere soort, Lagria testacea, van dezelfde plaats.

Beide soorten zal men te vergeefs in den Catalogus Coleopterorum van Gemminger

en von Harold zoeken.

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA, 199

dofzwart; de eerste geleding is dik, bijna cylindrisch, de

tweede is half zoo lang, de derde iets langer dan de

eerste, de vierde wederom even lang als de eerste; de

vijfde tot tiende zijn kort en naar het einde verbreed, dat

vooral aan de onderzijde van de zesde en zevende geleding

het geval is; de laatste geleding is zoo lang als de drie

voorgaanden te zamen, bijna cylindrisch, doch naar het

stomp toegespitste einde eenigszins dikker wordende; ook

is zij flaauw naar binnen gebogen. De prothorax is een

weinig smaller dan het breedste gedeelte van den kop,

cylindrisch en meer lang dan breed; de zijden zijn gegolfd

en wel zóó, dat zij op de eerste helft naar buiten, op de

tweede naar binnen gebogen zijn; hij is digt met grove

puntjes en spaarzaam met lange witte haren bedekt; op

het sternum is de bestippeling uiterst fijn en op het

metasternum zeer verspreid; het schildje is half eirond

en digt met puntjes bedekt. Van de pooten zijn de dijen

en de scheenen tamelijk digt met witte, de onderzijde

der tarsen zeer digt met bleek goudglanzige haren bezet.

De dekschilden zijn aan de basis ongeveer tweemaal zoo

breed als de prothorax, en nemen naar achteren een

weinig in breedte toe; zij zijn roodpaars van kleur, fraai

koperglanzig en digt met grove puntjes bedekt; de fijne

witte haren die er op voorkomen zijn korter dan die van

kop en thorax. De buikzijde van het achterlijf is met

verspreide en uiterst fijne puntjes bedekt. i

Van Woerden’s collectie bevatte van deze soort twee

mannetjes; een daarvan berust in ’s Rijks Museum, het

andere bij den heer Heylaerts, wiens naam ik aan deze

soort gegeven heb. Zij moet na verwant zijn aan Lagria vestita

Casteln. (Histoire naturelle des Insectes Goléoptères. tom. II

p. 256, n°. 5) van den Senegal en de kust van Guinea,

welke volgens Gemminger en von Harold’s Catalogus Cole-

opterorum (tom. VII, p. 2076) synoniem is met de gelijk-

namige soort van Dejean (Catalogue des Coléoptéres 3° éd.

p. 237) van de Kaap de Goede Hoop, ja ik zou haar voor

136 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

het mannetje van deze soort gehouden hebben, had niet

de Castelnau in zijne beschrijving gezegd «D’un beau bleu

violet», terwijl de kleur van mijne soort zeer donker

staalblaauw is.

17. Ananca phthisica, nov. spec.

Lengte 8, breedte in de schouders 2,5 mm. Het geheele

insect is met zeer fijne witte glanzige haartjes bedekt. De

kleur is bleek vuilgeel, met een’ aan de binnenzijde

zacht uitvloeijenden donkergrijzen band over de buitenste

helft der dekschilden. Het uiteinde der bovenkaken en

de oogen zijn zwart. De bovenlip en het kopschild zijn

met verspreide fijne puntjes bedekt. Op het overige ge-

deelte van den kop is de bestippeling tamelijk digt, op den

thorax zeer digt; over het midden van dezen laatsten

loopt eene vooral op het midden duidelijk zigtbare gladde

streep, aan wederzijde waarvan op het breedste (het

voorste) gedeelte van den thorax een groote ronde indruk

voorkomt. De dekschilden zijn uiterst fijn bestippeld, en

met vier slechts zeer weinig verheven langsribben voorzien,

waarvan de beide binnensten duidelijk, de beide buitensten

echter bijna niet in het oog loopen; de bovenbedoelde

grijze band ligt tusschen de tweede en vierde van deze

ribben, en strekt zich niet volkomen tot aan het eind der

dekschilden uit. De buikzijde van het achterlijf is bruin-

achtig, terwijl de sporen der scheenen en de klaauwtjes

der tarsen donkerbruin zijn.

Het mannetje waaraan ik deze beschrijving ontleende, is

het eigendom van den heer Heylaerts.

18. Eene Curculionide, tot een aan het geslacht Sideroduc-

tylus Schönh. verwant nieuw genus behoorende.

19. Eene Curculionide, waarvoor, evenals voor het vorig

nommer, een nieuw geslacht in de buurt van Siderodac-

tylus moet worden opgerigt,

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 137

20. Baridius nov. spec. ? !)

91. Coptops lituratus Klug, Bericht über eine auf Madu-

gascar veranstaltete Sammlung von Insecten

aus der Ordnung Coleoptera. S. 118, n°. 191.

Tab. V. fig. 4 (Lamia). — Fairmaire, Annales

de la Société entomologique de France. 5° ser.

ioms:T. p. 67.

Syn. Coptops Goudoti, Dupont. Dejean, Catalogue des

Coléoptères. 3° éd. p. 371.

Van deze soort, die zoo ver ik weet tot dusver slechts

van het eiland Madagascar bekend was, en die door

Dejean (Catalogue des Coléoptères, 3° éd. p. 370), Sturm

(Catalog meiner Käfer-Sammlung 1843, S. 258) en Coquerel

(Voyage à Madagascar par A. Vinson. Annexe CG, p. 16) in

het geslacht Crossotus Serv. wordt geplaatst, bevatte van

Woerden’s collectie één voorwerp, dat aan den heer Hey-

laerts behoort.

22. Ceroplesis bicincta Fabricius, Supplementum Entomo-

logie Systematico, p. A45.— id., Systema Eleu-

theratorum, tom. II, p. 296, n°. 80 (Lamia). —

Bates, Transactions of the Entomological Society

of London. 1870. p. 530.

Syn. Cerambyx continuus Olivier, Entomologie, tom.

EY (ues 67), p. 123 pl. 23, fig. AUT

volg. Lacordaire

Cerambyx orientalis Herbst. (Genera des Coléo-

» caffer Thunberg. (ptéres, tom. IX, prt.

da pi 429, noted,

» Herbsti Gmelin. Linnaeus, Systema

Naturae, éd. XIII, tom. I, pars 4, p. 1827.

Van deze soort zijn door van Woerden twee exemplaren

overgezonden, waarvan een zich in de collectie van’s Rijks

1) Daar van Woerden’s collectie van n°. 18 en 19 slechts een enkel exemplaar,

en van n°. 20 slechts één tamelijk gaaf en één zeer beschadigd exemplaar bevat,

acht ik het, vooral ook op aanraden van mijn’ vriend den Curculioloog W. Roelofs,

aan wiens oordeel ik mijne determinatie van deze nommers heb onderworpen, raad-

zaam, hunne beschrijving voorloopig achterwege te laten. De voorwerpen berusten in

de collectie van den heer Heylaerts.

138 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

Museum, het andere zich in die van den heer Heylaerts

bevindt.

23. Lema armata Fabricius, Systema Eleutheratorum,

tom. I, p. 472, n°. 5. — Dejean, Catalogue

des Coléoptéres. 3° éd. p. 386. — Lacordaire,

Monographie des Coléoptéres subpentamères de

la famille des Phytophages. tom. I, p. 327, n°. 20.

Syn. Crioceris Senegalensis Olivier, Entomologie, tom.

VEC. 04) ep 7307 pl tear:

Een exemplaar dat aan den heer Heylaerts behoort.

24. Lema laevicollis, nov. spec.

Ten naauwste verwant aan Lema armata F., doch van

deze door de volgende kenmerken te onderscheiden: iets

breeder van vorm en achter de schouders eenigszins zamen-

geknepen, zoodat de schouders sterker uitpuilen; de

sprieten langer en dunner; de beide voorhoofdsknobbels

slechts met zeer weinig puntjes bedekt; op de rugzijde

van den prothorax ontbreekt de dwarsgroef even achter

de basis, terwijl de puntjes van de langsstreep over het

midden fijner zijn en meer verspreid staan; evenals op

deze langsstreep schemert ook op de met puntjes bedekte

plaatsen aan weerszijde van de basis eenig zwart door;

voorts blijven op het einde der dekschilden de in de

langsgroeven voorkomende puntjes geheel op zich zelf

staan en vloeijen niet ineen, hetgeen aan de bestippeling

dezer deelen een regelmatiger aanzien geeft; ten slotte is

ook de bestippeling der buikzijde van het achterlijf fijner

en meer verspreid.

Slechts een enkel voorwerp, dat het eigendom van

's Rijks Museum geworden is, bevond zich in deze collectie.

25. Clythra (Gynandrophthalma) Woerdenii, nov. spec.

Wat de kleur betreft komt deze soort volkomen overeen

met de var. A van Lacordaire’s G. atripennis (Mon. Col.

subpent. tom. II, p. 270, n°, 16), doch is van deze ge-

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA, 139

makkelijk te onderscheiden, doordien de kop tot aan de

oogen in den thorax teruggetrokken en de thorax breeder

dan lang is, terwijl ook de puntjes op de dekschilden in

rijen geplaatst zijn.

De lengte van het wijfje (het mannetje is mij niet bekend)

bedraagt 5 mm. De kleur van den kop, den thorax, het

scutellum, de geheele onderzijde en de pooten is rood (de

onderzijde en de pooten echter wat bleeker), die van de

sprieten, oogen en dekschilden zwart, de eersten evenwel

met uitzondering van de vier eerste geledingen en den

rugkant van de drie volgenden, de laatsten met uitzonde-

ring van eene dubbel boogvormig uitgesneden kleine vlek

aan het uiteinde, hetgeen alles vuilgeel is; voorts is het

eind der bovenkaken en van de tarsklaauwtjes zwart. De

kop, die tot aan de oogen in den thorax teruggetrokken

is, is glad en glanzend, en op het aangezigt met enkele

zeer verspreid staande puntjes bedekt; langs den bovensten

oogrand en op het midden van het voorhoofd en den schedel

neemt men een’ indruk waar; die op het voorhoofd is

diep en rond, en met puntjes voorzien, die op den schedel

eveneens rond doch zeer klein; de oogen zijn digt bij de

basis smal uitgesneden, het kopschild op het midden van

den voorrand diep, bijna driehoekig. Het pronotum is

glad en glanzend, ter wederzijde van het schildje een

weinig ingedrukt, naar voren versmald, met afgeronde

zijden, en ongeveer half zoo lang als van achteren breed;

langs den gegolfden achterrand komen eenige grove puntjes

voor; het naar achteren opgewipte scutellum heeft den

vorm van een driehoek met afgesneden top en is glad en

glanzend. De dekschilden zijn achter het midden een

weinig verbreed; zij zijn glad en glanzend, en met uiterst

fine, in langsrijen geplaatste puntjes bedekt, die echter

op het laatste gedeelte bijna geheel verdwijnen; ter weder-

zijde van de basis van het scutellum komen op de dek-

schilden eenige grove puntjes voor. Het meso- en het

metasternum, alsook de buikzijde van het achterlijf is,

140 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

hoewel niet zeer digt, met korte geelachtige haartjes be-

dekt. Het laatste achterlijfssegment vertoont op het midden

der buikzijde een’ overlangschen diepen indruk.

Het bovenbeschreven voorwerp behoort aan den heer

Heylaerts.

26. Rhyparida nigrolimbata, nov. spec.

Deze soort is licht bruingeel van kleur, kop, thorax en

pooten eenigszins helderder bruin; de dekschilden zijn

ieder op zich zelf smal (onmiddellijk achter de schouders

plotseling breed en vervolgens naar achteren weder lang-

zaam versmallend) met zwart omzoomd, het laatste vierde

gedeelte evenwel uitgezonderd; ook het meso- en het me-

tasternum , alsmede de buikzijde van het achterlijf zijn zwart;

de heupen en trochanters van de beide laatste pootenparen

en de achterrand van de segmenten van het achterlijf zijn

donkerbruin.

De kop, die tot aan de oogen in den thorax teruggetrok-

ken is, is glad en glanzend, en met verspreide puntjes

bedekt, die op het kopschild grover zijn en daardoor meer

in het oog loopen; voorts komt op het voorhoofd eene zeer

fijne en korte langsgroef voor; de bovenkaken en de oogen

zijn zwart, de laatsten op het midden niervormig uitgesneden;

de sprieten zijn lang en dun, naar het einde slechts weinig

dikker wordende en van enkele verspreid staande haren

voorzien; het uiteinde der vijf laatste geledingen is don-

kerder van kleur dan het overige gedeelte. De thorax is

zeer glad en glanzend, sterk gewelfd en naar voren eenigs-

zins versmald; hij is smaller dan de basis der dekschilden.

Deze laatsten zijn ieder met dertien rijen grove puntjes be-

dekt; de eerste rij is kort, de negende en tiende ontsprin-

gen tusschen het eind van den schouderknobbel en het

midden der dekschilden uit hetzelfde punt, terwijl de

twaalfde slechts aan het begin en het eind is ‘waar te ne-

men, daar zij op het midden met de dertiende zamen-

vloeit; naar het eind der dekschilden worden de puntjes

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 144

zeer ondiep; tusschen de langsrijen zijn de dekschilden

volkomen glad en glanzend. Het schildje is verlengd drie-

hoekig, met afgeronden top en glad. De dijen van alle

pooten zijn aan de onderzijde, even voorbi) het midden,

met een’ korten stevigen tand gewapend, de .scheenen der

beide laatste paren aan het eind der buitenzijde eenigszins

ingesneden, de klaauwtjes der tarsen aan de basis van

een’ langen tand voorzien. Het sternum is glad en glanzend,

terwijl op de buikzijde van het achterlijf eenige verspreid

staande puntjes voorkomen.

Het hier beschreven voorwerp is 4 mm. lang en 2,9 mm.

breed en het eigendom geworden van ’sRijks Museum.

Een tweede exemplaar, dat aan den heer Heylaerts ver-

bleven is, bezit slechts een spoor van de bovengenoemde

donkere teekening. Daar het overigens, hoewel kleiner,

volkomen met het beschreven voorwerp overeenstemt,

meen ik het slechts als een niet geheel uitgekleurd individu

te moeten beschouwen.

27. Entomoscelis cincta Olivier, Encyclopédie Methodique.

Insectes, tom. V, p. 712, n°. 109 (Chrysomela). —

id., Entomologie ou Histoire naturelle des Insectes

Coléoptères, tom. V, p. 563, n°. 9%, pl. Il, n°. 18.

Syn. Chrysomela Senegalensis Fabricius, Entomologia

Systematica, tom. I, pars I, p. 349, n°. 58. —

id., Systema Eleutheratorum, tom. I, p. 436, n°. 82.

Entomoscelis Senegalensis Fab. Vogel, Beiträge zur

Chrysomelinen-Fauna von Mittel- und Süd-Afrika ,

in Schaufuss, Nunquam Otiosus. Bd. I. S. 124,

Te Ode

Van Woerden zond van deze soort 3 exemplaren over.

Een daarvan bevindt zich in ’s Rijks Museum, de beide

anderen in de collectie des heeren Heylaerts.

28. Galleruca (Adorium) typographica, nov. spec.

Lengte 12,5, breedte op het breedste gedeelte der dek-

schilden 8 mm.

142 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

Aangezigt tot aan het midden der oogen bruinachtig

geel, voor het overige is de kop zwart; de monddeelen en

sprieten, de laatsten echter met uitzondering van de beide

eerste geledingen die bruinachtig geel zijn, eveneens zwart.

De kop is met verspreide puntjes, en over het midden met

eene fijne langsgroef voorzien. De prothorax is bruinachtig

geel, het pronotum met verspreide fijne puntjes bedekt,

en met eene breed M-vormige zwarte figuur voorzien , waar-

aan ik den naam der soort ontleend heb. Het bruingele

schildje draagt enkele verspreide puntjes en is half ovaal

van vorm. De dekschilden zijn dofzwart, zoowel langs

de sutuur als langs den buitenrand met bruinachtig gele

smalle omzooming; zij zijn digt met grove puntjes bedekt.

De buikzijde en de pooten van den kever zijn glanzend

zwart. Het metasternum is zeer fijn, de buikzijde van het

achterlijf grover geaciculeerd; de scheenen zijn tamelijk

digt met puntjes bedekt.

Slechts een enkel mannetje dat aan den heer Heylaerts

behoort, bevond zich in deze collectie.

29. Galleruca (Rhaphidopalpus) delata Erichson, Bei-

trag zur Insecten-Fauna von Angola, in: Archiv

für Naturgeschichte. Oter Jahrg. (1843). Bd. I.

5. 265, n 18:

Slechts één wijfje dat het eigendom is van den heer

Heylaerts.

30. Galleruca (Calomicrus) intermedia, nov. spec.

Deze soort is na verwant aan Galleruca signata Oliv.

(Entomologie, tom. VI (n°. 93) p. 665, pl. 5, fig. 89) van

Bengalen, en Monolepta elegans Dej. (volgens een typisch

exemplaar in ’s Rijks Museum) van den Senegal. Van de

eerstgenoemde soort verschilt zij door de zwarte kleur der

dekschilden en van het scutellum, van de tweede door

den vorm der gele vlekken op de dekschilden, en het gemis

van de roodbruine kleur op het uiteinde van deze deelen,

alsmede door de zwarte kleur van het scutellum.

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 143

De kop, de thorax, de geheele onderzijde en de pooten

tot aan de scheenen zijn rood; de sprieten, scheenen en

tarsen geel, de eersten worden echter naar het einde zwart,

welke kleur ook op den voorrand van de bovenlip en op

het eind der palpen en bovenkaken voorkomt. Het scutel-

lum en de dekschilden zijn zwart, de laatsten met vier

groote gele vlekken geteekend, en wel op ieder dekschild

twee; de eerste vlek ligt digt bij de basis, en is aan de

voorzijde eenigszins halvemaanvormig ingesneden, welke

insnijding naar den schouder gekeerd is; de tweede vlek

ligt op eenigen afstand van het eind der dekschilden en is

aan den voorrand flaauw boogvormig uitgesneden.

De kop is glad en glanzend en met fijne verspreid staande

puntjes bedekt; van de sprieten zijn de tweede en derde

geleding van gelijke lengte, en bij elkander genomen iets

korter dan de vierde. De thorax is glad en glanzend, met

uiterst fijne puntjes bedekt, regelmatig gewelfd, aan de

zijden regt afgesneden en ongeveer twee en een half

maal zoo breed als lang. Het scutellum is volkomen

glad en zeer glanzend. De dekschilden zijn digt met

fijne puntjes bedekt, doch niettemin glanzend. De schee-

nen der beide laatste pootenparen zijn gebogen, die van

het laatste paar de langste; aan dit paar is voorts het

eerste lid der tarsen even lang als de drie overigen te

zamen; de klaauwtjes der tarsen zijn aan de basis van een

tandje voorzien. Het meso- en het metasternum zijn met

enkele verspreid staande puntjes bedekt, terwijl de buik-

zijde van het achterlijf fijn gesculpteerd is. Het insect is

gevleugeld.

Van de drie exemplaren die ik voor mij heb, en waar-

van een aan ’s Rijks Museum en de beide anderen aan

den heer Heylaerts behooren, is het grootste ruim 5, het

kleinste 4 mm. lang.

31. Galleruca (Calomicrus) foveata Olivier, Entomologie;

tom. VI (n°. 93); px 663, pl. 5, fig. 85:

144 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

Twee exemplaren, waarvan een aan ’s Rijks Museum,

het andere aan den heer Heylaerts behoort.

32. Galleruca (Calomicrus) irregularis, nov. spec.

De lengte bedraagt iets meer dan 6 mm. De kleur is

heldergeel; de schedel, het pronotum en het pro- en

mesosternum, alsmede de pooten tot aan de scheenen

eenigszins bruinachtig; de bovenlip, de oogen, het meta-

sternum, en eenige voor een groot deel zamenvloeijende

cirkelronde vlekken op de dekschilden (ongeveer 13 op

ieder) zwart; de sprieten te beginnen met de vierde ge-

leding, de sporen der scheenen, cen zeer smalle ring

om de basis van de geledingen der tarsen, het voorlaatste

lid geheel en het laatste gedeelte van het laatste lid met

inbegrip der klaauwtjes donkerbruin.

De kop is met uiterst fijne puntjes bedekt; van de

sprieten is de derde geleding iets langer dan de tweede,

de tweede en derde te zamen zoo lang als de vierde. De

thorax is glad en glanzend, met uiterst fijne puntjes digt

bedekt, regelmatig gewelfd, de zijden een weinig gebogen,

ruim tweemaal zoo breed als lang. Het scutellum is vol-

komen glad en zeer glanzend. De dekschilden zijn glad

en glanzend, digt met fijne puntjes bedekt; digt achter

het scutellum neemt men een ovalen diepen indruk waar,

die door de sutuur der dekschilden in tweeén gedeeld

wordt; de plaatsing en de vereeniging der vlekken zijn niet

op beide dekschilden dezelfde, en hieraan heb ik den

naam der soort ontleend. De scheenen van de beide laatste

pootenparen zijn gebogen, die van het laatste paar de

langste; het eerste lid der achtertarsen is zoo lang als

de drie volgenden te zamen; de klaauwtjes zijn aan de

basis van een tandje voorzien; de zijden van het me-

tasternum en vooral de buikzijde van het achterljf zijn

met puntjes digt bedekt en daardoor mat. Het insect is

gevleugeld.

Van Woerden’s collectie bevatte van deze soort slechts

PETE EEE WET

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 145

een enkel exemplaar, dat het eigendom van den heer

Heylaerts gebleven is.

33. Haltica (Podagrica) dilecta Dalman, Analecta Ento-

mologica. p. 81, n°. 83.

Syn. Podagrica rufiventris Sturm, Catalog meiner

Insecten-Sammlung. 1826. S. 147 (volgens

Sturm’s Catalogus van 1843, p. 285.)

Slechts één voorwerp dat aan den heer Heylaerts be-

hoort. Daar de buikzijde van het achterlijf donker rood-

bruin gekleurd is, vermoed ik dat mijn voorwerp niet

volkomen uitgekleurd zal zijn, en dat dit ook met Sturm’s

voorwerp het geval geweest is.

34. Hispa distincta, nov. spec.

Ten naauwste verwant aan Hispa quadrifida Gerst. (Die

Gliederthier-Fauna des Sansibar-Gebietes. S. 289, n°. 441),

doch gemakkelijk van deze te onderscheiden door het met

fijne dwarsplooijen gerimpelde metasternum. Evenals de

genoemde soort is zij 4 mm. lang, koolzwart, en op de

dekschilden duidelijk gebronsd. De sprieten, de rug van den

thorax en de pooten zijn ongewapend; de eersten zijn be-

trekkelijk kort; de derde geleding is ongeveer zoo lang

als de eerste, de vierde ongeveer half zoo lang als de

derde en iets langer dan ieder der beide volgenden; de

vijf laatste geledingen zijn bruin behaard, dikker dan de

vorigen en bijna zoo lang als de derde; de laatste geleding

is toegespitst. De monddeelen zijn donkerbruin; de schedel

is over het midden van eene langsgroef voorzien. De zijden

van den prothorax zijn aan de basis met een’ kleinen

doorn, op het midden met vier stevige doorns die op een’

gemeenschappelijken stam geplaatst zijn en waarvan de

voorste naar binnen gekeerd is, en tusschen het midden

en den achterrand met een’ op zich zelf staanden stevigen

doorn gewapend; de rug is plat, ter wederzijde van den

gladden doch niettemin doffen band over het midden, met

146 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

grove en diepe puntjes bedekt; achter het midden is hi

dwars ingedrukt, waardoor onmiddellijk vóór den achter-

rand eene met grove puntjes bedekte kiel ontstaat. Het

scutellum is halfcirkelvormig en door de uiterst fijne en digte

bestippeling mat. De dekschilden zijn uiterst digt en grof

en daardoor min of meer netvormig bestippeld; aan den

buitenrand zijn zij met vier en twintig (twaalf aan elk dek-

schild) horizontale, naar achteren aanmerkelijk korter wor-

dende doorns gewapend; de doorns op de bovenvlakte zijn in

meer of min regelmatige rijen gerangschikt, en gemakke-

lijk in korte en lange te verdeelen. Het metasternum is

uiterst fijn en digt overdwars gerimpeld, de buikzijde van

het achterlijf op het midden volkomen glad en glanzend,

doch langs den een weinig gebruinden buitenrand met

puntjes voorzien; het geheele laatste segment is zeer digt

met tamelijk grove puntjes bedekt.

Bij het exemplaar dat ik voor mij heb, en dat aan den

heer Heylaerts behoort, is de tweede helft van het linker

dekschild bolvormig opgezwollen. Waardoor dit veroor-

zaakt kan zijn is mij een raadsel!

35. Ancylopus !) graphicus Gorham, Endomycici recitati.

A Catalogue of the Coleopterous group Endomycici,

with Descriptions of new Species and Notes. p. A.

Een enkel wijfje, dat volkomen aan Gorham’s diagnose

beantwoordt, is het eigendom gebleven van den heer

Heylaerts.

De vier exemplaren door Gorham onderzocht waren van

Gambia herkomstig.

1) Daar deze naam reeds van Dejean dagteekent, én in het jaar 1854 (of iets

vroeger) door Costa’s beschrijving regt van bestaan erlangde, moet er een andere

naam worden gegeven aan het ondergeslacht der Hemiptera, dat door Flor in 1860

(Rhynchoten Livlands, 1ter Th. S. 226 und 232) Ancylopus genoemd werd, dewijl

de door Schilling daaraan toegekenden naam Platygaster reeds in 1829 door Latreille

in de orde der Hymenoptera gebezigd was.

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 141

36. Dane ') Senegalensis Gerstaecker. 4.

Syn. Oediarthrus Senegalensis Gerstaecker, Monogra-

phie der Endomychiden. S. 346. 9.

Het mannetje dat ik voor mij heb en dat aan den heer

Heylaerts behoort, beantwoordt volkomen aan de door

Gerstaecker t. a. pl. gegeven beschrijving van het wijfje;

alleen zijn de scheenen der achterpooten niet regt, maar

sterk gebogen en aan de binnenzijde, digt bij de basis, van

een’ stevigen stompen tand voorzien, dat zonder twijfel

slechts een sexueel verschil zal zijn.

Het wijfje door Gerstaecker beschreven, was van den

Senegal afkomstig.

37. Coccinella (Cydonia) lunata Fabricius, Entomologia

Systematica, tom. I, pars 1, p. 289, n°. 108. —id.,

Systema Eleutheratorum, tom.I, p. 384, n°. 146.

— Mulsant, Species des Coléoptères trimères sécuri-

palpes. Are part. p. 341, n°. 2. — Gerstaecker,

Die Gliederthier-Fauna des Sansibar-Gebietes. S.

295, n°. 427.

Var. Coccinella vulpina Fabricius, Supplementum

Entomologie systematice, p 80. — id., Systema

Eleutherathorum , tom. I, p. 386, n°. 159.

Syn. Coccinella sulphurea Olivier, Entomologie, n°. 98.

D 1058 pd te Ora eb b.

Deze collectie bevatte een enkel voorwerp der genoemde

variéteit, dat aan den heer Heylaerts behoort.

1) Met dit geslacht is synoniem het geslacht Oediarthrus Gerst. (Monographie der

Endomychiden. S. 344), zooals door dezen schrijver zelf erkend is (Bericht über die

wissenschaftlichen Leistungen im Gebiete der Entomologie während des Jahres 1858.

S. 133). Dit schijnt aan Gorham onbekend te zijn gebleven, daar hij den door

Gerstaecker voorgestelden naam in het bij de voorgaande soort aangehaalde werk

bezigt, en geen melding maakt van de door Reiche beschreven soort Danae rufula

(Voyage en Abyssinie par M. M. Ferret et Gallinier, tom. 3, p. 408. Zoologie,

pl. 26, fig. 2).

In 1864 (Tijdschrift voor Entomologie, dl. VII, blz. 166) werd door Snellen van

Vollenhoven in de familie der Curculioniden een geslacht Danae opgerigt, waarvan

de naam echter in 1871 door Gemminger in n°. VII der Coleopterologische Hefte

door Zaodice is vervangen.

148 AANTEEKENINGEN OVER EN BESCHRIJVINGEN

38. Epilachna (Rodolia) vermiculata Thomson, Archives

Entomologiques, tom. II, p. 298, n°. 433.

Het exemplaar dat ik voor mij heb behoort aan den

heer Heylaerts. Dat waaraan Thomson zijne beschrijving

ontleende was van Gaboon afkomstig.

Van deze gelegenheid maak ik tevens gebruik, om nog

een paar woorden aangaande de door mij beschreven Hy-

menoptera van !) Congo neêr te schrijven.

4°. Op de bij de beschrijvingen behoorende plaat, zijn

door den lithograaf aan Larrada Vollenhovia en Piagetia

Woerdeni (fis. 5 en 6) ten onregte 3 bijoogjes toegekend.

Bi) beide insecten is slechts het voorste bijoogje aanwezig.

2°. Nadat het opstel gepubliceerd was, ontving ik van

den heer Piaget nog twee wespen, door van Woerden in

Congo gevangen, doch toevallig bij den heer P. achter-

gebleven. De eene was een tweede exemplaar van Pelo-

poeus spirifex L., de andere een mannelijk voorwerp van

Larrada ferrugineipes Farg. 2) (Suites à Buffon, Hymenopteres.

III, p. 248, n°. 11, en Smith, Cat. of Hym. Ins. Coll. Brit,

Mus. prt. IV, p.283, n°.32), dat in de lijst als n°. 154 moet

worden opgenomen. Het getal der door van Woerden ver-

zamelde Hymenoptera stijgt hierdoor tot 34, dat der soor-

ten tot 28. |

3°. Volgens eene schriftelijke mededeeling van den heer

Frederick Smith, na het op den 7den Maart jl. plaats gehad

hebbend overlijden van Dr. John Edward Gray tot «Assis-

tant-Keeper» van het Britsch Museum bevorderd (Dr. Gray

is als «Keeper» opgevolgd door Dr. Albert Günther), is

1) Zie Tijdschrift voor Entomologie, dl. XVII, blz. 175, pl. 11.

2) Het Museum te Leiden bezit van deze soort een door Westermann aan de

kust van Guinea gevangen wijfje. Fargeau vermeldt haar van den Senegal, Smith

van den Senegal en Congo.

VAN EENIGE COLEOPTERA VAN NEDER-GUINEA. 149

het niet onwaarschijnlijk, dat de door mij als Xylocopa

neglecta beschreven bij, slechts eene variéteit is van X. al-

biceps F., of juister nog, dat door Fabricius eene variëteit,

door mij echter de typische vorm beschreven is. Zie hier

wat de heer Smith mij onder dagteekening van 1 Janu-

ari) 1874 hieromtrent schreef:

«In our collection are 7 examples of what I consider

to be the true X. albiceps — two (of) these only have a

faint tinge of colour which may be described as « subvi-

rida» — the wings vary as follows — 4 have the base

somewhat lighter than the other parts of the wings —

hut 3 can scarcely be said (to) be so — they are uni-

formly fuscous — my wmilalor is larger than albiceps —

being 9 lines and it has a little bright ferruginous hair

at the tip of the abdomen — whether your X. neglecta is a

variety of X. albiceps I cannot say — all ours are 6 lines

in length. »

4°. Door ruil met den heer Piaget is het Leidsch Mu-

seum sedert in het bezit gekomen van de volgende soorten

dezer collectie:

Dorylus Shuckardi Rits. (beide voorwerpen); Dielis celebs

Sich.; Pompilus Taschenbergiù Rits.; P. elongatus Rits.;

P. ornatissimus Rits.; Larrada Vollenhovia Rits.; L. ferru-

gineipes Farg.; Piagetia Woerdeni Rits.; Cerceris vidua Klug;

Eumenes Walkeri Rits. (beide voorwerpen); Belonogaster

brunneus Rits.; Polistes inornatus Rits.; Megachile bombi-

formis Gerst. ; M. nigrocincta Rits.; Xylocopa combusta Smith

en X. caffra L.

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN,

BESCHREVEN EN MEERENDEELS OOK AFGEBEELD

DOOR

8. C. SNELLEN VAN VOLLENHOVEN.

Vijfde stuk met drie platen.

VIJFDE FAMILIE — CAPSINEN.

Deze aan soorten uiterst rijke familie ontleent haren

naam aan het geslacht Capsus, door Fabricius het eerst

onderscheiden, die echter nog vele soorten, tot de familie

behoorende, in het geslacht Lygaeus liet. Van de overige

familién onderscheidt zij zich door het gemis van ocellen

en doordien de membraan der bovenvleugels, die boven-

dien als zij geheel ontwikkeld zijn, een’ cuneus bezitten,

gewoonlijk twee door aderen begrensde cellen vertoont,

bij eene soort echter slechts eene. Voorts zou men tot

de kenmerken der familie kunnen rekenen, dat de beide

laatste leedjes der sprieten in den regel haarfijn zijn.

Door het overgroote aantal der soorten, die zeer sterk

in gedaante en habitus verschillen, wordt het geven van

een algemeen beeld zeer ongemakkelijk gemaakt; men

houde dus bij het lezen der volgende regels wel in het

oog, dat er telkens afwijkingen van de algemeene schets

voorkomen. Het lijf is nu eens kort en breed, dan weder

lang uitgerekt en smal; het grootste aantal der Capsinen

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 154

echter is eer lang en slank, dan gedrongen van bouw.

