IN EOD D

VAN HET

ACHT-EN-TWENTIGSTE DEEL.

Bladz.

Verslag van de 39° Zomervergadering der Nederlandsche

Entomologische Vereeniging, gehouden te Breda op 23

AUTOS SSA Pee so overeind ende ken ie I

Lijst van de Leden der Nederl. Entomologische Vereeniging

op 23 Augustus 1884. XXX

Bibliotheken der Nederl. Entomologische Vereeniging. Bijge-

komen boeken van 10 Augustus 1883 tot 1 November 1884. xxxVII

Entomologische inhoud van ontvangen Tijdschriften LIL

Verslag van de 18° Wintervergadering der Nederl. Entomo-

logische Vereeniging, gehouden te Leiden op 25 Januari

1885 XI

P. C. T. SneLLEN, Beschrijving van vier nieuwe soorten

van Oost-Indische Heterocera, met afbeeldingen door Dr.

J. van Leeuwen jr. (Pl. 1, fig. 1—4) 1

Dezelfde, Lagoptera bivirgata nov. sp. (PI. 1, fig. 5) 11

P. C. T. SNnELLEN (Lepidoptera van Celebes, verzameld door

Mr. M. C. Piepers, met aanteekeningen en beschrijving

der nieuwe soorten door). VI. Tineïna (PI. 2 en 3) 15

Dezelfde, Nadere aanteekeningen omtrent de Lepidoptera

van Celebes * : i, IS MERE 37

Dezelfde, Alphabetisch Register der in het Tijdschrift be-

handelde Lepidoptera van Celebes 44

Dezelfde, Drie synonymische aanteekeningen 50

Mr. A. J. F. Fokker, Catalogus der in Nederland voor-

komende Hemiptera. Eerste gedeelte, Hemiptera Hetero-

ptera. (Vervolg van deel XXVII, blz. 113) . . .

F. M. van per Wure, Eenige uitlandsche Nemocera (PI. 4).

Dr. A. W. M. van Hassett, Pelecodon of Calommata ? (PI. 5).

C. Rrrsema Cz., Aanteekeningen op SNELLEN VAN VOLLEN-

HOVEN’S opstel „Les Batocérides du Musée de Leide”

(Tijdschr. v. Entom. XIV, blz. 211)

P. ©. T. SwneLLEN, lets over de Europeesche soorten van

het genus Catocala Ochs., Led. . . .

Dezelfde, Over Noctua moldavicola H.S. . . . . +

A. W. M. van HasseLr, Catalogus Aranearum, hucusque

in Hollandià inventarum. . . . . . ©

F. M. van DER Wurp, Langwerpige Dexinen-vormen (PI. 6).

P. C. T. SneLLEN, Synonymische aanteekeningen .

Dezelfde, Determinatie der exotische Lepidoptera, afgebeeld

in Kösen, Insectenbelustigung en KLEEMANN’S vervolg .

Dezelfde, De entomologische inhoud van de Bijdragen tot de

natuurkundige wetenschappen , verzameld door H. C. van

Hatt, W. Vrorik en G. J. Murper, 7 din. (1826—32).

F. M. van pur Wuzr; Over eenige uitlandsche Ortalinen

CE ae AT

Mr. A. J. F. FOKKER, lets over het geslacht Pilophorus Hahn.

P. C. T. SneLLEN, Aanteekeningen over Ephestia Kühniella

Zell. en eenige verwante soorten, met afbeeldingen door

Prof. Dr. J. van Leeuwen jr. (Pl. 8).

Dezelfde, Twee Oost-Indische Sphingiden, met afbeeldingen

door Prof. Dr. J. van Leeuwen jr. (PI. 9) .

Répister al ss

Bladz..

252

255

VE 50 LG

VAN DE

NEGEN-EN-DERTIGSTE ZOMERVERGADERING

DER

NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING,

| GEHOUDEN TE BREDA,

op Zaterdag 23 Augustus 1884,

des morgens ten 10 ure.

Voorzitter: Mr. W. Albarda.

Verder tegenwoordig de heeren Leden: Dr. J. Bosscha Jz.,

dhr. Dr. Ed. J. G, Everts, Mr. A. I F.-Fokker, H.: W. Groll,

Dirk ter Haar, Dr. A. W. M. van Hasselt, F. J. M. Heylaerts,

Dr. F. W. O. Kallenbach, J. Kinker, Mr. A. F. A. Leesberg,

J. W. Lodeesen, Mr. Th. F. Lucassen, Dr. J. G. de Man,

O. Netscher, C. Ritsema Cz., M. M. Schepman, P. C. T. Snellen

en K. Bisschop van Tuinen Hz.; als gast de heer F. Dietz uit

Antwerpen.

Van de heeren Mr. A. Brants, H. Bos, J. Jaspers jr., Henri

W. de Graaf, Mr. A. H. Maurissen, Dr. A. J. van Rossum en

F. M. van der Wulp is bericht ingekomen, dat zij verhinderd

mjn de vergadering bij te wonen.

De Voorzitter, Mr. W. Albarda, opent de vergadering. Hij

heet de aanwezigen hartelijk welkom, inzonderheid ook de nieuwe

Leden, de heeren Bosscha, Lucassen en Netscher, die voor het

it VERSLAG.

eerst in den kring der Nederlandsche entomologen hebben plaats

genomen, en den heer Dietz, die door zijne tegenwoordigheid een

zeer gewaardeerd blijk van belangstelling in onze Vereeniging

heeft gegeven. Hij herinnert, dat hij nu voor de derde maal de

vereerende taak zal vervullen, om de Zomervergadering als Voor-

zitter te leiden, en drukt den wensch uit dat deze vergadering

even rijk aan wetenschappelijke waarde moge zijn als de vorigen.

De Voorzitter verzoekt den heer Leesberg, om bij afwezigheid

van den Secretaris diens functien waar te nemen. De heer Lees-

berg verklaart zich daartoe bereid.

De Voorzitter vraagt, of iemand der aanwezigen ook eenige

aanmerking heeft op de notulen der beide voorgaande vergaderingen,

te Assen op 28 Juli 1883 en te Leiden op 13 Januari 1884,

zooals die notulen vervat zijn in de gedrukte verslagen, -welke

aan de Leden zijn toegezonden. Daar niemand deswege het woord

verlangt, worden die notulen geacht te zijn goedgekeurd 1).

De Voorzitter van het Bestuur, Dr. A. W. M. van Hasselt,

brengt, overeenkomstig art. 17 der wet, het volgende Jaar-

verslag uit:

«Mijne Heeren, waarde Medeleden!

«Op den veen-bodem van Drenthe en in de schaduw van het

heerlijke bosch te Assen is ten vorigen jare besloten, dat wij

ditmaal ons zouden vereenigen in de geschiedkundig beroemde stad

van het «turf-schip» en daarna gaan ronddolen in een van hare

niet minder prachtige wouden, het Liesbosch , hetgeen den vurigen

insectenjager bij voorkeur schijnt uit te lokken.

«Het is dan ook niet te loochenen, dat zeer veel zeldzaams

1) In het Verslag der vergadering te Assen is verzuimd melding te ma-

ken van eene merkwaardige varieteit van Zurrypara urticata L. (hortulata L.),

door den heer Bisschop van Tuinen ter tafel gebracht. Het exemplaar was ge-

vangen.te Jelsum in Friesland door Mr. J. H. Albarda en uit diens collectie

afkomstig; de grondkleur der vleugels is, in plaats van wit, zwartgrijs; de

zwartgrijze teekeningen zijn iets donkerder en duidelijk zichtbaar; evenzeer zijn

kop, thorax en achterlijf zwartgrijs, het laatste donkerder dan het overige.

VERSLAG. Ili

van daar en uit het Mastbosch reeds verzameld werd, zoo door

onderscheidenen Uwer als door de geleerde «inboorlingen » dezer

rijke omstreken. Vroeger vooral kwamen ook 7%) van daar meer-

malen uiterst belangrijke Araneiden in handen, zoo door ons geacht

medelid Heylaerts als door onzen « Eerevoorzitter» van heden.

Wordt hun beiden mijnerzijds hiervoor nogmaals dank gebracht, —

voor laatstgenoemden voeg ik daarbij ook dien der vergadering,

dat hij deze onze 39ste Zomerbijeenkomst, op eenparig verlangen,

wel als zoodanig heeft willen leiden.

«Is alzoo de leiding in het algemeen aan uitmuntende zorgen

toevertrouwd, — op mij rust niettemin de bijzondere verplichting,

het gewoon jaarlijksch verslag omtrent den «staaf der Vereeni-

ging» uit te brengen.

« Daar deze Vereeniging misschien wel eene unica is te noemen,

wat hare eensgezindheid en hare verbinding van het utile met

het dulce betreft, vervul ik die taak wederom con amore.

«Doch ter zake.

«Onder de «zaken» treedt wel de zeissen-man in de eerste

plaats op, als wiens werkdadigheid nimmer geheel ontbreekt. In den

afgeloopen jaarkring heeft hij echter, gelukkig, onder ons «geene

groote zaken» gemaakt. Niettemin hebben wij , — bleef al ons eigen

personeel volkomen gespaard, — een enkelen zeisslag op een onzer

medewerkers uit het buitenland te betreuren. Der Vereeniging

ontviel namelijk een van hare oudste Correspondeerende leden, de

heer W. Mink, Professor aan de Hoogere Burgerschool te Crefeld.

Sedert het jaar 1867, waarvan zijne benoeming dagteekent, heeft

hij sommige leden meermalen met de meeste welwillendheid ten

dienste gestaan. Zijne specialiteit was de leer der Coleoptera. Vooral

wegens zijne bijdragen tot de kever-fauna der Rijn-provincie zal

zijn naam in eere blijven. In deel XI van ons Tijdschrift schreef

hij een opstel: Ueber springende Hymenopteren-Puppen.

« De twee jongste Correspondeerende leden, ten vorigen jare ver-

kozen, de heeren Dr. O. Taschenberg te Halle en A. W. Putman

Cramer te Brooklyn in Noord-Amerika, hebben hunne benoeming,

onder dankbetuiging, aangenomen.

TV YERS DA G

«Het getal onzer Gewone leden, ofschoon met vijf verminderd, —

wegens het bedanken door de heeren Mr. C. J. Sickesz te Lochem,

N. M. La Fontijn te Bergen op Zoom, J. G. van Renthergem

ibidem, J. B. Snellen te Winterswijk en L. C. Dudok de Wit te

Amsterdam, — is evenwel met vier toegenomen. Niet minder

toch dan negen nieuwe leden zijn tot ons toegetreden, te weten de

heeren A. E Kerkhoven te Bandong (Java), Marius Koch mede

aldaar, Johan P. Vink te Nijmegen, J. R. H. Neervoort van de

Poll te Amsterdam, Mr. Th. F. Lucassen te ’s Gravenhage, Otto

Netscher ibidem, Mr. W. J. C. Putman Cramer te Velp, J. Büt-

tikofer te Leiden en Dr. Th. W. van Lidth de Jeude mede aldaar.

cMoeten wij tot ons leedgevoel berusten in het vaarwel der

eerstgenoemde groep, — onder welke de heer La Fontijn zich

voor de fauna van Noordbrabant en Zeeland verdienstelijk heeft

gemaakt, — met des te meer warmte roepen wi de volgende

phalanx, — zoo presente als absente novitii, — een hartelijk

welkom toe, als versche werkkrachten, als kameraden van ons

entomologisch regiment! Mogen zij het vaandel daarvan steeds ge-

trouw blijven.

«Ook voor de sinds den laatsten tijd vermeerderde reeks onzer

hooggeëerde Begunstigers heb ik het genoegen wederom op eene

aanzienlijke toeneming te mogen wijzen. De heeren Mr. C. W.