De kop is in den regel niet groot, en bepaaldelijk smaller

dan de achterrand van het borststuk; meestal gaat het

voorhoofd zonder hoek of naad in den schedel over. De

oogen puilen gewoonlijk wat uit, somwijlen zelfs zeer

sterk, en staan aan de zijden van het hoofd, zoodat zij

den voorrand van het borststuk aanraken of ten minste

niet ver daarvan verwijderd zijn. Gelijk wij boven reeds

zegden, de bijoogen ontbreken.

De sprieten bestaan uit vier leedjes, waarvan het eerste

gewoonlijk slechts matig lang en het tweede het langste

is, terwijl de beide laatsten haardun zijn. Het tweede is

somwijlen aan het einde verdikt en dus knodsvormig,

bij enkele soorten ook wel in het geheel verbreed en plat.

De sprieten zijn op het voorhoofd tusschen de oogen

ingeplant. De zuiger bestaat uit vier leedjes, ongeveer

gelijk in lengte, zij reiken in den regel tot de midden-

of achterpooten, zelden tot het midden van den buik, en

liggen, ofschoon tegen de borst gebogen, geheel vrij,

zijnde nergens in eene sleuf gevat, tenzij vrij oppervlakkig

aan het einde van het eerste lid.

Het halsschild is schier nooit langer dan breed, meestal

het omgekeerde en heeft van boven gezien gewoonlijk de

gedaante van een’ geknotten driehoek, nu eens vrij vlak,

dan weder min of meer gewelfd; zijn voorrand vertoont

dikwijls een smal zoompje, zijne zijranden slechts zeer

zelden; gewoonlijk is de prothorax aan de zijden toege-

rond. Het schildje (scutellum) is gewoonlijk klein, drie-

hoekig met spitse punt en dikwijls met een dwarsgleufje

aan de basis. De dekschilden zijn slechts bij enkele soorten

niet geheel ontwikkeld; zijn zij het wel, dan bestaan zij

uit corium, clavus, cuneus en membraan. Slechts bij twee

soorten, Striatus en Striatellus, zijn in het eerstgenoemde langs-

aderen te bemerken, van welke ook slechts de buitenste

gegaffeld is. Op den clavus is zelden eene ader, in de

lengte loopende te zien; de cuneus is driehoekig, soms

132 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

langwerpig driehoekig; zijn buitenrand is gewoonlijk regt,

somwijlen convex, en in dat geval bestaat er dikwijls eene

insnijding aan den buitenrand tusschen het corium en

den cuneus. Van de cellen in de membraan hebben

wij boven reeds geproken; wij behoeven er hier alleen bij

te voegen, dat de kleinste der beiden tegen den dwars

oploopenden rand van den cuneus aanligt.

De pooten zijn in lengte en dikte zeer onderscheiden,

zoodat daaromtrent geen algemeen beeld te schetsen is.

Alleen zij dit gezegd, dat de midden- en achterheupen

gewoonlijk digt bij elkander staan en de voorheupen op

eenigen afstand van de eerstgenoemden; voorts dat de

tarsen slechts drie leedjes hebben, waarvan bij eenigen

het eerste, bij vele anderen het laatste het langste is.

Het abdomen is meestal van boven vlak of een weinig

uitgehold, van onder bol. Het bestaat bij de wijfjes uit 6

ringen, bij de mannetjes uit 7, indien men namelijk het

eerste genitaal-segment, dat volkomen de gedaante heeft

der overigen, mederekent.

Men treft de Capsinen in het gras, op lage planten en

heesters aan, somwijlen op boomen; sommige soorten kan

men dikwijls op schermbloemen en Compositae aantreffen.

Omtrent hunne ontwikkeling en den duur van hun leven

is nog weinig bekend; vele soorten schijnen van bloemen-

sappen te leven, anderen echter zuigen tot voedsel kleinere

insecten uit.

De systematische verdeeling heeft bij deze familie met

grootere moeijelijkheden te kampen, dan bij anderen. Mis-

schien vertoont zich hier hetzelfde geval als bij de Bok-

torren, dat men namelijk eens aan het verdeelen zijnde,

steeds door blijft verdeelen (verg. hierover Lacordaire in

zijne Genera des Goléoptères), omdat men geene goed afge-

ronde geslachten vormen kan, daar allen min of meer

in elkander overgaan. Hebben de oudere schrijvers over

Hemiptera naar het oordeel van sommigen te weinig ge-

slachten aangenomen, het is uitgemaakt zeker dat Fieber er

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 153

in zijne Europaeischen Hemipteren te veel heeft opgesteld

en dat het jammer is dat Douglas en Scott in hunne

British Hemiptera zijn voorbeeld, ofschoon met kleine wij-

ziging hebben gevolgd, waarvoor zij dan ook reeds door

een hunner landgenooten eene welverdiende teregtwijzing

hebben ontvangen. Na rijp beraad is het mij het best voorge-

komen niet meer genera aan te nemen dan in de onderstaande

tabel worden opgenoemd. Omtrent één punt heb ik mij-

zelven niet wel kunnen voldoen; ik had het aan soorten

rijkste geslacht ’tzij Capsus, 'tzij Phytocoris willen noemen,

omdat de familie dan eens die der Capsinen, dan eens die

der Phytocoriden betiteld wordt, doch beide namen waren

aan twee zeer bekende groepen verbonden, welke ik. daar-

van niet dorst berooven en zoo bleef mij niets over dan

den geslachtsnaam Lygus, door Hahn voor eenigen der

grootsten ingevoerd, aan deze massa toe te kennen.

1 (2). Membraan met ééne onverdeelde cel.

Gen. 1. Monarocoris Dahlb.

2 (1). Membraan met twee tegen elkander aansluitende

cellen.

3 (12). Eerste lid der achtertarsen 2 of 3 maal langer

dan het tweede.

4 (5). Kop op zijde gezien bolvormig met uitpuilende

oogen.

Gen. 2. PITHANUS Fieb.

5 (4). Kop op zijde gezien een parallelogram met vooruit-

stekend voorhoofd of een langen driehoek vormende.

6 (7). Voorrand van het halsschild zonder zoom.

Gen. 3. MIRIS F.

7 (6). Voorrand van het halsschild gezoomd.

8 (9). Zijden van den prothorax scherp kantig.

Gen. 4. LEPTOTERNA Fieb.

454

9 (8).

10 (11).

11 (10).

12 (3).

13 (26).

14 (45).

15 (14).

16 (47).

47 (16).

18 (19).

19 (18).

20 (21).

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

Zijden van den prothorax niet kantig.

Eerste lid der achtertarsen niet dikker dan de

overigen.

Gen. 5. ONCOGNATHUS Fieb.

Eerste lid der achtertarsen dikker dan de overigen.

Gen. 6. ALLa@oTomus Fieb.

Eerste lid der achtertarsen even lang als het tweede.

De oogen raken den voorrand van het halsschild

aan of nagenoeg aan.

Het laatste lid der sprieten zoo dik als het tweede.

Gen. 7. Lopus Hahn.

Het laatste lid der sprieten dunner dan het tweede.

Het tweede lid der sprieten naar het einde ver-

dikt, knodsvormig.

Gen. 8. Capsus F.

Het tweede lid niet knodsvormig.

Dat tweede lid peulvormig en aan de kanten

harig bij een of beide sexen.

Gen. 9. HETEROTOMA Latr.

Dat lid niet zijdelings verbreed, niet dik met

haren bezet.

Ligchaam kort en breed, kop zeer breed en plat

van voren.

Gen. 10. Harrıcus Hahn.

21 (20) Ligchaam niet zoo breed als lang, kop niet afge-

99 (93).

93 (29).

24 (25).

plat van voren.

Sprieten en achterpooten zeer lang, 1° lid der

sprieten zoo lang als kop en thorax.

Gen. 12. Puyrocoris Fall.

Sprieten en achterpooten matig lang, 1° lid der

sprieten korter dan de kop met den thorax.

Ligchaam overal even breed; achterhoofd uitgehold,

veel breeder dan de voorrand van het halsschild.

Gen. 11. CAMARONOTUS Fieb.

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 155

25 (24). Ligchaam niet overal even breed, achterrand van

den kop niet over het halsschild heenreikend.

Gen. 13. LyGus Hahn...

26 (13). De oogen zijn ver verwijderd van den voorrand

van het halsschild.

Gen. 14. DicypHus Fieb.

Genus 1. MonarocorIs Dahlb.

Ligchaam klein, ovaal; de lengte gelijk aan 13 maal de

grootste breedte. Kop kort, tusschen de oogen breeder

dan lang, met een bol voorhoofd en de basis van den

snuit uitstekend. Oogen niet zeer groot, een weinig uit-

puilend, op zijde gezien ovaal. Sprieten bij het wijfje

bijna zoo lang als het lijf, bij den man korter, slank; het

1° lid zoo lang als de kop, het 2° het dubbel daarvan, het

3° langer dan het 1°, het laatste kort en zeer fijn. Zuiger

tot aan de achterheupen reikende. Halsschild op den rug

bol, aan de zijden afloopende, met ietwat rondloopende

zijden en stompe hoeken. Schildje wat bol opstaande in

het midden. Dekschilden met breeden clavus en breeden

zijrand, voor den cuneus ingekeept; de membraan en

cuneus naar beneden gebogen, de eerste slechts mel één

cel. Pooten schraal en slank; het eerste lid der tarsen

kort, het derde langer.

NB. Het ware misschien regelmatiger geweest dit genus

geheel aan het eind te plaatsen, achter Dicyphus. Ik be-

denk dit te laat en kan het moeïjelijk meer veranderen,

daar de plaat waarop het als 1° fig. voorkomt, reeds ver-

vaardigd is.

1. Monalocoris Filicis L.

Plaat 8, fig. 1.

Linn. S. N. 718, 20 (1767). — Wolff, Icon. Cim. p. 46.

t. 5. f. 43. — Hahn, Wanz. I. IL. 86, fig. 172. — Kirschb.

156 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

Caps. 70, 76. — Flor, Rh. Livl. 539, n°. 39. — Dougl. &

Scott. Brit. Hem: p. ZIP. XE LI:

Lengte 2 mm. — Kop blinkend okergeel met wat bruin

aan de basis van den zuiger, welks tip zwart is. Sprieten

geel, met het eind van het 2° lid en de beide volgenden

zwart. Oogen zwart. Prothorax zwartachtig bruin, glanzig,

grof gestippeld met twee kromme gleufjes achter den

voorrand, achterhoeken bruingeel. Schildje van dezelfde

kleur als het halsschild, fijner gestippeld. Dekschilden ge-

woonlijk iets lichter bruin, steeds met gelen buitenrand

en gele wigge, soms met bruingelen clavus, fijner gestip-

peld dan de prothorax. Membraan grauw , naar den rand

toe geelachtig, soms zeer bleek, met eene cel ingesloten

door eene bruine of bruingele ader. Pooten lichtgeel met

het laatste lid der tarsen en de klaauwtjes zwart; zeer

zelden hebben de dijen vóór het einde een bruin bandje.

Door mij half Julij in de gemeente Wassenaar gevangen

op Polypodium filix mas, in Augustus aan de Rhedersteeg

op Pteris aquilina, en te Voorst in Junij op eerstgenoemde

plant. De heer Six vond haar tamelijk gemeen op varen

bij de Bildt en Roozendaal, alsmede eenmaal bij Beek, de

heer Ritsema te Wolfheze en Dr. Piaget ving haar aan

den zoom der duinen. Waarschijnlijk komt de soort in al

onze provinciën voor, maar de naverwante Mon. Pteridis

Fall. is in ons vaderland nog niet ontdekt.

Gen. 2. PITHANUS Fieb.

Voornamelijk gekenmerkt door den bolvormigen kop, welks

omtrek, van ter zijde gezien, van den schedel tot aan den

zuiger half cirkelvormig loopt. De kop is met de sterk

uitpuilende oogen veel breeder dan het halsschild, van

boven gezien zoo lang als hij tusschen de oogen breed is.

Sprieten ongeveer zoo lang als het ligchaam, met het eerste

lid zeer smal aan de basis, spoedig daarop gezwollen en

dik, korter dan de kop lang is; het tweede, meer dan

PI SOIT, AA nt

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 450

driemaal zoo lang, een weinig krom gebogen, slank; de

beide volgenden nog fijner, te zamen langer dan de twee

eersten. Zuiger reikende tot aan den buik; zijn eerste lid

vrij dik.

Het halsschild korter dan breed, door twee dwarsgleuven

in drie deelen verdeeld, waarvan het middelste langer en

boller is dan de anderen. Het schildje groot, een gelijk-

zijdigen driehoek vormende. De dekschilden bij onze voor-

werpen weinig ontwikkeld, niet veel langer dan de pro-

thorax, zonder cuneus noch membraan, vierkant afgesne-

den bij het 9, toegerond bij den 4. Bij geheel ontwikkelde

voorwerpen bezitten zij eene vrij groote membraan en eene

wigge, dan reiken zij voorbij de spits van het achterlijf.

Dit is in onze individuen spoelvormig met afgerond einde

en scherp uitstekend connexivum of tusschenzetsel. De

pooten zijn vrij lang en stevig met nog al dikke dijen en

met het eerste lid der tarsen bijna 3 maal langer dan het

tweede.

Pithanus Maerkelii H.-Sch.

Plaat 8, fig. 2 en 2a.

Herr.-Schaeff. W. I. IV, p. 78, f. 406. — Flor, Rh. Livl.

p. 513, n°. 26. — Fieb. Eur. Hemipt. p. 239. — Dougl. and

Scott. Br. Hem. p. 281, pl. X, f. 3.

Lengte 4—5 mm. — Zwart, weinig glanzig. Op den

schedel twee scheefstaande roode of geelroode dwarsstreepjes.

Sprieten zwart, behalve de bovenhelft van het eerste lid,

welke wit is. Zuiger roodachtig geel, zwart aan de spits.

Het halsschild heeft aan beide zijden nabij den voorrand

een zwart knobbeltje, en op het midden een fijn, weinig

verheven langsrigcheltje. Het schildje is in het midden

eenigszins bol. Dekschilden in de lengte gerimpeld, zwart

met breeden, geelachtig witten buitenrand; de vleugels

ontbreken. Aan het zwarte achterlijf is het connexivum

vuilwit. De pooten zijn steenrood, met geele heupen en

apophysen en met het laatste lid der tarsen bruin.

158 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

Van deze merkwaardige soort heeft de heer E. Piaget

den 11den Julij 1862 een voorwerp in de duinen gevonden,

als wij hierboven beschreven hebben, doch met gladde

dekschilden. Ook Perrin heeft vroeger een dergelijk niet

geheel ontwikkeld voorwerp — waarschijnlijk bij Katwijk

of Wassenaar aangetroffen. Voorwerpen met geheel ont-

wikkelde vleugels, zoo als Herrich-Schaeffer er een afbeeldt,

kwamen in Nederland nog niet voor.

Gen. 3. Miris F.

Het ligchaam is langwerpig, slank, somtijds met de

zijden evenwijdig. De kop is van boven gezien langer

dan breed, vierkant tot de basis der sprieten verder drie-

hoekig, op zijde gezien een parallelogram met uitspringend

voorhoofd. Somwijlen strekt zich het voorhoofd een eindje

voorbij den clypeus uit; de schedel en het voorhoofd zijn

gewoonlijk geheel horizontaal. De sprieten zijn voor de

oogen op korte wratjes ingeplant en zoo lang als het lig-

chaam of iets langer; het 4° lid verbreed, harig en meestal

langer dan de kop, het 2° meest ook harig en 14 of 2

maal zoo lang als het eerste; 3 en 4 te zamen genomen

zijn korter dan de beide voorgaanden. De zuiger reikt

tot de middenheupen of tot voorbij de achterheupen; het

eerste lid is bijna altijd vrij dik. Het halsschild is boven

plat, aan den voorrand zonder zoom, aan de zijden scherp,

aan den rondgebogen achterrand breeder dan aan den

voorrand, bijna altijd in het midden met een langsrigcheltje.

Het schildje driehoekig, nagenoeg plat met een’ dwarsnaad

aan de basis onder den rand van den prothorax. De

dekschilden lang en smal, met lange membraan. Ook de

pooten zijn lang gerekt; het eerste lid der tarsen is 2 tot

3 maal zoo lang als het 2°. De kleur is groen, geel of

licht bruin.

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 159

Tabel der soorten.

4 (2). Achterdijen met 2 scherpe tandjes . . . Calcaratus.

2 (4). Achterdijen zonder tandjes.

4 (3). Buitenrand der dekschilden regt.

3 (4). » » » naar buiten

OEL OE AN EE EEE eur de Holsatus.

5 (6). Achterdijen vrij dik, doch aan de spits

plotseling vermagerd.

7 (8). De clypeus aan de basis door het voor-

Loubet eo e, Virens.

8 (7). De clypeus aan de basis niet door het

MOOD MOOS DEE as facut sac eee Laevigatus.

6 (5). Achterdijen bijna overal van dezelfde

dikte.

9 (10). Lengte slechts 6 millim. Sprieten rood. Ruficornis.

10 (9). » meer dan 6 millim. Sprieten

brumgeel EAR een An et ke Erraticus.

1. Maris laevigatus L.

Plaat 8, fig. 3 en 3a.

Linn. F. S. 958. — Fahr. S. Rh. 253, 2. — Hahn. W. I.

II. 79, f. 165 (Virens). — H.-Sch. W. I. III 43, f. 259. —

Flor. Rh. Livl. I. p. 425.

Lengte 6,5 tot 8 mm. — Groen of bruingeel, bijna

overal even breed. Kop van boven gezien onregelmatig

vijfhoekig, plat met eene langsgleuf over de geheele lengte.

De elypeus is aan zijne basis niet door het voorhoofd be-

dekt. Oogen ovaal, weinig uitpuilend, grijs. Sprieten

bijna zoo lang als het ligchaam, groen, geel of roodachtig ;

het 4° lid vrij dik, korter dan het halsschild, sterk be-

haard, groen of bruinachtig; het 2° smaller en naar het

eind toe nog smaller wordende, meer dan tweemaal zoo

lang als het eerste, halverweg behaard, van het midden

af naakt en roodachtig; het 3° anderhalfmaal zoo lang als

het 4°, dun, rood; het 4° kleiner dan het 1°, rood of bruin.

160 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

De zuiger reikt tot aan de achterheupen. Het borststuk

is op den rug zeer digt gekorreld met eene verheven langs-

streep in het midden. Het schildje is evenzeer gekorreld

De dekschilden zijn meestal groen met bruinen clavus; de

membraan is doorschijnend zeer licht grijs, de randen der

cellen bruinachtig. De achterdijen zijn met bruine vlekjes

setijgerd, de tarsen dikwijls rood.

Dikwijls zijn de vrouwelijke voorwerpen geheel lichtbruin

met twee donkerbruine strepen in de lengte over het borststuk.

De soort leeft als de overigen van het geslacht op duinen

en heidevelden, doch ook op begroeide zanderige plaatsen.

Zij werd in bijna alle provincien aangetroffen.

2. Miris virens L.

Linn. S. N. 502, 402. — Hahn. Wi I. Il, t. 53, 71.7161:

(Laevigatus) en t. 71, f. 220 (Ruficornis). — Herr.-Sch.

Reeds Linnaeus heeft van deze soort gezegd » simillimus

(Cimex) laevigato. Mij is zij altijd een steen des aanstoots

geweest, want dan eens zag ik het verschil tusschen haar

en de voorgaande wel, dan weêr niet. Daarom heb ik

van deze soort ook geene afbeelding gegeven en waag de

veronderstelling dat de verschillen die men waarneemt,

niet specifiek zijn, maar individueel. Ondertusschen daar

alle schrijvers over Hemipt. Heteropt. de beide soorten

onderscheiden en Fieber die zelfs in 2 geslachten heeft

geplaatst, zoo meen ik wel te doen met de soort op te

nemen en de punten van verschil op te geven.

Over het algemeen is de kleur meer geel dan groen,

soms rood; van achter de oogen loopen dikwijls twee

bruine langsstrepen tot aan de hoeken van het scutellum;

de kop is iets korter dan bij Laevigatus, de middengleuf

bepaalt zich tot den schedel, maar is iets dieper. Van

boven gezien ontdekt men de basis van den clypeus niet,

omdat het voorhoofd dit bedekt; men ziet dus slechts een

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 161

zeer klein puntje van den clypeus. De sprieten zijn iets

korter, bepaaldelijk het 4° lid. Het einde der achterdijen

is nog plotselinger versmald dan bij de vorige.

Ik houd deze soort voor nog gemeener dan Laevigatus.

3. Miris holsatus F.

Plaat 8, fig. 4.

Fabr. S. Rh. 254, 4. — Burm. Handb. II, p. 265, 4. —

Herr.-Schäff. W. I. III, p. 44, t. 85, f. 256. — Flor, Rh.

Livl. 427. — Dougl. and Scott. Br. Hemipt. p. 283.

Lengte 6—7 mm. — Kleur licht nootbruin, aan beide

zijden geel. De soort van de beide vorigen te onderschei-

den door meerdere breedte naar gelang der lengte, door

den gebogen loop van den buitenrand der dekschilden en

door het weinig behaard zijn van het 1° lid der sprieten.

De kop is slechts zoo lang als tusschen de oogen breed,

bruinachtig met middengleufje tot bijna aan het eind. De

basis van den clypeus is zigtbaar. De oogen zijn bruin

en puilen wat meer uit dan bij de andere soorten. Sprie-

ten korter dan het ligchaam; 4° lid vrij dik, veel korter

dan het halsschild, nootbruin, niet of ijl behaard; 2 iets

meer dan tweemaal zoo lang als 1; 3 en 4 te zamen iets

langer dan 2. De drie laatsten zijn geel, doch 4 bruin aan

de spits. De zuiger reikt tot aan de middenheupen. De

prothorax is aan den achterrand breeder dan hij lang is,

sterk gekorreld, bruingeel, in het midden met een lichter

langsrigcheltje; over beide der daardoor gevormde helften

loopt eene bruine, in het midden gebogen streep. Het

schildje is mede gekorreld met een bol middenstreepje.

De dekschilden zijn korter dan bij de vorige soorten, in het

midden breeder dan aan de beide einden, geelaan de buiten-

helft, overigens geelbruin met twee bruine langsstrepen;

cuneus geel, membraan vlak bij den cuneus geel, overigens

vrij donker bruin. Pooten bruingeel, de achterdijen met

bruine vlekjes, de spitsen der scheenen en tarsenleedjes

roodbruin.

162 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

Deze, bij ons zoo het schijnt zeldzame soort, werd eens

door mij bij den Haag en op Staalduin, en door den heer

Heylaerts in het Liesbosch bij Breda gevonden; ook ken

ik een voorwerp, door den heer Piaget aan de oude plas

bij Kralingen gevangen, dat ik tot deze soort meen te

moeten brengen. Misschien is zij nog op vele andere

plaatsen in ons land aangetroffen, maar om hare overeen-

komst in kleur met Virens, niet bemagtigd.

4. Miris calcaratus Fall.

Plaat 8, fig 5.

Fall. Hem. Suec. 1, p. 131, 5. — Burm. Handb. II, 265,

n°. 2. — Amyot et Serv. Hém. p. 278, 2. — Hahn, W. J.

15, 12,4 8. — Kırsehb. Caps. p. 98, n. 4 — Wor sun

L.I, p. 421. — Dougl. and Scott, Brit. Hem. p. 286, n°.3.

Lengte 6-8 mm. — Dadelijk herkenbaar aan de kromme

stekels der achterdijen. Naar gelang der lengte smaller dan

de vorige; groen, bruingeel, nootkleurig of bruin. Kop

matig lang, met nog al uitpuilende oogen en een zwart

langsgleufje op het midden, dat nagenoeg tot het eind door-

loopt. De basis van den clypeus is zigtbaar. De sprieten zijn

bij den 4 nagenoeg zoo lang als het ligchaam, bij het ¢

iets korter; lid À iets korter dan het halsschild, breed en

sterk behaard, 2 meer dan tweemaal langer dan 1, 3 met

4 korter dan 2; de kleur is meest vuilgeel of lichtbruin;

zoo À en 2 groen zijn, dan zijn de beide laatste leden

rood. De zuiger reikt tot aan de middenheupen en is

zwart aan de spits. Het halsschild is voorbij de helft tame-

lijk grof gekorreld, heeft een geel opstaand middellijntje

en dergelijke rigcheltjes voor aan de zijden; 2 of 4 bruine

strepen loopen in de lengte over het halsschild, doch niet

bij groene voorwerpen. Het gekorrelde schildje heeft ook

een licht gekleurd langsstreepje, als het bruin is. Het

abdomen is van boven zwart, met groene of roode randen

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 163

en bruinen anus. Op de dekschilden meest 2 bruine stre-

pen, waarvan zich een op de membraan voortzet. De

pooten zijn groen of geel, dikwijls bruin gestippeld op de

dijen; de achterdijen vertoonen aan den onderkant niet

verre van de spits twee kromme scherpe doorntjes, waar-

van het kleinste digter bij het eind staat; de tarsen zijn

rood of lichtbruin. Bij vele voorwerpen is aan de onder-

zijde de borst zwart en loopen er twee bruine zijdestrepen

over de zijden (pleurae), en een over het midden van den

buik.

Calcaratus is vrij gemeen op onze duinen en heidevelden.

De heer Ritsema vond hem ook vrij gemeen in Mei op

Texel, doch hij komt ook in lage streken en aan de rivie-

ren voor. Dr. Piaget vond hem aan de Kralingsche plassen

en in het Overmaassche land. Ook schijnt de soort het

geheele jaar volwassen voor te komen en dus te overwin-

teren, want tegenover de genoemde vangst in Mei, staan

andere vangsten in Junij, Juli} (Groot-Zundert, v. V.),

Augustus (Piaget) en het laatst van Sept. (Oisterwijk, v. V.)

5. Miris erraticus L.

Plaat 8, fig. 6 en Ga.

Lion SN, p. dat 107; —Burm. Hb. II, 265, n°. 3. —

Wolf, Icon. t. 16, f. 154 (Hortorum). — Hahn, W. I. II,

78, tab. 54, f. 164, 165. — Herr.-Sch. id. op. UI, p. 40. —

Kirschb. Caps. 32, 1.— Flor, Rh. Livl. 1, p. 431. — Dougl.

and Scott, Br. Hem. p. 287.

Lengte 6—7 mm. — Groen met zwarte of donkergroene

teekening op den rug, nimmer bepaald geel of bruingeel.

Kop zoo lang als het halsschild, met ovale oogen, zwart

met groene zijden en een dubbel lichtgroen vlekje op den

schedel, of groen met 3 donkere langsstrepen. Van boven

is de basis van den .clypeus niet te zien, daar zij geheel

door het voorhoofd bedekt wordt; op den schedel een

kort ingesneden streepje. De zuiger reikt bijna tot aan

164 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

de middenheupen. De sprieten zijn bij den ¢ langer dan

het ligchaam met het 4° lid donkerbruin, bij het ¢ korter

met het 1° lid groen; bij beiden is het vrij sterk behaard;

het 2 is roodbruin, de beide volgenden zwartbruin. Het

halsschild heeft een weinig uitstekend langskieltje in het

midden en is groen met vier donkere langslijnen of zwart

met groenachtig gele randen. Het schildje is zwart of

groen met donkere strepen. De dekschilden zijn of zwart

met geelgroenen buitenrand of groen met donkere strepen

in de lengte. De membraan is licht- of donkergrijs ge-

kleurd met somtijds witte, meest echter donkere aderen.

Pooten groen of bruingeel, met fijne haartjes bezet, die

vooral lang zijn aan de achterscheenen; achterdijen overal

even dik, bij de donkere individuen met bruine vlekken en

strepen, meestal naar de knie toe geheel bruin; de achter-

scheenen zijn geelbruin en de achtertarsen bruin. Keel,

borst en buik zijn bij het mannetje zwart, bij het wijfje

groen.

Deze soort is in de duinstreken in Julij en Augustus

zeer gemeen, doch werd bovendien gevangen in het Over-

maassche (dus op de klei) door Dr. Piaget, bij Maarsbergen

door denzelfden en bij Middelburg door Dr. de Man.

6. Miris ruficornis Fall.

Plaat 8, fig. 7 en Ta.

Fallen, Hem. I, p. 133, 8. — Herr.-Sch. W. I. II, p. 119,

tab. 66, f. 200 (pulchellus) en III, p. 40. — Meyer-Dür,

Caps. p. 37, 6. — Flor, Rh. L.I, p. 435. — Dougl. &

Scott, Brit. Hem. p. 290, 6.

Lengte 4—6 mm. — Kenbaar aan de geringe grootte

en de kleur der sprieten. Helder groen of groenachtig geel

met roode sprieten. Kop korter dan het halsschild met

de basis van den clypeus zigtbaar; op den schedel een

kort ingesneden langsstreepje en van daar tot den clypeus

een donker lijntje. De sprieten zijn ongeveer zoo lang

i te

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 165

als het ligchaam; hun 4° lid zoo lang als de kop, onbe-

haard, aan de basis groen. Halsschild aan beide zijden

van een middenrigcheltje wat ingedeukt en daar met

ietwat donkerder langsstreep; soms ook nog twee donkere

langsstrepen aan de zijden. Dekschilden zonder teekening

met zeer langen cuneus en bleeke membraan. Onderzijde

van het lijf lichtgroen; pooten van dezelfde kleur met

roode tarsen.

De aangehaalde afbeelding van Herrich-Schäffer vertoont

het insect met roode vlekken op halsschild en clavus;

een zoo fraai voorwerp heb ik nooit gezien. Scholtz ver-

zekert dat dit eene andere soort is.

Gemeen in Juli] op duinen en geestgronden; voorts nog

door mij aangetroffen bij Goes in Junij, op Schothorst bij

Amersfoort in Julij, op de Zundertsche heide den 21°

Julij en aan het strand der Schelde bij Bergen-op-Zoom

den 22° Juli.

Gen. 4. LEPTOTERNA Fieb.

Dit geslacht verschilt van het vorige, waarvan het overi-

gens den habitus heeft, hierin dat het borststuk aan de

bovenzijde van achter naar voren afdaalt en aan den

voorrand duidelijk gezoomd is, dat het aangezigt rond

naar beneden gebogen en de zuiger aan het voorste lid sterk

verdikt is. Bovendien is het geheele ligchaam en met name

de dijen sterk met zijdeachtige haren bedekt.

Lept. dolabrata L.

Plaat 8, fig. 8.

Linn. S. N. V, p. 502, 103. — Fabr. S. Rh. 253, 1. —

Wolff, Ic. Cim. f. 109 (slecht van omtrek) en 110. —

Hahnszet Hersch. Wo Peto p: 75. f, 160.et III, pe 45,

t. 86, f. 261 et 262. — Flor, Rh. Livl. I. p. 437. — Dougl.

& Scott, Brit. Hem. p. 297. |

Lengte 7—8 mm. — Langwerpig, van de schouders af

bijna gelijkmatig breed, zwart met gele versieringen en

166 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

vale dekschilden. Kop klein en kort met uitpuilende bruine

oogen, zwart met de zoomen der oogen geel, welke ran-

den op den schedel meest tweemaal zijn ingekeept; boven-

dien een zeer fijn geel langsstreepje op het midden van

den kop. Zuiger vuilgeel, bruin aan de spits, reikend tot

de achterheupen. Sprieten zoo lang als het lijf (8), iets

langer (8), harig, grauwbruin, donkerder aan de spits; lid

1 zoo lang (4) of iets korter (2) dan het halsschild, het

2° langer dan 3 en 4 te zamen. Halsschild grijzig zwart

met gele zijranden en eene gele middenstreep, die zich

voorbij het midden tot eene ronde of ruitvormige vlek

uitzet. Schildje vrij groot, glanzig zwart met eene oranje

langsstreep in het midden; overdwars loopt eene vrij diepe

gleuf. Dekschilden vaal, somtijds echter kastanjebruin met

vuil- of heldergele randen, gelen cuneus en vale of zelfs

rookbruine membraan, waarop de aderen in het geel of

rood uitkomen. Borst zwart met twee gele vlekken; buik

vuilgeel met drie zwarte langsstrepen; het laatste segment

bij den man oranje met zwarte vlek. Pooten grauw of

vuil bruingeel, de achterdijen met zwarte vlekjes, knieén

en spitsen der scheenen zwart, zoo mede de klaauwtjes.

Bij ons komt het meest voor de var. die Ferrugata ge-

noemd wordt, welke minder sterk behaard en valer van

kleur is, dan de eigenlijk zoo genoemde Dolabrata.

De soort is gemeen op duinen en geestgronden , maar

komt ook op minder zanderige streken voor; b.v. te Velp

(Ritsema), op de wallen van Breda (Heylaerts).

Gen. 5. ONCOGNATHUS Fieb.

Dit is het eerste der beide genera, die zich wel aan de

drie laatstgenoemden aansluiten door de meerdere lengte

van het eerste lid der achtertarsen, maar van Miris en

Leptoterna verschillen door de afgeronde zijden van den

prothorax. De gedaante komt overigens geheel overeen

met die van het geslacht Lygus Hahn. De kop is met de

uitpuilende oogen breeder dan lang; van de sprieten, die

— enn

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 167

de lengte van het ligchaam hebben, is het eerste lid on-

geveer zoo lang als de kop, het 2° meer dan tweemaal zoo

lang. Het halsschild is zeer smal van voren, vrij breed

van achter. De zijrand der dekschilden is een weinig naar

buiten gebogen. De pooten zijn lang en slank, vooral de

achterpooten, wier dijen in het midden veel dikker zijn

dan aan de uiteinden en wier eerste lid der tarsen iets

meer dan tweemaal langer is dan het tweede, doch niet

dikker.