Hubrecht, — een goede bekende of oud vriend van verscheidenen

onder ons, — en Mr. J. Jochems, — mede een edel voorstander

van kunst en wetenschap, — beiden te ’s Gravenhage, verschaften

ons het voorrecht, zich als zoodanig te doen inschrijven, even als

het Bestuur van Teyler’s Stichting te Haarlem. Dit heeft de bijzonder

te waardeeren welwillendheid gehad, den vroeger tijdelijk afgebroken

band !) dit jaar, in een gewijzigden vorm en met milde hand,

weder met onze Vereeniging aan te knoopen. Desgelijks hebben

heeren Bestuurderen van de Hollandsche Maatschappij der Weten-

schappen, mede daar ter stede gevestigd, op nieuw getoond, elk

1) Zie daarover het Verslag der Zomervergadering van 30 Augustus 1879 blz. 1v

en dat der Wintervergadering van 13 Januari 1884 blz. LXXVII,

VERSLAG Vv,

wetenschappelijk streven in hunne richting, hoe ondergeschikt ook ,

krachtig te willen schragen. In de plaats eener jaarlijksche bijdrage

werd onze Vereeniging door hen, met eene hiermede overeenkom-

stige kapitale som in eens, rijk begiftigd.

Niet alleen de belangrijke financieele bijstand, maar ook de

zedelijke steun, ons door een en ander geschonken, mag ons bij

deze gelegenheid wel een erkentelijken hulde-groet, zoo aan hen

als aan alle onze belangstellende Fautores doen uitbrengen!

« Uit het afzonderlijk verslag omtrent den toestand onzer Biblio-

theken, ingevolge art. 32 der wet, door onzen altijd even ijverigen

als hulpvaardigen Bibliothecaris overgelegd, blijken deze in den

besten staat te verkeeren, doch is daarvan overigens weinig bij-

zonders mede te deelen. Kon dit jaar voor Bibliotheek B alleen

vooruitgang plaats vinden door aanschaffing van vele vervolgwerken,

voor Bibliotheek A zijn wij bovendien door aankoop in het gewenscht

bezit gekomen van de Cistula entomologica, een Tijdschrift dat ons

reeds te lang ontbrak, en van de Butterflies of India, Burmah

and Ceylon, door Marshall en de Nicéville.

« Nieuwe ruil van ons Tijdschrift werd aangegaan met de Revue

d’Entomologie Française van de eerst onlangs opgerichte Société

Francaise d’Entomologie. Geschenken ontving de Bibliotheek onzer

Vereeniging van de Engelsche Regeering, van den Minister van

Waterstaat, Handel en Nijverheid, van het Zeeuwsch Genootschap

der Wetenschappen, van de heeren C. Berg, A. Preudhomme de

Borre, Mr. A. J. F. Fokker, F. J. M. Heylaerts, D. van der Hoop,

R. Mac Lachlan, .F. Moore, J. T. Oudemans, F. Plateau, CG.

Ritsema Cz., Dr. J. Ritzema Bos, H. Bos, Dr. J. G. H. Rombouts,

S. H. Scudder, Baron E. de Selys Longchamps, Prof. J. ©. West-

wood en Prof. H. Weyenbergh.

« Ten opzichte van de Financiën onzer Vereeniging is het mij

aangenaam, als vervolg op de voorloopige aankondiging in de

laatste Winterbijeenkomst, thans officieel te mogen herhalen,

dat de poging, ten vorigen jare door het Bestuur aangewend, om

langs den buitengewonen weg van (vrijwillige bijdragen»

der Leden, den toevloed van geldmiddelen in de algemeene kas

VAE VERSLAG.

te versterken !), met den gewenschten uitslag is bekroond. Zelfs

mochten wij van zeven Leden de zeer welwillende toezegging ont-

vangen, dat zij hunne extra-gift jaarlijks zullen vernieuwen.

Lof en prijs zij, ook namens mijne Medebestuurders, voor de schier

algemeen betoonde medewerking ten deze betuigd.

«Dat, niettegenstaande deze en de hiervoren reeds gemelde

geldelijke verbetering, het saldo van deze kas U aanstonds zal

blijken lager te zijn dan in het afgeloopen jaar, moge vreemd

klinken, maar heeft geene onrustbarende beteekenis. Immers zulks

is, onder anderen, het natuurlijk gevolg hiervan, dat onze waarde

Penningmeester, op het verlangen van vele Leden en van zijne

medebestuurders, er toe is willen overgaan om de bewuste op-

brengst der collectie 2) te beleggen in een certificaat onzer Nat.

schuld, zooals insgelijks is geschied met het don gratuit der Hol-

landsche Maatschappij. Nog heeft tot dezen lageren stand bijge-

dragen het besluit van het Bestuur, om de lokaalhuur voor de

bibliotheek Hartogh Heys, — die gebleken was het fonds daarvoor

te zeer te bezwaren, — voorloopig althans, geheel ten laste van

de algemeene kas te brengen.

«Met het Fonds voor de uitgave van het Tijdschrift, — dat zijn

beter standpunt hoofdzakelijk te danken heeft aan de hoog te waar-

deeren subsidiën van het Rijk en van het, ook voor ons eenig

Kon. Zoolog. Genootschap Natura Artis Magistra, — is het nage-

noeg even gunstig gesteld als in 1883, ongeacht de hoogere kosten

van de twee platen meer van deel XXVI, het noodzakelijk ge-

worden Repertorium op deel XVI—XXIV, enz.

cHet debiet van het Tijdschrift zelf is daarenboven ook eenigszins

toegenomen , vooral omdat van de jongst aangekomen Leden de

meesten daarop hebben ingeteekend.

« De bijzondere kas van Bibliotheek B, voortdurend gestijfd door

de mildheid van onze algemeen vereerde Begunstigster, Mevr. de

Wed. Hartogh Heys van de Lier, is, ten gevolge der reeds boven

1) Zie Verslag der vergadering van 28 Juli 1883, blz. x,

2) Zie Verslag als voren, blz, x11.

VERSLAG. VII

gemelde ontheffing van lokaalhuur, in zooverre verbeterd, dat er

binnen kort ook voor die afdeeling onzer financién, weder als

vroeger eenig batig saldo te vermelden zal zijn.

«De bijzonderheden aangaande de drie besproken rubrieken van

onze klinkende levensbron, — die ondanks de verachting van

sommige oude wijsgeeren, toch in onze eeuw zulk eene veelbe-

teekenende macht blijft uitoefenen, — zullen U door onzen ge-

trouwen schatbewaarder, bij het afleggen zijner rekening en

verantwoording, nader worden uiteengezet.

«Over het Tijdschrift der Vereeniging meen ik, zonder vrees

van tegenspraak, te mogen getuigen, dat het, — onder de duur-

zame, even onvermoeide als kundige zorgen van onzen «openbaren

geheimschrijver», — zijn goeden naam in de entomologische

journalistiek, sinds lang verkregen, blijft handhaven.

«Van het 27ste deel zal weldra de öde aflevering het licht

zien, bevattende opstellen van: Fokker, vervolg van zijn’ Catalogus

der inl. Hemiptera; Ter Haar, over eene varieteit van Lycaena

Medon, met bijschrift van Snellen; De Man, variatie in het

aderbeloop eener Mycetophilide (met afbeelding), Van der Wulp,

Ommatius Schlegelii (met afb.); dezelfde, over de Tsetse-vlieg;

Snellen, Microlepidoptera van Noord-Azie (vervolg en slot, met 3

platen), en van mij zelven, over het onbetamelijk gedrag van som-

mige spinnen-mares.

«Voor de de aflevering zijn nog slechts eenige kleinere

mededeelingen ingekomen van Snellen, over Lepidoptera, met

eene plaat.

« Wat, mijns inziens, aan den totaal-inhoud van het Tijdschrift

ontbreekt, is, dat daarin zoo uiterst zelden referaten en kritieken

voorkomen. Korte aankondigingen van nieuwe werken iz en door

elke «specialiteit » zouden zeker welkom zijn. Desgelijks kritische

opmerkingen over eventueele dwalingen in opgenomen waarne-

mingen, — zelfs van ons zelven en onze geachte medewerkers, —

konden zeer gevoegelijk, — in het laatste geval zelfs welvoegelijk, —

in ons eigen Tijdschrift een bescheiden plaatsje vinden.

«Van de reeds verschenen Repertoria op het Tijdschrift is

VIII VOERS TL À G.

vewis velen Uwer het groote nut voor het opzoeken van bepaalde

onderwerpen praktisch gebleken. Te dien opzichte bestond altijd

nog eene kleine leemte, waarop door een onzer Leden , met eenigen

nadruk, is gewezen. De allereerste «Handelingen » der Nederl.

Entomol. Vereeniging, namelijk, waren daarin nog niet opge-

nomen, en de wetenswaardige bijzonderheden, er in opgeteekend,

dreigden der vergetelheid te worden prijs gegeven. Ook daarvoor

is besloten, een Register samen te stellen, dat weldra, dank zij

weder den ijver van onzen van der Wulp, zal kunnen verschijnen,

«Door een paar andere Leden is, in het belang der steeds

wenschelijke zuinigheid in het beheer onzer zaken, aanmerking

gemaakt op de tot gewoonte geworden afzonderlijke toezending

van de, in den laatsten tijd nog al lijvige Verslagen, ook aan die

Leden, welke ze kort daarna, ten tweeden male in het Tijdschrift

zelf ontvangen. Ofschoon de hieruit voortvloeiende onkosten be-

trekkelijk niet groot waren, heeft ons Bestuur het besluit genomen ,

deze noodelooze uitgaven te vermijden. Voor den vervolge worden

daarom de losse verslagen niet meer gezonden aan de inteekenaren

op het Tijdschrift, tenzij dit door dezen of genen hunner uit-

drukkelijk mocht zijn verlangd.

«Zoover mij bekend, zijn dit jaar bij ons te lande geene bij-

zondere werken over Entomologie uitgegeven. Alleen neemt in het

zoo fraai geillustreerde Zoologisch Leerboek van de gebroeders Bos !)

het beknopt algemeen overzicht der insecten en verwante zoogen.

lagere dieren eene ondergeschikte plaats in, die echter aan het

veel omvattend doel der Schrijvers voldoende schijnt te beantwoorden.

Ik wensch onze geachte medeleden geluk met het volbrengen van

dezen hunnen, naar het mij voorkomt, voortreffelijk geslaagden

letter-arbeid, die zich door degelijkheid en plasticiteit, alsmede in

geschiktheid voor het onderwijs zoo gunstig onderscheidt.

«Ten slotte zij nog medegedeeld, dat door de uitgevers van het

1) Leerboek der Dierkunde, door Dr. J. Ritzema Bos en H. Bos, Leeraren

aan de Rijks Landbouwschool te Wageningen. Groningen (J. B. Wolters) 1884,

Prijs f 2.50,

VERSLAG. EX

tweede gedeelte van Snellen’s Vlinders van Nederland 1) is ge-

klaagd over het geringe debiet, aan dit zoo doorwrocht (door

Stainton ?) als « magnificent » gestempeld) werk van onzen waar-

digen Vice-president te beurt gevallen. Zij hebben zich daarvoor ,

inzonderheid voor de platen, belangrijke onkosten getroost, in

de verwachting, dat het niet alleen door hen, die eene speciale

studie van de Microlepidoptera maken, maar ook door andere

beoefenaren en voorstanders der Entomologie, zou worden aan-

geschaft. Tot heden werd die hoop weinig of niet vervuld , weshalve

het Bestuur zich de vrijheid meent te mogen veroorloven, de

bijzondere aandacht nogmaals te vestigen op dezen klassieken

arbeid van ons medelid.

«En hiermede het einde genaderd zijnde van zijn verslag, mag

uw Rapporteur, als Voorzitter van het Bestuur, niet besluiten ,

zonder een woord van innige erkentelijkheid aan zijne geachte

medebestuurders, mede-redacteurs en medeleden, voor hun aller

steeds bereidvolle medewerking, zoo in wetenschappelijken als

zedelijken en stoffelijken zin.

« Samenwerking, wezenlijke «entente cordiale», — onder ons

ook dit jaar gelukkigerwijze weder door geen den minsten wan-

klank verstoord, — zij en blijve steeds de leus van de ons zoo

na aan het hart liggende Entomologische Vereeniging

van Nederland!»

De Voorzitter zegt, namens de Vergadering, den heer van Has-

selt dank voor het verslag, door hem uitgebracht, dat voorzeker

door al de aanwezigen met genoegen is aangehoord.

De Penningmeester, de heer Lodeesen, brengt zijne rekening

en verantwoording over het jaar 1883/84 ter tafel. De Voorzitter

verzoekt de heeren Kinker en Bosscha, de rekening te willen nazien

1) De Vlinders van Nederland door P.C. T. Snellen. Tweede gedeelte, Micro-

lepidoptera. 2 deelen gr. 8vo, met 14 platen. Leiden (E. J. Brill) 1882. Prijs f 15.

2) Zie Verslag der vergadering van 1 Juli 1882 blz. vr.

x VERSLAG.

en van hunne bevinding rapport uit te brengen. Deze heeren ver-

klaren zich hiertoe bereid en zetten zich onmiddellijk aan het werk.

Voorts geeft de Penningmeester eene schets van de begrooting

voor het volgende jaar. Hij deelt tevens een aantal bijzonderheden

mede betreffende de kassen onder zijn beheer. In algemeenen zin

acht hij den geldelijken toestand niet ongunstig, vooral in verge-

lijking met dien van het vorige jaar. Nochtans wijst de begrooting

voor 1884/85 bij de algemeene kas wederom een vermoedelijk

tekort aan, hoofdzakelijk veroorzaakt doordien de lokaalhuur der

bibliotheek thans geheel ten laste van die kas wordt gebracht.

Inmiddels zijn de heeren Kinker en Bosscha gereed ge-

komen met het onderzoek der rekening, en verklaren die, na

vergelijking met de bewijsstukken, in volkomen orde te hebben

bevonden, zoodat zij zonder eenige bedenking de rekening en ver-

antwoording hebben goedgekeurd en met hunne handteekening be-

krachtigd. Zij wenschen echter eenige opheldering te ontvangen

omtrent een post op eene der rekeningen wegens drukloonen en

levering van papier, welke post hun bijzonder hoog voorkwam.

Aangezien de Penningmeester niet in het bezit is van de noodige

gegevens, om de gevraagde inlichting te geven, neemt hij op zich

de vraag ter nadere beantwoording in handen te stellen van de

Redactie van het Tijdschrift 1).

De Voorzitter zegt de Commissie dank voor de door haar ge-

nomen moeite, en brengt tevens welverdiende hulde aan den

Penningmeester, van wiens ijver en uitstekend beheer de reke-

ning op elke bladzijde de sporen draagt. De Vergadering stemt

blijkbaar met dien lof volkomen in.

Aan de orde wordt gesteld de verkiezing van twee Bestuurs-

leden, zijnde dit jaar aan de beurt van aftreding de heeren Dr.

A. W. M. van Hasselt en J. W. Lodeesen Beiden worden met

overgroote meerderheid van stemmen herkozen en verklaren zich,

1) De bewuste rekening is dientengevolge later nogmaals in al hare détails

door de Redactie nagegaan, waarbij het gebleken is, dat de post, waarop aan-

merking is gemaakt, inderdaad niet te hoog stond genoteerd,

VERSLAG, XI

onder toejuiching der Vergadering, bereid om hunne taak voort

te zetten.

Als plaats voor de Zomervergadering in het volgende jaar wordt,

na eenige discussie, Amsterdam aangewezen, met het oog op het

alsdan te vieren veertigjarig bestaan der Vereeniging, wier eerste

bijeenkomst ook in de hoofdstad gehouden werd.

Met eenparige stemmen wordt daarop het Eerelid, Dr. G. F.

Westerman, Directeur van het Kon. Zoologisch Genootschap Natura

Artis Magistra, benoemd om als Eerevoorzitter die vergadering te

leiden. Aan het Bestuur wordt opgedragen hem van deze benoe-

ming kennis te geven !).

Nog wordt door den heer Heylaerts de wenschelijkheid betoogd ,

dat in het Tijdschrift ook stukken in eene andere dan de Neder-

landsche taal worden opgenomen. De Voorzitter meent dit punt

gerust aan de Redactie te kunnen overlaten, doch wijst er tevens

op, dat reeds niet zelden opstellen in eene vreemde taal in het

Tijdschrift verschenen zijn.

De huishoudelijke werkzaamheden hiermede afgeloopen zijnde,

wordt, na eene kleine pauze, tot de wetenschappelijke mededee-

lingen overgegaan.

De heer van Hasselt opent de reeks der voordrachten met

de aanwijzing eener uiterst zeldzame Theraphosoïde (of Mygalide)

van Java, een geschenk van ons medelid H. Bos te Wageningen.

Ofschoon het abdomen ontbrak, was het voorwerp zeer goed te

bestemmen , inzonderheid wat den hier kenmerkenden oogenstand

betreft, waarop Spreker de Leden verzoekt, ook hunne bijzondere

aandacht te vestigen. Verscheidenen hunner getuigden, daaraan slechts

6 oogen te kunnen onderscheiden , zooals in den beginne ook met hem-

zelven het geval was geweest. Hij dacht eerst den (senoculinen) Pe/e-

codon Sundaicus Dol. voor zich te bebben. Nader onderzoek in-

tusschen had hem de aanwezigheid van 8 oogen bij deze spin met

1) De heer Westerman heeft zich met zijne bekende bereidvaardigheid de

benoeming laten welgevallen,

XII VERSA G.

zekérheid doen vaststellen en haar laten herkennen als de insgelijks

zeer zeldzame (octoculine) Calommata fulvipes Lucas.

Spreker, — die zijne beschouwingen ten deze, meer in het

breede, voor een afzonderlijk opstel in het Tijdschrift bestemt, —

oppert de veronderstelling, dat Doleschall zich, door die groote

onduidelijkheid van het kleinste paar, in het getal der oogen heeft

vergist. Hij komt tot de conclusie van de waarschijnlijke identiteit

der beide genoemde Theraphosoiden-soorten, die echter door Aus-

serer, de specialiteit in deze onderorde, tot hiertoe als tot twee

afzonderlijke geslachten behoorende, zijn gecatalogiseerd.

Dezelfde brengt nog ter sprake het buitengewone zwermen van

Libellula quadrimaculata L., door hem te ’s Gravenhage, in de

richting van het N. W. naar het Z. O., op 10 Juli IL, zes uren

lang in den voormiddag, waargenomen |).

De heer Lodeesen deelt mede, met betrekking tot de vroeger

door hem aangeprezen vang-methode ?), dat hij ook dit jaar, in

het laatst van Juli en het begin van Augustus, met Dr. van

Leeuwen, bij Vorden, op dezelfde wijze weder een groot aantal

Lepidoptera heeft gevangen. Behalve de vroeger vermelde 52 soorten,

die meerendeels ook nu weder voorkwamen, ving hij nog 56 andere

species, waaronder Dyschorista suspecta Hbn. 3, Leucania Turca

L. &, Mania Maura L., Tapinostola Helmanni Ev.¢, en Lampetia

arcuosa Haw. 2. Een exemplaar der beide laatstgenoemde, zeer

zeldzaam voorkomende soorten wordt ter bezichtiging gesteld.

De heer Fokker vermeldt in de eerste plaats, als vervolg op

hetgeen door hem in de laatste wintervergadering werd medege-

deeld 3), omtrent het vermoedelijk voorkomen van dxthophora

parietina F. bij Zierikzee, dat van de in den vorigen zomer mede-

genomen cocons in Juli verscheidene zijn uitgekomen. De bij, die

1) Zie ook wat daaromtrent door den heer Ritsema werd medegedeeld.

2) Tijdschr. v. Entom. dl. XXVII blz. 1.

3) Verslag vergadering 13 Januari 1884 blz, LXXxvII,

VERSLAG, XIII

daaruit te voorschijn kwam, was werkelijk de genoemde soort.

Onmiddellijk na het uitkomen der cocons was Spreker naar de

plek gegaan, waar de nesten gevonden waren, doch het gelukte

hem niet er een levend exemplaar aan te treffen. Het schijnt dus,

dat zij in de vrije natuur vroeger verschijnen, misschien reeds in

het voorjaar. Evenmin kon hij dit jaar exemplaren van Sitaris

muralis Först. bemachtigen, ofschoon deze toch in. Augustus des

vorigen jaars voorkwamen. Een d en 2 der Anthophora gaan ter

bezichtiging rond.

Ten tweede bespreekt de heer Fokker het. voorkomen van ver-

scheidene Hemiptera-soorten in brachypteren en macropteren toe-

stand; dit wil zeggen met volkomen ontwikkelden membraan of met

een membraan, die ’tzij geheel ontbreekt en het laatste gedeelte

van het abdomen onbedekt laat, of wel aanwezig is en het abdomen

bedekt, doch waarvan dan de cellen minder ontwikkeld zijn, zoodat

de membraan zeer kenbaar smaller is en meer spits uitloopt. Dit

laatste is o. a het geval bij de soorten van het geslacht Berytus.

Bij de brachyptere voorwerpen ontbreken dan tevens de vleugels.

Zelden gebeurt het, dat eene soort in beide vormen even talrijk

voorkomt; gewoonlijk is de eene vorm de gewone, de andere meer

of minder, soms zeer zeldzaam.

Eerst sinds betrekkelijk korten tijd heeft men hierop de aandacht

gevestigd, en zijn daardoor vele soorten, vroeger als onderscheiden

beschouwd, gebleken slechts twee vormen van dezelfde soort te

zijn. Het genoemde geslacht Berytus levert hiervan talrijke voor-

beelden op.

Tevens is in den laatsten tijd gebleken, dat zelfs van die soorten ,

van welke alleen de brachyptere vorm bekend was, macroptere

voorwerpen, zij het dan ook hoogst zelden, worden aangetroffen.

Zoo vond Prof. Sajo in Hongarije den macropteren vorm van Plin-

thisius converus Fieb en van Blissus Doriae Kerr. op plaatsen

waar deze soorten brachypter in aantal plegen voor te komen.

Welke de omstandigheden zijn, die deze meer of minder volkomen

ontwikkeling veroorzaken, is bezwaarlijk aan te geven, maar veilig

kan worden gezegd, dat elke tot dusver slechts brachypter bekende

XIV VERSLAG.

soort ook in macropteren vorm voorkomt, indien men slechts weet

waar die te vinden.

Van dit pterygodimorphisme nu laat Spreker aan de vergade-

ring eenige merkwaardige voorbeelden zien uit de familien der

Lygaeiden en Reduviden.

Tot de eerste familie behoort Styguus rusticus Fall., die hier en

daar in ons land voorkomt; de gewone vorm is brachypter, doch

zeer zelden treft men, volgens Dr. Puton, in Engeland en Finland

macroptere voorwerpen aan. Zulk een macropter exemplaar ving

Spreker met verscheidene brachypteren te Zierikzee. Tot dezelfde

familie behoort Trapezonotus agrestis Fall., eene tamelijk gemeene

soort, die meestal macropter is; de brachyptere vorm komt vooral

voor onder exemplaren van de Alpen en Pyreneën, doch was niet

als inlandsch bekend, totdat in den verleden zomer door onzen

hooggeschatten President, Generaal van Hasselt, zulk een voorwerp

(een 2) te Rolde werd gevondeu.

In de tweede, hierboven genoemde familie komen alle soorten

van het geslacht Nabis in beide vormen voor. leder entomoloog

kent de gewone Nabis latwentris Boh. , die overal in brachypteren

staat te vinden is. Dr. Puton zegt in zijn Synopsis, dat de ma-

croptere vorm alleen in het Zuiden voorkomt en daar niet zeldzaam

is; toch is een dergelijke door wijlen den heer van Medenbach

de Rooij te Arnhem gevangen !). — Eene andere soort van het-

zelfde geslacht, N. major Costa, komt daarentegen in macropteren

vorm voor; alleen uit Denemarken was tot nog toe een brachyptere

vorm bekend; doch wij bezitten nu ook deze varieteit inlandsch

en wel uit Vorden, waar de heer Groll haar ving. — Eene derde

soort, N. rugosus L., is hier te lande ook niet zeldzaam, en wel

in brachypteren vorm; bij haar is het brachypterisme van dien

aard, dat de elytra het abdomen zoo goed als bedekken, daar de

membraan, hoewel verkort en versmald, aanwezig is, dus even

1) Staande de vergadering ontving Spreker van Generaal van Hasselt een

fleschje met eenige door dezen onder Loosduinen gevangen Hemiptera, waaronder

bij nader onderzoek een volkomen gaaf en macropter paartje van deze soort bleek

aanwezig te zijn.