Oncogn. binotatus F.

Plaat 8, fig 9 9 en 9a A.

Baby, ..S, Rh. 235, 159. — Herr=Sch. W. I. IL. p.i77,

t. 98, f. 296. — Kirschb. Caps. 59, 56. — Flor, Rh. Lul.

Lo p..299.

Lengte 5—6 mm. — Langwerpig, geel of groenachtig

geel met zwarte vlekken. Kop glanzig, weinig gestippeld,

met 2 scheve bruine vlekjes op den schedel, 2 andere voor

de oogen en met den clypeus zwart. Oogen uitpuilend,

ovaal, met grove facetten, zwart. Sprieten slank, vuil

bruingeel met de uiteinden der 3 voorste en geheel het

laatste lid bruin; het 4° alleen aan de binnenzijde met

eenige haartjes. Zuiger eerst geel, dan bruin, eindelijk

donkerbruin, reikende tot over de achterheupen. Het gele

borststuk heeft een duidelijk afgesneden zoom aan den

voorrand, is op de breede achterhelft vrij sterk gekorreld

en vertoont twee langwerpig vierkante donkerbruine of

zwarte vlekken, wier voorrand eene diepe groeve schijnt;

in de zijden bespeurt men nog een lichtbruin vlekje. Het

schildje, welks basis door eene dwarsgleuf begrensd wordt,

is helderder geel met twee fijne bruine zijstrepen. De dek-

schilden zijn geel, op den clavus grijsachtig, op het corium

met zwarte, schuin onder elkander geplaatste, doch meestal

ineenvlocijende langsstrepen; de cuneus is ongevlekt geel,

soms oranje. Membraan bruin of zwart, met lichtere, zelfs

geelachtige aderen. Pooten van de kleur van het lijf met

168 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

bruine uiteinden der achterscheenen, die met zwarte ste-

keltjes bezet zijn, en met bruine tarsen. Buik soms met

zwarte langsstrepen.

Gevangen bij Utrecht door den heer Six, in Augustus

op Sterkenburg bij Driebergen door mij, in September mede

in de provincie Utrecht op Wikkenburg door Dr. Wttewaall;

voorts bij den Haag in Augustus door den heer van der

Wulp en door den heer Heylaerts in Augustus bij Breda.

Gen. 6. ALLOEOTOMUS Fieb.

Het ware kenmerk van dit geslacht bestaat in het eerste

lid der achtertarsen, dat tweemaal langer en veel dikker

is dan het tweede. Zonder deze bijzonderheid zou de eenige

soort beter gebragt worden tot het geslacht Capsus, waar-

van het geheel den habitus heeft, tevens met het kenmerk

van de knodsvormige gedaante van het tweede lid der

sprieten. Zie hier nu een bewijs voor het gezegde, dat als

men in deze familie systematisch al te scherp verdeelen

wil, men genera maakt van afdwalende soorten, want

kennelijk behoort deze soort tot het Genus Capsus, doch

is afgedwaald naar de groep met verlengd eerste lid der

achtertarsen.

Alloeot. marginepunctatus H. Sch.

Plaat 8, fig. 10.

Herr. Sch. W. I. III p. 69, fig. 284. — Fieb. Eur. Hem.

p. 247. (Gothicus).

Lengte 5 mm. — Roestgeel, dik bekleed met witte haartjes.

Ligchaam langwerpig ovaal, tamelijk breed. Kop glanzig,

van boven gezien driehoekig, puntig van voren, met groote,

zwarte sterk uitpuilende oogen. Zuiger met donkere spits,

reikt tot aan de achterheupen. Sprieten ongeveer 3 der

lengte van het lijf, het 1° lid veel korter dan de kop, niet

dik, roestgeel met wat bruin aan den bovenrand en eenige

haren aan de binnenzijde, het tweede bijna 4maal zoo lang,

knodsvormig, nog al sterk behaard, roestgeel, aan de spits

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 169

bruin, de beide volgenden kort, fijn en bruin. Het halsschild

glanzig, doch grof gekorreld, naar achteren sterk verbreed

met naar buiten gekromden achterrand. Schildje glanzig,

bol met 3 witte puntjes in de hoeken en aan de spits.

Dekschilden ietwat doorschijnend, grof gekorreld met zwarte

langsstreepjes aan den buitenrand; wigge lichtbruin met

donkerbruine spits; membraan vuilwit, naar de spits toe

rookkleurig met duidelijke bruine aderen. Pooten geelachtig

met bruine ringen aan het eind der dijen en bruine tarsen

en scheenhelften.

Van deze soort is mij slechts een inlandsch voorwerp

bekend, door den heer van der Wulp in Augustus in het

duin bij den Haag gevangen.

Gen. 7. Lopus Hahn.

Terwijl de Capsinen in het algemeen kenbaar zijn aan

de haarachtige fijnheid der beide laatste leden van de

sprieten, zijn er toch drie soorten onder, bij welke de

sprieten meer gelijken op sommige Lygaeoden ') b. v. het

geslacht Cymus, doordien de sprieten aan het eind niet

veel dunner zijn. Deze weinige soorten worden hier in het

geslacht Lopus vereenigd.

Het ligchaam is meer langwerpig dan ovaal. Kop kort en

driehoekig, bij eene soort wat bol op den schedel, bij de

anderen meer plat. De sprieten zijn zoo lang als het ligchaam

of langer; 1° lid bij twee soorten langer dan de kop,

De lid tweemaal zoo lang als het eerste of zelfs langer, bij

ééne soort ietwat knodsvormig; de beide volgenden niet zoo

fijn als gewoonlijk in deze familie, doch in dikte weinig

verschillend met het 2°. Halsschild aan den achterrand veel

breeder dan aan den voorrand, van voren naar achter ge-

leidelijk oploopend, bij eene soort met scherpe kanten, bij

de anderen niet. Dekschilden vrij lang gestrekt met langen

cuneus, de membraan met groote cellen. Pooten matig lang,

vrij slank, alleen bij eene soort de achterdijen dik.

1) Fabricius plaatste ook de eenige soort, die hem bekend was, onder de Lygaeoden.

470 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

Ik erken gaarne dat dit geslacht in zijne zamenstelling

niet door naauwkeurige morphologische overeenstemming

der drie soorten uitblinkt, maar ik verkies toch de bijeen-

voeging boven het afscheiden in 3 afzonderlijke geslachten.

1. Lopus tunicatus F.

Plaat 8, fig. 12.

Fabr. S. R. 233, 148. — Ahrens en Germar, Fauna Ins.

Eur. fasc. 5, tab. 24 (Miris). — Meyer, Caps. 40, 3 (Lopus). —

Flor, Rh. Livl. I, p. 444. — Dougl. & Scott, Brit. Hem. p.

ooo. Pl. XI, £ 2, (Pontius):

Lengte 7 mm. — Langwerpig, het mannetje echter meer

dan het wijfje, boven bruin of bruinrood, onder geel. Kop kort,

met de sterk uitpuilende grauwe oogen breeder dan lang,

met een diep langsgroefje op den schedel. De dikke zuiger,

die geel is met zwarte tip, bereikt naauwelijks de inplan-

ting der middenheupen. De sprieten zijn ietwat korter dan

het lijf, bruin; het 1° lid is langer dan de kop, van boven

een weinig platgedrukt, naar binnen wat uitgebogen, sterk

met zwarte stippeltjes bedekt; het 2° is wat smaller, doch

wordt naar het einde toe dikker en tevens donkerder van

kleur, terwijl het aldaar dik met korte haartjes bekleed is;

het 3° is korter dan het eerste; half geel, half bruin; het

4° is roodgeel en zeer kort. Het halsschild heeft een

vrij dik zoompje aan den voorrand, scherpe zijranden, die

zwart afgezet zijn en stompe achterhoeken; het is’ van

achter niet veel hooger dan van voren en overal met zwarte

vlekjes bezet. Het schildje is zwart gemarmerd en vertoont

aan de spits twee kleine gele vlekjes. De dekschilden hebben

gele zijranden, die echter weder door fijne zwarte lijntjes

omzoomd zijn; corium en clavus zijn bruin of roodbruin,

zwart gemarmerd, de cuneus geel met rooden binnenrand

en bruine spits; membraan geelachtig en berookt met roode

cellen-aderen. Aan den binnenhoek van het corium een

geel vlekje. Onderzijde geel, aan wederzijde van het abdomen

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 171

eene rij zwarte stipjes. Pooten geel, zwart gestippeld, de

voorscheenen aan het einde bruinrood.

De heer Piaget vond deze soort in Junij aan den duin-

kant, de heer van Medenbach de Rooy meermalen bij

Arnhem zelfs in Nov. en weder in April; ik trof haar in

t najaar bij Leyden aan en bij Heemstede in Sept. op

hazelaren, op welken heester zij ook door anderen (zie Flor en

Fieber) gevonden is.

2. Lopus infusus H. Sch.

Plaat 9, fig. 1 en la.

Herr. Sch. W. J. IV. p. 30, tab. 120, fig. 381. — Kirschb.

Caps. Sp. 49. — Fieber, Eur. Hem. p. 249.

Lengte 7—8 mm. — Langwerpig, zeer kenbaar aan de

bloederige kleur en de lange sprieten; geheel glad en onbe-

haard, vrij glanzig. Kop klein, rond naar beneden gebogen

met een bol voorhoofd en sterk uitpuilende grauwe oogen,

bruingeel of rood. De zuiger schijnt tot aan de achterheupen

te reiken. Sprieten langer dan het lijf, roodgeel of rood,

met het 4° lid veel langer dan de kop, tamelijk dik, bruin

aan het einde; het 2° iets dunner, meer dan tweemaal langer

dan het 4% het 3% even dik, 14 van de lengte van 1, en

4 even dik of zelfs iets dikker en iets meer dan de helft

der lengte van het 3°. Halsschild met een smal zoompje

aan den voorrand, veel breeder aan den achterrand, die

naar achter rond uitgebogen is, geel met bruine in elkander

vloeijende vlekken op de achterhelft. Schildje donkerbruin.

Dekschilden op clavus en corium roodgeel, rood naar den

buitenrand en het einde, met een bruin dwarsbandje voor

den bloedrooden cuneus; de membraan zwartachtig, met

nog donkerder aderen. Pooten lang en slank, geelrood met

gele voor- en middenscheenen en tarsen; alle scheenen

met stekeltjes bezet, die der achterscheenen vrij lang.

Eene vrij zeldzame soort, gevonden bij Paterswolde door

Dr. de Gavere, bij Driebergen door den heer Six, bij

172 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

Maarsbergen in October door Dr. Piaget, in October bij

Arnhem en bij Nykerk door van Medenbach de Rooy en

bij Breda uit eik geklopt door den heer Heylaerts.

3, Lopus subpatellatus Voll.

Plaat 9, fig. 2 en 2a.

A. Costa, Mémoire dans les Annales de la Soc. Ent. de

France, Tom. X. p. 286. Pl. VI, fig. 3. (Phytocoris flavomar-

ginalus) ....9

Lengte iets meer dan 2 mm. — Langwerpig, licht- of

donkergrijs met gele versiersels. Kop breeder dan lang,

met uitpuilende grijze of grauwe oogen, geel op het achter-

hoofd, den schedel en langs de oogen, bij één voorwerp

geel met twee scheve langwerpige zwarte vlekjes op den

schedel. Zuiger vrij dik, reikend tot de achterheupen. Sprieten

bijna zoo lang als het lijf, zwart of donkergrijs, het 4% lid

niet langer dan de kop, niet zeer dik; het 2" meer dan 2

maal zoo lang, schier even dik; het 3" niet veel korter dan

het 2° en even dik, het 4° de helft korter en schijnbaar

uit twee stukken bestaande, waarvan het voorste rolrond,

het achterste daarentegen palet- of lepelvormig schijnt. Het

halsschild niet veel langer dan het hoofd, met eenigzins

ingebogen zijranden, aan den achterrand veel breeder dan

aan den voorrand, grijsgelen voorrand, zijranden en

middellijn ; de ovalen achter den kop bijzonder duidelijk.

Het schildje driehoekig met gele middellijn en 2 gele

vlekken aan de basis. Dekschilden lichtgrijs met gelen

zijrand en geel langs het schildje; clavus geel, membraan

grijs; de anderen niet veel donkerder. Achterlijf zwart met

geel connexivum. Pooten geel met grijze strepen onder tegen

de dijen, de geheele achterdijen grijs en de tarsen grijzig

zwart met bijzonder groote klaauwen.

Dit insect wijkt zoo zeer van de andere Capsinen af, dat

het niet wel tot de familie te brengen zou zijn, indien het

niet de gesloten cellen in de membraan en wel bijoogjes

bezat. Of het de Phylocoris flavomarginatus van Costa is,

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 173

durf ik niet bepalen; de figuur op de Plaat gelijkt niet uit-

nemend; in de beschrijving stuit ik onder anderen op het

gezegde, dat de sprieten hier en daar met haren bedekt

zijn en dat het 4° lid langer is dan het 3". Ook zegt Costa

niets van het lepelvormige einde dier sprieten. Ik heb het dus

noodzakelijk geoordeeld het dier een anderen naam te geven.

De heer Ritsema ving eerst een voorwerp in Junij op

Texel, daarna nog twee anderen, die wat kleiner en grijzer

waren in Junij bij Velp.

Gen. 8. Capsus F.

Het eigenlijke kenmerk van dit geslacht ligt in den knods-

vorm van het tweede lid der sprieten, doch daarbij dient

wel in het oog gehouden te worden dat het eerste lid der

achtertarsen even lang is als het tweede, want zonder dat

zou eene reeds behandelde soort, Alloeotomus marginepunctatus

H. Sch., bepaaldelijk tot dit genus moeten behooren.

De vorm van het ligchaam is ovaal of langwerpig ovaal,

bij eene enkele soort langwerpig en slank; deze heeft dan

ook het voorhoofd bol toegerond, terwijl het bij de overigen

puntig uitsteekt. De kop is klein, de oogen vrij sterk uit-

puilend, de zuiger tot de achterheupen reikend. Het 1“ lid

der sprieten is langer dan de kop, het 2° meer dan twee-

maal zoo lang als het 1“, de beide laatsten zeer dun. Het

halsschild heeft den gewonen vorm behalve bij het wijfje

van ééne soort, bij hetwelk ook de dekschilden verkort

zijn. Al het overige valt in den gewonen vorm der familie.

1. Capsus ater L.

Plaat 9, fig. 3.

Linn. S. N. V. 495, 72 et 494, 68. — Fabr. S. R. 241,2; 242,

4 et 243, 13. — Hahn, W. I. I. p.126, Pl. 20, f. 65. — Wolff,

Je. (Gap. 32.1. 4,.f..32 et & 19, 5,146. — lor, Rh: L. Lp.

486. — Dougl. & Scott, Br. Hem. p. 440, t. 14 f. 7.

Gedrongen van statuur, weinig glanzig, fijn en weinig

duidelijk behaard, zwart (3) of zwart met geelrooden kop

17% DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

en prothorax (2), soms met roode pooten. Kop kort, vrij

stomp aan den clypeus, tamelijk breed bij den man, breeder

nog bij het wijfje, bij het eerste zwart, bij het andere geheel

of gedeeltelijk steenrood of roodgeel. Oogen uitpuilend,

scheef ovaal, bruin of zwart. Twee voorste leedjes van den

zuiger rood, de beide volgenden zwart. Sprieten iets langer

dan de helft van het ligchaam; het 1* lid niet zeer dik,

zoo lang als de kop, zwart of rood; het 2° steeds zwart,

behaard, bij het $ meest korter en meer plotseling knods-

vormig dan bij den man, de beide volgenden te zamen iets

korter dan 2, grijs of zwart, 3 met gele basis. Halsschild

vrij kort en breed, voorbij de helft grof gekorreld. Het

schildje en de dekschilden zeer fijn gestippeld, steeds zwart;

voorrand tusschen corium en cuneus ingekeept; membraan

rookbruin of zwart. Pooten geheel zwart, of zwart met

roode vlekken of rood met bruine bandjes aan de achter-

knieën en de tarsen half geel, half zwart. Bij één exemplaar

in mijn bezit zijn de voorheupen rood, is er een roode band

over het midden der dijen en zijn de scheenen roodbruin

met bruine spitsen.

Het wijfje met den gelen prothorax ontving van Linnaeus

den naam van Semiflavus, van Fabricius dien van Flavicollis,

terwijl de zwarte voorwerpen met roode pooten door den

laatsten Tyrannus genoemd werden.

De soort is niet ongemeen, vooral op drooge gronden,

de wijfjes zijn echter veel zeldzamer of houden zich meer

schuil dan de mannen.

De var. Tyrannus werd gevonden bij Utrecht (Six), bij

Koudekerke in Zeeland (de Man), bij Rotterdam (Piaget), bij

Noordwijk (van Vollenhoven), bij den Haag en Scheveningen

(verschillenden).

2. Capsus capillaris F.

Plaat 9, fig. 4.

Fabr. S. R. 244, 19; 246, 25 et 27. — Hahn, W. LI,

17, tab 2, f. 9. — Wolff, Ic. f. 34 et 35. — Dougl. & Scott,

Br. Hem. 442, Pl. 14, f. 8.

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 479

Lengte 8 mm. — Grooter, maar vooral ook langwerpiger

dan de voorgaande, met slanker pooten; glanzig, kaal, grot

gestippeld, roestgeel, rood of zwart. Wij zullen eerst de

meest voorkomende lichtgekleurde var. (Capillaris) beschrij-

ven. Kop glad, ongestippeld, vrij groot, spits naar voren,

met een zwart vlekje op de basis van den clypeus en met

uitpuilende bruine oogen. Het 41“ lid der sprieten tamelijk

dik, niet zoo lang als de kop, donkerbruin, aan de binnen-

zijde met eenige haren bezet; het 2° aan de basis zeer

smal, bruin, in het midden geel, dan knodsvormig, zwart

behaard; 3° en 4" zeer dun, lichtgrijs. De zuiger reikt tot

de achterheupen; 1“ lid roodgeel, overigens zwart. Hals-

schild van voren als bij den voorgaanden, roodgeel, aan

den voorrand voorbij het smalle zoompje glad, dan vrij

grof gestippeld met zwarte stippels. Schildje klein met

scherpe spits, weinig gestippeld, roodgeel. Dekschilden van

dezelfde kleur, sterk gestippeld, behalve op den buitenrand

en op den cuneus, die donkerder rood is met zwarte punt;

membraan rookkleurig met witte vlek bij de spits van den

cuneus. Borst en buik in het midden zwart, wegsmeltend

in rood naar de zijden toe. Pooten met bruine heupen,

lichtere schenkelringen, zwarte dijen, wier knieën breed

geelrood zijn, gele met donkere stekeltjes bezette scheenen

en bruine of zwarte tarsen.

Bi) de var. Danicus verandert het rood op kop, borststuk

en schildje geheel of gedeeltelijk in bruin of zwart, terwijl

ook de dekschilden eene bruinere tint aannemen en de

beide eerste leedjes der sprieten zwart worden, even als

de geheele buik en borst.

De var. Tricolor, die alleen uit mannelijke voorwerpen

bestaat, is nog donkerder. Ik zal tot voorbeeld een fraat

voorwerp naar de kleuren beschrijven.

Kop donker oranje, met den nek, de randen der oogen

en eene vrij breede langsstreep in het midden zwart. Eerste

en tweede lid der sprieten zwart, derde en vierde grauw-

geel. Zuiger en borststuk zwart; schildje desgelijks, doch

176 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

met roode zijranden. Dekschilden zwart met een’ taan-

kleurigen veeg op het corium tegen den clavus aan; de

uiterste spits van het corium aan den buitenrand geel;

cuneus aan de basis geel, verder bloedrood, voorbij de

helft zwart; membraan als bij den type. Borst en buik zwart;

anus vrij sterk behaard; scheef achter de middenheupen

ter wederzijde twee witte membranen. Pooten gekleurd als

boven beschreven is.

Lichtgekleurde voorwerpen werden gevangen op brand-

netels bij Utrecht (Six), bij Breda in Julij en Aug. (Heyl.

en Leesberg), bij Oosterbeek in Aug. (Rits.), bij Ede in Juli),

bij Leiden en 22 Julij bij Roozendaal in Noordbrabant (v. Voll.)

bij Huyssen (v. Med. de Rooy); donkere voorwerpen bij Voorst

in Julij (Wttewaall) en bij Velp in Julij (Ritsema).

3. Capsus distinguendus H. Sch.

Plaat 9, fig. 5 Q en Ba 2.

Herr. Sch. W. I. IV. p. 33. Pl. 121, f. 384. — Fieb. Eur.

Hem. p. 202.

Lengte 6 mm. — Deze soort verschilt van de beide voor-

gaanden door den bollen vorm van den kop (slecht getee-

kend door Herrich-Schaeffer) en door het groote onderscheid

tusschen beide sexen. De kop is bij den 4 eenigzins bol en

naar beneden gebogen, bij het ¢ nog veel boller, bij beiden

van boven gezien veel korter dan breed, glanzig zwart.

De sprieten zijn bijna zoo lang als het lijf; hun 1“ lid

schier zoo lang als de kop, dun en vuilgeel; het 2” wel

viermaal zoo lang, zwart, knodsvormig doch onbehaard,

aan het eind bij het wijfje dikker dan bij den man; de

beide volgenden grauw en dun, te zamen genomen korter

dan 2. Het halsschild grijzig zwart, kort, bij den man met

weinig gebogen zijranden, bij het wijfje met twee groote

ovale halsbuilen vooraan, daarna ingesnoerd en aldaar met

een’ band van grijze haartjes bezet, verder weder uitgezet

en bol. Het schildje zwart, digt bij de basis met eene

dwarsgleuf. Dekschilden bij den 4 langgestrekt, zwart met

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 177

‚eene vaalgele driehoekige vlek aan de basis van het corium,

zich tot halverwege de lengte van corium en cuneus uit-

strekkende; de groote cuneus is geel met zwarte spits en

de groote membraan is geheel rookbruin iriserend, zonder

vlek; bij de wijfjes zijn de dekschilden afgekort en hebben

bijna geen membraan, terwijl het corium zich aan het einde

als een rond wit vlekje vertoont. Het achterlijf is grijsachtig

zwart, bij het ¢ ook gedeeltelijk van boven zigtbaar. De

pooten zijn lang en slank, zonder haren of stekels, bij den

man vaal roodgeel, bij het ¢ bruingeel.

In de kleur bestaat er groote overeenkomst tusschen

den d van deze soort en Lygus flavomaculatus F., doch de

vorm van den kop en het ontbreken van eenig licht vlekje

in de membraan zijn duidelijke onderscheidingskenmerken.

Fieber, die ook nog een Globiceps flavonotatus Boh. vermeldt ,

welke van /lavomaculatus niet gemakkelijk te onderscheiden

is, komt mij voor op dit punt weinig helder te zijn. De

beschrijving bij de Geer en de afbeelding (f. 235) bij Hahn

toonen duidelijk aan wat Flavomaculatus F. is, doch hoe die

soort door Fieber in zijn geslacht Globiceps geplaatst kan

worden, terwijl de kop volstrekt geene bolheid vertoont,

is mij niet duidelijk.

Meer dan één wijfje werd door den heer Heylaerts in

Sept. bij Breda gevangen, waarvan ik er een aan zijne

welwillendheid te danken heb. Een enkel wijfje bemagtigde

ik te Wassenaar in Aug.; Dr. Piaget ving een’ man te

Wassenaar en een ander te Maarsbergen; ook de heer G.

A. Six vond er een bij Utrecht (Driebergen ?).

Gen. 9. HETEROTOMA Latr.

Dit genus is gekenmerkt door den vorm der sprieten,

wier tweede lid bij een of wel bij beide sexen verticaal

verbreed is over de geheele lengte, in den vorm van een

zaadhuls van brem, en bovendien sterk behaard. Voor de

overige ligchaamsdeelen vallen de soorten, die er toe be-

hooren, in de algemeene beschrijving der Capsinen.

178 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

1. Heterot. spissicornis F.

Plaat 9, fig. 6 en Ga.

Fabr. S. Rh. 246, 28. — Panz. Fn. Germ. 2 f. 15. — Schellenb.

Cim. Helv. t.3, f. 4. — Burm. Handb. I. p. 276, n°. 1. — Dougl.

& Scott, Brit. Hem. p. 438, Pl. 14, f. 5 (Merioptera).

Lengte 5 mm. — Gerekt ovaal, vrij glanzig zwart, met

fine witte haartjes bekleed. Kop niet zoo lang als breed,

vijfhoekig, spits aan den clypeus, met lichtbruine uitpuilende

vrij groote oogen. Zuiger reikende tot de achterheupen,

groen of geel. Eerste lid der sprieten zoo lang als de kop,

tamelijk dik behalve aan de basis, met zwarte haren vrij

digt bekleed; het 2° van gedaante als boven beschreven,

blinkend zwart (of roodbruin, zelfs rood volgens Fabr.),

evenzeer behaard, doch niet op de platte zijvlakken, drie-

maal langer dan het 1“; het derde korter dan het 1“, zwart

met witte basis en het vierde nog iets korter, even zoo

gekleurd; de beide laatsten zeer dun. Het halsschild slechts

weinig verbreed naar achter, vlak op den rug, zonder zoom

noch gleuve. Schildje middelmatig met een flaauw dwars-

gleufje, niet ver van de basis. Dekschilden eenkleurig, met

donkere membraan, waarop dikwijls een wit vlekje bespeurd

wordt onder de spits van den cuneus. Borst en buik glanzig

metaalzwart. Pooten slank, alleen de achterdijen tamelijk

breed; groen of geel met zwarte tippen der tarsen, som-

wijlen met bruine achterdijen.

Spissicornis, die op elzenstruiken en brandnetelen schijnt

te leven, is niet zeldzaam in ons vaderland en werd in de

meeste provinciën gevangen.

2. Heterot. magnicornis Fall.

Plaat 9, fig. 7.

Fallen, Cim. Suec. 99, n°. 7. — Hahn W. I. I. p. 130,

tab. 20 f. 67. — Meyer, Caps. p. 62 n°. 29, tab. 2, fig. 4. —

Flor, Rh. Livl. I, p. 575. — Dougl. & Scott, Br. Hem. p.

435, Pl. 14, f. 4.

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 179

Lengte 2,3—2,7 mm. — Breeder ovaal dan de vorige, zwart,

dik met zilvergrijze haartjes of schubbetjes bekleed, die

zeer ligt afbreken en verloren gaan. Kop klein, voorover

gebogen, van boven gezien veel breeder dan lang, met

scherpen achterrand en roodbruine uitpuilende oogen.

Sprieten veel korter dan het lijf, de beide eerste leedjes

zwart (het 1“ naar evenredigheid minder dik dan bij de

voorgaande soort), de beide laatsten wit en haarvormig.

Bij den man is — volgens Flor — het 2" lid niet over de

geheele lengte verbreed, gelijk bij het wijfje. Halsschild

kort, zonder zoompje aan den voorrand, achter tweemaal

breeder dan de lengte bedraagt. Dekschilden somtijds bruin-

achtig; membraan zwart, doch iriserend met fijne witte

aderen en een klein wit vlekje aan de spits van den cuneus.

Pooten aan heup en dij zwart of donkergrijs, aan knie en

scheenen grauw ; de achterscheenen met vrij lange stekeltjes,

die uit zwarte stipjes ontspringen; tarsen aan de basis

grauw, verderop zwart.

De heer Six vond deze soort niet zelden onder sparren

(Pinus Abies) bij Utrecht; ik trof haar aan bij Leyden, Rotter-

dam, en te Brummen in Aug.

NB. In de tweede Naamlijst van inlandsche Hemiptera volgt

op deze soort Crinicornis Klug, naar Burmeister’s Handbuch

gedetermineerd. Een enkel voorwerp was door den heer G.

A. Six bij Utrecht gevangen, sedert is het door beschim-

meling verloren gegaan. Het komt mij voor dat het eene

verscheidenheid van Magnicornis moet geweest zijn, met

gouden schubbetjes in plaats van zilveren.

In de collectie der Ned. Ent. Vereeniging staat een

voorwerp van Heterot. Mali M. Dür, door mij bij Leyden

gevangen, dat echter geheel platgedrukt is en met de

pooten zoo zeer in de gom vastgekleefd zit, dat ik de

deugdelijkheid der determinatie niet meer durf verzekeren.

De soort verschilt van de voorgaande in zeer weinig op-

zigten, voornamelijk daarin dat de achterscheenen geen

180 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN,

zwarte puntjes hebben; zie Meyer, Schweiz. Rhynchoten p.

63, N°190; Tal: I fo.

Gen. 10. Harrıcus Hahn.

Het ligchaam is kort en zeer gedrongen. De kop is ver-

ticaal, zeer breed op den schedel met nagenoeg plat aan-

gezigt; de rand tusschen het voor- en achterhoofd is scherp

en het achterhoofd tegen het borststuk aangedrongen. De

zuiger is dik en vrij kort; het 4“ lid is voornamelijk breed.

De sprieten zijn bij 2 soorten korter dan de helft van het

ligchaam, dun; lid 1 bijzonder kort, 2 twee en een half

maal zoo lang, 3 iets langer dan 1 en 4 nog korter; bij

de derde soort (die ik deswegens bijna tot een afzonderlijk

geslacht gebragt had) zoo lang als het lijf en zeer dun,

met het 2° lid viermaal langer dan het 1*° en de beide laatsten

te zamen gelijk in lengte met het tweede. Het halsschild

is van boven gezien trapeziumvormig, vrij bol met scherpe

zijranden. Schildje kort en breed. Dekschilden desgelijks,

bij den cuneus hoekig naar beneden gerigt. Pooten gezet

en stevig met fijne tarsen; de achterdijen bij ééne soort

sterk verdikt; bij allen de achterscheenen aan wederzijde

met stekeltjes bezet.

Hahn heeft eigenlijk dit geslacht opgesteld voor soorten

met dunne en lange sprieten en zeer dikke achterdijen, en

de beide eerste soorten, die wij nu zullen beschrijven vor-

men bij Fieber het geslacht Stiphrosoma ; doch ik heb gemeend

beter te doen met de drie soorten bijeen te voegen en een

ouden naam aan te nemen, daar de overeenkomst tusschen

de soorten van Hahn’s genus en de beide eersten zoo bij-

zonder groot is. |

1. Halt. leucocephalus L.

Plaat. 9, fig. 8.

Linn. Fn. Suec. 940. — Fabr. S. R. 237, 173. — Panz. Fn.

Germ. 92, f. 42. — Hahn, W. I. II, p.88, tab. 57, f. 174. —

Fall. Hem. I. p. 444. — Flor, Rh. Livl. I. p. 558. — Dougl. &

Scolt, Brit. Hem. p. 482, Pl. 21, f. 2.

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 181

Lengte 3—4 mm. — Het geheele lijf uiterst fijn behaard.

Kop roodachtig geel of bleek oranje, glanzig, uiterst fijn

gestippeld met zwarte ronde oogen en zwarten clypeus.

Het 1* lid der sprieten van dezelfde kleur, het tweede aan

de benedenhelft geelachtig, verder zwart of wel geheel

zwart, gelijk de beide volgenden. Zuiger eerst roodgeel, dan

vuilgeel, aan de spits zwart. Thorax, schildje en dekschilden

blaauwzwart, grof gekorreld; de membraan zeer donker

rookkleurig, bijna zoo donker als de elythra. Aan de korte,

dikke pooten zijn de voorste heupen en dijen roodachtig

geel, de voorste scheenen lichtgeel; de midden- en achter-

heupen en dijen bruinrood, hunne scheenen vuilgeel; alle

tarsen zwart. De buik is paarszwart met roode inkervingen

der ringen.

Deze vrij zeldzame soort werd eenmaal in vrij groot

aantal in Mei bij Breda aangetroffen door den heer Heylaerts

en voorts in Junij gevangen bij Wolfheze door den heer

Ritsema.

2. Halt. luridus Fall.

Fall, Hem. I. p. 112, 69. — Herr. Sch. W. J, II, p. 87, tab.

101, fig. 312 (slecht). — Flor, Rh. Livl. I. p. 559. —

Lengte bijna 4 mm. — Men zou deze soort voor eene

roode varieteit der vorige kunnen houden, zoo niet het

4° lid der sprieten zwart was en iets korter dan bij Leu-

cocephalus. De algemeene kleur is steenrood; de kop is

tamelijk glanzig en duidelijk, min of meer wollig, wit be-

haard, met kleine ovale zwarte oogen en een zwarten veeg

op den elypeus; de zuiger is roodbruin met zwarte spits.

De korte sprieten zijn geheel zwart, behalve de uiterste tip

van het 4“ lid, die wit is. Het halsschild is mede vrij dik

wit behaard en vertoont op het eenig exemplaar in mijn

bezit twee bruine langstreepjes, beginnende vlak achter de

oogen en slechts tot het midden doorloopende. De dek-

schilden zijn zeer fijn gestippeld en vertoonen van het midden

182 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

tot het eind van het corium een bruinen langsveeg; de

membraan is rookkleurig met lichtbruine cellen en aderen.

Het achterlijf is bruinrood, glanzig, donkerder op den rug,

aan den buik sterk behaard. De pooten zijn rood, met lichtere

scheenen en zwarte tarsen.

H. luridus werd tot nog toe slechts door den heer G. A.

Six in ons vaderland gevangen, eens of tweemaal in de

provincie Utrecht, laatstelijk den 23°" Junij op de duinen

bij Scheveningen.

3. Hall. pallicornis F.

Plaat 10, fig. 1.