VERSLAG. XV

als bij de Beryti. Ook hiervan is de macroptere vorm zeer zeldzaam

en o. a. in Frankrijk nog niet aangetroffen; hij is evenwel als

inlandsch bekend door een voorwerp, dat Spreker te Steenwijk

ving.

Verder vertoont Spreker nog een paar andere soorten van

hetzelfde geslacht, N. Zimbatus Dahlb. en flavomarginatus Scholtz,

beiden nog slechts in brachypteren vorm als inlandsch bekend en

zeker dikwijls voor larven gehouden , doch waarvan elders macroptere

voorwerpen enkele malen gevangen zijn.

Nog laat de heer Fokker ter bezichtiging rondgaan een zeer

klein, doch uiterst merkwaardig en zeldzaam wantsje, Microphysa

bipunctata Perr., tot de familie der Anthocoridae behoorende; dit

eenige exemplaar werd mede door Generaal van Hasselt bij Loos-

duinen gevangen, en het voorkomen hier te lande is zeer opmer-

kelijk, daar de soort, volgens den Catalogus van Dr. Puton, alleen

nog slechts uit het zuiden van Frankrijk bekend is.

Ten slotte laat Spreker het derde deel zien van het werk van

Dr. Reuter, Hemiptera Gymnocerata Europae, dat dezen winter

is verschenen met even uitmuntenden inhoud en voortreffelijk

uitgevoerde platen als de beide vorige afleveringen.

De heer Everts spreekt over Cicindela maritima Dej. Onze

Belgische naburen hebben onlangs de aandacht gevestigd op het

voorkomen van deze soort in de omstreken van Calmpthout bij

Antwerpen, alwaar het terrein zeer overeenkomt met onze duin-

streken; zij wordt daar te gelijk met C. Aybrida L. aangetroffen.

Volgens de heeren Weyers en Preudhomme de Borre zou deze

maritima o. a. in grootte afwijken van de maritima, die op de

laatste duinenrij voorkomt. De vraag werd nu gesteld, of er niet

wellicht twee verschillende vormen onder dien naam door onder-

scheidene auteurs beschreven waren; en of niet deze in het binnen-

land wonende vorm de echte C. maritima van Dejean zou zijn,

terwijl de vorm van de zeekust slechts de varieteit maritima (auct.

Ross.) van C. Aybrida L. zou wezen.

Door de welwillendheid van den heer Frangois Dietz te Ant-

Xvi VERSLAG

werpen ontving Spreker een aantal voorwerpen van de bedoelde

maritima uit Calmpthout, die hij ter vergadering heeft medege-

bracht. Vergelijkt men de mannetjes met die, afkomstig van Sche-

veningen, Katwijk , Monster en Domburg, dan zijn er twee bijzonder

klein, doch even donker gekleurd als de Scheveningsche; het derde

4 komt geheel overeen met een van Katwijk. Ook de wijfjes wijken

niet af van die, welke te Scheveningen, Katwijk en Noordwijk of

op Texel gevangen zijn. Dat hier verschil van grootte bestaat, be-

teekent niets, daar ook de exemplaren van Aybrida in dat opzicht

zeer ongelijk zijn; ook de kleur zou verschillen, maar de kust-

exemplaren van maritima varieeren evenzeer in kleur. Spreker

beschouwt zoowel de voorwerpen uit het binnenland als die van

de kust als maritima van Dejean, die toch wel (blijkens den naam

aan de soort gegeven) eer den kustvorm zal gekend hebben dan

een zeer lokalen vorm, die nu bij Calmpthout ontdekt is. Doch

nu blijft de vraag over: is C. maritima Dej. werkelijk eene goede

soort? Spreker meent die vraag ontkennend te moeten beantwoorden ;

wij hebben hier slechts te doen met eene lokale varieteit, die door

een ander verblijf en ander voedsel is ontstaan. Ten bewijze van

zijne stelling, vertoont hij exemplaren, die duidelijk overgangen

zijn van de typische Aybrida tot de typische maritima. Vooreerst

is de vlek op het midden der’ dekschilden bij maritima veel meer

uitgezakt dan bij Aybrida; doch in een voorwerp van deze laatste,

door Dr. Veth te Assen gevangen, is die uitzakking bijna even

sterk als bij maritima; trouwens bij exemplaren, die als maritima

kunnen bestemd worden, is de uitzakking ook niet altijd even

typisch. Een ander kenmerk van maritima zou zijn de aanwezig-

heid van eene rij witte haren tusschen de oogen, welke haren

bij Aybrida ontbreken; maar sommige voorwerpen van Scheve-

ningen en Texel neigen in dat opzicht blijkbaar tot Aybrida. Dat

bij maritima het voorhoofd gewoonlijk bultiger is en de randen

van het halsschild sterker wit behaard zijn, moge als regel worden

aangenomen, maar het is ook hier geen regel zonder uitzondering.

De meer groenachtige dan blauwe kleur aan het einde der dijen

en schenen is van te weinig beteekenis, om hier eenig gewicht

VERSLAG. XVII

in de schaal te leggen. Eindelijk het verschil in den penis; volgens

Kraatz is het uiteinde van den penis bij maritima te vergelijken

met den vorm eener gewone schrijfpen; terwijl deze bij Aybrida veel

langer is en spits uitgetrokken. Toevallig laten een paar manne-

lijke exemplaren dit orgaan duidelijk in ’toog vallen; er is wel

eenig verschil, doch niet zóó groot, om op grond daarvan, met

Kraatz, stellig eene afzonderlijke soort aan te nemen. Spreker ge-

looft, dat onze Belgische vrienden later ook weder tot de over-

tuiging zullen komen, dat de maritima van de zandwoestijn bij

Calmpthout zich daar gevormd of gevestigd moet hebben onder

nagenoeg gelijke voorwaarden als die aan de zeekust, en dat C.

hybrida L. onder sommige omstandigheden eene zeer variabele soort

is, waarvan C. maritima Dej. slechts als eene meer in ’t oog

vallende verscheidenheid is aan te merken.

Voorts laat Spreker nog een paar bijzondere afwijkingen van

C. hybrida zien: de eene, uit Utrecht van den heer Oudemans

ontvangen, heeft het eene dekschild bruin, het andere groen-

achtig; het andere exemplaar, te Dieren gevangen, heeft een

der dekschilden en ook dientengevolge de vlekken er van mis-

vormd.

Overigens zegt de heer Everts zeer gelukkig te zijn geweest in

het verzamelen van zeldzame of nieuwe Coleoptera voor onze

inlandsche fauna; o. a. laat hij zien Nebria livida L. var. lateralis F.,

bij den Haag langs het duinwater-kanaal gevangen; hij vond

verscheidene exemplaren verscholen in het natte zand tusschen

plantendeelen ; verder Omophron limbatum F., in grooten getale

gevonden aan een’ duinplas, welke eene week later voor een

afvoerkanaal van de Waalsdorpsche vlakte weggegraven werd.

Eindelijk vermeldt Spreker nog, dat hij, dezen zomer op reis

zijnde, langs de Elbe bij Dresden in massa gevangen heeft Stenelmis

consobrinus Duf., en wel onder steenen, welke tamelijk vast in

de klei verzonken waren; de insecten zaten daar met hunne

larven: en poppen in kleine gaatjes. Deze soort werd het eerst in

het zuiden van Frankrijk door Léon Dufour ontdekt en later

door von Kiesenwetter en Redtenbacher vermeld, als aan de oevers

“

XVIII VERSTAG.

van de Elbe voorkomende, alwaar Spreker haar nu ook vond en

een paar dagen later zag zwermen, in gezelschap van drie Klmis-

soorten. Het genus Stenelmis is nauw verwant aan Parnus.

De heer Leesberg komt nog eens terug op Ccindela maritima

en Aybrida, die hij, in tegenstelling met den vorigen Spreker;

wel degelijk als twee afzonderlijke soorten beschouwt. Indien de

eerste eenvoudig eene locale varieteit is, ten gevolge van eene

andere woonplaats of ander voedsel, dan zou men haar aan onze

stranden uitsluitend moeten vinden, en niet vermengd met de

echte C. hybrida, die er minstens even talrijk voorkomt. Om met

zekerheid te kunnen uitmaken, of men hier met eene soort

en eene varieteit dan wel met twee soorten te doen heeft, zou

men beiden uit vroegere toestanden moeten kweeken. Zoolang

dit niet is geschied, meent Spreker twee soorten te moeten aan-

nemen.

Ook de heer F. Dietz is van hetzelfde gevoelen, en wat de

overeenstemming betreft van de voorwerpen van Calmpthout met

sommigen uit onze zeeduinen, dit zou z. i. slechts bewijzen, dat

ook aan onze kusten de echte C. maritima Dej. voorkomt.

De heer Heylaerts laat ter bezichtiging rondgaan drie pracht-

werken, hem door de respective Schrijvers ten geschenke gezonden ,

nl. twee van den heer Milliere, den beroemden Schrijver der /cono-

graphie et description de Chenilles et Lépidoptères inédits. Deze geniale

man is, op ruim 70-jarigen leeftijd, nog met jeugdig vuur en verba-

zenden ijver bezield en gaat steeds voort met onderzoekingen en

het publiek maken van de resullaten daarvan. — Het derde is

het kostbare werk Mémoires sur les Lépidoptères van Z. Keizerl.

H. den Grootvorst Nicolaas Michaelovitch. Spreker wijst er op,

hoe veelzijdig de wetenschappelijke kennis van dezen Keizerlijken

entomoloog is, welke groote diensten hij aan de entomologische

wetenschap bewijst en met welke toenaderende, in elk opzicht

bewonderenswaardige beleefdheid hij andere beoefenaren der entomo-

logie bejegent.

VERSLAG. XIX

Verder bespreekt de heer Heylaerts de rupsen van Psyche albida

Esp. en hare var. Millierella Boisd. en var. (?) Wockei Stdf.,

waarbij hij de door den heer Millière uitstekend geprepareerde en

hem toegezonden dieren laat rondgaan.

Vervolgens vertoont en beschrijft hij de rupsen van Agdistis

Staticis Mill. en Lerinsis Mill, omtrent wier aanneming als twee

afzonderlijke soorten nu wel geen twijfel meer kan bestaan, al

hebben de imagines oppervlakkig eene sterke overeenkomst; ook

vertoont hij een exemplaar van Agdistis Satanas Mill., ten blijke

dat ook deze eene goede soort is, welke in vleugelvorm, kleur en

teekening van alle anderen verschilt.

Voorts laat hij de rupsen en hare kokers zien van Coleophora

vacciniella H. S., door hem ab ovo gekweekt uit moedervlinders,

in Mei in het Mastbosch gevangen, alwaar de soort vrij gewoon is.

Nog deelt Spreker mede, dat de eerst kort geleden door den

heer Brants te Arnhem en door hemzelven te Breda gevangen

Plusia moneta F. vrij gewoon wordt in zijnen tuin en elders te

Breda; dit jaar van Juni tot Augustus vond hij er niet minder

dan 23 exemplaren; de rupsen komen het meest voor op dretium

lappa, zeer enkelen op Aconitum napellus.

Overigens kan hij weder enkele Macrolepidoptera, nieuw voor

de Bredasche fauna opgeven, o. a. Poarmia angularia Thunb.

(viduaria Brkh.) op den Hondsdonk in Juni, en Scotosia badiata

Hbn., waarvan hij de rupsen in Juli in het Mastbosch vond.

Later zal hij eene volledige lijst van de bekomen aanwinsten

opmaken.

De heer Heylaerts noodigt ten slotte de aanwezige leden uit,

om op den dag na de excursie zijne belangrijke verzamelingen en

0. a. zijne eenige Psychiden-collectie ten zijnent te komen be-

zichtigen !).

De heer Ritsema spreekt in de eerste plaats over onze in-

landsche Gyriniden, naar aanleiding der monographie van deze

1) Verscheidene Leden hebben van deze uitnoodiging gebruik gemaakt,

XX VERSLAG

familie, door Dr. M. Regimbart in de jaargangen 1882 en 1883

van de Annales de la Soc. Ent. de France uitgegeven.

In de Zijst der in Nederland voorkomende Coleoptera van ons

medelid Dr. Everts (in 1875 verschenen) worden de volgende 5

soorten genoemd: Gyrinus natator L., mergus Ahr., minutus F.,

marinus Gyll. (met de var. dorsalis Gyll.) en concinnus Klug. In

het eerste supplement op deze lijst (in 1877 uitgegeven) worden

aan dit vijftal nog 3 soorten toegevoegd, nl. @. bicolor F., opacus

Sahlb. en Orectochilus villosus Müll.; in het tweede supplement

(verschenen in 1881) echter geen enkele; zoodat het aantal der

als inlandsch bekende Gyriniden-soorten 8 zou bedragen.

In de «Lijst der Nederl. Coleoptera, mede geschikt ter ruiling » ,

door Dr. Everts in 1879 uitgegeven, worden slechts 7 soorten

vermeld: Gyrinus mergus toch is daar weggelaten, waarschijnlijk

met opzet, omdat deze algemeen als varieteit van natator L. wordt

beschouwd.

De monographie van Dr. Régimbart brengt in dit lijstje eene

kleine wijziging. 1°. Deze Schrijver heeft eenige soorten van het

geslacht Gyrinus in een bijzonder genus afgezonderd, en wel die,

waarvan ieder dekschild 10 min of meer duidelijke langsgroeven

vertoont en waarbij het propygidium duidelijk drielobbig is; hij

noemt dit genus dulonogyrus, en daartoe behoort o. a. G. concinnus,

die bij ons nog slechts in Noordbrabant en Gelderland is aange-

troffen. — 2°. Na nauwkeurig onderzoek komt hij tot de over-

tuiging, dat G. opacus Sahlb. slechts eene varieteit is van G.

marinus Gyli. — 3°. Gyrinus elongatus Aubé wordt door hem weder

van G. bicolor F. afgezonderd, en beide soorten o. a. door de

volgende kenmerken onderscheiden: G. bicolor heeft het eind der

dekschilden afgerond, elongatus vecht afgesneden met stompen buiten-

hoek; bij bicolor is voorts het mesosternum en het anaal-segment

zwart, dikwijls met eene donker roestbruine tint; bij elongatus

zijn deze deelen helder roestrood. G. bicolor wordt door hem als

zeldzaam en zeer lokaal aangegeven, elongatus als vooral aan de

zeekusten en daar zeer talrijk voorkomende. Waarschijnlijk be-

hooren dus de exemplaren, door Dr. Everts als bicolor bestemd en

VERSLAG. XXI

allen uit Zeeland afkomstig, tot elongatus, hoewel bicolor toch ook

bij Middelburg voorkomt, want in eene bezending Gyriniden, door

Dr. J. G. de Man aldaar gevangen, waren, bij verscheidene exem-

plaren van elongatus ook 2 van bicolor.

Als inlandsch zijn dus bekend:

1. Aulonogyrus concinnus Klug, in Noordbrabant en Gelderland.

2. Gyrinus minutus F., in Utrecht, Noordbrabant en Zuid-

holland.

» natator L., gemeen, met de var. mergus Ahr.

» bicolor F., in Zeeland.

» elongatus Aubé, in Zeeland.

SP Sb ten GD

» marimus Gyll., gemeen, met de var. dorsalis Gyll. in

Zuidholland en de var. opacus Sahlb.

in Noordbrabant.

7. Orectochilus villosus Müll., in Noordbrabant.

Van laatstgemelde soort heeft Régimbart de levenswijze waarge-

nomen, en hij houdt haar, wat er van gezegd moge worden, voor

een nachtdier. Zij bewoont uitsluitend stroomend water en zwemt

gaarne op het sterk bewogen water achter het rad van watermolens;

zij verschijnt in April of Mei en verdwijnt in September en

October; zij gaat tegen het vallen van den nacht op roof uit en

als men haar bij toeval over dag ziet, dan is zij verschrikt of

opgejaagd en begeeft zich weder snel naar den oever; gedurende

den dag verbergt zij zich (5—920 centimeters boven de opper-

vlakte van het water) tusschen mos of in reten van muren, wier

voet door het water bespoeld wordt, of zij zet zich op de muren

of gladde steenen, maar altijd in de schaduw; als ze de zonne-

stralen niet kan ontwijken, sterft ze spoedig. Zij zwemt zeer snel,

bijna altijd tegen den stroom in, en verwijdert zich niet ver van

den oever; zij duikt weinig en komt dadelijk weder boven. —

Daar de levenswijze van Orectochilus villosus reeds vroeger in

onze vergaderingen ter sprake is gebracht, achtte Spreker deze

mededeelingen niel van belang ontbloot.

In de tweede plaats maakt de heer Ritsema melding van eene

waarneming omtrent het trekken van Libellula quadrimaculata L.

XXII VERSLAG.

In den morgen van 10 Juli jl. werd zijne aandacht door den

heer F. A. Verster gevestigd op het trekken van eene menigte

dezer dieren over Leiden. De zwerm was zeer verspreid en kwam

uit het westen, dus van de zeekust, terwijl de wind zuid was.

De Directeur van het museum van natuurl. historie, Dr. F. A.

Jentink, die den vorigen avond reeds het trekken tusschen Leiden

en Katwijk had opgemerkt (en wel in dezelfde richting), droeg

Spreker op, te gaan onderzoeken of de insecten van over zee

kwamen dan wel of zij zich in menigte in de duinen ophielden

en van daar hunnen tocht begonnen. Aan deze opdracht gevolg

gevende, begaf Spreker zich naar Katwijk aan zee; op zijn’ tocht

derwaarts nam hij overal de zwerm waar. Over ’t geheel vlogen

de Zibellula’s buiten lager dan in de stad, ofschoon zij over de

Breestraat en het Galgewater, in de richting welke zij volgden

gelegen, ook vrij laag vlogen; boven de slooten langs den straatweg

naar Oegstgeest zweefden zij in grooten getale. Te Katwijk komende,

vond hij het aantal wel zeer verminderd; toch vlogen er nog veel.

Aan het strand genaderd, bleek het, dat zij niet van over zee

kwamen; de weinige exemplaren, die zich daar nog bevonden,

volgden eenigen tijd de richting van het strand van zuid naar

noord en trokken dan landwaarts. Volgens den sluiswachter aan

de buitensluis, waren zij den vorigen dag daar zoo talrijk geweest,

dat een binnenplaatsje van zijne woning en de muren onder een

afdakje er geheel mede bedekt waren; de sluiswachter verzekerde

ten stelligste, dat de dieren niet van over zee waren gekomen,

maar wist niet aan te duiden van waar dan. Tegen half 2 kwam

eene donderbui opzetten; de wind draaide door het zuidwesten

naar het westen, en er viel een weinig regen; tevens daalde de

temperatuur merkbaar; en op den terugtocht naar Leiden was

van de geheele zwerm niets meer te bespeuren. De vraag blijft

dus: van waar kwamen deze tallooze individuen en waar zijn ze

gebleven? Het antwoord op de eerste vraag vindt men misschien

in een bericht, dat eenige dagen vóór het waarnemen der zwerm

te Leiden, in het Nieuws van den Dag te lezen stond, dat

nl. in den namiddag van 5 Juli verbazend groote zwermen van

VERSLA Ge XXIII

Libellula’s over Venendaal zijn getrokken, en wel in de richting

van het zuiden naar het noorden; hun aantal was daar zoo groot,

dat de lucht er nu en dan door verduisterd werd.

Ten slotte doet de heer Ritsema nog eene mededeeling over

Horia senegalensis Casteln. Im 1840 beschreef Castelnau deze

Cantharide volgens een exemplaar, dat hij voor een d hield,

doch te oordeelen naar de beschrijving der bovenkaken (mandibules

très petites) moet het stellig een £ geweest zijn. Als het 9 voegde

hij daaraan toe een insect, dat grooter en niet van Cissites tes-

taceus F. te onderscheiden was. Om deze reden bracht Lacordaire

Horia senegalensis Casteln. in het geslacht Cissites Latr. over en

is daarin door de schrijvers van den Munchener « Catalogus Cole-

opterorum» nagevolgd. De heer Preudhomme de Borre heeft ten

vorigen jare de onjuistheid van deze handelwijze aangetoond (Compt.

rend. Soc. ent. Belge, séance du 6 Octobre 1883). Het Leidsch

museum is onlangs toevallig in het bezit geraakt van een fraai

mannelijk exemplaar der bedoelde soort, van de Goudkust af-

komstig, dat ter bezichtiging wordt gesteld te gelijk met een

paartje van de verwante Moria cephalotes Oliv. en een van Cis-

sites testaceus F., beiden uit Oost-Indie. Daar het exemplaar van

den heer de Borre de pooten mist, wordt hier nog aangeteekend,

dat de achterdijen van Horia senegalensis niet in het minst ver-

dikt zijn.

De heer Leesberg vestigt een oogenblik de aandacht op

den nieuwen Catalogus Coleopterorum Europae ete. van Dr. L. von

Heyden, E. Reitter en J. Weise, Berlijn 1883. Zonder eenigen

twijfel verdienen de samenstellers onzen dank en hulde voor dien

uitstekenden arbeid, maar bij al den lof hun reeds van verschil-

lende zijden toegezwaaid, mag ook een enkel woord van kritiek

niet ontbreken.

Reeds Fabricius in zijn Systema Entomologiae heeft op het gevaar

gewezen, om bekende namen te veranderen op grond dat misschien

een later auteur de soort, het genus of de familie duidelijker en

kennelijker had beschreven, toen hij zeide: «Mutata nomina

XXIV VERSLAG.

nunguam usum, saepius confusionem praebent. Verba enim valent

uti numeri, pretio distincto determinato.» Dit voorschrift (zoo kan

men het toch noemen) van den beroemden Entomoloog is door

onze auteurs in menig opzicht verwaarloosd. Enkele voorbeelden

mogen dit ophelderen.

Het genus Pfinus van Linnaeus wordt veranderd in Bruchus

Geoffroy, ofschoon de naam van Linnaeus ouder is en innig is

verbonden aan de soort fur, die niemand als Bruchus fur zal her-

kennen. De familie Ptinidae wordt nu in eens Bruchidae genoemd

en het geslacht Bruchus L., ook zeer bekend door Br. granarius

en anderen, wordt nu verdoopt in Mylabris Geoffr., ofschoon ook

deze generieke naam reeds aan andere bekende soorten was ge-

geven; en voor die soorten van het oude geslacht Mylabris wordt

de naam Zonabris Harold, vroeger voor een subgenus gebezigd,

aangenomen.

Byrrhus, ook een geslacht van Linnaeus, blijft als genus bestaan ,

maar de familie wordt in plaats van Byrrhidae nu genoemd Ciste-

lidae, omdat het geslacht Cytilus Er. in Cistela Geoffr. verandert

en het oude geslacht Cistela F. herdoopt wordt als Pseudocistela

van Crotch. De Byrrhidae zijn echter als familie niet verdwenen ,

maar prijken boven de algemeen bekende soorten van Anobiidae,

hoewel men den naam Anobium als genus behoudt, terwijl ook

Geoffroy daaraan den naam Byrrhus had gegeven.

Welke eindelooze en doellooze verwarring spruit uit dit alles

voort! Zou het ook kunnen zijn, om de prijs-catalogi met tal van

vreemde namen te verrijken en zoodoende den onnoozelen liefhebber

een zeer gewoon insect als onbekend te doen koopen, omdat de naam

zoo vreemd klinkt: Bruchus fur, Mylabris Pisi, Cistela varia?