Fabr. S. R. 115, 6. — Wolff, Cim. p.128, tab. 13, f. 122. —

Hahn, W. I, p. 114, fig. 61 en III, p. 34. tab. 84, fig. 255. —

Burm. Hb. I. p. 278, 2.— Flor, Rh. Livl. I, 583. — Douglas

& Scott. Br. Hem. p. 479.

Lengte 2 mm. — Deze soort onderscheidt zich van de

beide vorigen door langere en fijnere sprieten en door

dikkere achterdijen, overeenkomende met die van het ge-

slacht Haltica onder de kevers. Het geheele lijf is glanzig,

bijna metaalachtig zwart. De kop, het schildje en de dek-

schilden zijn vrij grof gestippeld, het halsschild met fijne

dwarsschrapjes gegroefd. De sprieten, die iets langer zijn

dan het lijf, hebben eene zwavelgele kleur. Buik en heupen

zijn zwart, ook de 4 voorste dijen aan de basis en de achter-

dijen tot digt bij de knie; eindelijk is ook het laatste lid der

tarsen zwart; al het overige aan de pooten is zwavelgeel.

Volgens Hahn springt deze soort zeer behendig. De heer

G. A. Six is de eenige, die haar in ons vaderland waar-

genomen heeft. Hij trof een vrouwelijk exemplaar den 1%

Junij bij Beek aan, in het oude kwartier van Nijmegen.

Gen. 11. CAMARONOTUS Fieber.

Ook bij dit genus is het achterhoofd uitgehold, gelijk bij

het vorige en sluit de rand van den schedel op het borststuk,

dit als omvattende, doch het lijf is niet kort en breed,

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 183

maar meer cylindrisch en 23 maal langer dan het breed is.

De kop is als bij het vorige verticaal geplaatst, doch niet

zoo groot naar gelang van het ligchaam. De oogen zijn

naar achter sterk uitpuilend. De sprieten zijn langer dan

de helft van het lijf; hun eerste lid vrij dun, is niet veel

langer dan de kop uitsteekt, van boven gezien; het 2° is

rijkelijk driemaal zoo lang en min of meer knodsvor-

mig; de beide laatsten zijn dun en te zamen niet zoo

lang als het 2°. Het halsschild is kort, bultig, niet sterk

naar achter verbreed, eenigermate scherp van zijranden.

Het schildje is bol aan de voorzijde en brengt zoodoende bij tot

de bultigheid van den prothorax. De dekschilden zijn tamelijk

lang gestrekt en hunne zijranden bijna evenwijdig; bij alle

soorten zijn zij met zilverwitte dwarsstreepjes voorzien, die

uit fijne haartjes of schubbetjes zamengesteld zijn. De pooten

zijn lang en de dijen over de geheele lengte gelijkmatig

verticaal verbreed.

1. Cam. cinnamopterus Kirschb.

Plaat 9, fig. 9.

Kirschb. Caps. p. 72, 81; p.116 et p. 135. — Flor, Rh. Lil. 1,

p. 572. — Dougl. & Scott, Brit. Hem. p. 358. PI. 11, f. 8.

Lengte 3,6—3,9 mm. — Kop en prothorax zwart, zonder

bronskleur; dekschilden gewoonlijk bruingeel. De rugzijde

nagenoeg kaal. De oogen puilen zeer sterk uit en zijn

eenigszins naar achteren gekeerd. De sprieten staan aan de

inplanting wijd uiteen; hun eerste lid is roodgeel, het 2%

tot de helft van dezelfde kleur, verder donkerbruin, het 3°

zwart met witte basis, het 4° wit met bruine spits. De

vorm van het halsschild schijnt mij toe te verschillen naar

de individuen; bij eenigen is het zeer breed aan de schou-

ders, bij anderen minder. Het schildje is zwart en heeft

even voor de spits een klein vlekje, bestaande uit zilveren

schubbetyes, die echter ligtelijk loslaten. De dekschilden zijn

bruinachtig geel, aan het einde donkerder met nog donkerder

cuneus en vrij donker rookkleurige membraan. Op + van

184 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN.

de inplanting af staat een tamelijk breed schuin streepje

van sneeuwwitte schubbetjes, dat bijna tegen den clavus

aankomt, op 3 weder een ander, smaller doch langer, zoo-

dat men het een dwarsbandje noemen kan; dit loopt door

over den clavus. In den binnenhoek van de wigge staat nog

een vlekje van witte schubbetjes en in de membraan, tegen

den cuneus aan, een gebogen wit streepje. De pooten zijn

bruinachtig roodgeel met donkerder achterscheenen.

De heer Heylaerts bezit een voorwerp, dat de dekschilden

over het geheel donkerbruin heeft; daarbij zijn ook de

achterdijen van die kleur.

Deze soort werd door den heer Heylaerts in Mei en Junij

in zijn tuin te Breda op een morellenboom aangetroffen.

Dr. Piaget ving haar bij Maarsbergen in Junij en de heer

Six bi) Driebergen onder andere voorwerpen een met roest-

bruine dekschilden.

2. Cam. clavatus L.

Plaat 10, fig. 2.

Linn. S. N. V. 501, 97. — Fabr. S. R. 242, 7 (CG. bifasciatus). —

Kirschb. Caps. p. 72,80. — Flor, Rh. Livl. I. p. 569, n°. 59. —

Dougl. & Scott, Brit. Hem. p. 360.

Lengte 3,7—4 mm. — Deze soort, tot welke ik in mijne

naamlijst alle inlandsche voorwerpen bragt, verschilt van de

vorige in den metaalglans van kop en borststuk en in het niet

op den clavus doorloopen van het 2° dwarsbandje der dek-

schilden. Er bestaat nog eene derde soort, die door Herrich-

Schaeffer afgebeeld is (W. I. III. p. 47, pl. 87, f. 264 1) en

sterk op Clavatus gelijkt; deze is echter kleiner en donkerder

en voor zooverre mij bekend is, nog niet in ons land aan-

getroffen.

Kop en borststuk bronskleurig, somtijds bijna groen ; de

oogen springen niet zoo sterk naar achteren als bij de

voorgaande soort. De sprieten zijn over het geheel genomen

1) Niet 267, gelijk Flor zegt en de hem copieerende Douglas en Scott.

DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 185

donkerder van kleur; hun laatste lid is niet wit, maar

bruin met witte basis. Volgens de schrijvers moeten bij

geheel zuivere voorwerpen zwarte haartjes op den rug van

den thorax worden waargenomen. Het bronskleurige schildje

vertoont voor de spits zeer onduidelijk een plekje van zil-

vergrijze haren. De dekschilden zijn minder geel, donkerder

bruin dan bij de vorige; hun clavus is geheel donkerbruin;

het 4“ dwarsstreepje staat op dezelfde plaats, doch is minder

breed; het 2° dwarsbandje loopt tot aan den clavus en het

daardoor ontbrekende stukje staat op den clavus een tamelijk

eind hooger. De cuneus vertoont het witte vlekje en de

membraan het streepje, als bij de andere soort. De pooten

zijn in het geheel donkerder, vooral zijn de achterdijen in

het midden bijna zwart.

Deze soort ving de heer van Medenbach de Rooy bij

Arnhem in Augustus en de heer Ritsema bij Velp in Juli].

(Wordt vervolgd.)

OPGAVE

DER

GEOMETRINA ex PYRALIDINA,

MEUW GRANADA en op St. THOMAS en JAMAICA

VERZAMELD DOOR

W. Baron VON NOLCKEN,

met beschrijving en afbeelding der nieuwe soorten

DOOR

P. GC. T. SNELLEN.

Tweede Afdeeling: PYRALIDINA.

(Zie voor de Eerste Afdeeling: Tijdschrift voor Entomologie Deel XVII (1874)

PYRALIDINA Lederer.

D. PYRALIDAE Lederer.

1 Asopia Graafialis Snell. 17 Botys acutalis Snell.

2 Aporodes Arbutalis Snell. 18 , acutangulalis Snell.

3 Odontia exoticalis Snell. TOR Jatjealıs; Led:

4 Cacographis osteolalis Led. 20 , Incalis Snell.

5 Botys Phaenicialis Hiibn. 21 , matutinalis Guen.

6 , taeniolalis Guen. 22 „ Claudialis Snell.

7 0,1 Vicarialis Snell. 23 , Samealis Snell.

8 , polygamalis Snell. 24 , variegalis Snell.

9 , communalis Snell. 25 Eurycreon Asopialis Snell.

10 , assutalis Led. 26 4 fuscocilialis Snell.

11, oedipodalis Guen. 27 Nomophila Noctuella Wien.

12 „ Cambogialis Guen. Verz.

13, detritalis Guen. 28 Samea Castellalis Guen.

14 „ grisealis Snell. 29 Salbia deformalis Snell.

15 ,„ graphitalis Snell. 80 , abnormalis Snell.

16 ,„ pactolalis Guen. 31 , cognatalis Snell.

188

H ©)

ler)

9 So dI Co

—

GEOMETRINA EN

Salbiomorpha Ancidalis Snell.

Hileithia Appialis Snell.

Pantographa Scripturalis Guen. |

Prenesta Fabialis Snell.

à Sunialis Snell

Acrospila (Eulepte Hbn.) con- |

cordalis Hbn.

Nolckenia margaritalis Snell.

Margarodes spurcalis Snell.

Phakellura (Eudioptis Hbn.)

auricollis Snell. |

Phakellura Satanalis Snell.

A latilimbalis Guen.

A arguta Led.

5 lucidalis Hbn.

5 Guenealis Snell.

= hyalinata L.

& gigantalis Snell. |

if fumosalis Guen. |

Sestia oleosalis Snell. |

Syllepis latifascialis Snell. |

Psara pallicaudalis Snell. |

Hedylepta vulgalis Guen.

Omiodes humeralis Guen.

È Leporalis Guen.

Megastes pusialis Snell.

Anarmodia longinqualis Led. | $

Terastia Meticulosalis Guen.

| 64

PYRALIDINA VAN

Stenurges designalis Guen.

Metasia deltoidalis Snell.

Steniodes lutealis Snell.

Blepharomastix Vestalialis Sn.

Siriocauta testulalis Hbn.

Ceratoclasis tenebralis Snell.

aa Rooalis Snell.

Desmia maculalis Westwood.

5 ploralis Guen.

» geminalis Snell.

» Tagesalis Herr-Sch.

5 Naclialis Snell.

5 orbalis Guen.

È Jovealis Snell.

Syngamia florella Cram.

x pepitalis Guen.

Zinckenia recurvalis Fabr.

5 perspectalis Hbn.

Cindaphia impuralis Snell.

Spilomela strigialis Stoll.

Ledereria Nolckenialis Snell.

a platinalis Guen.

È Seppalis Snell.

Synelera traductalis Zeller.

Parapoynx Guenealis Snell.

a distinctalis Snell.

: tortalis Led.

= hydrothionalis Sn.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 189

Genus 17. Asopia Treits., Led.

À Graafialis m. nov. sp.

Een zeer gaaf mannetje. 24 mm. PI. 11, f. 1.

Opace cinereo-brunnea, sub-olivacea, fimbriis silaceis ;

„ capite, palpibus, costa anticarum alarum medio

tenue luteo-punctata, fimbriarumque dimidia inte-

riore purpureo-fulvis. Harum dimidia exterior lam-

quam lineae transversales alarum anteriorum obso-

letae duae silaceae.

Na aan Asopia nostralis Guen. Led. verwant, doch

met de volgende verschilpunten: Ten eerste is de franje

niet eenkleurig met de groenachtig grijze bovenzijde

der vleugels, maar aan den wortel purperbruin en dan

okergeel met enkele donkere schubben bij punt en

staarthoek der voorvleugels. Ten tweede noemt Guenée

de dwarslijnen «noirätres»; zij zijn bij mijn exemplaar

okergeel, zeer flaauw en de tweede heeft op de voor-

vleugels geen franjewaartschen tand boven den binnen-

rand gelijk Lederer’s afbeelding vertoont.

Palpen dun, glad beschubd, opgerigt; hun eindlid

zeer kort, stomp, iets vooroverstaande doch niet hori-

zontaal gelijk bij Glaucinalis, die onder de mij bekende

soorten in alles de naaste verwante is. Sprieten lang

en fijn behaard. Voorvleugels met duidelijke punt en

iets gezwaaiden achterrand. Op de bovenzijde zijn

thorax en voorvleugels dof bruingrijs, iets olijfkleurig,

de achtervleugels een weinig bleeker, het achterlijf

bruinachtig. Palpen, kop, de voorrand der voorvleu-

gels (tegen de punt in afnemende mate), eene fijne

franjelijn en de kleinere wortelhelft der franje zijn

purperbruin. De beide dwarslijnen der voorvleugels

staan ver uiteen waardoor het middenveld bijna twee-

malen zoo breed wordt als de beide andere velden.

Ik moet echter opmerken dat mijne vier exemplaren

190 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

van Glaucinalis in de breedte van het middenveld nog

al variéeren. De dwarslijnen zijn steil, parallel, onge-

golfd, aan den voorrand verbreed en hebben in het

midden eene flaauwe bogt; tusschen beiden is de voor-

rand der voorvleugels fijn geel gestippeld. Op de achter-

vleugels staan de lijnen de helft nader bij elkander,

zijn gebogen en zeer flaauw. Onder zijn de soorvleu-

gels iets donkerder, de achtervleugels bleeker, geel-

achtig en de purperbruine voorrands-bestuiving meer

verbreid; op de achtervleugels ziet men eene zeer

duidelijke booglijn die buitenwaarts grijs is begrensd,

terwijl zij dit op de bovenzijde binnenwaarts is. Pooten

glad beschubd, okergeel, purperbruin bestoven, vooral

de beide voorste paren.

Geheel zeker ben ik niet dat deze Asopia inderdaad

specifiek verschilt van Nostralis die welligt variëert,

want ook tusschen de Nostralis van Lederer en die van

Guenée vind ik kleine verschillen. De eerste beeldt

namelijk de franje ook geel af en geeft zijnen vlinder

eene paarsgrijze boven- en zwartgrijze onderzijde,

terwijl Guenée de bovenzijde « gris-testacé » noemt.

Het exemplaar dezer soort, die ik naar Mr. H. W.

de Graaf benoem, is den eersten April 1871 bij Cucqueta

gevangen.

Genus 26. APORODES Guenée, Led.

2 Arbutalis M. nov. Sp.

Twee mannetjes waarvan een gaaf. 12-44 mm.

J O

DISSE:

Capite, thorace, alisque anterioribus brunneo-cinereis ,

olivaceis, in his lineis transversalibus duabus fusces-

centibus, quarum altera acute fracta. Alis posterioribus

sordide aurantiacis , margine postico et basi nigris.

Ofschoon door kortere, glad beschubde palpen en

bijpalpen benevens door grootere oogen en breeder

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 191

aangezigt van Aporodes Stygialis Treits. afwijkende , stemt

toch Arbutalis overigens in den bouw van kop en lijf

benevens in de vleugeladeren genoeg met Stygialis over-

een om haar tot het genus Aporodes te mogen verwijzen.

De voorvleugels hebben eene scherpe punt, zeer

steilen gebogen achterrand en langen binnenrand, ter-

wijl de achtervleugels breed en afgerond zijn; over het

geheel doet het diertje door vleugelbouw en kleur zeer

aan Heliaca tenebrata Scop. (Arbuti Fabr.) denken. Thorax

en voorvleugels hebben een iets olijfkleurig bruingrijs

tot grondkleur; op de laatsten is het door eene zeer

schuine eerste en eene tweemaal zeer scherp gebroken

tweede dwarslijn ingesloten middenveld iets bleeker.

De tweede dwarslijn is franjewaarts aan den voorrand

sterk, naar onderen dun zwart beschaduwd, terwijl

achterrand en franje zwartgrijs zijn. Achtervleugels

met breeden zwarten achterrand en zwart bestoven

wortel; in het midden zijn zij donker vuil oranjegeel:

de franje is leemgeel met zwarte wortelhelft. Achter-

lijf iets korter dan de achtervleugels, stomp, bruin-

grijs. Op de onderzijde zijn de voorvleugels zwart met

oranjekleurig okergelen voorrand, de achtervleugels

oranjekleurig okergeel, eene middenvlek en boogstreep

benevens bestuiving langs den binnenrand zijn zwart-

grijs, het lijf en de pooten vuilwit.

De exemplaren zijn met n°. 27 gemerkt. (Zie ver-

klaring der nummers).

Genus 40. Opontia Dup. Led.

3 Exoticalis m. nov. sp.

Een vrij gaaf mannetje. 31 mm. PI. 11, fig. 3.

Capite, thorace alisque anterioribus impure pallideque

stramineis, subvirescentibus. Alis antieis macula

reniforme atro-cinerea, lineaque secundae transver-

salibus loco, serie indistincta et diluta punctillorum

nigrorum, Alis posticis stramineis pallidissimis.

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Deze soort heeft aan den binnenrand der voorvleu-

gels, op dezelfde plaats als Dentalis, eenen tand van

schubben, die bij pas uitgekomen voorwerpen wel langer

zal zijn dan bij het mijne waar hij echter toch nog

vrij duidelijk is. Van Dentalis wijkt de nieuwe soort af

door dat ader 3—5 der achtervleugels niet even ver

van elkander om den afgeronden staarthoek der mid-

dencel ontspringen, maar ader 4 en 5 bij haar uit een

punt wit den scherpen hoek dier cel komen, terwijl 3,

tamelijk ver van 4 en 5, er voor ontspruit. Voorts is

de franje korter en de achterrand der voorvleugels iets

gezwaaid. Ader 11 der voorvleugels loopt zeer horizon-

taal en 4 en 5 der achtervleugels zijn ongesteeld, anders

zoude men ook aan eene verwantschap met de genera

Phlyctanodes Led. en Godara Led. kunnen denken.

Nog meer herinnert Exoticalis aan afdeeling B van

Orobena, wanneer ik naar de afbeeldingen en beschrij-

vingen der daarin geplaatste soorten mag oordeelen,

want deze hebben ook een kleinen schubbentand

aan den binnenrand der voorvleugels, terwijl tevens de

nervuur van Orobena beter past. Het zoude welligt

goed zijn deze geheele afdeeling B van Orobena te

scheiden en bij Odontia te voegen zoo men al geen

nieuw genus zoude willen vormen waartoe dan ook

Exoticalis behoorde.

Achterrand der voorvleugels onder de punt vlak, in

cel 1° iets ingetrokken. Kleur van thorax en voorvleu-

gels een bleek, iets groenachtig stroogeel, dat op de

voorrandshelft en tegen den achterrand der voorvleu-

gels een weinig verduisterd is door graauwe schubben

die aan den voorrand tot kleine vlekjes zijn opgehoopt,

vooral om eene tegen den voorrand verbreede en regt

afgesneden blaauwgrijze niervlek. Van de dwarslijnen

ziet men slechts een spoor der tweede in eene zuiver

stroogele, gezwaaide streep, die aan den voorrand een

zwart vlekje en daaronder nog eenige zulke stippen

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 193

heeft. Zwarte schubben staan ook op den tand aan

den binnenrand; fijnere, in cel 4° vlekkig ineenvloei-

jende, op de lichte franjelijn. Franje groenachtig

grijs, donker gedeeld. Achtervleugels bleek stroogeel,

glanzig, met donker stipje op ader 2 en daarachter

twee zwarte op de franjelijn. Achterlijf stroogeel met

donkere vlekjes op den rug der eerste ringen. Onderzijde

als boven; de donkere bestuiving der voorvleugels meer

tegen den voorrand opeengehoopt; cel 8 der achter-

vleugels bleek bruingrijs.

Het exemplaar is met n°. 63 gemerkt.

Genus 41. CACOGRAPHIS Zell., Led.

4 Osteolalis Zell. Led.

Een iets afgevlogen mannetje. Lederer’s beschrijving is

goed doch hij ontzegt aan den vlinder ten onregte bijoogen ;

ook loopt ader 11 der voorvleugels niet steil naar den

voorrand maar vrij schuin. Over het geheel is afdeeling

49 van Lederer’s analytische tabel der Pyraliden-genera geene

gelukkige. Dit heeft Herrich-Schäffer ook reeds opgemerkt,

zie Corr. Blatt. des Zool. Mineral. Vereins zu Regensburg

187912916.

Het exemplaar is zonder aanduiding van vangplaats.

Genus 50a. Borys Treits., Led.

(Botis Zeller).

5 Phaenicialis Hübn.

Vier min of meer gave exemplaren. De purperbruine kleur

bedekt bij een paar voorwerpen de geheele voorvleugels en

laat het goudgeel slechts in enkele vlekken benevens op de

franje vrij; bij één stuk bepaalt zij zich tot de streep langs

den achterrand en de bestuiving langs de tweede dwarslijn.

194 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

6 Taeniolalis Guenée.

Vier wijfjes waarvan twee gaaf. Ik merk op dat Syphazalis

Walker wel dezelfde soort is, hoewel het vrij overbodig is

om van zulke beschrijvingen nog nota te nemen. Guenée’s

afbeelding van Taeniolalis is vrij hard.

7 Vicarlalis M. nov. sp.

Twaalf stuks van beide sexen waarbij gave. 16—18 mm.

DIRE Dd

Capite, thorace et alis anterioribus fusco-ferrugineis, his

via signatis ; posterioribus fulvis, marginibus postico

et interiore maculaque centrali nigris.

Duidelijk eene verwante der soorten van Treitschke’s

genus Pyrausta (Silhetalis, Purpuralis, Aurata, Cespitalis).

Even als bij deze is ook hier ader 11 der voorvleugels

steiler en wijken 10 en de steel van 8 en 9 sneller

uiteen dan bij de meer typische Botyden (Hyalinalis ,

Repandalis, Fuscalis). Daarenboven zijn bij die drie soor-

ten en bij Vicarialis de palpen grover beschubd en minder

duidelijk tweekleurig. Deze bijzonderheden konden wel

dienen om het zoo soortenrijke genus Botys nader te

verdeelen, indien zij niet zoo ongevoelig in elkander

overgingen.

Kop, thorax en de vri) spitse voorvleugels met hunne

franje zijn donkerbruin, als gebrande koffijboonen,

lichter of donkerder. Slechts sporen van de gewone

teekening zijn te vinden; zij zijn gewoonlijk zwartgrijs,

bij één exemplaar duidelijker en roodbruin. Achter-

vleugels hoog roodachtig okergeel ; eene met stralen in

het geel verloopende streep langs den binnenrand,

eene stip boven aan de dwarsader en eene breede

streep langs voor- en achterrand zijn zwart. De achter-

randsstreep loopt gewoonlijk slechts tot ader 2 door,

doch bij een paar exemplaren ziet men nog eene voort-

zetting in een zwartgrijs vlekje nader bij den staarthoek.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 19

Franje der achtervleugels bruingrijs met vuilgele vlekken

bij den staarthoek. Onder zijn de vleugels hoog oker-

geel, de voorvleugels met zwarte ronde en niervlek en

achterrand, welke soms geel bestoven is. De achter-

vleugels zijn aan de punt sterk, verder langs den ach-

terrand flaauw donkerbruin of zwartgrijs beschaduwd

en hebben eene zwarte stip als boven.

Achterlijf boven zwart, op zijde geel; onder is het

geheele lijf met de pooten grijsgeel.

De voorwerpen zijn van 11 Februarij tot 2 April 1871

bij Bogotà en Ubaque gevangen. De laatstgevangenen

zijn tamelijk sterk afgevlogen, zoodat de vliegtijd toen

waarschijnlijk nagenoeg voorbij was.

8 Polygamalis m. nov. sp.

19 exemplaren waarvan een dozijn gaaf. & 20—21.

9 1647 mm. vlugt. PI. 14, fig. 5 8, 6 8.

Capite, thorace, alisque anticis tum pallide cinereis ,

tum fusco-brunneis, nigricantibus; posticis albis,

marginis posterioris dimidia superiore nigro adspersa.

Bij Cespitalis doch met iets gladder beschubde, duide-

lijker tweekleurige palpen dan deze. In bouw is mede

overeenkomst, maar de mannen zijn slanker, de wijfjes

plomper, spitsvleugeliger, en dus nadert Polygamalis de

bergen-bewonende, Europesche Alpinalis en Rhododen-

dronalis.

Palpen bij den man tweemaal, bij het wijfje schraal

anderhalfmaal zoo lang als de kop, bruingrijs, met

vuilwitte onderhelft. Kop, thorax en voorvleugels zijn

bij de mannen eenkleurig geelachtig grijs, de laatsten

met flaauwe sporen der beide dwarslijnen en gewone

vlekken en met donkere stippen op de franjelijn. De

wijfjes daarentegen zijn niet zoo aan elkander gelijk;

slechts een paar stuks komen met de mannen overeen,

bij de overigen zijn thorax en voorvleugels tot twee-

196 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

derden zwartgrijs, vervolgens zijn die vleugels lichter,

grijsbruin, roodbruin of koffijbruin met zwart tot aan

de tweede dwarslijn. Ook de teekening is bij hen duide-

lijker en vertoont behalve de beide gewone lijnen nog

eene golflijn, die uit eene donkere streep aan de

vleugelpunt komt. Franje als de vleugel, meest iets

zuiverder grijs.

Achtervleugels bij beide sexen zuiver wit, met don-

kergrijze (bij het wijfje vrij sterke) bestuiving aan de

punt en een eind weegs langs den achterrand. Franjelijn

van de punt tot bij ader 2 dik, zwartgrijs, afgebroken;

de franje even ver aan den wortel donkergrijs. Achterlijf

grijswit met geelachtige spits.

Onderzijde ongeveer aan de bovenzijde gelijk; de

voorvleugels met donkergrijze bestuiving, die somtijds

tot den gewoonlijk grijsgelen achterrand doorloopt. De

wijfjes zijn ook hier duidelijker geteekend dan de man-

nen. Franjelijn in dikke stippen opgelost. Aan den

voorrand der achtervleugels ziet men het begin eener

donkere dwarsstreep ; boven aan hunne dwarsader eene

donkere stip. Pooten grijsgeel.

In Februarij en Maart bij Bogotà, Cucqueta en Tusa-

gasuga gevangen.

9 Communalis m. nov. sp.

16 exemplaren doch slechts weinigen gaaf; de mannen

20—21, de wijfjes 16—17 mm. PI. 11, fig. 7.

Capite, thorace et alis anterioribus pallide impureque

brunneis, transversalibus lineis duabus indistinelis ,

maculis rotunda el reniforme aspersioneque marginis

posterioris atro-fuscis. Posticis alis canis, atro-cineree

squamosis apicem marginemque posteriorem versus,

punchllaque centrali nigra.

Van gelijke grootte-verhoudingen als de voorgaande

soort en ook bijna eveneens gebouwd, doch bij de mannen

is de voorrand der voorvleugels meer gebogen en de

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 497

achterrand meer gezwaaid; ader 7—11 zijn ongeveer

zooals bij het gros van Botys.

Palpen ruim tweemalen zoo lang als de kop, smal,

vrij glad beschubd, van onderen slechts smal wit,

overigens vuil licht okerbruin als kop, thorax en voor-

vleugels. Deze laatsten hebben een donkerbruin ader-

beloop, graauwe franje en zijn ook aan de punt graauw

bestoven. Van dezelfde kleur is ook de bij de mannen

vrij flaauwe, bij de wijfjes een weinig duidelijker

teekening. De ronde en niervlek, beiden min of meer

donkergrijs gevuld en het begin eener onder den voor-

rand gebrokene, getande tweede dwarslijn, zijn meest

vrij goed zigtbaar. Franjelijn met min of meer duidelijke

donkere stippen.

Achtervleugels vuilwit, aan punt en achterrand don-

kergrijs bestoven, hunne franjelijn met (soms zeer

flaauwe) zwarte stippen; eene dergelijke, weinig grootere,

op de dwarsader.

Onder zijn bij den man de voorvleugels donkergrijs,

de achtervleugels bruinachtig wit; bij het wijfje is de

geheele onderzijde bruinwit, tegen den achterrand der

voorvleugels wit bestoven. Teekening ongeveer als

boven, de aderen fijn bruin gestippeld. Achterlijf, borst

en pooten grijswit; bij het mannetje de staartpluim

geelachtig.

In Februarij en Maart bij Bogotà en Ubaque ge-

vangen.

10 Assutalis Lederer.

Drie iets afgevlogen voorwerpen, met n°. 65 gemerkt.

Lederer zegt in zijne beschrijving dat de beide gewone

vlekken der voorvleugels onduidelijk en slechts kleine zwart-

bruine stippen zijn. Inderdaad vertoonen zij zich bij mijne

exemplaren aldus doch hij beeldt die vlekken af als licht-

gevulde ringen. De middenpooten zijn bij beide sexen doch

vooral bij het mannetje, verdikt.

198 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

11 Gedipodalis Guenée.

Een gaaf mannetje.

Ook bij deze soort zijn de middenpooten verdikt. Opmer-

kelijk zijn ook de staartpluim en de laatste achterlijfsring

die te zamen eene lengte van 3 mm. hebben, terwijl die

van het geheele overige achterlijf bij mijn exemplaar slechts

7 mm. bedraagt.

Den 25" Januarij 1871 bij Conejo aan de Rio Magdalena

gevangen.

12 Cambogialis Guenée.

Vier exemplaren waarvan één gaaf.

Den 18° Januarij 1871 aan de Rio Magdalena gevangen

13 Detritalis Guenée.

Drie exemplaren; wat afgevlogen. Een is den 20%” Decem-

ber 1871 bij Kingston op Jamaica, de anderen den 7"

Januarij bij Baranquilla gevangen.

14 Grisealis m. nov. sp.

Twee mannetjes en een wijfje, allen vrij gaaf, 21—22

mo BI she. ©.

Luteo-grisea subsericea, lineis transversalibus ordinaris

acute fractis necnon dentatis atro-cineraceis, silaceo

marginatis. Lineola in vena transversali anticarum,

punclisque centralibus nigro-cinereis.

Bij Insipidalis Lederer en even als bij deze de hori-

zontale palpen van voren zeer stomp; zi) zijn slechts

anderhalfmaal zoo lang als de kop, half wit en zwart. De

bovenzijde van lijf en vleugels is een bruinachtig stof-

grijs, iets glanzig, ongeveer gelijk aan de kleur van

Botys fuscalis doch wat donkerder en meer geelachtig;

het wordt tegen den achterrand der vleugels donkerder.

Dwarslijnen donkerder dan de grond, aan de afgewende

zijden geelachtig afgezet; eerste flaauw gebogen, iets

schuin; tweede, op voor- en achtervleugels eveneens

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 199

gevormd, driemaal hoekig gebroken en tusschen de

eerste en tweede breuk met drie zeer stompe tandjes.

Op de voorvleugels ziet men de heide gewone vlekken,

de ronde als eene zwartgrijze stip, de niervlek als een

iets gebogen streepje ; achtervleugels mede met eene stip.

Franjelijn fijn donker, licht afgezet. Onder zijn de voor-

vleugels ongeveer als boven, flaauwer geteekend; lijf,

pooten en achtervleugels bijna wit. Voorpooten aan de

knie en het eind der scheenen zwart gevlekt.

De voorwerpen zijn met n°. 63 gemerkt.

15 Graphitalis m. nov. sp.

Een gaaf mannetje van 16 mm. vlugt. PI. 11, fig. 9.

Atro-graphitalis, lineis nigrescentibus latis transversa-

libus punctilloque anteriorum centrali atro-cinereo.

Alis maxime oblusis, posterioribus costa canescente.

Door de palpen, die slechts een derde langer zijn dan

de vrij groote kop en de lengte van de staartpluim en

laatsten achterlijfsring iets van den gewonen Botyden-

typus afwijkende. In het laatstgenoemde nadert deze

soort Botys oedipodalis, doch de middenpooten zijn niet

dikker dan de achterpooten.

Voor- en achterrand der voorvleugels, benevens de

punt der vrij kleine achtervleugels zijn vrij sterk afge-

rond. De kleur der bovenzijde is een iets glanzig, zeer

donker potloodkleurig grijs; de voorrand der achter-

vleugels tot twee derden, de onderhelft der palpen, de

borst en de buik benevens de pooten zijn min of meer

helderwit, de voor- en middenpooten aan de knie en

op de scheenen zwartgrijs gevlekt. Met moeite onder-

scheidt men de dikke, donkerder teekening, die op de

voorvleugels uit eene middenvlek en twee dwarslijnen,

op de achtervleugels uit ééne dwarslijn bestaat. Op de

voorvleugels heeft de tweede dwarslijn den bij vele

Botyden gewonen vorm en is driemaal vrij stomp ge-

broken; op de achtervleugels springt zij, wat vooral

200 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

duidelijk op de grijswitte onderzijde te zien is, in het

midden met eene spitse punt uit. Onderzijde der voor-

vleugels bijna als boven, iets bleeker; de binnenrand

grijswit.

Den 9% Januarij 1871 bij Baranquilla gevangen.

D: 1)

16 Pactolalis Guenée.

Een zeer gaaf mannetje, den 18°" Januarij 1871 aan. de

Rio Magdalena gevangen.

Het eerste tarsenlid der middenpooten draagt over zijne

geheele lengte een kammetje van korte, stijve haren.

Acutalis mm. nov. Sp.

Vier mannetjes waarvan een zeer gaaf. 31—32 mm.

Br ee eed AD

Pallide et paullulum impure strammea; alis angustis

aculisque ; marginibus posterioribus alarum, venis

partim, lineis transversdlibus maculisque cognitis

alarum anteriorum, fusco-cinereis.

Bijzonder smal en spitsvleugelig doch overigens eene

echte Botys van deze sectie. Palpen weinig opgerigt en

gebogen, bijna eenkleurig leemgeel, de punt iets don-

derder. Leemgeel zijn ook de kop met de fijn behaarde

sprieten, de thorax en het spitse achterlijf op de boven-

zijde; twee vlekken op de schouderdeksels, de achter-

rand van het schildje en vier rijen flaauwe vlekjes op

het achterlijf zijn bleeker, Onderzijde van lijf en pooten

bijna wit.

De voorvleugels hebben een vrij vlakken voorrand,

spitse punt en zeer langen, schuinen, flaauw gezwaaiden,

bijna vlakken achterrand; de binnenrand is slechts een

derde langer en de binnenrandshoek zeer scherp. Punt

1) Deze scctie van afdeeling A van Bofys zoude bijna generiek kunnen worden

afgescheiden, b.v. onder den naam Pyralis.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 201

en staarthoek der breedere achtervleugels zijn ook vrij

duidelijk en de achterrand genoegzaam vlak, iets

gezwaaid.

Grondkleur der vleugels een glanzig, niet zeer zuiver,

bleek stroogeel, dat bijna overal, maar vooral tegen

wortel en voorrand der achtervleugels, doorschijnende

is. Voorrand der voorvleugels smal leemkleurig, de

teekening bruingrijs, dik, onduidelijk, daar de eerste

en tweede dwarslijn op de voorvleugels bijna ineen-

vloeijen met den breed bruingrijzen vleugelwortel en

achterrand en de onderste aderen mede bruingrijs zijn.

Evenzoo is ook de binnenrand bruingrijs gevlekt, zoo-

dat de eerste dwarslijn slechts zigtbaar wordt door drie

geelachtige vlekjes die zich er voor bevinden en de

tweede door vier vlekjes die er in cel 2, 3, 7 en 8

achter staan. Achtervleugels slechts met ééne dikke,

bruingrijze, driemaal hoekig gebroken dwarslijn, die

hier en daar verdikt, op ader 2—5 getand en van de

tweede tot de derde breuk zeer flaauw is. Achterrand

bruingrijs, aan de punt het breedst, in cel 2—4 tot

op de helft versmald. Gewone vlekken iets vierkant,

bruingrijs, in het midden bleekgeel. Franje bruingrijs

en geelachtig wit-bont, naar den staarthoek der achter-

vleugels geheel licht wordend. Onderzijde geheel als

boven gekleurd en geteekend doch alles bleeker.

De vier voorwerpen variëren niet en zijn op 18 en

22 Januarij 1871 bij Sambrano en Yondo aan de Rio

Magdalena gevangen.

18 Acutangulalis m. nov. sp.

Een mannetje, links iets aan de franje beschadigd

doch overigens gadf. 16 mm. Pl. 11, fig. 11.

Flavescenti-alba , tam maculis lineisque transversalibus

ordinariis, quam linea dentata juata marginem totum

posteriorem distinctis atro-brunneis. Linea cognita

transversali secunda peracute angulateque fracta.

202 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Grondkleur onder en boven geelwit. Een dwarslijntje

over de voorhelft van den thorax, een vlekje op het

midden van het geelachtig bruine achterlijf, een aan

de spits en twee lijntjes op de laatste ringen zijn don-

kerbruin even als de zeer scherpe, geel afgezette

teekening der vleugels. Deze bestaat uit een regt lijntje

nabij den voorvleugelwortel, een regelmatig gebogen

op een vierde, de stroogeel gevulde, vrij groote ronde

en niervlek, eene op voor- en achtervleugels zeer scherp

gebroken en neusvormig omgebogen tweede dwarslijn,

die op de voorvleugels de niervlek van onderen raakt,

eene sterk gezwaaide dikke golflijn, die bij den binnen-

randshoek der voorvleugels een scherpen wortelwaart-

schen tand heeft, en eene dikke franjelijn. Tusschen

de beide laatste lijnen is de vleugel bijna wit. Franje

donkergrijs , op de achtervleugels met donkere deelings-

lijn. Onderzijde als boven, maar bleeker en de teekening

niet geel afgezet.

Het exemplaar is met n°. 63 gemerkt.

49 Laticalis Lederer. Pl. 11, fig. 12 (2).

Twee gave wijfjes van 35—42 mm. vlugt.

Ik hield deze soort eerst voor onbeschreven en herkende

haar eerst later uit Lederer’s korte beschrijving. Daardoor

is de afbeelding veroorzaakt. Ik vlei mij intusschen dat

men bij vergelijking van Lederer’s figuur met de zoo

schoone teekening die ik aan de hooggewaardeerde vrien-

delijkheid van den heer Brants te danken heb, de afbeelding

van het wijfje volstrekt niet voor overbodig zal houden.

De exemplaren zijn met n°. 63 gemerkt.

20 Incalis m. nov. sp.

Drie mannetjes waarvan een geheel gaaf. 24—26 mm.

Pl 44) Ge 48.

Flavissima, supra parce purpura squamata ; lineatione

cognila, fasciaque lata in marginem posteriorem

purpurissatis.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 203

Hoewel de palpen opgerigt zijn, wijken zij echter in

vorm vrij sterk van die der andere soorten dezer af-

deeling van Botys af; de palpen van Botys variegalis

(zie lager) zweemen naar die van onze soort doch

naderen meer den gewonen vorm. Bij Incalis is de be-

haring van het tweede lid aan den wortel veel smaller

dan bovenaan en die van het eerste lid is van boven

wel tweemaal zoo breed als die van het tweede aan

den wortel, zoodat het schijnt als of de naar boven

sterk verbreede palpen in het midden diep uitgesneden

waren. Zij zijn overigens goudgeel, en hebben aan de

kopzijde twee purperroode, aan de voorzijde twee zwarte

vlekjes. Zwart is ook het korte, horizontale eindlid.

Sprieten dun, bruingeel, zeer kort behaard. Rug van den

thorax goudgeel met purperroode vlekjes. Achterlijf

boven goudgeel, aan den wortel met purperroode stip-

pen; de spits is donkerbruin met een wit vlekje in

het midden.

Vleugels goudgeel; drie onvolkomen dwarslijntjes van

het eerste derde, eene stompgetande, gewoon gevormde

tweede dwarslijn, een halvemaanvormig gebogen streepje

op de dwarsader, en bestuiving van het middenveld

zijn purperbruin; een breede band op den achterrand

paars met roodbruine aderen, in cel 1° en 1° zwart be-

stoven. Deze band heeft wortelwaarts eenige tandjes

en is onder ader 2 zoo verbreed dat hi de iets met

hem convergerende tweede dwarslijn raakt. Een vlekje

bij de vleugelpunt, de franje en de achterrand in het

midden zijn goudgeel; de laatste heeft aldaar drie

purperroode stippen. Aan den wortel van cel 2 merkt

men nog een onbeschubd, doorschijnend plekje op.

Achtervleugels aan den voorrand breed onbeschubd,

doorschijnend; verder met een purperen booglijn, zulke

beschubbing op de aderen en een eveneens als op

de voorvleugels gekleurden band op den achterrand.

De laatste is in het midden smal goudgeel als de franje

204

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

en de franjelijn fijn purperrood; van ader 1° tot 2 merkt

men nog eene fijne deellijn der franje op.

Onder zijn de vleugels stroogeel met flaauw van boven

doorschijnende teekening, een purperkleurigen, op de

achtervleugels zeer bleeken band op den achterrand, die

hier onder ader 2 der voorvleugels niet verbreed is en

zulk een streepje op de dwarsader der voorvleugels. Lijf

met pooten geelwit, de voorpooten wit en zwart gevlekt.

De exemplaren zijn den 25** Januarij 1874 bij Conejo

aan de Rio Magdalena gevangen.

91 Matutinalis Guenée, Led.

Een gaaf wijfje.

Guende beschrijft de teekening der voorvleugels niet

goed. Zij bestaat uit de beide gewone dwarslijnen, nog

eene flaauwe digt bij den wortel en de gewone vlekken in

het middenveld. Palpen half donkergrijs en wit, Lederer’s

afbeelding is voldoende.

Het exemplaar is met n°. 63 gemerkt.

22 Claudialis M. nov. sp.

Een vrij gaaf mannetje van 27 mm. PI 11, fig. 14.

Straminea, brunneo-cinereis attamen ornamentis ordi-

narüs alarum, fascia lata anticarum juata poste-

riorem marginem et angusta juxia anteriorem et

squamatione arca mediae cincta et sub maculis

cognitus. Fimbriis albis atro-cinereo varüs.

Sterk aan Samea castellalis Guenée herinnerende doch

zonder de pluimen aan beide zijden van het achterlijf

en met smallere palpen. Ook is de grondkleur anders.

In vleugelvorm en teekening sluit deze vlinder zich

na aan bij Botys fatualis Lederer, alleen zijn de achter-

vleugels aan den binnenrandshoek meer afgerond.

Palpen half donkergrijs en wit, hun eindlid zeer on-

duidelijk. Sprieten fijn behaard. Grondkleur der vleugels

goudkleurig stroogeel met breed goudbruinen, tegen

de franje in donkergrijs overgaanden achterrand. Deze

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 205

donkere rand wordt van de vleugelpunt af tot aan den

staarthoek der achtervleugels een weinig en zeer ge-

lijkmatig smaller; hij is wortelwaarts stomp en onregel-

matig getand. De voorvleugels zijn overigens aan den

voorrand en aan den wortel donker paarsgrijs bestoven.

Deze paarse bestuiving maakt ook de eerste dwarslijn

onduidelijk, verbreidt zich franjewaarts tot iets voorbij

den wortel van ader 2 en vult bijna de geheele mid-

dencel, zoodat de goudgele grondkleur van het midden-

veld slechts in drie vlekken overblijft, namelijk eene on-

duidelijke in cel 1° en twee ovale in en over de middencel,

welke vlekken door de mede donker beschubde midden-

ader worden doorsneden. De tweede dwarslijn loopt digt

langs den donkeren achterrand waarin zij zich bij ader

2 verliest; zij is in cel 2 en 6 getand en overigens door

donkere adertjes met den goudbruinen vleugelrand ver-

bonden, zoodat zeven gele vlekjes worden afgescheiden

waarvan het middenste, iets inspringende, zeer klein is.

Op de achtervleugels komt eene dikke, iets geslin-

gerde, ongebogen dwarslijn uit eene lange, in het

midden gele middenvlek. De tweede dwarslijn is even

als op de voorvleugels doch staat verder van den

donkeren rand en is niet door donkere lijntjes er

mede verbonden. Franje bont, wit en donkergrijs.

Lijf donkergrijs, de wortel van het achterlijf en de

achterrand der ringen wit. Onderzijde als boven maar

bleeker; buik en pooten grijswit. Voorpooten donker-

grijs, eene vlek op de scheenen en de tarsen wit. De

andere pooten ontbreken.

Het exemplaar is met n°. 63 gemerkt.

25 Samealis m. nov. sp.

Vier exemplaren; een gaaf mannetje en drie iets

afgevlogen wijfjes. 10—22 mm. Pl. 11, fig. 15. à.

Luteo-alba venis tenue auratis; insignitis cognitis,

limbo per iotum marginem posteriorem apicem

206

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

versus serene maculalo, anticarumque alarum linea

angusta juxta coslam et squamatione areae mediae

cincta et sub maculis ordinariis, omnibus brunneo-

cinereis. Fimbrüs silaceis, atro-cinereo maculatis.

Nog meer aan Samea castellalis herinnerende dan de

voorgaande soort, vooral door de gele vlekjes boven aan

den donkergrijzen band die den geheelen achterrand

der vleugels beslaat en welke vlekjes ik onder de

eveneens geteekende soorten van Bolys A, b, a alleen

nog bij de volgende, mede nieuwe soort vind. Het

achterlijf is evenwel mede geheel normaal gevormd

en in aderbeloop of palpen wijkt Samealis niets af

van deze afdeeling van Botys; de achtervleugels zijn

intusschen zeer langwerpig.

Palpen smal, duidelijk gebogen, lid 2 bleekgeel met

twee donkergrijze bandjes. Evenzoo is ook het korte,

stompe doch duidelijke eindlid gekleurd. Aangezigt

goudgeel met een donkergrijs dwarsstreepje. Thorax

grijs, twee vlekken op den halskraag goudgeel. Achterlijf

graauwachtig geel, de ringen met witten achterrand.

Grondkleur der vleugels zeer licht stroogeel (geelwit)

met dun goudgeel bestoven aderbeloop. Voorvleugels

met twee donkergrijze dwarsbanden, een smalle aan

den wortel, een breedere op een derde; ook is de

voorrand geelgemengd donkergrijsbruin tot twee derden.

In de middencel ziet men twee doorschijnende ronde

witte vlekken die teder nog eene dergelijke in cel 4°

onder zich hebben; tusschen beiden staat nog eene gele

stip in de middeneel. De tweede dwarslijn is eveneens

gevormd als bij Claudialis, doch zij loopt bij ader 2 niet

in den donkeren achterrand dood maar verlaat dien

aldaar, gaat in cel 2 schuin omhoog, is aan den wortel

van ader 3 gebroken en loopt dan flaauw naar den

binnenrand.

Bleekere achtervleugels slechts met eene fijne donkere,

hier en daar afgebrokene lijn, die eerst den grijzen

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 207

achterrand volgt, op ader 2 omhoog gaat, de langwerpige

in het midden lichte middenvlek raakt en dan, geslingerd

en iets dikker, met een vlekje in den binnenrand uitloopt.

De grijze achterrand is niet met paars gemengd noch

wordt tegen de franje bleeker. Op de voorvleugels is

hij aan den voorrand slechts weinig breeder doch op

de achtervleugels in het midden zeer smal, aan de

punt dubbel zoo breed als aan den staarthoek. Franje

grijs, aan den wortel met gele stippen, aan vleugelpunt

en staarthoek oplichtende. Drie donkere vlekjes vallen

op ader 3, 4 en 7 der achtervleugels zeer in het oog.

Onderzijde als boven, maar bleeker. Sterker uitgedrukt

is een donker, bijna zwart vlekje in cel 5 der voor-

vleugels.

Bi) de wijfjes is de grijze achterrand breeder en de

donkere lijn der achtervleugels van ader 2 tot de mid-

denvlek afgebroken.

De exemplaren zijn met n°. 63 gemerkt.

Het is niet onmogelijk dat Claudialis en Salbialis

reeds door Guenée onder de soorten van zijn genus

Samea zijn beschreven, doch zijne beschrijvingen zijn

niet duidelijk en uitvoerig genoeg om dit met zekerheid

te zeggen.

24 Variegalis M. NOV. sp.

Een mannetje zonder achterlijf doch overigens zeer

gaats 10: mm. Pl 12, ne, 1, 2:

Nigro-cinerea ; dimidio basali alarum omnium et anti-

carum marginis apice anterioris stramineo maculato,

Limbo posteriore punctillis nonnullis albis, cellulis

prima et media alarum anteriorum argenteo-squa-

matis. Fimbria straminea maculis immoderalis nigro-

cinereis.

In verschillende opzigten vertoont deze vlinder af-

wijkingen van deze afdeeling van Botys. Zoo is onder

208

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

andere lid 1 der palpen veel breeder dan lid 2, is het

grootste gedeelte (drie vierden) der sprieten gekerfd,

ader 5 der achtervleugels staat verder van 3 en 4 dan

gewoonlijk en de achterpooten zijn wat langer en dunner

dan bij de voorgaande soorten. Dit alles te zamen ge-

nomen levert echter geene genoegzame redenen op tot

de vorming van een nieuw genus.

Palpen schuin opgerigt, weinig gebogen, bleek geel-

wit, zwart geband, het stompe eindlid zwart. Kop

en thorax donkergrijs. Voorvleugels naar achteren vrij

sterk verbreed, de achtervleugels smal; van beiden de

achterrand onder de punt iets gezwaaid. De voorvleu-

gels zijn zwartgrijs; een den voorrand niet bereikend,

in het midden verbreed bandje op een vierde, een

vierkant vlekje onder den geelbestoven voorrand op een

derde, een halve, iets gebogen dwarsband met eene

stip op de helft en drie stippen bij de vleugelpunt zijn

bleek okergeel, iets glanzig. Verder ziet men nog drie

geelwitte stippen aan den achterrand , een blaauwzilveren

vlekje achter het gele bandje bij den wortel op den

binnenrand en eenige blaauwzilveren schubben in de

middencel. Achtervleugels aan den wortel en in eene

groote, onregelmatig ronde vlek in het midden bleek-

geel, iets doorschijnend, verder zwartgrijs. Hun achter-

rand is met vier blaauwwitte stippen geteekend, welke

wat grooter zijn dan die der voorvleugels, en op het

midden van den binnenrand staat nog een zwartgerand

blaauwwit vlekje. Eenige stroogele stipjes staan ook

nog om de lichte middenvlek. Alle gele teekeningen

hebben randen, donkerder dan de zwartgrijze grond-

kleur der vleugels.

Franje okergeel, op ader 3, 4 en 7 der voorvleugels

en 2, 3, 6 en 7 der achtervleugels zwartgrijs gevlekt.

Onderzijde bleeker dan boven, aan den wortel vlekkig

zwart, de voorvleugels zonder blaauw zilver en de achter-

vleugels wit gemengd.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 209

Voor- en middenpooten met zwartgrijze dijen en

scheenen en witte tarsen. Achterpooten geheel wit,

slechts een vlekje aan het eind der scheenen grijs.

Het exemplaar is met n°. 63 geteekend.

Genus 50b. EurvcREON von Hein.

(Botys B, Lederer.)

25 Asoplalis m. nov. sp.

Een gaaf paar. 1516 mm. PI 427 fisco.

Alis anterioribus et thoracis parte posteriore purpureis ;

parte antica thoracis, capite, maculis duabus in

marginem anteriorem, posterioris marginis SUMMO,

fimbriisque omnibus flavis. Alis posterioribus lestacets ,

linea transversali indistincta fimbriisque luteis.

lets plomp gebouwd en ook in kleur en teekening

aan sommige soorten van Ásopia herinnerende, doch

om de vleugeladeren, het iets uitstekende voorhoofd en

verdere kenmerken hier behoorende en aan de spits

van het genus te plaatsen.

De vrij breede palpen, de bijpalpen, kop en halskraag

zijn geheel donker okergeel; de thorax met schouder-

deksels aan den wortel donker okergeel, in het midden

witgeel, aan het eind purperrood. Op de vrij spitse,

purperroode voorvleugels zijn de wortel, twee groote

driehoekige vlekken aan den voorrand, een spoor eener

eerste dwarslijn, eene fijne, gezwaaide, uit de tweede

voorrandsvlek komende tweede dwarslijn benevens eene

naar onderen versmallende streep op den steilen achter-

rand met de breede franje heldergeel; de vleugelwortel

en eerste voorrandsvlek zijn bijna zwavelgeel, de andere

teekeningen meer goudgeel en allen fijn donker purper-

bruin gezoomd.

Achtervleugels en achterlijf licht roodbruin, iets

purperkleurig; op de eersten de voorrand bleekgeel,

eene lijn die in den achterrand uitloopt goudgeel; de

210

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

franje aan staarthoek en vleugelpunt en in cel 2 bruin,

overigens goudgeel. Onder zijn de voorvleugels omtrent

als boven geteekend op donker roodbruinen grond, de

achtervleugels helder okergeel met purperroode midden-

stip, boogstreep en band voor den achterrand. De

buik is okergeel met roodbruine dwarsbanden.

Beide exemplaren zijn den 28*® Januarij bij Honda

aan de Rio Magdalena gevangen.

26 Fuscocilialis m. nov. spec.

Een gaaf wijfje van 30 mm. PL 13, fig. 1.

Alis anterioribus pallide flavis, fimbriis ferruginosis ;

linea prima transversali bis fracta, venis omnibus,

linea tenui juxta marginem interiorem , strigulaque

in vena transversali, omnibus silaceo-brunneis ; altera

lineae transversalis loco, serie punctorum fuscorum.

Alis posterioribus albidis, margine anteriore notato

serie imperfecta punctillorum atrorum.

De uitstekende punt van het voorhoofd, die een voor-

naam kenmerk uitmaakt van Eurycreon, is bij deze soort

wel niet zeer lang en spits maar veroorlooft toch, bij

de overeenstemming der verdere kenmerken, haar in

dit genus te plaatsen. Daarin onderscheidt zij zich van

de slanklijvige, spitsvleugelige soorten (Sticticalis L.

tot Paleacalis Guenée) door de donker roestbruine franje

der licht helder-okergele voorvleugels, wier eerste dwars-

lijn zeer duidelijk en eenigszins Z-vormig is, terwijl de

niervlek zich als een schuin bruin streepje op de

dwarsader vertoont.

Het mannetje, dat ik eerst onlangs uit de collectie

van Dr. Staudinger leerde kennen, bezit bovendien eene

bijzonderheid in een ovaal indruksel op de bovenzijde

der voorvleugels aan den wortel der binnenrandsader,

over hetwelk een pluimpje is gestreken.

Palpen schuin opgerigt, met bijna horizontaal

eindlid, half bruin en geelwit. Schouderdeksels met

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 211

roestbruine wortelhelft, overigens de thorax eenkleurig

met de voorvleugels; binnenrand van deze donkerbruin,

het aderbeloop fijn lichtbruin; de middengrond der

cellen zeer dun beschubd, bijna doorschijnend, hunne

randen doffer en donkerder. De eerste dwarslijn van

een vierde van den voorrand schuin buitenwaarts

tot aan de middenader, dan schuin binnenwaarts

en iets dikker tot de dorsaal-ader, daarop weder in de

eerste rigting tot den binnenrand loopende, alwaar zij

de uit langwerpige donkerbruine stippen bestaande

tweede dwarslijn ontmoet. Het streepje op de dwarsader

zeer schuin. Golflijn zeer nabij den achterrand en

sterk getand. Franjelijn donkerbruin. Franje genoegzaam

eenkleurig. Achtervleugels wit, iets doorschijnend, tegen

de punt geelachtig en met het begin eener donkergrijze

stippenrij op drie vierden van den voorrand. Franje wit.

Achterlijf bleekgeel.

Onder is de teekening dikker dan boven, grijsbruin

op bijna witten grond en heeft de tweede dwarslijn

aan den voorrand eene groote vlek. Pooten geelwit.

Het exemplaar van Baron von Nolcken is met n° 63

gemerkt, dat van Dr. Staudinger is van den Chiriqui-

vulkaan in Amerika.

Genus 51. NomoPHiLA Hbn.

27 Noctuella W. V.

EIf exemplaren. Meest, doch niet allen, een paar mm.

srooter dan mijne Europesche en Noordamerikaansche

exemplaren.

Van 11 Februarij tot 10 April 1871 bij Bogota en Ubaque

gevangen.

Genus 92. SAMEA Guenée.

28 Castellalis (ruenée.

Drie exemplaren waarvan een geheel gaaf. Zooals Lederer

teregt aanmerkt, heeft de vlinder dunne, draadvormige

bijpalpen; zi) zijn zwart gekleurd.

212 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Het gave exemplaar, een mannetje, is in het laatst van

April bij Cundai (2100° hoog) gevangen. Een ander, afge-

vlogen mannetje op 27 Maart bij Ubaque; het derde voor-

werp, een wijfje, bij Tusagasuga.

Genus 55. SALBIA Guenée.

Dit genus hetwelk aan Lederer onbekend was en dat hij

van Guenée overnam, is door hem niet op de juiste plaats

gesteld. Het is duidelijk na aan Marasmia en Cnaphalocrocis

verwant en kan in de analytische tabel onder n°. 59 aldus

worden beschreven :

Sprieten van het mannetje boven het groote wortellid

met eene bogt en daarin eene lange, zwarte haarlok. Kleine,

houtgele, duidelijk geteekende vlinders met scherpen staart-

hoek der achtervleugels.

Bij Guenée is de karakteristiek niet uitvoerig. Het volgende

dat ik bij de drie soorten die in mijn bezit zijn, opmerk, voeg

ik er aan toe. Leden der kort behaarde sprietschaft tegen de

punt driehoekig. De palpen opgerigt. Bijpalpen ten minste bij

Deformalis en Abnormalis duidelijk (volgens Guenée bij geene

der soorten aanwezig). Voorvleugels langwerpig, met vlakken

voorrand, spitse punt en gezwaaiden achterrand. Ook de

punt der achtervleugels is vrij scherp, de achterrand flaauw

gebogen, iets gezwaaid. Ader 8—10 der voorvleugels zijn

gesteeld (Abnormalis, Cognatalis) of 10 komt uit de middencel

(Deformalis). Overigens is het aderstelsel normaal; 3—5

der achtervleugels zijn aan den wortel opeengedrongen.

Pooten lang, dun. Achterlijf een derde langer dan de achter-

vleugels, spits, houtgeel, met bleeker gerande ringen, onder

geelwit, tegen het eind op zijde en van boven met zwarte

stippen, de laatste ring van boven met twee witte, op zijde

en in het midden met drie zwarte streepjes geteekend

evenals bij Cnaphalocrocis, Marasmia en bij de beide nu

volgende genera.

De teekening der vleugels bestaat uit twee donkerbruine,

bijna zwarte dwarslijnen en een middenpunt op de voor-

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 213

vleugels en op de achtervleugels mede uit twee dwarslijnen

waarvan de eerste over eene middenstip heen gaat. De tweede

dwarslijn is op voor- en achtervleugels op de helft en aan

den wortel van ader 2 tweemaal scherp gebroken; het

horizontale gedeelte daartusschen is zeer flaauw, boven de

breuk is de lijn fijn getand en op de voorvleugels gelijk-

matig gebogen. Franjelijn zeer dik, donker bruingrijs, de

grijze franje met eene dikke donkere lijn over de wortelhelft.

Van dit genus ontving ik drie soorten, die tot de eerste

afdeeling van Guenée (met abnormaal gevormde mannelijke

sprieten) behooren. Met zekerheid kan ik de beide eersten

(de derde is zeker nieuw) onder zijne Flabellalis, Cassidalis

en Torsalis niet vinden, want bij Deformalis past de kleur

niet; ook vermeldt Guenée niets van de kleur der pooten

van het mannetje. Flabellalis zou lange en bijna regte pal-

pen hebben; mijne Abnormalis kan deze echter ook niet

zijn, aangezien hare palpen bijna tweemaal zoo lang als

de kop zijn, terwijl die van al de soorten van Guenée

worden opgegeven als weinig langer dan de kop. Ik benoem

dus al mijne drie soorten liever nieuw. Zij komen in kleur

en teekening nog al met elkander overeen doch verschillen

overigens zoo zeer dat men er wel drie genera van kon

maken. Ik onderscheid haar als volgt:

I. Palpen breed, weinig smaller dan de oogen,

niet langer dan de kop, van boven regt

afgesneden, met zeer onduidelijk eindlid.

Vleugels houtgeel, sterk bruingrijs bestoven.

Vervorming der sprieten bij het mannetje

weinig korter dan de helft van de schaft;

zijne voorscheenen met een driekant donker

pluimpje, zijne achterdijen zeer verdikt, de

midden- en achterscheenen ruig beschubd. Deformalıs.

II. Palpen breed, weinig smaller dan de oogen,

bijna tweemaal zoo lang als de kop, stomp

gepunt, grof behaard, met onduidelijk eind-

214

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

lid. Vleugels licht houtgeel, bruingrijs be-

stoven. Vervorming der sprietschaft bij het

mannetje weinig langer dan een vijfde van

de schaft, in de bogt zonder haarbosjes,

boven aan dezelve met eene verdikking;

zijne voorscheenen met een driekant donker

pluimpje, overigens de pooten gewoon ge-

vormd.

II. Palpen lang, dun en rond, iets langer dan

de kop, met kort, duidelijk, bovenaan in

twee puntjes uitloopend eindlid. Vleugels

zeer bleek houtgeel, dun bruingrijs besto-

ven. Vervorming der sprietschaft bij het

mannetje weinig langer dan een vijfde van

de schaft, in de bogt met tandjes. Pooten

gewoon gevormd. Onder aan den voorrands-

wortel der achtervleugels een ruw beschubd

Abnormalıs.

Zwart plekje a PE RP Ras:

29 Beformalis m. nov. sp.

Een paar; het mannetje zeer gaaf. 193—203 mm.

PI. 12, fig. 4, 5, 6.

Palpis latis, vie oculorum angustioribus ,

capite haud

longioribus, recte de supra abscisis, membroque termi-

nali vie distineto. Alis ligneis brunneo-cinereo dense

squamatis. Maris deformitas antennarum dimidi

scapi vie brevior, hujus tibiae anteriores plumula

fusca triangula, mediae et posteriores hispide squa-

* mosue, femoraque postera perdensata.

Palpen half donkergrijs en wit. De grondkleur der

voorvleugels zoo sterk door de bruingrijze, bij weer-

schijn iets paarsachtige bestuiving bedekt, dat zij slechts

tegen den binnenrandswortel en als smalle afzetting

der lijnen bovenkomt. Middenpunt der achtervleugels

zeer onduidelijk. Tweede dwarslijn aan den voorrand

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 215

dikker maar niet zwarter, eerste rondgebogen; op de

achtervleugels beiden convergerende en in den staart-

hoek een zwart streepje. Onderzijde vuil geelwit, op de

voorvleugels grijs, als boven geteekend, maar flaauwer.

Het wijfje heeft gewoon gevormde sprieten. Achterdijen

van het mannetje gezwollen, glad beschubd, iriserend.

De man is op 27 Januarij bij La Dorada aan de

Rio Magdalena gevangen, het wijfje den 2" April bi

Cucqueta.

30 Abnormalis m. nov. Sp.

Twee mannetjes waarvan een zeer gaaf. 193 mm.

RAM AS:

Palpis latis, vix oculorum angushoribus, capite fere

duplicis longitudinis, obtuse terminatis rudeque pilosis,

segmentulo terminali vix distinclo. Alis pallide ligneis,

tenue fusco squamatis. Maris deformitas antennarum

quintae scapi partis vie longior, haud cincinnata in

flexione, sed flexionis in parte superiore densata.

Tibiae ejus anteriores plumula triangula fusca, cete-

rum autem ille pedibus recie formatis.

Kerste lid der palpen wit, tweede donkergrijs, aan

de achterzijde van onderen uitgesneden tot opneming der

bijpalpen. Grondkleur der bovenzijde alleen aan den

voorrand en achter de middenvlek der voorvleugels,

in het midden der achtervleugels en achter de tweede

dwarslijn bruingrijs bestoven. Tweede dwarslijn aan den

voorrand dikker maar niet zwarter. Op de achtervleugels

beide dwarslijnen tegen den binnenrand parallel, in den

staarthoek een zwart streepje. Onderzijde bleeker, de

voorvleugels sterker grijs bestoven, de teekening dezelfde,

Beide exemplaren zijn met n°, 63 gemerkt.

31 Cognatalis m. nov. sp.

Twee mannetjes en een wifje, het laatste zonder

achterlijf doch overigens de exemplaren gaaf. 15 mm.

DL-12 fis..9, 40;

26 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Palpis tenuissimis et rotundatis , paullulum capitis lon-

gioribus, segmentulo terminali brevi distincta. Alis

lutescentibus osseicoloribus, tenue fusco-cinereo squa-

matis. Maris deformitas antennarum vix quintae

partis scapis longior, flexione dentata. Pedibus recte

formatis. Alarum posteriorum sublus in margine

anteriore ad basim macula nigra, rude squamata.

Palpen geheel bleekgeel. Grondkleur der bovenzijde

veel bleeker dan bij de voorgaande soort, weinig meer

dan beenkleurig, doch de voorrand der voorvleugels,

vooral aan de punt, okergeel; de grijze bestuiving alleen

tegen den achterrand merkbaar en op de achtervleugels

zich niet geheel tot dezen uitstrekkende; wortelwaarts

der tweede dwarslijn is zij zeer dun. Tweede lijn aan

den voorrand met een zwart vlekje beginnende; op de

achtervleugels beide lijnen tegen den binnenrand parallel

en in den binnenrandshoek geen zwart streepje. Onder-

zijde sterk grijs bestoven, vooral op de voorvleugels,

overigens bleeker van grondkleur en eveneens geteekend

als boven. Het wijfje mist de zwarte vlek van den

achtervleugelwortel.

De exemplaren zijn met n°. 63 gemerkt.

Genus 62 b. SALBIOMORPHA m. nov. gen.

Komt in Lederer’s tabel der Pyralidinen-genera onder

n°. 86 aldus :

Voorvleugels bij het mannetje met een, aan de binnen-

zijde kalen omslag aan den binnenrand, die bovenop met

eene kam van lange, gladgestreken schubben is bekleed.

Sprieten boven den verdikten wortel met eene aan de

binnenzijde getande bogt, daarboven verdikt, onder aan de

bogt met eene zwarte haarlok. Palpen tweemaal zoo lang

als de kop, schuin opgerigt, van boven ruig behaard.

Thorax met twee zwarte kuifjes aan den wortel der schou-

derdeksels,

Het genus is na aan Salbia verwant, de sprietvorming

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 217

dezelfde, ook de vleugelvorm en teekening; eigenlijk bestaat

het verschil alleen in den bij Salbiomorpha aanwezigen

omslag aan den binnenrand der voorvleugels. Naar Lederer’s

systeem is echter de vorming van een nieuw genus onver-

mijdelijk. Sprieten kort behaard. Palpen als bij Salbia abnor-

malis (zie boven). Achterlijf slank, spits en een derde langer

dan de achtervleugels. Aderstelsel normaal. De voorpooten

ontbreken en de anderen zijn normaal gevormd.