Wat er ook van zij, argumenten voor die veranderingen worden

niet in den Catalogus aangevoerd, en zoolang het nut (?) van

dergelijke chassez-croisez niet is bewezen , gelooft Spreker, dat men

wel zal doen, even als onze Belgische naburen reeds hun plan hebben

geopenbaard, «d’opposer une résistance énergique en restant ob-

stiniément attaché aux noms consacrés par l'usage de trois quarts

de siècle. »

VERSLAG, XXV

De heer Snellen laat ter bezichtiging rondgaan vier inlandsche

exemplaren van Lycaena Arion L. Twee daarvan zijn uit de rijke

collectie van den heer Heylaerts en door dezen in Noordbrabant

bij Rijen gevangen; het derde trof Spreker bij hetzelfde dorp aan,

en het vierde is door den heer Henri W. de Graaf bij Lisse in

Zuidholland gevonden. Een der door den heer Heylaerts gevangen

exemplaren is merkwaardig, omdat de zwarte stippen op de boven-

zijde der voorvleugels bijzonder klein zijn; het door den heer de

Graaf gevangen voorwerp (een 9) is daarentegen vrij wel gelijk aan

sterk geteekende Duitsche exemplaren.

Vervolgens stelt hij ter bezichtiging eene Lycaena, door hem van

Dr. Staudinger onder den naam Artonides ontvangen. Deze vlinder,

uit het Amoerland afkomstig, is eene zeer groote varieteit van

Arion (vlucht 44 mm.), die zich bovendien onderscheidt door zeer

licht blauwe grondkleur der bovenzijde, met smallen, vrij scherp be-

grensden zwarten achterrand der voorvleugels, terwijl op de achter-

vleugels alleen de franjelijn , de adereinden (in de franjelijn verdikt)

en ongeveer ronde vlekjes in de cellen vóór die lijn zwart zijn.

Ook de onderzijde verschilt van die der typische exemplaren door

veel lichtere en helderder grondkleur, die op de achtervleugels,

tegen den wortel, vrij sterk blauw bestoven is.

Nog deelt Spreker mede, dat door hem in eene gedeeltelijk met

heide begroeide duinstreek , iets bezuiden ’s Gravenhage, in Juli van

dit jaar gevangen is een paartje van Lycaena Aegon W. NV. —

Hoe algemeen deze soort ook in de heidestreken van het midden en

oosten des lands wordt aangetroffen, zoo was aan Spreker toch nog

maar ééne vindplaats in Holland bekend, namelijk de plek bij

Katwijk, die Mr. H. W. de Graaf in de Bouwstoffen voor eene

Fauna van Nederland, dl. II blz. 71 vermeldt. Op zijne veelvul-

dige excursien in verschillende deelen der Noord- en Zuidhollandsche

duinen had hi tot dusver nooit eenig spoor van Aegon ontdekt.

Het nu bij den Haag gevangen paartje komt overeen met het vrij

kleine ras van onze heidestreken.

Eindelijk vestigt Spreker nog de aandacht op eene merkwaardige

Tineine, die een nieuw genus voor de Europeesche fauna uitmaakt ,

POL VERSLAG.

hier te lande ontdekt werd en wier specifieke naam aan een der

verdienstelijkste Lepidopterologen onzer Vereeniging herinnert, nl.

Dactylota Kinkerella Snellen. Van deze soort was langen tijd alleen

het eenige exemplaar bekend, waarnaar Spreker haar beschreef.

Daarna vond Dr. Wocke de soort ook aan de zeekust van Pommeren

en ontdekte zelfs de rups, doch al wat Spreker daarvan kon te

weten komen, was dat deze op Psamma baltica leeft; hij vernam

dit, bij wijze van gerucht, van Prof. Zeller. Het overige bleef een

geheim, tot Spreker door eene welwillende inlichting van ons be-

roemd Eerelid, den heer Stainton, meer te weten kwam. Deze

had vernomen hoe de rups er uit zag, en voorts dat zij mineerde

in de bladeren van Psamma baltica, op de wijze der Klachista-

rupsen, in het begin van September volwassen is, binnen de mijn

een spinsel maakt en daarin onveranderd den winter doorbrengt.

Geholpen door deze aan hem verstrekte aanwijzigingen, gelukte

het ons medelid D. ter Haar, toen hij in het begin van September

1883 eenigen tijd te Domburg in Zeeland doorbracht , in de bladeren

van eene Psamma-soort (baltica of arenaria), het helmgras onzer

duinen, rupsen te vinden, die op de beschreven wijze daarin mi-

neerden. Zij waren oranje-geel met zwarten kop en halsschild en

in het geheel niet zeldzaam. De heer ter Haar verzamelde er een

tamelijk aantal van en had de goedheid eenigen aan Spreker te

zenden en ook aan Dr. J. van Leeuwen jr. te Amsterdam, die er

dadelijk eene fraaie afbeelding van vervaardigde. Het kweeken dezer

soort schijnt echter moeielijk, want hoewel alle voorzorgen werden

inachtgenomen , zijn toch de rupsen, zoowel bij den heer ter Haar

als bij Spreker zelven, — die ze ook nog in September op de

Scheveningsche zeeduinen vond, — verdroogd of beschimmeld,

terwijl zij bovendien talrijk met sluipwespen bezet waren. Spreker

hoopt, dat de ongunstige uitslag dezer eerste pogingen niet moge

afschrikken, maar integendeel tot nieuwe inspanning aansporen,

opdat de Nederlandsche entomologen, die het eerst Dactylota Kinke-

rella ontdekten en beschreven, ook de eersten mogen zijn, die hare

vroegere toestanden volledig bekend maken.

Ten slotte verwijst Spreker nog naar een opstel van den heer

VERSLAG. XXVII

Stainton in de beide jongste nummers van the Entomologist’s

Monthly Magazine, waarin hij uitvoerig mededeelt al wat hem over

Dactylota Kinkerella is bekend geworden en eene vertaling geeft

der beschrijving van genus en soort, welke in het Tijdschr. voor

Entom. dl. XIX (1875/76) blz. 23 het licht heeft gezien.

De Voorzitter, Mr. W. Albarda, sluit de reeks der weten-

schappelijke mededeelingen met de vermelding van het volgende feit.

Hij had eenige dagen geleden in eene serre in zijnen tuin een

nest van Vespa erahro ontdekt, dat wegens de plaats waar het

zich bevond dáár niet kon blijven en niet op de gewone wijze

kon worden vernietigd. Hij besloot toen, des avonds in het nest

eene groote hoeveelheid kokend water te gieten en de toegangen

te sluiten. Den volgenden morgen bleek het, dat de meeste wespen

en larven dood waren. In den loop van den dag evenwel kwamen

er een aantal wespen op het nest toevliegen; het waren waar-

schijnlijk individuen, die den vorigen avond te laat elders vertoefd

hadden, om toen nog te huis te kunnen komen. Het scheen in

*t eerst alsof zij onderling beraadslaagden wat te doen; maar

weldra begonnen zij al de gedoode wespen en larven uit het nest

te halen en wierpen die op eenigen afstand neder; vervolgens

werd het nest weder zoo goed mogelijk opgemaakt en op nieuw

door haar betrokken. Zooveel Spreker heeft kunnen nagaan, is

een dergelijk geval wel bij bijen, maar nog nimmer bij wespen

waargenomen.

Onder dankbetuiging aan de verschillende Sprekers, sluit de

Voorzitter hierop deze vergadering.

Den volgenden dag werd, zooals bepaald was, eene gezamenlijke

excursie gehouden in het niet ver van Breda gelegen prachtige

Liesbosch, dat onder de entomologen zekere vermaardheid heeft

wegens de zeldzame vangsten, die er van tijd tot tijd gedaan

worden. Al de ter vergadering opgekomen Leden, behalve de

heeren Heylaerts, de Man en Snellen, namen daaraan deel; ook

XXVIII VERSLAG.

de heer Dietz uit Antwerpen en de heeren van der Hoop en van

der Wulp, de beide laatsten daartoe nog opzettelijk overgekomen.

Ofschoon de tocht door uitnemend fraai weder werd begunstigd,

leverde zij niettemin voor niemand de uitkomsten op, welke men

zich daarvan had voorgesteld. Algemeen werd dit toegeschreven

deels aan het reeds vrij late tijdstip in den zomer, maar inzon-

derheid ook aan de langdurige droogte, die was voorafgegaan en

waardoor de insectenwereld voor een groot deel als uitgestorven

scheen.

Van de meeste deelnemers aan den tocht ontving de steller van

dit verslag de mededeeling, dat de vangsten te onbeduidend waren

om er melding van te maken. Van Lepidoptera was een enkel

exemplaar van Z%ecla Betulae L. nog het minst alledaagsch. De

Coleopterologen legden zich voornamelijk toe op het vangen van

waterinsecten en slaagden er in, deels ook op afzonderlijke uit-

stapjes vóór en na de vergadering, bij Ginneken enz., al de als

inlandsch bekende Gyriniden-soorten !) meester te worden. De heer

Fokker deed, behalve een paar Hemiptera, nieuw voor de Neder-

landsche fauna en die hij in het eerstvolgende gedeelte zijner « Lijst »

zal opnemen, niets op, dat eene afzonderlijke vermelding waardig is.

Een dezer voor de fauna nieuwe soorten, eene Pentatomide, had

hij te danken aan den heer Ritsema, die haar in beide sexen op

eene schermbloem aantrof. Onder de Hymenoptera, door dezen

laatsten opgedaan , waren nog het merkwaardigst: Macropis labiata

Panz., Osmia Solskyi Mor., Nomada fuscicornis Nyl. en Trypoxylon

attenuatum Smith. Onder de Diptera, door den heer van der Wulp

gevangen, bevonden zich een paartje van Occemyia atra F. en

een vrouwelijk exemplaar van Theria muscaria Meig., doch het

overige bestond in eenige algemeen voorkomende soorten. Wat

de Araneïden betreft, daaromtrent schreef de heer van Hasselt het

« Ondanks de erkentelijk aanvaarde medewerking o. a. van de

heeren Groll, Fokker, Everts en Leesberg, heb ik geen nieuws

1) Zie blz. xxI hiervoren.

VERSLAG. XXIX

voor onze spinnen-fauna opgedaan. Slechts over een paar micro’s

verkeer ik nog in eenigen twijfel. Bij de overigens vrij talrijke

vangsten van meer gewone soorten, in het Liesbosch opgedaan,

heb ik, als minder algemeene alleen te vermelden: Dictyna varia-

bilis C. Koch, Coelotes atropos Walck., Neriene rubens Blackw. ,

Linyphia frenata Wid., Cercidia prominens Westr., Diaea globosa

Fabr. en Ozyptila true Blackw. — Door den heer Leesberg ver-

kreeg ik nog eene mij zeer welkom zijnde cocon van Agroeca

proæima Cambr.; jammer dat deze, als reeds uitgekomen, niet

meer voor kweeking geschikt was. Tot mijne bevreemding vond

ik op dit voor Agroeca’s overigens zoo geschikt terrein noch de

genoemde soort zelve, noch de haar verwante en veel meer

voorkomende Agroeca brunnea Blackw. »

LIJST DER LEDEN

VAN DE

NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING

op 23 Augustus 1884,

MET OPGAVE VAN HET JAAR HUNNER TOETREDING, ENZ.

— 04 Pre

BEGUNSTIGERS.

Mr. J. Kneppelhout, Hemelsche Berg te Oosterbeek 1867.

Dr. François P. L. Pollen, te Scheveningen. 1867.

Mevrouw de Wed. Hartogh Heys van de Lier, geb. Snoeck, Alexander-

straat 23, te ’s Gravenhage. 1868.

Dr. F. J. L. Schmidt, te Rotterdam. 1869.

Mr. J. Thiebout, te Zwolle. 1869.

Het Koninklijk Zoologisch Genootschap Natura Artis Magistra te

Amsterdam. 1879.

J. Groll te Leiden. 1882.

Mr. J. W.. van Lansberge, oud Gouverneur-Generaal van Ned. Indie,

Huize de Rees te Brummen. 1882.

Jhr. F. G. E. Merkes van Gendt, Lid van de 1ste Kamer der Staten-

Generaal, Koninginnegracht 36, te ’s Gravenhage. 1882.