Verder is de vlinder somber zwartbruin en heeft op de

voorvleugels eene zwarte halvemaan op de dwarsader en twee

zwarte dwarslijnen, waarvan de tweede van den voorrand

(waar zij iets dikker is) tot ader 2 eene fijn getande bogt

maakt. Achtervleugels met donkere middenvlek en tweemaal

stomphoekig gebroken zwarte dwarslijn, die bij den binnen-

randshoek uitloopt en aldaar wit afgezet is. Eene franjelijn

en eene lijn over de wortelhelft der met den vleugel een-

kleurige franje zijn iets donkerder, Achterlijf zwartbruin,

op den rug van het laatste lid met twee witte vlekjes.

Onderzijde der vleugels tegen het lijf houtkleurig; de dwars-

aders met donkere stippen; naar achteren wordt de grond

grijsbruin. Palpen buitenwaarts donkergrijs, met vuilwitten

wortel.

32 Ancidalis m. nov. sp.

Een niet zeer gaaf mannetje. 25 mm. PI. 12, fig. 41, 12.

Atro-fusca, nigro notata ; abdominis apice supra maculis

duabus albis.

Het exemplaar is met n°. 63 gemerkt.

Genus 62d. HILEITHIA m. nov. gen.

Komt in Lederer’s tabel onder afdeeling 87, geheel aan

het eind, aangezien niet, zooals bij de zes overige genera

van die afdeeling, de middencel der voorvleugels bijzonder-

O? o

heden vertoont, maar wel hun voorrand. De beschrijving

luidt aldus :

Middeneel der voorvleugels zonder uitmonstering, hun

218 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

voorrand aan de onderzijde bij het mannetje met breeden,

donkergrijzen omslag, eene pluim van lange gele haren

insluitende. Kleine, vuilwit gekleurde donkergrijs geteekende

vlinder met zwart gestippelden voorrand der voorvleugels

en scherpen staarthoek der achtervleugels.

Sprieten van het mannetje aan den wortel met een

korten tand, (als bij het Phyciden-genus Acrobasis) de

schaft gewoon gevormd, vrij lang behaard. Palpen niet

langer dan de kop, half zoo breed als de oogen, opgerigt,

gebogen, van boven regt afgesneden, het eindlid zeer on-

duidelijk. Achterlijf spits. Vleugels langwerpig, de voorrand

der voorvleugels tegen de duidelijke punt gebogen, de

achterrand weinig gebogen. Achtervleugels met duidelijke

punt en in cel 5 ingetrokken achterrand. Aderstelsel geheel

als bij Botys. Pooten zonder uitmonstering.

Middenlid der palpen met drie zwarte vlekjes. Zwartgrijs

sevlekt zijn het aangezigt, de sprietwortels, de halskraag,

de schouderdeksels, ring 3 van het tegen de punt gele

achterlijf op zijde en ring 6 benevens de spits van boven.

De zwarte vlekjes langs den voorrand der voorvleugels

liouden aan zijn laatste vierde op; ook bij den binnenrands-

wortel staat eene zwarte stip. Om de middenader en langs

den achterrand zijn de vleugels grijs gewolkt. Digt bij den

vleugelwortel treft men een gebogen lijntje aan, op een

vierde een geheel regt; daaraan vast vertoont zich de ronde

vlek als een donkere ring en op de dwarsader de donkere

omtrek der niervlek; de tweede dwarslijn begint aan den

voorrand op drie vierden met een zwart vlekje, is achter

de niervlek iets ingetrokken, aan ader 2 stomp gebroken,

loopt, naauwelijks zigtbaar, langs die ader en wendt zich

onder de niervlek flaauw geslingerd naar den binnenrand.

Digt achter de tweede dwarslijn loopt eene golflijn; hare

bovenhelft is flaauw getand, de onderhelft als de tweede

dwarslijn gevormd. Op de achtervleugels zijn de lijnen als

op de voorvleugels maar de beide eersten convergeren vrij

sterk en zijn donkerder in den binnenrandshoek, en de golflijn

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 219

verliest zich bij ader 2 in den donkeren rand. Op de eerste

lijn staat een donker ringetje. Franjelijn dik; over de

wortelhelft der franje eene rij van bijna ineenvloeijende

donkere stippen.

Onderzijde helderder wit, als boven geteekend maar

uiterst flaauw.

33 Appialis m. nov. sp.

Vijf exemplaren waarvan een mannetje en twee wijfjes

gaaf. 20—21 mm. PI. 12, fig. 13 en 14.

Cana, fusco-cinereo notata, margine posteriore cinereo

asperso; margine anteriore alarum anticarum nigro-

punctato ; posticarum lineis transversalibus ad angu-

lum analum convergentibus.

De exemplaren zijn allen met n°. 63 gemerkt.

Genus 65. PANTOGRAPHA Led,

34 Scripturalis Guenée.

Ken vrij gaaf wijfje zonder aanduiding van vangplaats.

Genus 67 b. PRENESTA m. nov. gen.

In Lederer’s tabel der Pyralidinen-genera komt dit genus

onder n°. 89 aldus :

Sprietschaft een weinig voor het midden gekronkeld,

platgedrukt en met fijne doorntjes, overigens ter lengte

van twee derden der voorvleugels. Habitus der Botyden, de

punt van het achterlijf zwart.

Bijoogen en bijpalpen aanwezig; de breede, gebogen, van

voren afgeronde palpen niet langer dan de kop en met zeer

kort en stomp eindlid, glad beschubd, half wit en zwart.

sprieten fijn behaard. Vleugels lang, de voorvleugels vrij

smal met tegen de punt gebogen voorrand en spitse punt,

hun achterrand zeer weinig gebogen. Achtervleugels met

zeer duidelijke hoeken en vrij vlakken achterrand. Aderstelsel

normaal (als bij Bolys). Achterlijf slank, de helft langer

dan de achtervleugels. Grondkleur der bovenzijde goudgeel;

220 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

de voorrand, de daarin vervloeijende zeer groote ronde en

niervlek, cene middenvlek der achtervleugels en eene aan

den voorrand zeer breede, aan den binnenrandshoek puntig

toeloopende streep op den achterrand donker gekleurd;

geene dwarslijnen.

Van dit genus ontving ik twee soorten; van de eerste

soort twee mannetjes en van de tweede een; allen gaaf.

Beide soorten komen wat kleur en teekening betreft zeer

overeen doch niet in bouw.

I. Dof goudgeel met kaneelbruine teekening, de

wortel der voorvleugels niet donkerder, de

donkere rand der achtervleugels binnenwaarts

getand. Cel 1° der achtervleugels opgezwollen

en met fijne gele wol bekleed. Aan de voor-

pooten de scheenen en het eerste tarsenlid

met eene donkergrijs gekleurde verdikking. Fabialis.

II. Helder goudgeel met purperbruine teekening,

de voorvleugelwortel scherp afgescheiden don-

kerder, de donkere rand der achtervleugels

aan de binnenzijde sterk hol uitgesneden,

ongetand. Achtervleugels en voorpooten zon-

der uitmonstering. zet SOIL

35 Fabialis m. nov. sp.

Twee mannetjes van 25 mm. Pl. 12, fig. 15, 16.

Fulva, cinnamomeo-notata ; alarum anteriorum basi

haud infuscala, posteriorum margine postico dentato

fusco.

De beide gewone vlekken der voorvleugels beker-

vormig, donkerbruin gerand; de ronde, die door de

middenader in tweeën wordt gedeeld, is van onderen

afgerond en niet in den kaneelbruin bestoven binnen-

rand vervloeid. Deze bruine bestuiving komt achter de

niervlek in eene driekante, vervloeijende vlek omhoog.

Ook de achtervleugels zijn onder de kleine middenvlek

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 291

bruin bestoven. Franjelijn met zwarte streepjes die op de

achtervleugels ineenvloeijen. Op de onderzijde de grond-

kleur bleeker, de teekening als boven doch het donkere

bruingrijs en deze kleur op de voorvleugels tot voorbij

de niervlek gestoven ; alles bovendien met koperkleurigen

glans. Pooten middelmatig lang, de dijen allen grijs,

de achter- en middenscheenen en tarsen wit, de voor-

tarsen lichtgrijs; aan het begin van de borst twee

steenroode haarbosjes.

Een exemplaar is den 18** Januarij bij Calamär, het

andere den 25*® Januarij bij Conejò, beiden aan de Rio

Magdalena gevangen.

36 Sunialis m. nov. sp.

Een mannetje van 24 mm. vlugt. Pl. 12, fig. 17, 18.

Aurata, purpureo-notata ; basi alarum anticarum fusca,

maxime distincta ; limbo fusco posticarum indentato.

De ronde vlek der voorvleugels naar onderen ver-

breed, in de geheel purperroodbruin gekleurde cel 1°

vervloeijende ; niervlek zeer breed, bekervormig ; omtrek

van beiden donkerbruin. Evenals bij de voorgaande

soort verbreidt de donkere kleur van den binnenrand

zich hier onder en ook achter de niervlek in eene

gewolkte driekante vlek. Op de achtervleugels is de

middenvlek bijna zoo groot als de niervlek van

Fabialis en onder haar ziet men twee purperroodbruine

wolkjes.

Onder is het geel iets bleeker dan boven, wijnrood

getint, de vlekken donkergrijs, de rand grijsbruin,

alles donkerbruin gezoomd, de rand binnenwaarts scherp

begrensd. Pooten zeer lang en dun, wel de helft lan-

ger dan die van Fabialis, hunne dijen donkergrijs,

het overige geelwit.

Den 18" Januarij 1874 aan de Rio Magdalena ge-

vangen.

999 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Genus 76. ACcROSPILA Lederer.

(Eulepte Hübner).

De eenige soort van dit genus, Gastralis Lederer, is dezelfde

als Eulepte concordalis Hbn. Samml. Exot. Schmett. deel III.

Eene vergelijking van Hübner’s schoone afbeelding met

mijne exemplaren en Lederer’s afbeelding en beschrijving

laat te dien opzigte niet den minsten twijfel bi) mij over.

Ook Gastralis Guenée, naar twee wijfjes beschreven, houd

ik niet voor verschillend. Botys concordalis Hbn. die Lederer

op p. 85 zijner verhandeling opnoemt, moet dus vervallen.

De vlinder is door Lederer vrij goed beschreven, doch hij

heeft geene melding gemaakt van twee lange gele pluimen

die het mannetje op den rug van den thorax heeft en die

zeer opmerkelijk zijn. Ook de schouderdeksels eindigen in

lange gele haren en wel bij beide sexen. De bijpalpen

zijn aanwezig, zwart gekleurd, doch uiterst klein. Of er

bezwaar bestaat tegen het aannemen van Hübner’s gene-

rieken naam, weet ik niet.

37 Concordalis Hbn., Guen. (Gastralis Guen., Led.).

Een fraai paar waarvan het mannetje den 24" Januarij

4871 te La Dorada aan de Rio Magdalena, het wijfje den

17° December 1870 op St. Thomas gevangen is.

Genus 88 b. NOLCKENIA m. nov. gen.

Ik ben genoodzaakt voor de hieronder beschreven soort

een nieuw genus te vormen (dat ik zoo vrij ben naar Baron

von Nolcken te benoemen), want ader 10 en 11 der voor-

vleugels zijn gesteeld. Naar deze bijzonderheid zou de

vlinder dus tot Lederer’s Homophysidae (zijne genera 188

en 189) behooren. Van beide genera verschilt hij omdat

zoowel de bijpalpen als de bijoogen aanwezig zijn, de

voorvleugels aan de onderzijde van den voorrandswortel

een omslag hebben waarin eene lange pluim van gele haren

verborgen is en de van zeer lange binnensporen voorziene

achterscheenen op den rug twee witte pluimen dragen.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 223

Nolckenia echter bij de twee bovenvermelde genera te

plaatsen, is iets dat door den geheelen habitus wordt ver-

boden, want de glanzig witte, ongeteekende vleugels met

donkeren voorrand en de zwarte staartpluim van het achter-

lijf wijzen kennelijk op eene verwantschap met Margarodes

en Phakellura. Inderdaad treffen wij ook in het aan Marga-

rodes voorafgaande genus Pachyarches eenige soorten aan

die door de kleur en teekening en de pluim der voorvleugels

aan mijne nieuwe soort verwant zijn (Lustralis, Imitalis,

Aurocostalis) en misschien ook wel eveneens geaderde voor-

vleugels bezitten. Lederer beschrijft echter de nervuur van

Aurocostalis, de eenige der drie genoemde soorten die hij

kende, niet nader. Alle drie hebben zij volgens Guenée en

Lederer een verdikten sprietwortel, die bij mijne soort ont-

breekt, en ééne pluim op de achterscheenen en verschillen

dus daarin van den thans behandelden vlinder.

Sprieten ter lengte van twee derden der voorvleugels,

gewoon gevormd, bijna onbehaard. Palpen zoo lang als de

kop, zoo breed als de oogen, opgerigt, iets gebogen,

plat beschubd. Bijpalpen groot. Zuiger duidelijk gerold.

Thorax gewoon, evenzoo het achterlijf; de staartpluim zwart,

bijeengestreken. Voorvleugels met vrij vlakke randen en

duidelijke hoeken; de achterrand steil, half zoo lang als de

voorrand. Hoeken der achtervleugels mede duidelijk. Beschub-

bing fijn, glanzig, iets doorschijnende. Steel van ader 10

en 11 der voorvleugels aan het eind der middencel, digt

bij dien van ader 8 en 9; overigens de nervuur der voor-

vleugels gewoon. In de achtervleugels is ader 8 duidelijk

met 7 verbonden; 4 en 5 zijn lang gesteeld. Pooten met

de beschreven bijzonderheid, overigens gewoon gevormd.

Het lijf is dof wit, de vleugels glanzig wit met weerschijn ;

de bovenhelft der palpen, een band langs de voorzijde van

den thorax zijn vuil oranje; eene smalle op eene dof witte

lijn rustende en tegen de punt verbleekende streep langs

den voorrand der voorvleugels en de voorpooten aan de

voorzijde vuil okergeel. Franjelijn scherp donkergrijs, op de

294 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

voorvleugels tegen de punt met vier donkere stippen;

franje grijswit. Op de onderzijde is de achterrand der voor-

vleugels donkergrijs bestoven en deze bestuiving schijnt

op de bovenzijde door.

38 Margaritalis m. nov. sp.

Een gaaf mannetje. 21 mm. PI. 43, fig. 2 en 3.

Albo-nitida, costa angusta anteriore alarum anticarum

silacea ; apice anali nigro.

Het exemplaar is met n°. 27 geteekend.

Genus 89. MARGARODES Guenée.

39 Spurealis m. nov. sp.

Een fraai mannetje. 26 mm. PI. 13, fig. 4.

Alba haud splendens, rude nigro squamata , costa alarum

anteriorum lutea, crista abdominali nigra.

Naar de generieke kenmerken eene Margarodes doch

van al de mij bekende soorten afwijkende door de grof

zwart bestoven, dof witgekleurde vleugels. Deze zwarte

bestuiving is op de achtervleugels alleen op de voor-

randshelft. Voorvleugels met zwarte middenstip; op de

geheele franjelijn der bovenzijde zwarte streepjes die

tegen den staarthoek tot eene lijn ineenvloeijen, tegen

de voorvleugelpunt tot stippen overgaan. Bovenhelft

der palpen, de halskraag, eene streep langs den thorax

en de geheele voorrand der voorvleugels hoog okergeel.

Franje bruingrijs tot ader 2 der achtervleugels, van

daar tot hunnen staarthoek wit. Staartpluim zwart.

Onderzijde vuilwit met grijs bestoven achterrand,

overigens ongeteekend. Pooten wit, aan de buitenzijde

min of meer okergeel.

Den 22" Januarij 1871 bij Yondo aan de Rio Mag-

dalena gevangen.

Genus 9. PHAKELLURA Landsd. Guild.

(Eudioptis Hübn.)

Van dit in de keerkringslanden wijd verbreide genus heeft

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 225

de heer von Nolcken verscheidene soorten verzameld waarbij

ook vier nieuwe. Ten einde de herkenning van deze ge-

makkelijker te maken, geef ik hieronder eene analytische

tabel der reeds bekend gemaakte en nieuwe soorten, de

eersten grootendeels naar de natuur en overigens naar de

beschrijvingen en afbeeldingen. Cucurbitalis Guenée, Réunion

p. 64 (Hyalinata Boisd. Faune de Madag.) kan ik echter niet

invoegen daar de beschrijving voor mi) ontoegankelijk is.

De soorten onderscheiden zich als volgt :

I. Voor- en achtervleugels eenkleurig paars

met koperbruinen gloed, in het midden

naauwelijks een zweem helderder; schouder-

deksels donker; achterlijf boven geheel grijs-

bruin, de staartpluim geheel potloodkleurig

en bruingrijs. Achterpooten gewoon ge-

vormd met kolvig verdikte binnenste mid-

denspoor, de buitenste zeer kort. 30 mm. 6 Satanalisn. sp.

II. Voorvleugels bruingrijs, tegen het midden

van den binnenrand vuilwit, iets doorschij-

nend en met twee driekante helderwitte

stippen bij de vleugelpunt; achtervleugels

vuilwit met bruingrijzen achterrand. Dwars-

ader der voorvleugels: met een bruingrijs

streepje, die der achtervleugels met twee

fijn verbonden bruingrijze stippen. Staart-

pluim zwartgrijs. Achterpooten met sporen

gewoon gevormd. 37—40 mm. . . 22 Fumosalis Guen.

III. Voorvleugels in het midden met grootere

of kleinere lichte vlek.

A. Het lichte van voor- en achtervleugels geel.

1. Ronde en niervlek duidelijk, de laatste met

zilverwitte kern; ook eene tweede dwarslijn

door bruine halve maantjes aangeduid.

staartpluim zwartbruin. (Herr. Sch.). 3 Subauralis H. S.

226

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

2. Geen spoor der gewone vlekken of dwars-

lijnen ; de donkere rand der voorvleugels aan

den voorrandswortel en den binnenrands-

hoek zeer verbreed. Staartpluim bruingeel.

. Achtervleugels met lichten wortel; de lichte

vlek der voorvleugels den voorrand niet

bereikende. 35—36 mm.

. Achtervleugels met donker gekleurden wor-

tel; de lichte vlek der voorvleugels een

dwarsband die in den voorrand uitloopt.

. 4 Nitidalis

Cram.

FO, LIETA LE enn an IS

Rogenh. en Felder.

Het lichte der bruinzwarte voorvleugels

eene ovale, vuilwitte dwarsvlek ; achtervleu-

gels dof vuilwit met aan de punt zeer ver-

breeden, koolzwarten achterrand.

. Kop en halskraag saffraangeel; de palpen

zwart met saffraangele vlek; de binnenrand

der achtervleugels zwart; staartpluim met

goudgele haren. 38—39 mm.

. Kop, halskraag en palpen zwartbruin; de

binnenrand der achtervleugels wit; staart-

pluim bruingrijs. 37 mm.

Het lichte van voor- en achtervleugels

glanzig wit.

. Slechts eene lijn en eene stip aan den

binnenrand benevens twee groote vlekken

1 Auricollis

Di: Sp:

. 2 Fuscicollis

SDA)

in het midden der voorvleugels wit (Zeller) 7 Perspicillalis

Zeller.

1) Fuscicollis m. nov. spec. naar een gaaf mannetje in de collectie van Dr. O.

Staudinger te Dresden, uit Zuid-Amerika, is mij sedert kort bekend geworden en

wordt hier volledigheidshalye door mij opgenomen.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 227

2. Het witte der voorvleugels eene spits ovale

of driekante vlek, slechts door een wit

streepje met den binnenrand verbonden

en veel smaller dan het de geheele wortel-

helft innemende bruinpaars. Thorax en

achterlijf boven geheel donker.

a. 90 mm. Achtervleugels met donkeren wortel

en paarswitte middenstreep; deze met eene

zwarte stip. Paarswitte voorvleugelvlek

schuin, hare spits naar de vleugelpunt ge-

rigt. Achterscheenen met twee knobbelige

verdikkingen en sporen als Satanalis (3). 8 Latilimbalis

Gn.

b. 17—21 mm. Achtervleugels tot twee derden

wit, zonder middenstip, de achterrand

donker. Witte vlek der voorvleugels in het

midden zeer breed, steil, de spits naar den

voorrand gerigt. Sporen der gewoon ge-

vormde achterpooten onverdikt (4) 1) . 9 Arguta

Led.

3. Het witte der voorvleugels eene schuine,

driekante, op den binnenrand rustende vlek ;

de binnenrand alleen aan den wortel en aan

den staarthoek donker. Schouderdeksels ten

minste aan de punt wit.

a. Achterlijf boven donker.

X 42 mm. Staartpluim boven geheel

donker; de eerste ring des achterlijfs

boven. wit (Gm) 2 (oases B ek) Superalis

Gn.

XX 30 mm. Staartpluim sterk met oker-

gele haren gemengd; achterlijf zonder

wit; achtervleugels met eene donkere

1) Lederer beeldt Arguta af met geheel wit achterlijf. Bij mijne, in teekening

volkomen met zijne figuur overeenstemmende exemplaren is het gekeel donker.

228 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

stip op den wortel der aderen 3—5;

wit der voorvleugels in eene spitse,

iets omgebogen punt verlengd. Sporen

gewoon gevormd &2 … … … '44.Lueidalis

Hbn. (? Plumbidorsalis Gn.)

XXX 23 mm. Achterlijf voor de geelgrijs

en wit gemengde staartpluim weder

wit (ann josh soca install dot atten

Gn.

b. Achterlijf boven geheel wit. Staartpluim bo-

ven bleek kaneelbruin, onder geel. Geheele

tweede helft der schouderdeksels wit. (Gn.) 13 Immaculalis

Gn.

e. Achterlijf wit, tegen het eind met eene

paarsbruine vlek.

x De donkere achterrand der voorvleu-

gels tegen den binnenrandshoek ver-

breed. Achterlijf voor de bleek okergele,

donker gepunte staartpluim weder wit.

a. 24—26 mm. Achterlijf met grijze vlek-

jes op den rug; donkere achterrand

der achtervleugels zeer breed, een

derde van het wit beslaande, aan den

binnenrandshoek plotseling spits toe-

loopende. sn uns A RASO Alien

Saunders (Gazorialis Gn.).

b. 23—24 mm. Achterlijf zonder grijs op

den rug; donkere achterrand der ach-

tervleugels smal, een vierde van het

wit beslaande, tegen den binnenrands-

hoek weinig versmald). . . . .15? Capensis

Zell. (Indica var. ?)

1) Waarschijnlijk niet specifiek van Indica verschillend. Ik heb eenige exemplaren

der laatstgenoemde soort van Java en Celebes die overgangen tot Capensis vertoonen.

Bij een exemplaar van Indica beslaat de donkere achterlijfsvlek drie ringen, bij de

anderen twee, |

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 2

c? Un peu plus petite que l’Hyalinatalis et

distincte par un anneau brun bien tranché

qui occupe les 5° et 6° segments et qui se

détache sur le blanc pur de l'abdomen. La

base de la brosse anale est entièrement et

largement fauve et très-mélée d’écailles

blanches. La bordure des supérieures est

visiblement sinuée. Les pattes sont entière-

Gn. (Indica var. ?)

xx De donkere achterrand der voorvleugels

overal even breed; achterlijf aan de punt

donker.

a. Achtervleugels met zwartbruine stip op den

wortel der aderen 3—5; achterlijf aan het

begin der bovenzijde met een kort donker

streepje en twee donkere stippen, de twee

laatste ringen en eenerond uitgesneden streep

langs den achterrand van den voorgaanden

donker. Staartpluim zwartbruin, aan de on-

derzijde met twee okergele pluimpjes. Bin-

nenste middenspoor der achterpooten lang,

dun, aan het eind haakvormig. 35 mm.

17 Guenealis m.

b. Achtervleugels zonder zwarte stip.

$ Donkere voorrand der voorvleugels in

het midden verbreed, eene witte ronde

en niervlek insluitende; de spits van

het wit tegen de vleugelpunt omge-

bogen. 40 mm. (afbeelding). 36 mm.

(beschrijving) (Lederer). . . . . .18 Advenalis

Led.

1) Ik vat niet waarin het onderscheid van Indices bestaat, want ook bij enkele

exemplaren der laatste zijn de pooten geheel wit.

230 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

SS Donkere voorrand der voorvleugels

overal even breed, slechts met een of

twee min of meer duidelijke tanden.

a. Donkere voorrand der voorvleugels

breeder dan de achterrand; donkere

achterrand der achtervleugels tegen den

staarthoek versmallende.

# 30 mm. Donkere achterrand der voor-

vleugels aan den binnenrandshoek ter

breedte van een derde van het wit, wor-

telwaarts getand. Staartpluim aan den

wortel met okergele haren; de laatste

ring der achterlijfs en de achterhelft

van den voorlaatsten boven donker.

Binnenste middenspoor der achterpoo-

ten kolfachtig verdikt, voordijen en

scheenen aan de binnenzijde okerbruin. 19 Hyalinata

L. (Marginalis Cramer).

** 43 mm. Donkere achterrand der voor-

vleugels aan den binnenrand zoo breed

als een vijfde van het wit, wortelwaarts

zonder spoor van tanden. Staartpluim uit

helderbruine en donkerbruine schub-

ben bestaande; alleen de achterhelft van

den laatsten achterlijfsring boven don-

ker. Binnenste middenspoor gekron-

keld; voordijen en voorscheenen bin-

nenwaarts donkergrijs . . . . . 20 Gigantalis

n. Sp.

8. Donkere voorrand der voorvleugels even

breed als de achterrand; donkere ach-

terrand der achtervleugels tegen den

binnenrandshoek onversmald. Achterlijf

als bij Hyalinata (Guenée). 35 mm. 21 Translucidalis

Gn.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 23

40 Auricollis m. nov. spec.

Een paar, iets afgevlogen. 38—39 mm. PI. 43, fig. 5 (4).

Alis anterioribus atris, macula cana transversal ovata ;

alis posticis flavescenti-albis, margine posteriore car-

bonicolore, apicem versus dilatato ; capite collareque

croceis.

Thorax beschadigd. De voorvleugels aan den wortel

iets ontschubd, zoodat ik niet met zekerheid durf zeggen

dat de lichte langsstrepen die ik op hunne bovenzijde

zie, ook bij gave exemplaren aanwezig zijn. De ovale,

grijsachtig witte vlek is zwart bestoven en staat

schuin, in de rigting van den binnenrandshock.

Het geelwit der achtervleugels is dof, de binnenrand

bij het wijfje tot aan den wortel breed zwart bestoven,

bij het mannetje slechts haarfijn zwart. Franje geheel

zwart. Onderzijde als boven geteekend, de voorvleugels

met eene duidelijke witte langsstreep uit den wortel,

hunne ovale dwarsvlek geelwit en niet donker bestoven.

Aderstelsel geheel normaal.

Het achterlijf is boven aan den wortel iets beschadigd

doch schijnt geheel zwart; onder is het vuilwit, als

de borst. Staartpluim boven met rosse wortel- en zwart-

grijze punthelft, onder geheel zwartgrijs. Pooten wit,

zwartgrijs bestoven, de binnenste middenspoor der

achterpooten tweemaal zoo lang als de andere, aan de

punt verdikt.

De voorwerpen dezer nieuwe soort, die ondanks het

afwijkende in den habitus eene echte Phakellura is,

hebben geene aanduiding van vangplaats.

44 Satanalis m. nov. sp.

Een gaaf mannetje. 28 mm. PI. 13, fig. 6,

Alis omnibus fuscis, medio viv serenatis, maxime

violaceo vel cupreo nilentibus.

De wortelhelft der achtervleugels is in geringe mate

doorschijnend, de voorrand der voorvleugels tegen de

232 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

punt en de franje grijsbruin. Staartpluim aan den

wortel der schubben niet lichter. Sprieten bruingeel

met donkerbruin wortelvierde.

Onderzijde meer koperkleurig bruin, het middenvlak

der voorvleugels en de voorrandshelft der achtervleugels

tot twee derden zuiver violet, de binnenrandshelft der

achtervleugels tot aan den donkeren rand vrij duidelijk

afgescheiden bleeker. Borst en onderste vierde der

overigens grijsbruine palpen wit, buik geelachtig. Pooten

aan de buitenzijde grijsbruin, van binnen wit, tegen

de uiteinden geelachtig.

Deze soort is geene variëteit van Latilimbalis, want

de staartpluim is bij die soort aan den wortel geel; de

zeer goed te onderscheiden en tegen den staarthoek

puntig toeloopende donkere rand der achtervleugels

heeft bij Satanalis slechts een derde der vleugelbreedte

en bij Latilimbalis twee derden; eindelijk hebben de

achtervleugels bij Satanalis geene middenstip zooals bij

de andere soort waar ook de buik wit is.

Den 24 Januarij 1874 bij Mochila aan de Rio Mag-

dalena gevangen.

42 Latilimbalis Guenée.

Drie exemplaren waarvan twee gaaf; allen mannen. Midden-

sporen der achterscheenen gevormd als bij Satanalis. Heup-

stukken en dijen der pooten wit, scheenen grijs, tarsen

wit behalve het wortellid der voortarsen dat ook grijs is.

Op 18 en 21 Januarij aan de Rio Magdalena gevangen.

43 Arguta Lederer.

Twee mannetjes waarvan een zeer gaaf. Zij zijn den 20°“

Januarij 1871 bij Puerto de Ocana aan de Rio Magdalena

gevangen.

44 Lucidalis Hübn.

Twee mannetjes, waarvan een gaaf, beiden met n°. 63

gemerkt.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 233

Plumbidorsalis Guenée schijnt mij bijna toe dezelfde soort

te zijn. Hij maakt wel is waar geen gewag van de zwarte

stip der achtervleugels doch deze is ook vrij klein. Mijne

exemplaren hebben denzelfden vleugelvorm als Hyalinata

en dus de voorvleugelpunt niet zoo spits als Hübner die

afbeeldt.

45 Guenealis m. nov. spec.

Een zeer gaaf mannetje. 35 mm.

Alis nitentibus niveis, limbo exteriore aequo, subden-

tato, fusco-violaceo ; alis posterioribus puncto mediano

fusco; abdomine niveo, apice nigro-fusco.

Zoo na aan Gigantalis (zie pl.13, fig. 7) verwant dat

ik eene afbeelding niet volstrekt noodzakelijk keur.

Behalve het in de tabel genoemde merk ik nog op dat

slechts het wortelvijfde der bruingele sprieten donker-

bruin is. Verder is de donkere achterrand der voor-

vleugels bijna half zoo breed als het wit en binnen-

waarts iets getand; de donkere voorrand is nog dels

breeder dan de achterrand, zoodat ader 6 geheel in het

donkere valt; beide randen, maar vooral de eerste

zeer paarsachtig en veel donkerder dan de rand van

Gigantalis. De donkere achterrand der achtervleugels

heeft aan de vleugelpunt rwim een vierde der lengte

van den voorrand, eindigt juist in den binnenrandshoek,

is binnenwaarts iets getand doch heeft aldaar nergens

een dof witten zoom en is overigens donker grijsbruin .

met donkerpaarsen glans. Zwarte middenstip klein.

Franje grijs, die der achtervleugels van ader 6 tot 2

met witte buitenhelft. Onderzijde als boven doch de

randen meer grijsbruin en die der achtervleugels tot

in den staarthoek even donker en duidelijk. Aan de

voorpooten is de binnenzijde der dijen en scheenen

grijsbruin, aan de middenpooten de buitenzijde der

scheenen, vooral de bovenhelft; aan de achterpooten

ziet men eene grijsbruine stip aan den wortel der sporen.

234 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Ook na aan Translucidalis Gn. uit O.-Indié verwant,

doch deze heeft geene donkere stip op de achtervleugels,

wier franje ook (boven ader 2?) geheel wit is, zelfs aan

de basis.

Den 25%” Januarij 1874 bij Conejo aan de Rio Mag-

dalena gevangen.

46 Myalinata Linn.

Twee vrij gave paren. De middensporen der achterpooten

zijn wel even lang als de eindsporen maar de binnenste

nog aan het eind kolfachtig verdikt zooals bij Latilimbalis

en Satanalis. Bij de wijfjes ontbreekt deze verdikking doch

bij mijne exemplaren is de buitenste spoor zeer kort.

De donkere rand der voorvleugels is bij deze soort smaller

dan bij Guenealis doch breeder dan bij Gigantalis, zoodat ader

6 slechts voor een zeer klein gedeelte in het wit komt.

De donkere rand der achtervleugels is aan de vleugelpunt

iets smaller dan een vierde der lengte van den voorrand

en eindigt een weinig voor den staarthoek ; op de onderzijde

verbleekt hij naar onderen duidelijk.

Een wijfje is den 20%" December 1870 bij Kingston op

Jamaica gevangen, twee mannen en een wijfje op 23 en

25 Januarij aan de Rio Magdalena.

47 Gigantalis m. nov. spec.

Twee zeer gave mannen. 43 mm. PI. 15, fig. 7, 8.

Alis nitentibus niveis, limbo exteriore violaceo-fusco ,

margine postico angustiore, indentato, alis posteri-

oribus* mediano impunctato; abdomine niveo, apice

fusco.

De grootste mij bekende soort en na aan de beide

voorgaanden verwant, doch door velerlei onderschei-

den. Bruingele sprieten met donkerbruin wortelvierde.

Thorax en vleugelranden meer donkerbruin dan wel

paars en met sterken goudglans. De vleugelranden zijn

overigens smal en het geheele middenderde van ader

6 der voorvleugels ligt in het wit, terwijl de rand der

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 235

achtervleugels aan de vleugelpunt weinig breeder is

dan een zesde van den voorrand. Overigens eindigt hij

voor den staarthoek en heeft binnenwaarts, vooral tegen

zijn ondereinde, een dof witten zoom. Franje geheel

grijs. Onder zijn de donkere randen niet meer dan

donkergrijs; die der achtervleugels verbleekt, tegen

den staarthoek zoo zeer dat hij onder ader 2 slechts

zilvergrijs mag heeten en buitendien binnenwaarts zeer

onduidelijk begrensd is. Pooten als bij Guenealis, de

achterscheenen zonder donkere vlekjes.

Het eene exemplaar is den 21% April bij Cundai in

kreupelhout gevangen, het andere heeft geen aanduiding

van vangplaats.

48 Fumosalis Guenée. Pl. 13, fig. 9.

Een mannetje zonder aanduiding van vangplaats.

Lederer’s afbeelding is niet geheel juist; de vleugels zijn

te smal, de voorvleugels te donker en de achtervleugels te

helder. Het kwam mij dus voor dat eene nieuwe en betere .

afbeelding door de bekwame hand van den heer Brants

hier zeer goed te stade zou komen.

Genus 93 d. SESTIA m. nov. gen.

De inrigting van Lederer’s systeem en analytische tabel

noopt mi) hier strikt genomen tot de vorming van een

nieuw genus, want indien men de sprieten uitzondert dan

komt het overigens met Phakellura overeen. Wil men het

dus als eene afdeeling van dat genus aanmerken zoo is het

mij wel. In mijn nieuwe genus behoort ook Phakellura

Marianalis Herrich-Schiffer, Corr. Blatt des Zool.-Mineral.

Vereins A871 p. 21, want hij zegt van dien vlinder dat hij

eene echte Phakellura is met uitzondering van de sprieten

die « vorwärts der Mitte schwach spindelformig verdickt

sind ».

In Lederer’s tabel komt het nieuwe genus onder n°. 89

en kan daar aldus gekarakteriseerd worden :

236 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Sprieten (alleen van den man?) voorbij het midden iets

spoelvormig verdikt, ter lengte van twee derden van den

voorrand der voorvleugels. Staartpluim met eene menigte

uitgespreide platte lange schubben. Habitus van Phakellura.

Palpen van voren sterk afgerond, plat beschubd, zoo

breed als de oogen, opgerigt, niet langer dan de kop. Bij-

palpen kort en dik. Zuiger lang. Thorax en het iets platte,

slanke achterlijf glad beschubd; het laatste bijna de helft

langer dan de achtervleugels. Vleugels lang, de voorvleugels

naar achteren sterk verbreed, hun binnenrand iets hol;

achtervleugels met vrij vlakken achterrand. Aderstelsel als

bij Phakellura. Pooten lang en dun, gewoon gevormd ; sporen

dun en de binnenste tweemaal zoo lang als de buitenste.

49 @leosalis m. nov. spec.

Vier vrij gave mannetjes. 33 mm. PI. 13, fig. 10, 11.

Oleaceo-nitens, omnium alarum fastigiis et dimidio

costali basis anticarum medio dilatato , violaceo-fuscis.

Sprieten lichtbruin. Palpen zwartbruin, van onderen

smal vuilwit. Lijf boven bruingrijs met paarsen gloed,

twee vlekken op zijde van den achterlijfswortel, die door

langere schubben gevormd worden, zijn wit gekleurd,

een smal dwarsstreepje op den rug en de ring voor de

pluim leemkleurig wit. Staartpluim boven aan den wortel

okergeel, de spits der schubben en de onderzijde pot-

loodkleurig. Vleugels met franje doorschijnend glanzig

geel als geölied papier; op de voorvleugels zijn eene

in het midden verbreede voorrandsstreep die tot aan

de met twee bruine stippen geteekende dwarsader loopt,

eene groote, onderaan puntige vlek welke de vleugel-

punt beslaat en eene langwerpige in den binnenrands-

hoek bruin met paarsen weerschijn gekleurd ; het overige

gedeelte van den voorrand is een halven millimeter.

breed vuil okerbruin. Achtervleugels met eene flaauwere,

kleinere, paarsbruine vlek aan de punt en eene donkere

stip op de dwarsader. Onderzijde als boven maar doffer

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 237

en het daar paars gekleurde hier grijsbruin. Lijf en

pooten geelwit.

Marianalis Herrich-Schäffer is kleiner, de donkere

voorrand der voorvleugels loopt 2 mm. breed onversmald

tot aan de vleugelpunt door en bedekt de middenstippen,

verder is de vlek aan de vleugelpunt onderaan afgerond,

van de voorrandsstreep slechts door eene zeer fijne

gele lijn gescheiden.

De exemplaren zijn zonder aanduiding van vangplaats

en waarschijnlijk op het laatst der reis gevangen.

Genus 93c. SYLLEPIS Poey.

Onder de hem onbekende Pyraliden heeft Lederer in zijn

genus Asopia ook Marialis Poey, Centurie de Lepidoptères

de Vile de Cuba. Dat deze onder bovengenoemden generieken

naam door Poey vermelde vlinder geene Asopia is, doet een

enkele blik op Poeys afbeelding zien; de verwanten zijn

eer, zooals Poey doet bij Eulepte concordalis Hbn. te zoeken

of gelijk Herrich-Schäffer (Corr. Bl. des Zool. Min. Vereins

1871, p. 21) bij Phakellura. Laatstgenoemde schrijver bezat,

gelijk hij L c. zegt, de echte Marzalis van Poey zelf, doch

verzuimt haar de juiste plaats in Lederer’s systeem aan te

wijzen.

Door den heer von Noleken zijn drie exemplaren eener

Pvralide gevangen, die in bouw zeer op Marialis gelijkt ,

zoodat ik het waag om, naar de afbeelding haar tot het-

zelfde genus te brengen dat echter door Poey naauwelijks

beschreven wordt. Hij geeft als voornaamste bijzonderheid

alleen op dat de sprieten gebaard zijn. Indien dit juist is

(naar de afbeelding zijn de sprieten slechts wat langer en

fijner behaard dan gewoonlijk) dan levert dit een onder-

scheid op voor mijne nieuwe soort waar zij fijn bewinperd zijn.

Den vlinder in Lederer’s systeem zoekende te plaatsen,

stuit ik in de tabel op n°. 103, Hyalites, tot welk genus hij

wel te brengen zou zijn ware het niet dat beiden, Lederer

en Guenée, uitdrukkelijk bij de nadere beschrijving van het

938 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

genus zeiden dat de bijpalpen niet aanwezig zijn, hoewel

Lederer in zijne tabel Hyalites onder afdeeling 52 b «Mit

Nebenpalpen » heeft. Hyalites zou dus uit 403 moeten wor-

den verwijderd naar 324 «Ohne Nebenpalpen ». Het is mij

echter bij gebrek aan voorwerpen niet mogelijk het genoemde

genus zijne juiste plaats aan te wijzen.

De opengevallen plaats in 103 kan zeer wel worden in-

genomen door Syllepis en het genus aldus worden gekarak-

teriseerd :

Achterlijf slank, tweemaal zoo lang als de achtervleugels;

binnenrand van deze korter dan hun voorrand. Sprieten

draadvormig, bij het mannetje fijn bewimperd of gebaard.

Vleugels glanzig oliegeel met bruine punt en banden.

De vermelde soort waarvan ik drie vrij gave mannetjes

ontving noem ik:

50 Latifascialis m. nov. sp. 29—30 mm. Pl. 13, fig. 12.

Pallide flava, nitens, limbis exterioribus alarum , fascia

mediana lata diffluente anticarum (alarum) in mar-

ginem fuscum exteriorem, maculaque lunari poste-

riorem alarum, brunneis atrocinereisque nitentibus.

Sprieten aan den wortel duidelijk langer bewimperd,

het puntderde naakt; hunne lengte is $ van die der

voorvleugels. Bijpalpen duidelijk , zwart en wit beschubd

evenals de platte, van voren afgeronde lipvoelers, deze

niet langer dan de kop, opgerigt, hun eindlid klein

maar goed zigtbaar; lid 2 is geheel zwart, 1 wit. Thorax

bij mijne exemplaren ontschubd. Achterlijf geel, op den

rug met donkergrijze vlekken, de lange, bijeengestreken

staartpluim zwartgrijs, op de bovenzijde met eene

geelachtige middenstreep.

Grondkleur der vleugels glanzig , doorschijnend stroo-

geel als geölied papier, alle randen der voorvleugels

smal benevens de wortel en punt breed paarsachtig

bruin. Bovendien ziet men nog een meer zwartbruine

middenhand die naar onderen breed in den binnenrand

NIEUW GRANADA, ST, THOMAS EN JAMAICA. 239

vervloeit. Bij een exemplaar is hij in cel 1 iets ver-

smald. De vleugelranden en de punt, benevens het

midden van den dwarsband vertoonen buitendien een

sterken, roodkoperkleurigen weerschijn. Achtervleugels

mede met bruinen buitenrand die aan de punt iets

verbreed is. Verder ziet men eene groote, boonvormige

middenvlek. Onderzijde genoegzaam als boven. Ader-

stelsel als bij Phakellura. Pooten lang en dun, gewoon

gevormd, de sporen lang en dun, de binnenste midden-

spoor der achterpooten ruim driemalen zoo lang als de

buitenste, de binnenste achterspoor tweemalen zoo lang

als de buitenspoor.

Deze soort onderscheidt zich dus van Marialis Poey,

behalve door de sprieten, door den bij deze ontbrekenden

middenband der voorvleugels en de middenvlek der

achtervleugels. Verder is bij Marialis de grondkleur

helderder en alleen de voorrand der voorvleugels (doch

niet tot aan de vleugelpunt) en eene vlek aan hunnen

binnenrandshoek donker, terwijl de teekeningen verder

met staalkleurige schubben versierd zijn. De achter-

rand der achtervleugels is bij Marialis slechts aan den

staarthoek zwart gestippeld doch het donkere aan de

punt breeder en zilver beschubd.

De exemplaren hebben geene aanduiding van vang-

plaats.

Genus 94b. PSARA m. nov. gen.

Komt in Lederer’s tabel onder n°. 97 aldus:

Achterlijf van het mannetje zeer slank, tweemaal zoo

lang als de achtervleugels, zwartgrijs, met lange lichtgrijze

staartpluim en daarboven nog met twee zemelkleurig gele,

aan het eind gekrulde pluimen. Zwartgrijze Botyde.

Palpen voor den kop heengebogen, niet langer dan deze,

half zoo breed als de oogen, glad beschubd; eindlid kort,

stomp maar duidelijk. Bijpalpen klein, dun. Bijoogen

duidelijk. Sprieten weinig meer dan half zoo lang als de

240 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

voorvleugels, draadvormig, kort en fijn behaard, met vrij

duidelijk wortellid. Thorax glad beschubd, de schouder-

deksels vrij lang. Achterlijf tegen het eind zeer sterk ver-

dunnende. Vleugels gewoon gevormd, het aderstelsel nor-

maal. Pooten vrij lang en dik, zonder uitmonsteringen.

De palpen zijn half zwartgrijs en wit gekleurd; overigens

is de vlinder op de bovenzijde eenkleurig zwartgrijs met

eenigen paarsen glans, alleen de wortel der achtervleugels

is iets dunner beschubd en een weinig doorschijnend. Met

moeite onderscheidt men de gewoon gevormde, iets don-

kerder dwarslijnen en middenvlekken. Onder zijn de vleu-

gels bleeker dan boven, het lijf grijswit, ook de pooten;

de voorpooten zijn zwart gevlekt en de middenscheenen

hebben aan de buitenzijde een donkergrijs lijntje.

51 Pallicaudalis m. nov. Sp.

Een gaaf mannetje van 28 mm. vlugt. Pl. 13, fig. 13, 14.

Nigra, crista caudali longa, supra luteo-alba.

Het exemplaar draagt geene aanduiding van vangplaats.

Genus 109. HEDYLEPTA Led.

52 Vulgalis Guenée.

Zeven, meest gave exemplaren van 16—19 mm. en dus

kleiner dan mijn Afrikaansch mannetje dat 22 mm. haalt.

Een Javaansch wijfje heeft 194 mm. vlugt.

Al de voorwerpen zijn op 20 December 1870 bij Kingston

op Jamaica gevangen.

Genus 110. OMIODES Guenée.

53 Humeralis (menée.

Een afgevlogen mannetje dat echter door de ongemeen

lange schouderdeksels zeer kenbaar is. Einde Mei bij Barro

Blanco gevangen.

Dit voorwerp heeft op den voorlaatsten achterlijfsring een

plat schubbenkammetje dat aan het eind met eene rij fijne

lichtbruine doorntjes bezet is. Bijpalpen en bijoogen zeer

duidelijk, het aderstelsel geheel normaal.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 241

54 Leporalis (ruenée.

Een gaaf mannetje dat ik uit Guenée’s soortsbeschrijving

herken. Het voorname generieke kenmerk — de lange

schouderdeksels — js hier echter niet sterk uitgedrukt want

die ligchaamsdeelen zijn hier slechts weinig langer dan

gewoonlijk doch daarentegen dik wollig, aan die der Bom-

byciden herinnerende. Het bij Omiodes humeralis aanwezige

kammetje op het achterlijf ontbreekt ook. Overigens palpen,

bijpalpen, bijoogen, sprieten en aderstelsel gelijk bij die soort.

Den 22" Januarij bij Yondo aan de Rio Magdalena ge-

vangen.

Genus 115. MEGASTES Guenée.

55 Pusialis m. nov. spec.

Een gaaf mannetje. 32 mm. PI. 13, fig. 15.

Alis anterioribus sordide silaceis ; basi, maculis reniforme

triangulaque marginis posterioris et angula anali,

dilute cinereo-brunneis.

Bijna de helft kleiner dan Grandalis Guenée doch

eveneens gebouwd en van Noctuinen-achtigen habitus,

de teekening mede eveneens aangelegd. Het onderscheid

bestaat (naar de afbeelding en beschrijving te oordeelen)

behalve in de grootte, in het volgende: De voorvleugels

zijn bij Pusialis vuil bleek grijsgeel, tegen den voorrand

donkerder en niet wit met stroogeel puntderde; hun |

wortel en niervlek zijn licht grijsbruin, niet zwart

en op den achterrand staat bij Pusialis eene driekante

grijsbruine vlek van ader 2—6, die bij Grandalis door

een zwart viekje in cel 5 wordt vertegenwoordigd.

Eindeljk is de thorax bij Grandalis donkerbruin met

zwart en de schedel geel, terwijl bij Pusialis die deelen

licht grijsbruin zijn. Onder is de teekening op vuilwitten

grond als boven doch slechts aangeduid.

ferste en tweede dwarslijnen fijn donkerbruin, de

tweede zeer hoekig gebroken. Achtervleugels wit met

249 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

aan de punt verbreed geelachtig grijs op den achterrand

en grijze booglijn.

De sprieten zijn aan de wortelheltt bij beide soorten

gebaard, gelijk Guenée goed beschrijft; zijne uitdruk-

kingen worden onjuist vertaald door Lederer die zegt:

«Kurzen und pubescirenden Fühlern deren Glieder

sehr zusammengedrückt ». De bijpalpen zijn bij mijne

‘soort zeer lang doch liggen verborgen; waarschijnlijk

zijn zij eveneens bij Grandalis ofschoon Guenée ze aan

die soort ontzegt, want ik heb reeds dikwijls bemerkt

dat hij dan alleen bijpalpen bespeurt wanneer zij zeer

in het oogloopend zijn. Bijoogen aanwezig; aderstelsel

normaal.

Den 22* Januarij 1871, bij Yondo aan de Rio Mag-

dalena gevangen.

Gen. 117. ANARMODIA Lederer.

56 Longinqualis Led.

Twee gave mannen en een slechte.

De sprieten hebben de lengte van twee derden van den

voorrand der voorvleugels en zijn dus niet kort zooals Lederer

zegt. Bij een mijner exemplaren is de grond der voorvleu-

gels vrij gelijkmatig donkerbruin gesprenkeld, bij alle drie

hebben de achtervleugels slechts aan de punt een klein

donker vlekje en bestaat de booglijn uit zwarte, zeer

onduidelijk grijs verbonden stippen. Ik geloof niet dat een

‘en ander specifiek verschil aanduidt.

De gave voorwerpen zijn met n°. 64, het andere n°. 20

gemerkt.

Gen. 121. TERASTIA Guen.

(Tersatia Lederer).

57 Meticulosalis Guen.

Een man, den 18° Januarij aan de Rio Magdalena ge-

vangen. Het exemplaar komt geheel met Guenée’s duidelijke

beschrijving overeen, heeft echter 34 mm. vlugt en dus zal

zijne opgave van 14 mm. wel het gevolg eener vergissing zijn.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 243

Lederer zegt bij de beschrijving van het genus dat hij

van de beide hem bekende Terastién alleen wijfjes had,

doch bij de soortsbeschrijving van Proceralis dat hij daar-

van een man bezat.

Ik heb een iets afgevlogen Javaansch wijfje voor mij

waaraan ik geen verschil met Meticulosalis kan vinden, z00-

dat deze soort wijd verbreid is.

Genus 123. STENURGES Led.

58 Besignalis Guen.

Een iets afgevlogen mannetje dat den 18° Januarij 1871

bij Sambrano aan de Rio Magdalena gevangen is.

Genus 129, METASIA Guen,

59 Deltoidalis m. nov. sp.

Een zeer gaaf paar. Het mannetje 203 mm., het wijfje

19m Pie iste. 46.

Alis anterioribus cinereo-brunneis, macula reniforme alba ;

posterioribus canis, linea fusca arcuata subnotatis.

Door slank achterlijf van Metasia carnealis afwijkende

en ook ader 4 en 5 der achtervleugels digter bijeen

dan daar, doch overigens passen Lederer’s kenmerken

van Metasia goed.

Voorvleugels grof beschubd, grijsbruin, naar het

omberkleurige trekkende, achter de gewoon gevormde

doch eene vrij sterke bogt makende en op de aderen

getande tweede dwarslijn iets bleeker, tegen de dwars-

lijn geelachtig; eerste dwarslijn naauwelijks zigtbaar ;

het middenveld met kleine, regelmatig gevormde, hel-

derwitte, donkerbruin gerande niervlek en eene witte,

donker gerande stip op de plaats der ronde. Achter-

vleugels vuilwit, naar achter bruingrijs bestoven, met

sporen eener donkere booglijn. Franjelijn afgebroken

donker; franje donkergrijs met donkerder deelingslijn

over den geelachtigen wortel. Thorax boven bleek-

244 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

bruin; achterlijf grijswit, de punt bij het mannetje

donkergrijs, bij het wijfje bruin. Op de onderzijde zijn

de voorvleugels bijna eenkleurig grijsbruin, de achter-

vleugels als boven, sterker geteekend, met donker-

bruinen middenring; franjelijn met dikke, donkere

stippen.

Beide sexen bij Bogotà gevangen, de man den 7°“

Februarij, het wijf den 12° van die maand.

Genus 130b. STENIODES m. nov. gen.

Komt in Lederer’s tabel in afdeeling 89 onder Geratoclasis

en wel aldus:

sprieten in het midden krom gebogen, voor de bogt ver-

dikt, aan de onderzijde van het eerste derde met een haar-

bosje en eenige tandjes. Palpen lang, hangend. Slank

gebouwd. Habitus van Stenia.

Van Geratoclasis, het naast verwante genus in 89, onder-

scheidt Steniodes zich door de palpen.

Bijpalpen duidelijk, ook de bijoogen en zuiger. Palpen

donkergrijs, onderaan wit. Sprieten een derde korter dan

de voorvleugels, bruingeel, bij het wijfje zeer dun, gewoon

gevormd. Achterlijf bij den man de helft, bij het wijfje een

derde langer dan de achtervleugels, de rug gewelfd, de

punt spits. Vleugels langwerpig, de voorvleugels met schuinen,

weinig gebogen achterrand, de achtervleugels met stompe

hoeken, hun voorrand anderhalfmaal zoo lang als de binnen-

rand. Teekening als bij Stenia en Metasia. Vleugeladeren

geheel normaal (als bij Botys); 3—5 der achtervleugels aan

den wortel opeengedrongen. Pooten zonder uitmonstering.

Beide sexen van dezelfde grootte.

De kleur van den vlinder is een licht leembruin dat op

de achtervleugels wat helderder is en de beschubbing grof.

Op de voorvleugels ziet men de beide, gewoon gevormde

dwarslijnen, die bleekgeel en zeer flaauw zijn (vooral de

eerste). Het begin der tweede aan den voorrand is vlekkig

verbreed, in het midden grijsbruin. Het middenveld bevat

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 245

de zeer flaauwe lichte, grijsbruin gerande ronde en nier-

vlek. Achtervleugels met eene booglijn. Franjelijn met dikke,

halvemaanvormige donkerbruine streepjes, ook op de bijna

ongeteekende onderzijde.

60 Lutealis m. nov. sp.

Vijf exemplaren waarbij een geheel gaaf paar. 195—21

mm. Pl. 43, fis, 17, 18.

Luteo-brunnea, alarum anteriorum lineis duabus trans-

versalibus annulisque duobus areae medianae atro-

fuseis ; posteriorum linea arcuata fusca.

Op 27 en 31 Maart 1871 bij Ubaque gevangen.

Genus 132. BLEPHAROMASTIX Led.

61 Westalialis m. nov. Sp.

Vijf min of meer gave exemplaren (een geheel). 24—25

mm, Pl. 14, fig. 4.

Nivea, limbo lato marginis anterioris alarum anticarum

atrocinereo, lineisque transversalibus brunneo-cinereis.

Sneeuwwit en zich daardoor onderscheidende van al

de soorten die Lederer in dit genus heeft behalve van

Colubralis Guenée die ook als wit wordt beschreven.

De woorden «avec une teinte apicale triangulaire

roussâtre et la côte liserée de brun» passen echter niet

op onze soort evenmin als de uitdrukking: «range

d'un gris-plombé noirätre». Vestalialis kenmerkt zich door

eene ruim een mm. breede donkergrijze , potloodkleurige

streep, die langs den geheelen voorrand der voorvleugels

loopt en dezen, behalve in het midden waar hij geel-

achtig gekleurd bovenkomt, ook bedekt. De zeer lange,

fine franje is bleek bruinachtig wit. Bovenhelft der

palpen en voorzijde van den thorax zwartgrijs. Vleugels

met fijne, bleekbruine dwarslijnen en door de grijze

voorrandsstreep half bedekte, gewoon gevormde om-

trekken der ronde en niervlek, WKerste dwarslijn zeer

246

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

onduidelijk. Tweede eerst loodregt, op ader 4 geknakt

en dan zoo sterk gezwaaid dat zij den binnenrandshoek

raakt; van daar tot onder de niervlek is zij afgebroken

doeh wordt dan weder duidelijk en loopt geslingerd

naar den binnenrand. Het schijnt dus op het eerste

gezigt als of er drie dwarslijnen waren doch wij hebben

slechts met eene wijziging der gewone teekening te

doen. Achtervleugels met eene gelijk de tweede voor-

vleugellijn gevormde booglijn.

Onderzijde als boven geteekend maar flaauwer, de

achtervleugels met donker middenpunt. Onder en boven

heeft de franjelijn duidelijke lichtbruine stippen.

Pooten lang, dun en wit, de buitenzijde der voor-

pooten en de knieën der middenpooten donkergrijs.

De exemplaren zijn met n°. 20 gemerkt.

Genus 135. SIRIOCAUTA Led.

62 Testulalis Hübn. (zie ook Snell, Tijds. v. Ent. 1872, p. 94.)

Drie gave exemplaren die in niets verschillen van Afri-

kaansche en Oostindische in mijne collectie. Zij zijn op 18

en 21 Januarij op verschillende plaatsen aan de Rio Mag-

dalena gevangen.

Genus 147. GERATOCLASIS Led.

63 Tenebralis m. nov. sp.

Vijf exemplaren waarbij twee gave. 25—26 mm. PI. 14,

nor.

Violaceo-atra , lineatione nigra, vix percipienda ; corpore

subtus alba.

In den vorm der (iets kortere) sprieten, in de op-

gerigte, gebogen palpen, de korte bijpalpen en den

vleugelvorm met Delimitalis Guen., Led. overeenstem-

mende, doch met korter eindlid der palpen en van geheel

ander aanzien. Bijzonder is ook het vrij groote wortellid

der sprieten. Tot generieke afscheiding bestaat echter

geene noodzakelijkheid,

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 247

Lijf en vleugels zijn op de bovenzijde bijna eenkleurig

violet-zwartbruin; met moeite vindt men de twee ge-

wone dwarslijnen en de ronde en niervlek der voor-

vleugels benevens de booglijn der achtervleugels. De

franje is zwartgrijs, de onderzijde der vleugels bruin-

grijs; borst en buik zijn wit. Pooten mede wit, de

voorscheenen en tarsen, de middenknieën en achter-

scheenen buitenwaarts zwartgrijs. Palpen onderaan en

van binnen benevens aangezigt vuilwit.

Van 18 tot 24 Januarij op verschillende plaatsen aan

de Rio Magdalena gevangen.

64 Rooalis m. nov. spec.

Een gaaf mannetje van 43 mm. PI. 14, fig. 4.

Humicolor , lineis transversalibus nullis ; maculis indis-

tinctis alarum anteriorum nonnullis silaceis, macula

posteriorum centrali migro-cineracea.

Strikt genomen naauwelijks tot Geratoclasis te rekenen ,

want de sprieten zijn geheel zonder kromming, niet

langer dan drie vijfden der voorvleugels, hebben slechts

eene kleine verdikking op een zevende van de schaft

en zijn gelijkmatig behaard. De overige kenmerken

passen echter en dus kan eene generieke afscheiding

vermeden worden.

Palpen met wit wortellid; lid 2 en 3 zwartbruin,

Lijf en vleugels boven aardbruin, de voorvleugels zonder

dwarslijnen, in het midden met eenige zwartgrijze en

okergele vlekken. Van de laatsten eene kleine, ronde,

zwartgrijs afgezette in de middencel en eene langwerpig

vierkante, wortelwaarts vervloeijende, franjewaarts drie-

maal getande aan den wortel van cel 2—4 het duidelijkste.

Ook de voorrand is bij de vleugelpunt okergeel. Achter-

vleugels met zwarte middenvlek en dwarslijn. Onder

zijn de vleugels vuilgrijs, als boven doch iets duidelijker

geteekend, de voor- en achterrand der voorvleugels

okerbruin. Franje donker gevlekt doch boven zeer flaauw

248 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Borst en buik geheel geelwit; de pooten evenzoo. Aan

de voorpooten is het eind der tarsen, de scheen aan

het eind en op de knie benevens de heup bovenaan

zwart gevlekt. Middenknieen mede zwart.

Het exemplaar dezer soort, die ik naar Mr. E. A.

de Roo van Westmaas, hooggewaardeerd (vroeger!)

medewerker aan Sepp’s Nederlandsche Insecten, be-

noem, is met n°. 63 gemerkt.

Genus 152. Drsmıa Westwood, Lederer.

De palpen der vlinders van dit genus zijn door Lederer

niet goed beschreven doch zeer juist bij Guenée. Zij hebben

namelijk geen «zugespitztes Endglied » maar wel een kort,

stomp, knopvormig. Door deze onnaauwkeurige voorstelling

zal men ook bij de generieke determinatie het genus te

vergeefs in afdeeling 37 van Lederer’s tabel zoeken. Het

behoort in afdeeling 43. Pycnarmon Lederer en Aediodes

Lederer hebben zulke palpen met spits, priemvormig eindlid,

doch van het laatstgenoemde genus behooren de aan Lederer

onbekende Guenée’sche soorten Ploralis en Orbalis mede tot

Desmia wat de palpen aangaat. Zij en twee hieronder be-

schreven nieuwe soorten hebben echter gewoon gevormde

sprieten zonder uitmonstering. Het komt mij dus voor dat

het beter is om in de karakteristiek van het genus in de

analytische tabel niet van de bij sommige soorten voor-

komende sprietverdikking te spreken, en Desmia in afdeeling

43 te plaatsen waar het zich eigenlijk alleen door kleur en

teekening van Trithyris onderscheidt. De bijpalpen zijn bij

Desmia slechts twee uiterst onbeduidende gele pluimpjes

die dwars over den zuigerwortel liggen; alleen bij Jovealis

zijn zij minder rudimentair doch m. i. nog te klein om

deze soort tot Botys te kunnen brengen.

De soorten van het genus kunnen gevoegelijk tot twee

afdeelingen worden gebragt, eene met verdikte sprieten

van het mannetje, de andere met onverdikte.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 249

Mannelijke sprietschaft op een derde met eene

)

boven uitgesneden verdikking.

65 Maculalis Westwood. — Guenée.

Een gaaf mannetje met n°. 63 gemerkt.

De dwarsband der achtervleugels is in het midden geknakt.

Mannelijke sprieten zonder uitgesneden verdikking.

66 Ploralis Guenée,

Een iets atgevlogen mannetje zonder aanduiding van

vangplaats. De tweede vlek der voorvleugels is 2 mm. lang,

overal 2 mm. breed en halvemaanvormig gebogen; de pooten

zijn zwart met geelwitte tarsen.

67 Geminalis m. nov. sp.

Een mannetje dat den linker voorvleugel mist doch

overigens gaaf is. 34 mm. PI. 14, fig. 5.

Nigra, alis primaribus basi punctillis duobus albis,

ulteriusque maculi majore quaterdentata ; poslerio-

ribus villa infracta.

Sprieten iets platgedrukt, op een vierde met eenen

zweem van verdikking, fijn behaard, met nog een langer

haar aan beide zijden van ieder lid. Wortellid der palpen

wit, het overige zwartgrijs. Bovenzijde bruinzwart, de

witte vlekken met paarsen weerschijn. De eerste vlek

der voorvleugels is bijna geheel in tweeén verdeeld en

het is misschien beter hier van twee witte driehoekjes

boven elkander te spreken. Tweede vlek wortelwaarts

regt afgesneden, naar achteren iets verbreed en met

vier tanden; beide vlekken 3 mm. van den voorrand

verwijderd. Franjelijn licht, franje der voorvleugels

zwart, aan den binnenrandshoek met witte spits. Band

der achtervleugels aan den voorrand der middencel

beginnende, naar beneden regelmatig versmald, de

250 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

onderhelft eene fijne, iets boven den binnenrandshoek

eindigende lijn. Deze band is verder niet in het midden

gebroken, en daardoor onderscheidt de vlinder zich op

het eerste gezigt van Maculalis waarop hij overigens

zeer gelijkt. Franje wit met zwarte wortelhelft, aan

den binnenrandshoek geheel zwart. Achterlijf met twee

witte langslijntjes op de spits en twee zulke dwars-

lijntjes daarvoor. Onder zijn de vleugels als boven

geteekend, grijsbruin, de borst en buik bijna zuiver

wit, het puntvierde van den laatste zwart. Pooten

met geheel witte tarsen, het overige binnenwaarts wit,

buitenwaarts zwartgrijs.

Het voorwerp is met n°. 63 gemerkt.

68 Tagesalis Herr.-Schäff., Corr.-Blatt des Zool.-Min. Vereins

zu Regensburg 1871 p. 24. —? Tages Cramer.

Drie wijfjes, waarvan een gaaf, gemerkt «30 Juni, Abend »

en een gemerkt 63.

Witte vlekken der voorvleugels bijna zonder weerschijn.

Boven is de achterrand van elken ring in het midden fijn

wit. Onder is het geheele lijf iets geelachtig wit; pooten

met geelwitte tarsen, het overige buitenwaarts grijs, wit

gevlekt, binnenwaarts wit.

69 Naelialis m. nov. spec.

Een zeer gaaf mannetje. 22 mm. PI. 14, fig. 6, 7.

Nigro-renitens, niveo-signata, maculis duabus alarum

anteriorem ovalis, vittague posteriorum costam versus

dilatata circumdanteque lunulam nigram.

Behoort tot de soorten bij welke de witte band der

achtervleugels tegen den voorrand zeer verbreed is en

eene zwarte halve maan bevat. Zij is dus verwant aan

de even groote Orbalis Guenée; beiden hebben aan den

binnenrandshoek afgeronde achtervleugels, doch de kleu-

ren zijn bij Naclialis veel scherper afstekende, glanzig

zwart en wit met paarsen weerschijn.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 251

Sprietschaft onverdikt; van af een derde tot de spits

fin gekerfd, zwart gekleurd, het laatste zesde wit.

Palpen met wit wortellid, lid 2 geheel zwart, 3 zwart

met witte spits. Aangezigt zwart met twee fijne witte

lijntjes langs de oogen. Vleugels en lijf boven glanzig

zwart met bruinen gloed, de twee witte vlekken der

voorvleugels vrij regelmatig ovaal, beiden 3 mm. van

den voorrand verwijderd en nergens getand of inge-

sneden. Band der achtervleugels aan het bovenste derde

verbreed en wel plotseling, dus niet gelijkmatig zooals

bij Orbalis. Franje zwartgrijs met donkerder lijn over

de wortelhelft, op de voorvleugels aan, op de achter-

vleugels voor den binnenrandshoek wit. Achterlijf aan

den wortel met twee vuilwitte vlekken, op een derde

met een zuiverwit dwarsstreepje, de spits met twee

witte langslijntjes; overigens alle ringen met witten

achterrand. Onder zijn de vleugels als boven, het

lijf zwart met uitzondering van keel, voorborst en drie

vlekken op den buik, welke even als de twee schulp-

vormige kleppen aan den achterlijfswortel («tablier »

van Guenée) wit zijn. Pooten met witte, grijs gevlekte

tarsen, overigens zwart, doch de middendijen en voor-

scheenen aan de spits witgeel en het uiteinde der

achterdijen wit.