Dr. C. Sepp, Emeritus Predikant, Keizersgracht bij de Leidsche straat,

469, te Amsterdam. 1882.

C. L. Roos Vlasman, te Hilversum. 1882.

Mr. H. Hartogh Heys van Zouteveen, Phil. nat. Dr., te Assen. 1882.

Mr. J. van Kuyk, Commissaris des Konings in de provincie Drenthe,

te Assen. 1883.

Teyler’s Stichting te Haarlem. 1883.

Mr. J. Jochems, Korte Vijverberg 4, te ’s Gravenhage. 1883.

Mr. C. W. Hubrecht, Lid van Gedeputeerde Staten van Zuidholland,

Voorhout 66, te ’s Gravenhage. 1884.

De Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen te Haarlem. 1884.

LIJST DER LEDEN ENZ. XXXI

EERELEDEN.

Dr. G. F. Westerman, Directeur van het Koninklijk Zoologisch Ge-

nootschap Natura Artis Magistra, te Amsterdam. 1858.

H. T. Stainton, Esq. Mountsfield, Lewisham bij Londen. 1861.

Dr. C. Felder, lid der Kais. L. C. Academie der Naturwissenschaften

en Burgemeester van Weenen, Operngasse 8, te Weenen. 1861.

Prof. J. O. Westwood, M. A., F. L. S., Directeur van het Hopean

Museum, te Oxford. 1862.

Jhr. J. L. C. Pompe van Meerdervoort, te Bergen op Zoom. 1864.

Dr. Gustav L. Mayr, Professor aan de Hoogere Burgerschool te Weenen,

III Hauptstrasse 75, te Weenen. 1867.

Dr. H. D. J.Wallengren, te Farhult, bij Höganäs in Zweden. 1871.

R. Mac Lachlan, F. L. S., Westview, Clarendon-road, Lewisham ,

S. E. te Londen. 1871.

Dr. T. Thorell, voormalig Hoogleeraar in de Zoologie aan de Hooge -

school te Upsala in Zweden, thans wonende Casa Buzone, Nervi

(Italie). 1872.

Dr. C. A. Dohrn, President der Entomologische Vereeniging te

Stettin. 1873.

M. E. Baron de Selys Longehamps, Boulevard de la Sauveniere 34,

te Luik. 1874.

Dr. V.Signoret, Avenue de Chevreuse, 5, te Clamart (Seine) Frankrijk. 1874

CORRESPONDEERENDE LEDEN.

Prof. Arn. Förster, Hoofdleeraar aan de Hoogere Burgerschool te

Aken. 1853.

Emil vom Bruck, te Crefeld. 1853.

Frederic Moore, Bestuurder van het Museum der voormalige Oost-

Indische Compagnie, Five House, Whitehall, te Londen. 1864.

Jhr. J. W. May, Consul-Generaal der Nederlanden, Arundal House ,

Percy Cross, Fulham road, 8. W., te Londen. 1865.

Dr. H. Weyenbergh, voormalig Hoogleeraar aan de Hoogeschool te

Cordova in de Argentijnsche Republiek, thans te Haarlem. 1872.

Dr. W. Marshall, Privaat-docent te Leipzig. 1872.

A. Fauvel, Rue d’Auge 16, te Caen. 1874.

Dr. O. Taschenberg, te Halle a. S. 1883.

A. W. Putman Cramer, Douglass street 51, te Brooklyn, Staat

New-York, in Noord-Amerika. 1883.

BUITENLANDSCHE LEDEN.

Vicomte Henri de Bonvouloir, Rue de l'Université 15, te Parijs.

(1867—68).

H. Jekel van Westing, lid der K. Acad. van natuuronderzoekers te

Moscou en van verscheidene entomol. genootschappen, Rue de Dun-

kerque 62, te Parijs. (1868—69).

XXXIT LIJST DER LEDEN ENZ.

J. Lichtenstein, villa la Lironde bij Montpellier. (1878—79).

René Oberthür te Rennes (Ille-et-Vilaine) Frankrijk. (1882—83).

GEWONE LEDEN.

1845-46.

Dr. J. G. H. Rombouts, te Groesbeek.

F. M. van der Wulp, Prinses Marie-straat 14, te ’s Gravenhage. —

Diptera.

Dr. M. C. Ver Loren van Themaat, Huize Schothorst, te Hoogland

bij Amersfoort. — Algemeene Entomologie.

J. W. Lodeesen, Tulpstraat 6, te Amsterdam. — Lepidoptera indigena.

Mr. H. Ver Loren van Themaat, te Utrecht. — Lepidoptera.

W. O. Kerkhoven, te Lochem.

1851-52.

R. T. Maitland, Commelinstraat, 17, te Amsterdam. — Algemeene

Entomologie.

P. C. T. Snellen, Wijnhaven (Noordzijde) 45, te Rotterdam. —

Lepidoptera.

Dr. M. Imans, te Utrecht.

Dr. W. A. J. van Geuns, Bezuidenhout 14 k, te ’s Gravenhage.

1852-53.

Mr. H. W. de Graaf, Noordeinde 123, te ’s Gravenhage. — Inl. Lepi-

doptera, bijzonder Microlepidoptera.

G. M. de Graaf, Heerengracht 55, te Leiden. — Lepidoptera.

G. A. Six, De Ruiterstraat 65, te ’s Gravenhage. — Hymenoptera.

Dr. W. Berlin, Oud-Hoogleeraar, Westeinde 2, te Amsterdam.

1355-56.

A. A. van Bemmelen, Directeur van de Diergaarde te Rotterdam. —

Algemeene Entomologie.

Mr. E. A. de Roo van Westmaas, Huize Daalhuizen, te Velp. —

Lepidoptera.

1856-57.

Mr. J. Herman Albarda, te Leeuwarden. — Neuroptera.

Mr. W. Albarda, te Ginneken. — Lepidoptera en Neuroptera.

Dr. A. W. M. van Hasselt, Amsterdamsche Veerkade 15, te ’s Graven

hage. — Araneiden.

1857-58.

Dr. J. W. Schubärt, te Utrecht.

W. K. Grothe, te Zeist.

LIJST DER LEDEN ENZ. XXXIII

1358-359.

J.C. J. de Joncheere, Voorstraat, D 368, te Dordrecht. — Lepidoptera.

1860-61.

J. Kinker, Oudezijds-Achterburgwal bij de Oudemanhuispoort, 223, te

Amsterdam. — Lepidoptera en Coleoptera indigena.

Dr. E. Piaget, aux Bayards, Neuchätel, Zwitserland. — Diptera en

Parasitica.

1861--62.

Mevrouw de Weduwe Hartogh Heys van de Lier, te ’s Gravenhage,

voor wijlen haren Echtgenoot.

1363-64.

Mr. R. Th. Bijleveld, Voorhout 88, te ’s Gravenhage. — Algemeene

Entomologie.

D. J. R. Jordens, Sassenpoorterwal, F 3471, te Zwolle. — Lepidoptera.

1864-65.

Mr. A. H. Maurissen, te Maastricht. — Europeesche insecten.

Dr. H. J. Veth, Leeraar aan de Hoogere Burgerschool te Rotterdam. —

Algemeene Entomologie, vooral Coleoptera.

H. W. Groll, te Haarlem. — Coleoptera.

1365-66.

Mr. A. Brants, Buitensingel, te Arnhem. — Lepidoptera.

1366-67.

F. J. M. Heylaerts, St.-Jansstraat, te Breda. — Lepidoptera enz.

Dr. N. W. P. Rauwenhoff, Hoogleeraar te Utrecht. — Algemeene

Zoologie.

A. van den Brandt, te Venlo. — Lepidoptera.

1367-68.

C. Ritsema Cz., Conservator bij ’s Rijks Museum van natuurlijke

historie, Rapenburg 94, te Leiden. — Algemeene Entomologie.

1868-69.

Dr. J. G. de Man, te Middelburg. — Algemeene Entomologie.

Dr. F. W. O. Kallenbach, te Rotterdam. — Lepidoptera.

A. Cankrien, te Kralingen. — Lepidoptera.

1869-70.

M. Nijhoff, Nobelstraat 18, te ’s Gravenhage. — Bibliographie.

XXXIV LIJST DER LEDEN ENZ.

1870-71.

Jhr. Dr. Ed. J. G. Everts, Leeraar aan de Hoogere Burgerschool,

Stationsweg 79, te ’s Gravenhage. — Coleoptera.

Mr. M. C. Piepers, Lid der rechterlijke macht in Nederlandsch Indie. —

Lepidoptera.

Dr. P. J. Veth, Hoogleeraar te Leiden.

1871-72.

Dr. J. Ritzema Bos, Leeraar aan ’s Rijks Landbouwschool te Wage-

ningen. — Oeconomische Entomologie.

J.F. G. W. Erbrink, N. Z. Voorburgwal over de Kolk 62, te Amster-

dam. — Algemeene Entomologie.

J. B. van Stolk, Schie 23, te Rotterdam. — Lepidoptera.

Mr. A. F. A. Leesberg, Gedempte Burgwal 33, te ’s Gravenhage. —

Coleoptera.

Dr. H. J. van Ankum, Hoogleeraar aan ’s Rijks Universiteit te

Groningen.

M. M. Schepman , te Rhoon. — Neuroptera.

Dr. C. K. Hoffmann, Hoogleeraar aan ’s Rijks Universiteit te Leiden. —

Vergelijkende ontleedkunde en Embryologie.

1872-73.

Dr. A. J. van Rossum, Kastanjelaan, te Arnhem.

1373-74.

Dr. J. van Leeuwen Jr., Hoogleeraar aan ’s Rijks Universiteit (Noord-

einde 55) te Leiden. — Lepidoptera.

Mr. M. ’s Gravesande Guicherit, te Delft. — Coleoptera.

1874.—75.

H. L. Gerth van Wijk, Leeraar aan de Hoogere Burgerschool te

Middelburg. — Hymenoptera aculeata.

J. van den Honert, Plantage Muidergracht 32, te Amsterdam.

K. N. Swierstra, Koninkl. Zool. Genootschap Natura Artis Magistra

te Amsterdam. — Algemeene Entomologie.

1875-76.

H. Uijen, Priemstraat, te Nijmegen. — Lepidoptera.

J. G. Wurfbain, Villa Claerhout bij Arnhem.

A. J. Weytlandt, te Westzaan.

Dr. M. W. Beijerinck, Leeraar aan ’s Rijks Landbouwschool te Wage-

ningen.

Vine. Mar. Aghina, Sacr. Ord. Praed., te Schiedam.

LIJST DER LEDEN ENZ. XXXV

1876-77.

Mr. P. H. J. J. Ras, Huize Rijnstein, te Arnhem.

L. de Bruyn, Officier der Artillerie, te Brielle.

W. H. Dreessens, Oudebrugsteeg 5, te Amsterdam.

Mr. A. J. F. Fokker, te Zierikzee. — Hemiptera.

Emile Seipgens, Leeraar aan de Hoogere Burgerschool, 'Rapenburg,

te Leiden. — Coleoptera.

A. M. J. Bolsius, Geneesheer der Billiton-maatschappij, op Billiton

(Nederl. Indie).

1877-78.

Dr. C. Kerbert, Directeur vau het Aquarium, Reguliersgracht 78, te

Amsterdam.

G. A. F. Molengraaff, Adsistent bij het Botanisch Laboratorium te

Utrecht. — Lepidoptera.

1878—79.

A. C. Oudemans Jsz., Phil. nat. Cand., Lange Nieuwstraat A 638, te

Utrecht. — Acarina.

Henri W. de Graaf, Phil. nat. Cand., Hoogewoerd n°. 123, te Leiden.

P. T. Sijthoff, Administrateur op de kina-plantage Tyilaki, nabij

Bandong, Preanger regentschappen, Java.

Dr. F. A. Jentink, Directeur van ’s Rijks Museum van natuurlijke

historie, Morschsingel, te Leiden.

1379-80.

Dirk ter Haar, te Giessendam. — Lepidoptera.

K. Bisschop van Tuinen Hz., Leeraar aan de Hoogere Burgerschool

en het Gymnasium te Zwolle. — Lepidoptera.