Het exemplaar is met n°. 63 gemerkt.

70 Orbalis Guenée.

Ken gaaf mannetje.

De voorvleugels zijn vóór de eerste witte vlek, de

achtervleugels aan den wortel iets zwarter en op de

voorvleugels ziet men nog twee witte stippen langs den

voorrand bij den wortel en eene aan den wortel van cel

2, iets achterwaarts van de onderzijde der tweede witte

vlek.

Het voorwerp is den 20** December 1870 bij Kingston

op Jamaica gevangen.

252

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

71 Jovealis m. nov. spec.

Een gaaf mannetje van 22 mm. PI. 14, fig. 8, 9.

Brunneo-cinerea, vittis tribus alarum anticarum trans-

versalibus albis, fusco-venosis, marginis haud attin-

gentibus; alis posticis albis, apice anguloque anali

brunneo-cinereis.

Zeer aan de laatste soorten van Botys herinnerende

en zelfs met minder rudimentaire bijpalpen dan de

andere soorten van Desmia, voor zoover deze mij

bekend zijn. In het genus Desmia is Jovealis nog het

naast aan Orbalis verwant, doch de teekening, vooral

der achtervleugels, wijkt af.

Lijf boven bruingrijs, de onderhelft der palpen en

nog twee vlekken op lid 2, de bovenhelft van het aan-

gezigt, twee vlekken der schouderdeksels, ring 1 en

2 des achterlijfs wit; de op zijde iets uitstekende

achterrand der overige ringen vuil geelwit; ring 1 en

2 met twee zwarte stippen. Onder is het geheele lijf

vuilwit. Terwijl Orbalis aan den wortel der voor-

vleugels slechts ééne witte stip heeft en verder twee

franjewaarts iets getande, langwerpige aan den voor-

rand hangende vlekken bezit, vertoonen zich bij Jovealis

op de bruingrijze voorvleugels drie iets doorschijnende,

onregelmatige witte dwarsbanden, die ieder door een

geslingerd, fijn donkergrijs lijntje gedeeld zijn en de

voorvleugelranden niet bereiken. In den grootsten,

derden band zijn ook de aderen achter het lijntje

donker. De achtervleugels zijn slechts aan punt en

binnenrandshoek bruingrijs (op eerstgenoemde plaats

zeer breed) en overigens doorschijnend, glanzig wit

met een dikken donkerbruinen middenring en sporen

eener bruingrijze dwarslijn. Franje wit, bruingrijs

gevlekt. Onderzijde geheel als boven. Pooten dun, wit,

bruingrijs gevlekt.

Het exemplaar is met n°. 63 gemerkt.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 953

Genus 155. SYNGAMIA Guenée.

72 Florella Cramer.

Drie exemplaren, waarvan twee geheel gaaf.

Een voorwerp is den 22* Januarij 1871 aan de Rio

Magdalena gevangen, een ander met n°. 63 gemerkt.

73 Pepitalis Guenée.

Een vrij gaaf mannetje, op 18 Januarij 1874 aan de Rio

Magdalena gevangen.

Genus 161. ZINCKENIA Zeller.

74 Recurvalis F.

Vijf exemplaren, die den 17° December 1870 op St. Tho-

mas, den 20%" December bij Kingston op Jamaica en den

7° Januarij 1871 bij Baranquilla gevangen zijn.

75 Perspectalis Hbn.

Elf exemplaren.

Een der exemplaren is een man en grooter dan de

anderen, die ik allen voor wijfjes houd (21 mm. tegen

16—20 mm.). Uit de staartkleppen van dat voorwerp

komen twee lange, geelwitte pluimen.

De exemplaren zijn ten deele op 20 December 1870 bij

Kingston op Jamaica gevangen en overigens van 18—24

Januarij 1871 op verschillende plaatsen aan de Rio Mag-

dalena.

Genus 162. CINDAPHIA Lederer.

In Lederer’s analytische tabel is bij afdeeling 145

de beschrijving van de tweede sectie dier afdeeling ver-

geten.

Zij zal moeten luiden:

. ( Psamotis.

Palpen regtuitstekend . . . . . 146. ;

i Cindaphia.

Van Cindaphia heb ik eene soort ontvangen.

25%

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

76 Impuralis m. nov. Sp.

Drie zeer gave mannen, een gaaf wijfje en een

slecht. Een paar heeft 19 mm. vlugt, de andere stuk-

ken 20 mm. PI. 14, fig. 10.

Silaceo-alba , alarum apice nonnihil falcato primorum,

margine anteriore atro-pulverato, lineisque trans-

versalibus atris.

Op deze soort passen Lederer’s kenmerken van Cin-

daphia zeer goed, doch de pooten zijn bij haar lang en

dun. Ader 3—5 der achtervleugels, zonder opeenge-

drongen te zijn, staan aan haren wortel digt bij elkan-

der en de palpen zijn wel de helft korter dan by

Metasia, anders zou men deze soort ook in dat genus

kunnen plaatsen. Ader 8—10 der voorvleugels zijn

gesteeld.

Palpen anderhalfmaal zoo lang als de kop, half wit

en zwart. Sprieten ter lengte van 3 der voorvleugels, dun,

draadvormig, buitengewoon lang en fijn bewimperd.

Vleugels lang en vrij smal, de voorvleugels met iets

omgebogen punt, schuinen, vrij vlakken achterrand

en afseronden binnenrandshoek; het achterlijf is bij

de mannen slank en tweemaal zoo lang als de achter-

vleugels, bij de wijfjes dikker en iets korter.

Lijf en vleugels zijn boven glanzig geelwit; het eerste

van ring 3 tot de punt donkergrijs; de laatsten iets

doorschijnend, naar de buitenranden bleek bruingeel

wordende; de voorvleugels bij de mannetjes langs den

voorrand en wel naar de punt in toenemende mate

donker bruingrijs bestoven, zoodat de geheele vleugel-

punt tot halfweg den achterrand die kleur heeft. Bij

de beide wijfjes is de bruingrijze bestuiving slechts

tot aan de helft van den voorrand te zien en ook de

helft smaller dan bij de andere sexe; verder naar de

vleugelpunt is zij hoogst onbeduidend.

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 250

In teekening komt deze vlinder met de boven be-

schreven Blepharomastis Vestalialis overeen; de dwars-

lijnen zijn evenzoo gevormd als daar, namelijk de

eerste zeer flaauw gebogen en steil, de tweede met

eene den binnenrandshoek rakende bogt en van daar

tot aan de middenader afgebroken. In het midden-

veld ziet men de beide gewone vlekken; bij het man-

netje zijn zij klein en geheel donker, bij het wijfje

grootere, met de grondkleur gevulde omtrekken. Achter-

vleugels met eene booglijn gelijk aan de tweede voor-

vleugellijn en bij de mannen met eene middenstip, die

boven aan het laatste derde der booglijn staat. Franje-

lijn met donkere, min of meer halvemaanvormige

streepjes; franje bruinwit, met flaauwe, donkerder

deelingslijn.

Onderzijde als boven geteekend maar flaauwer; lijf

geheel wit, de pooten aan de voorzijde grijs bestoven.

Twee exemplaren zijn met n°. 34, twee met n°. 63

gemerkt.

Genus 168. SPILOMELA Guenée.

Het komt mij voor dat ik hier eene verwarring ontdekt

heb. Lederer zegt van zijn genus Spilomela dat het geene

bijpalpen heeft en dat de palpen met die van Synclera

overeenstemmen. Beide zaken zijn echter niet zoo bij

Spilomela strigialis Stoll (Perspicalis Fabr., Hübn., Guen.),

want deze soort heeft kleine, doch duidelijke bijpalpen en

de lipvoelers zijn geheel anders dan bij Synclera, namelijk

smal en met een kort, rolrond, stomp eindlid. Het is dus

zeer waarschijnlijk dat het eenige voorwerp dat Lederer

bezat van de beide soorten die hij tot dit genus brengt,

niet tot Strigialis Stoll, maar tot eene geheel andere soort

behoorde. Op de soort van Stoll past Guenée’s uitvoerige

beschrijving zeer goed, en derhalve moet het eigenlijke

genus Spilomela met Strigialis en misschien ook de mij

onbekende Pantheralis Hbn., Podalirialis Guen., Personalis

256 GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

H. S. en Pervialis H. S., van afdeeling 40 naar afdeeling

68 van Lederer’s tabel verhuizen en aldus worden be-

schreven:

Palpen smaller dan de helft der oogen, opgerigt, gebogen,

met kort, stomp, duidelijk eindlid. Sprietwortel verdikt.

Vleugelvorm en aderbeloop als Botys, de kleur wit met —

zwarte teekeningen. Achterlijf van het mannetje met zeer

lang, dun, pijpvormig eindlid.

De door Guenée vermelde verdikte omslag van den voor-

vleugelvoorrand is namelijk wel aanwezig bij Strigialis,

doch niet bij twee nieuwe, later te beschrijven soorten uit

Oost-Indië, die tot hetzelfde genus moeten worden gebragt.

Ik ontving van

77 Strigialis Stoll drie wijfjes, waarvan een gaaf, en een

iets afgevlogen mannetje. De exemplaren zijn met n°. 32

en 34 gemerkt.

Genus 168 b. LEDERERIA m. nov. genus.

De soort die Lederer onder den naam Perspicalis bezat,

moet met eenige verwanten, t. w. Conchylodes Diphtheralis

Hbn., Hebraealis Guen., Striginalis Guen., Argentalis Cram.,

Ovulalis Guen., Phenice Cram. en Platinalis Guen., naar

een nieuw genus worden verplaatst, hetwelk ik voorsla

naar den, helaas! te vroeg ontslapen beroemden Lepido-

pteroloog te benoemen, aan wien wij zoo vele voortreffelijke

geschriften te danken hebben. Lederer’s Perspicalis geloof

ik voor mij te hebben, en die vlinder heeft inderdaad

geene bijpalpen en zijne lipvoelers zijn bijna zoo breed als

de oogen. Het nieuwe genus kan dus in afdeeling 40

blijven staan, doch uit de beschrijving moet vervallen

» Sprieten ter lengte van drie vierden der voorvleugels»,

want zij zijn wel zoo lang bij Perspicalis Lederer, maar

veel korter bij de andere soorten. Het wordt derhalve in

twee sectien verdeeld; ik ontving er drie soorten van,

waarbij twee nieuwe,

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA, 297

Sprieten bijna zoo lang als de voorvleugels.

78 Nolckenialis m. nov. spec.

Een zeer gaaf mannetje. 37 mm. PI. 14, fig. 11.

Alis primoribus dilute sulphureis, posterioribus albis ;

illis lineis tribus fere parallelis, his duabus conver-

gentibus margineque toto posteriore nigro-cinereis.

Lid 1 en 2 der palpen zwart; 3 wit, van boven

zwart. Zuiger bruin, met eerst wit, dan zwart be-

schubden wortel; de sprieten zwartbruin, de binnen-

zijde aan den wortel wit beschubd. Kop zwart, het

aangezigt met twee witte lijntjes. Thorax zwavelgeel

met drie breede, zwarte langsstrepen. Achterlijf

boven aan den wortel zwavelgeel, verder wit; de rug

met breede, zwarte middenstreep; de drie laatste

ringen oranjegeel met twee zwarte vlekjes en een

zwart randje aan het eind van den laatsten ring; deze

heeft ook, geheel aan de spits, eenen krans van

stijve okergele haren. Vleugels dun beschubd, iets

doorschijnend, glanzig wit; de voorvleugels met bleek

zwavelgele bestuiving aan den wortel, die naar den

achterrand in de grondkleur overgaat; de achtervleu-

gels kunnen moeijelijk anders dan wit heeten, daar zij

slechts een uiterst flaauw geel tintje hebben. Teeke-

ning zeer scherp zwart. Zij bestaat uit een schuinen,

onderaan iets smalleren dwarsband op een derde, een

tweeden met den eersten parallelen, die van twee

derden van den voorrand naar den binnenrandshoek

loopt en eigenlijk uit twee digt opeenstaande en bijna

ineengevloeide strepen bestaat, en een derden band,

die loodregt van drie vierden van den voorrand mede

naar den binnenrandshoek loopt en dus met den

tweeden convergeert. Achtervleugels met een lood-

regten dwarsband voor het midden, die van de helft

258

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

der middencel naar den binnenrandshoek loopt, aldaar

iets verbreed en gebogen is en twee flaauwe streepjes

insluit. Verder ziet men eene smalle streep, die van

drie vierden van den voorrand naar den staarthoek

gaat en dus even als de laatste voorvleugelstreep met

de voorlaatste convergeert, doch op eene andere wijze.

Voor- en achterrand der vleugels van af de laatste

dwarsstreep dik zwart, ook de franje. Franjelijn zeer

scherp en fijn wit. Onder is de buik met twee zwarte

lijnen geteekend; de vleugels zijn helderwit, de tee-

kening als boven doch flaauwer, door witte bestuiving.

Pooten gewoon gevormd, wit; de voorpooten en mid-

denknieën zwart gevlekt. Bijoogen aanwezig. Sprieten

geheel haarvormig, zeer kort behaard. Aderstelsel als

Botys.

Deze schoone vlinder, die ik naar den ontdekker,

Baron van Nolcken, benoem, is den 25** Januarij 1871

bij Conejo aan de Rio Magdalena gevangen.

Sprieten hoogstens ter lengte van twee derden der

voorvleugels. |

79 Platinalis Guenée.

Een gaaf mannetje, met n°. 63 gemerkt.

Bij deze soort is niets te zien van het bij Conchylodes

caberalis en diaphana zeer duidelijke kale indruksel aan den

wortel van de middencel der voorvleugels, ofschoon dit

volgens Lederer een voornaam kenmerk uitmaakt van het

genus Conchylodes, waarin hij Plalinalis plaatst.

80 Seppalis m. nov. sp.

Een gaaf wijfje van 25 mm. PI. 14, fig. 12 (8).

Cana; supra lineis transversalibus fuscocinereis latıs ,

inlimis alarum anticarum obliquis, posteriorum con-

vergentibus,

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 259

Palpen smal, gebogen, vuilwit; lid 2 en het korte

stompe derde lid op zijde zwart. Thorax grijswit,

met donkergrijs vlekje op de schouderdeksels. Grond

der bovenzijde grijswit met donkergrijze strepen, als:

op de voorvleugels drie loodregte bij den wortel en

twee schuine in het midden, naar den binnenrands-

hoek gerigte, waarvan de binnenste fijner is en aan

het eind een spitsen haak heeft. Op de dwarsader

staat eene in het midden fijn lichte niervlek en dan

komen nog vier min of meer gebogen, in grootte

toenemende grijze strepen voor den achterrand, waar-

van de eerste convex en de tweede bijna regt is, ter-

wijl de beide anderen parallel met den achterrand zijn.

De eerste der achterrandsstrepen is onderaan wortel-

waarts omgebogen en vormt met de niervlek eene V.

Franje grijswit met donkergrijzen wortel. Voorrand

onder en boven bruinachtig geel. Achtervleugels met

eene streep aan den wortel, eene spitse V in het mid-

den; eene iets afgeronde streep volgt dan, doch loopt

slechts tot ader 2 door, en parallel met den achterrand

komen nog twee andere, waarvan de binnenste, dikkere

wortelwaarts iets uitgehold is als ’t ware tot opneming

der korte middenstreep.

Achterlijf grijswit, tegen de punt okergeel; ring 3,

4 en 7 op den rug met donkergrijze vlekjes. Op de

grijswitte onderzijde schijnt de teekening van boven

door.

Het exemplaar is met n°. 63 gemerkt. Een mannetje

dat mij in staat stelde het genus met zekerheid te

bepalen en hier afgebeeld is, bevindt zich, mede uit

Zuid-Amerika, in de collectie van Dr. Staudinger. Het

heeft kort behaarde, draadvormige sprieten en is overi-

gens aan het wijfje gelijk.

Genus 170. SYNCLERA Lederer.

1 Traduetalis Zeller.

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

Drie exemplaren dezer wijd verbreide soort, waarvan een

gaaf, zijn den 17° December 1870 op St. Thomas gevangen.

Genus 184. PARAPOYNX Hbn. Led.

Afd. B. Lederer.

82 Guenealis m. nov. spec.

Een gaaf paar; de man 14 mm., het wijfje 16 mm.

PL.A4, fig 3,6).

Albida , fuligineo-atra dense squamata ; macula mediana

alarum anteriorum margineque toto posteriore silaceo-

fulvis, hoc vero, in posticis alis, maculis nigerrimis,

argenteo ocellatis.

Wanneer ik mij streng aan Lederer’s tabel houd,

moet ik deze soort tot Parapoyna brengen, hoewel de

aan den achterrand met metaalkleurig blinkende schub-

ben versierde achtervleugels en het gemis der bijoogen

meer voor eene verwantschap met Cataclysta zouden

pleiten. Voorvleugeladeren gewoon ; in de achtervleugels

ader 4 en 5 gesteeld; hunne ader 8 ontbreekt en dus

behoort de soort tot afdeeling B van Parapoyna.

De grond der voorvleugels is tot twee derden eigen-

lijk vuilwit „doeh zoo digt met grof roetzwart bestoven

dat dit de grondkleur schijnt te zijn; het laatste derde

is donker omberbruin met een vuilwit vlekje aan den

voorrand en een dergelijk achter eene geknot-kegel-

vormige, donkerbruin gerande oranjegele vlek op de

dwarsader. Verder ziet men eene gegolfde bruinzwarte

dwarslijn op een derde en eene tweede even voorbij

de helft, terwijl voor den achterrand nog eene twee-

maal afgebroken vuilwitte lijn loopt. Van de drie stuk-

ken waarin deze lijn verdeeld wordt , is het onderste

bijna geheel en het middenste langste, bij het wijfje

zeer sterk met blinkend blaauwe schubben bedekt.

Langs den achterrand der voorvleugels loopt nog eene

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 261

fijn bruin gerande oranjegele streep, die. vleugelpunt

noch binnenrandshoek ten volle bereikt.

Achtervleugels aan den wortel vuilwit, verder digt

roetzwart bestoven tusschen twee bruinzwarte lijnen

en met bleek okergele middenvlek. Voor den achterrand

loopt eene oranjegele streep als op de voorvleugels,

bijna verborgen onder ronde, koolzwarte vlekken, die

in het midden met prachtig blinkende, bont-metaal-

kleurige schubben zijn versierd. Bij den binnenrands-

hoek ziet men nog een licht streepje, dat bij het mannetje

vuilwit, bij het wijfje zilverglanzig is.

Franje lichtgrijs; even onder de voorvleugelpunt en

boven den binnenrandshoek wit gevlekt en met eene

laag donkergrijze schubben over de wortelhelft. Achterlijf

de helft langer dan de achtervleugels, bij den man

lichtbruin met eene grijze schubbenkam op den rug

voor de. punt, bij het wijfje donkerbruin. Onderzijde

bijna als boven, bleeker, flaauwer geteekend.

De exemplaren zijn met n°. 63 gemerkt.

Afd. C.

83 Distinetalis m. nov. Sp.

Een zeer gaaf wijfje van 16 mm. PI. 14, fig. 14.

Alba; lineis arcuatis silaceis jactatis, ultima ante

marginem posteriorem luteum, fimbriam versus haud

eLCISA. *

Vleugels zeer lang en smal, wit, de voorvleugels tot

twee derden dun bruinzwart bestoven, aan den wortel

van cel 2 en op ader 4 met dubbele zwartbruine langs-

lijntjes, op de dwarsader met donkerbruine stip. Op

een derde ziet men tegen den binnenrand een’ schuinen,

okergelen band; verder naar den achterrand vindt men

nog twee sterk wortelwaarts gezwaaide okergele banden,

die aan den voorrand donkerder zijn en uiteenwijken ;

aldaar en aan den binnenrand zijn zij breeder en sluiten

262

GEOMETRINA EN PYRALIDINA VAN

eene evenzoo gevormde doch smallere zuiverwitte streep

in. De tweede dezer banden is franjewaarts boven ader

2 nergens ingesneden en wordt door eene smalle doch

duidelijke en door een fijn zwart lijntje gedeelde witte

streep van eene okergele streep op den achterrand

gescheiden. Achtervleugels met een fijn donkergrijs

lijntje aan den wortel, eene bovenaan gebogen, duide-

lijke, zwartbruine lijn op een derde en eene breede,

iets gezwaaide, okergele, bovenaan verdonkerde streep

over het midden. Van daarafis de achterrand geteekend

als op de voorvleugels doch het donkere lijntje in de

witte streep getand.

Franje wit met zeer duidelijke donkere stippen op

den wortel. Lijf wit met enkele donkere schubben; het

achterlijf tweemaal zoo lang als de achtervleugels, spits,

met twee ineenvloeijende gele vlekken bij den wortel.

Onderzijde geheel als boven gekleurd en geteekend doch

uiterst flaauw.

Den 20%" Januarij 1871 bij Punto de Ocana aan de

de Rio Magdalena gevangen.

Afd. E.

84 Tortalis Led.

Drie vrij gave exemplaren met n°. 63 geteekend.

Deze soort is geene Hydrocampa want de sprietleden zijn

hoekig.

Ader 5 der achtervleugels is aanwezig en ongesteeld; 3 en

4 der voorvleugels zijn gesteeld en Torlalis behoort dus in

deze afdeeling.

Afd. F.

85 Hydrothionalis m. nov. sp.

Drie save exemplaren: twee mannen van 25, een

wijfje van 20 mm. Pl. 14, fig. 15 (9).

Albida, sordide plumbeo-suffusa, lineisque transversa-

libus atrocinereis in alis primoribus via distinguendis,

NIEUW GRANADA, ST. THOMAS EN JAMAICA. 263

- Voorvleugeladeren normaal; ader 8 der achtervleugels

aanwezig, doch 5 ontbreekt en dus moet voor deze

soort eene nieuwe afdeeling aan het eind van Parapoyna

worden gevormd. Beide sexen verschillen zeer in grootte

en kleur. Het veel slankere, grootvleugeliger mannetje

is onzuiver wit met vuil blaauwgrijs gekleurde punthelft

der voorvleugels en evenzoo doch dunner getinte achter-

vleugels even als eene witte loodverw die door de

werking van zwavelwaterstofgas beslagen is. Palpen en

kop donkergrijs; thorax geelwit. Voorvleugels met zeer

flaauwe dwarslijnen; de eerste steil, de tweede sterk

gezwaaid; gewone middenteekens twee donkergrijze

streepjes. Achtervleugels schijnbaar met twee donker-

grijze lijnen, waarvan de eene eene voorzetting der eerste

voorvleugellijn is en ongebogen even boven den staart-

hoek uitloopt, terwijl de andere, iets geslingerde, bij

ader 4 ophoudt. Scherper toeziende bemerkt men dat

die twee lijnen te zamen eene gewone booglijn voor-

stellen, doch dat deze, zoo als bij meer soorten voor»

komt, van de gewone breuk op ader 4 tot de tweede

bij den binnenrandshoek der middencel en dus over

het geheele waterpas gedeelte zeer flaauw en bijna

uitgewischt is, terwijl het iets halvemaanvormige donker-

grijze middenteeken schijnbaar het bovengedeelte eener

basaal-lijn uitmaakt. Franjelijn donkergrijs. Franje tot

aan eene donkere deelingslijn op een vierde geelachtig ,

verder wit. Wortelhelft des achterlijfs geelachtig, de

punthelft in toenemende mate grijs doch het midden

van den rug en de aangrenzende achterrand der

laatste ringen wit. De derde ring van de spits af heeft

aan beide zijden een koolzwart vlekje.

Onderzijde als boven gekleurd doch bijna geheel

ongeteekend. Buik, borst en pooten wit.

Het wijfje is geheel donker vuil blaauwgrijs; op de

vleugels zijn de dwarslijnen zeer duidelijk, dik, don-

kergrijs, aan de afgewende zijden wit afgezet; eene

264 GEOMETRINA EN PYRALIDEA.

middenvlek is helderwit, aan beide zijden met een

donkergrijs streepje. Achterlijf grijs met witte stippen

op den rug en de zwarte vlekken van het mannetje.

Onderzijde geheel als boven. Lijf en pooten grijs.

De mannetjes zijn met n°. 63, het wijfje met n°. 34

geteekend.

Mr. A. Brants, die de goedheid had om uitmuntende

afbeeldingen der nieuwe soorten voor mij te vervaardigen,

heeft mij bovendien wel willen verpligten met het vertalen

der diagnosen in het Latijn en mij buitendien door menige

aanmerking in staat gesteld mijne beschrijvingen meer te

volmaken. Ik zeg hem voor zijne hulp hierbij dank.

Rotterdam, 30 Mei 1875.

VIER ATSJINESCHE DAGVLINDERS.

Onderstaande soorten waren ingesloten in een’ brief,

dien ik het genoegen had te ontvangen van mijn’ neef H.

B. van Rhijn, Eersten Luitenant bij het Corps Mariniers

in Atsjin. Zij zijn door hem in April 1875 in of bij den

Kraton gevangen, te weten:

Cathaemia Hyparete L. — 2 Ex.

Diadema Bolina L.

» Misippus L.

Junonia Erıthya L.

Omtrent de beide voorwerpen van Cath. Hyparete schrijft

mij de heer P. C. T. Snellen: «Deze verschillen van al de

Javaansche exemplaren in mijn bezit, doordat op de

onderzijde der achtervleugels de drie bovenste roode rand-

vlekken kleiner en de drie ondersten veel grooter zijn dan

bij de Javanen. Bovendien zijn bij de laatsten de onderste

roode vlekken in cel 1¢ en 2 door zwart van het geel aan

den wortel dier cellen gescheiden, wat bij de Atsjinezen

niet het geval is».

G. M. DE GRAAF.

ERRATA.

et resel 1a staat:

aucta, lees:

minula, »

nores ,

antice ,

ducta.

munita.

noribus.

antica.

Neuroptères de Célébes.

BIS

A.d.W. sculps

Neuropteres de Célébes.

EIS2R

B PORRI

stia ia (és a

| ì DI meo it var

Ls ta nl PR: il

Pl.

41) Ns

si { u rn

nemorata Fall. (tenella Zadd.)

Phvllotoma

CLLCLOPT PT LT:

IN LLL ALA ha

u Va?

Tenthredo Colon KI.

S.v.V. fec

PIACE

AJ. Wendel

1. Nola Taeniata Snell. 2. N. Dimidiata Snell. 3. N. Ae gyptiaca Snell. 4. N. Pumila Snell.

5.Sımaethis albimaculana Snell. 6. Sim. Inseriptana Snell. 7. Sim. aurofasciana Snell.

tec.& sculps

fel “A Vin

Le way

LE i

To JAF LA

Loe ha hy 1

i ON CR oi

DÉCOR AIRE à di

Gr. del

Nepticula Zelleriella Snell

Calamia lutosa Hübn.

e SCI oies sn Po

ee er Ala, See

+ at

S.v. V. fec

Inlandsche Hemiptera.

A.J.W. sculps

Inlandsche Hemiptera.

LOR

Inlandsche Hemiptera.

Bu di ji, i

"à me

pu; SI

Bu Di en a ik di lì n ie n kia if N ns Ae Que

| i in ha VISITE EEV PI RL iN ti ;

n Be Ki MM en ae da " Mina LE

wey HI

is Mi

n lai

IN KERN N: Maul: m mn tod iv Lutti STR

Beis | Qi da va jh 7 Di

Er Di (pau 74 SUN à

A Ru je AR Mu A vari TRE

a ati WN iver Ch ae Nn

4 Ha u i

0 Dati {UPON à Pay Reis nb dr

\ | ER RD eae! | ar N vorn ne VO { Ne i fl +:

n VT 8 fi PA Ae ee ni pi Di Poni nu | dis ve An 1° 1 NR i 7 aie ae ii BA welk

| if

son tr CNY DU TI

EN AU OP TS PEN

li Mn A 4 pa = iy an ur “rik wi vi RR ni i N Idi a Ha DAG tal: iv SI An Nee hy

Me ct à Rent TEEN i pn Fa pa IN

Be L'URSS sel gua | L kie

Nn A Di Phi NE MERA Halle NG We ibi ela

hi ve TRE VA a Bin SNA Ort he iR

A fe to Haar MS LARIO, vi APS PAT UNE Br all

ld MOH. PRM ween OUR Vy À Dar ne gr een a We (40) Mi "È

ei Du a UT EAR aay È eh N, i uit n MIA; TEOR

LU IN", BE PORT on I, Ont aderen e e TA iy

an Vu N i De de 1% nu AR Mata M / i fi a ia : n. A i à ni n n 51 SÙ

IO ih rr VA i ba NCA

ene OUT

VE Kr Bu, i

Al N

Br 7 Na: i Que cri rag TUEL BIN i |

11 ‘at une au GEN NA,

jh (4 A nl DI DO EN art i om LE Ka

23 Le i} ; i : th; ‘ Ln”

Br ni PNA NT 4 ‘a Ther.

{ pe I LP AN War RER ey,

à UE pene i Ro Di an a vi Ind ne FAT ou NE |

È Ti VAN | LAV # is as Migs RAAD DN ne BIS Be i bien 17

LI coi na; SONO 2 yu) Oe RTE EST yh aka a ae

wi in È VED vara Mia a AVRO RAD Sic RT ORME CENE a TRAI,

: i Has KIA N, ay) VEN rey ie” AI VIGO Di D A À ¥ Nin: 7 M LA Ù

LAURE Mai a ANT ae di, KW. bie EN ICH SU A we.

ia Say AR lees Be: N (>

VI vi pa u a ir

SEL

MIE,

ET] et.

Pai SM gr EEL Hi u

N a wid 407 N

a n bi il tins n° i E hd AU

une

I NODI | ARM IR | i

ie! Ni ir Mate à FAR" ree ae

an Mo BS: NE ire rel us ae Mi A: Pa N, Ni bi

|a VERMI i

N Lu À le | de

Bi: Bi | Bi È A) ie AS En Wu dh R DO DE

Vi Ba: mai hi Ou LIM ER |

Di NA (o) D or MN De Am a 14 Le ring RL MR} Ms ia A (ni Je) N Rn ni wy

Re a Vo e

ee MARNE AI hee vil

LE Pa. tia x Th (à it Bist Lana Ne u 2,777

Lis tear th Hi ee m Di mt N weet 4 to (a 4 ur : À #

ART ii id auf |

a I

> 1

i a

i Ua

hi Di i à a

| RORY Ly SULT CSN TETE

1 PAL Lun hei UN. ‘sm tal iy in ie Lage I N N À NE.

A { ur a | NEC) ua u il 4 (ue be RO OE fi ‘x dea n Ams Le:

in W Bi | (A) amy! ESE Lake KANS, a. 1

cn Ne di, Na Hi JAN

Br, | Jr 7 î Pia ey Aas he Di

Nr L i, eri bali PG de, Ay I und RAN | ee

‚Ar SCHE MEHR à ni di Vata shat) to: CAR i A Ù Wii N ae A nb 7 LO

Cay ee At MAT WA vi Aue to Er di à ATTI

IM ne Et] mA

er clea Me ME AE

v: tee We HN WALT Rte Itt TA LME ‘ DI O N . BAL a D

SIA CA AU “NARA oy Ma Ki là, BA “i iu Ri Ni i N at Br Li DI Eu Ui JI Mn LES

Lì NN gi 1 i i LEN

dol u WE DA En a oi (PAS NES qu doi a ABER IR (Al ne

uti oi TA pa AN È

CU na > Na, clea MIA LAU ta vi tu) | ee ont È di 13 I Si Ke En wth ot E

Mi. » Th AA un: N de PAU APT AUTRES, as mi Hid BAI: INT: er

n ae Ce wr He En i; te Sar on AM ie ie MI Fi en pai u hi de Bun He iP | Mi BR.

BELLE

i di N

SOLE NE SA RE

unt ) de x ni à N un iw he R Min an

(VE ME u di; i EN a (hi M u toe wu Fe PI i i \ RSA

ar | L ir in ve LS Van x gi ny ae Tai

LALA ARDA nN APT at ine

Ayan “ an “, Kuh Fer Re i

fau AVEC ui LATE | UT AN

Et hi fa ER i, Le Lo EAN di it Bie |

na br LIN Boi > à ; ha. NI ia Lu OA: i

uu: A EREN vs

u È oe Le RI A| k Ù A fim

AO u LU: pelt » PATARA Ri

7 DI

ì nu

DI ous.

1 nur

{

ai A MITI ‚7 D El P_i

RON

peu VE Pag AL ee PONT COS MSIE ya "|

dy EN TRI ANA Vi Le sth

TA AN: AAN ur hu CHR ur); A

; Se N

ACRO ai een

| Bu ARE Wed: iN IN ER ne RAT RE wen RO ER rr LPT A

MNT NN, E È | | ni

pi, my! a | do na N AAN DA pe v a QUE dii tn ed fut be

MIA Poi A Ni | aye 14 TREE vu ni

Mei i HAA DI sil Mi Ma À UE ial BER pat nti ue n {ghi RN di

ala PAIE ie UT LUE 1% in Li MR a RN

lly DI NI 4

AGNA,

«à bi to NU Li y hor ai Wale

ta dl WERT ; id Fer

Nyc

Lion wu "i