1880-31.

J. T. Oudemans, Sarphatistraat 78, te Amsterdam. — Macrolepidoptera

en Hymenoptera.

J. Gerard Kruimel, op de koffie-onderneming Kalimanis (adres: den

heer van Haften te Malang), Java.

J. Jaspers Jr., Kerkstraat bij de Spiegelstraat 167, te Amsterdam.

1381-82.

H. Bos, Leeraar aan ’s Rijks Landbouwschool te Wageningen.

1882-83.

Dr. R. H. Saltet, Singel 318, te Amsterdam.

D. van der Hoop, Zuidblaak 64, te Rotterdam.

Dr. J. Bosscha Jz., Leeraar aan de Hoogere Burgerschool te Breda.

XXXVI LIJST DER LEDEN ENZ.

Dr. Max Fürbringer, Hoogleeraar aan de Universiteit , Stadhouderskade

73, te Amsterdam.

H. M. Bruna, Predikant te Wijchen, bij Nijmegen.

Dr. R. Horst, Conservator bij ’s Rijks Museum van natuurlijke

historie, Nieuwsteeg, te Leiden.

1883-84.

A. E. Kerkhoven, theeplanter op Ardja Sari bij Bandong (Java).

Johan P. Vink (adres: in firma H. Duys) te Nijmegen. — Lepidoptera.

Marius Koch, Administrateur op het kinaland Tjikembang bij Bandong

(Java).

J. R. H. Neervoort van de Poll, Keizersgracht bij de Leliegracht 163,

te Amsterdam.

Mr. Th. F. Lucassen, Javastraat 54, te ’s Gravenhage. — Coleoptera,

Mr. W. J. C. Putman Cramer, te Velp.

Otto Netscher, Celebesstraat 22, te ’s Gravenhage. — Coleoptera.

J. Büttikofer, Conservator bij ’sRijks Museum van natuurlijke

historie, Breestraat, te Leiden.

Dr. Th. W. van Lidth de Jeude, Conservator bij ’s Rijks Museum

van natuurlijke historie, Boommarkt, te Leiden.

BESTUUR.

President. Dr. A. W. M. van Hasselt.

Vice-President. P. C. T. Snellen.

Secretaris. F. M. van der Wulp.

Bibliotheearis. C. Ritsema Cz.

Penningmeester. J. W. Lodeesen.

COMMISSIE VAN REDACTIE VOOR HET TIJDSCHRIFT.

Dr. A. W. M. van Hasselt.

F. M. van der Wulp.

Jhr. Dr. Ed. J. G. Everts.

BELIOTHEKREN

DER

NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGINCHE VEREENIGING.

BIJGEKOMEN BOEKEN VAN 10 OCTOBER 1883

TOT 1 NOVEMBER 1884.

BIBLIOTHEEK A.

Natunrlijke Historie in het algemeen.

Niets bijgekomen.

Algemeene Dierkunde.

1. Bos (Dr. J. Ritzema) en H. Bos, Leerboek der Dierkunde. Gro-

ningen, 1884. 8vo. (Geschenk van de Schrijvers).

2. List of the Vertebrated Animals now or lately living in the

Gardens of the Zoological Society of London. 8th Edition. 1883.

London, 8vo (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Algemeene Entomologie.

3. Berg (C), Notas sinonimicas acerca de algunos Coleopteros y

Lepidopteros. Buenos Ayres, 1883. 8vo. (Geschenk van den

Schrijver).

3a. Westwood (J. O.), Matabele Land and the Victoria Falls, from

the letters and journals of the late F. Oates. Appendix IV.

Entomology. London, 1882. With 4 plates and a map. &vo.

(Geschenk van Prof. Westwood).

Bijzondere Entomologie.

A. Coleoptera.

4. Borre (A. Preud’homme de), Matériaux pour la faune entomo-

logique de la province de Limbourg. Coléoptéres. Deuxiéme centurie.

Tongres, 1882. 8vo. (Met de zes volgende nommers ten geschenke

van den Schrijver).

XXXVIII BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

5. Borre (A. Preud’homme de), Matériaux pour la faune entomo-

logique de la province du Luxembourg Belge. Coléoptères.

Deuxième centurie. Luxembourg et Bruxelles, 1582. 8vo.

6. —— Matériaux pour la faune entomologique de la province du

Brabant. Coléoptères. Troisième centurie. Bruxelles, 1883. 8vo.

7. —— Matériaux pour la faune entomologique de la province de

Namur. Coléoptères. Deuxième centurie. Bruxelles, 1883. 8vo.

8. —— Note sur l’Horia Senegalensis Casteln. Bruxelles, 1883. 8vo.

9. —— De la validité spécifique des Gyrinus colymbus Er., dis-

tinctus Aubé, caspius Ménétr., libanus Aubé et Suffriani Scriba.

Bruxelles, 1884. 8vo.

10. —— Les Méloides de l’Europe centrale d’après Redtenbacher et

Guttfleisch. Bruxelles, 1884. 8vo.

11. Ritsema Cz. (C.), Four new species of Malayan Cetoniidae.

Leyden, 1883. 8vo. (Met de twee volgende nommers ten geschenke

van den Schrijver).

12. —— Synonymical Remarks on Coleoptera. 2 Parts. Leyden,

1884. 8vo.

13. —— A new species of the Longicorn genus Demonax Thoms.

Leyden, 1884. 8vo.

14. Weyers (J. L.) et A. Preud’homme de Borre, Sur la Cicindela

maritima Dejean et la variété Maritima de la Cicindela hybrida.

Bruxelles, 1884. 8vo. (Geschenk van den heer A. de Borre).

B. Lepidoptera.

15. Borre (A. Preud’homme de), Types et espèces rares de la

collection de Papilionides du Musée Royal de Belgique. Bruxelles,

1884. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

16. Heylaerts (F. J. M.), Note sur les métamorphoses de l’Acidalia

herbariata F. Bruxelles, 1878. 8vo. (Met de elf ore nommers

ten geschenke van den Schrijver).

17. —— Nouveaux genres et espèces de Psychides. Bruxelles,

1879. 8vo.

18. —— Observations relatives à des Psychides. Bruxelles, 1880. 8vo.

19. —— Essai d'une Monographie des Psychides de la faune euro-

péenne, précédé de considérations générales sur la famille des

Psychides. ire partie. Bruxelles, 1881. Svo.

20.

21.

22.

23.

26.

27.

2%.

30.

31.

32.

93.

34,

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XXXIX

Heylaerts (F. J. M.), Descriptions de deux nouvelles espèces de

Psychides. Bruxelles, 1882. 8vo.

—-— Descriptions de deux Lépidoptères asiatiques nouveaux.

Bruxelles, 1883. 8vo.

—— Deux nouvelles espèces du genre Chauliodus Tr. Bruxelles,

1883. 8vo.

—— Description d’une espèce nouvelle de Psychide. Bruxelles,

1883. 8vo.

. —— Observations synonymiques et autres relatives à dès Psy-

chides, avec descriptions de novae species. Bruxelles, 1884. 8vo.

—— Les Macrolépidoptères de Bréda et de ses environs. Liste

supplémentaire n°. 8. Captures de 1877—1882. la Haye, 1883. 8vo.

—— Neuf notes Lépidoptérologiques. Bruxelles, 1884. 8vo.

—— Deux notes Lépidoptérologiques. Bruxelles, 1884. 8vo.

Marshall (G. F. L.) and L. de Nicéville, The Butterflies of

India, Burmah and Ceylon. With numerous illustrations. Cal-

cutta, 1882. Part I and II. 8vo.

Moore (F.), The Lepidoptera of Ceylon. Part VIII and IX.

With coloured plates. London, 1883/84. 4to. (Geschenk van de

Engelsche Regeering).

—— A Monograph of Limnaina and Euploeina, two Groups of

Diurnal Lepidoptera belonging to the subfamily Euploeinae;

with Descriptions of new Genera and Species. With four coloured

plates. London, 1883. Svo. (Met het volgende nommer ten ge-

schenke van den Schrijver).

—— Descriptions of new Asiatic Diurnal Lepidoptera. With

two coloured plates. London, 1883. 8vo.

Oudemans (J. T.), Het prepareeren van rupsen. ’s Gravenhage,

1884. Svo. (Geschenk van den Schrijver).

Vollenhoven (Dr. S. C. Snellen van), Beschrijvingen en afbeel-

dingen van Nederlandsche Vlinders (Vervolg op Sepp, Be-

schouwing der Wonderen Gods, enz.). ’s Gravenhage, 1883/84.

DI. IV, n°. 23—26. Met 4 gekleurde platen. 4to.

Weyenbergh (H.), Mimallo Schulzii m. et sa métamorphose.

Avec une planche coloriée. St. Pétersbourg, 1883. 8vo. (Geschenk

van den Schrijver).

3de

37.

38,

39.

40.

41.

43.

44.

45.

46.

BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

C. Hymenoptera.

André (Ed.), Species des Hyménoptères d'Europe et d'Algérie.

Fase. XVIII-XX. Beaune, 1883/84. Avec planches. 8vo. (In

ruil tegen het Tijdschrift v. Entom.).

Ankum (H. J. van), Inlandsche Sociale Wespen. Met twee

platen. Groningen, 1870. 4to. (Geschenk van den heer D. van

der Hoop).

Ritsema Cz. (C.), A new genus and species of the Hymeno-

pterous family Larridae. Leyden, 1884. Svo. (Met het volgende

nommer ten geschenke van den Schrijver).

—— Synonymical Remarks about certain Hymenoptera Acuieata.

Leyden, 1884. 8vo.

Westwood (J. O.), On the supposed abnormal habits of certain

species of Eurytomides, a group of the Hymenopterous family

Chalcididae. With two plates. London, 1882. 8vo. (Geschenk

van den Schrijver).

Weyenbergh (H.), Die Weibchen der Gattung Tachypterus

Guer. Berlin, 1883. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

D. Hemiptera.

Berg (C.), Addenda et emendanda ad Hemiptera Argentina.

Bonariae et Hamburgo, 1884, 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

. Fokker (A. J. F.), Catalogus der in Nederland voorkomende

Hemiptera. 1ste gedeelte: Hemiptera Heteroptera. n°. 1 en 2.

’s Gravenhage, 1883/84. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

E. Neuroptera.

Lachlan (R. Mac), Neuroptera of the Hawaiian Islands. Part I.

Pseudo-Neuroptera. London, 1883. 8vo. (Mel de beide volgende

nommers ten geschenke van den Schrijver).

—— Two new species of Anar, with Notes on other Dragon-

flies of the same genus. London, 1883. 8vo.

—— À Monographie Revision and Synopsis of the Trichoptera

of the European Fauna. First additional Supplement. With seven

plates. London and Berlin, 1884. 8vo.

Sélys Longchamps (E. de), Révision des Diplax paléaretiques.

Bruxelles, 1884. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

47.

48.

49.

51.

93.

54.

55.

56.

56a.

57.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLI

F. Orthoptera.

Borre (A. Preud’homme de), La feuille qui se transforme en

insecte. Bruxelles, 1883. 8vo. (Met het volgende nommer ten

geschenke van den Schrijver).

—— Liste des Mantides du Musée Royal d’histoire naturelle de

Belgique. Bruxelles, 1883. 8vo.

Finot (A.), Les Orthoptéres de la France. Paris, 1883. 8vo.

G. Diptera.

. Bos (Dr. J. Ritzema), Mededeelingen omtrent de Narcisvlieg

(Merodon equestris). Haarlem, 1884. 8vo. (Geschenk van den

Schrijver).

Brauer (Prof. Dr. Fr.), Offenes Schreiben als Antwort auf Herrn

Baron Osten-Sacken’s „Critical Review” meiner Arbeit über die

Notacanthen. Wien, 1883. 8vo.

. Man (Dr. J. G. de), Eene variatie in het aderbeloop der vleugels

eener Mycetophilide. ’s Gravenhage, 1884. 8vo. (Geschenk van den

Schrijver).

Rombouts (Dr. J. E.), De la faculté qu'ont les mouches de se

mouvoir sur le verre et sur les autres corps polis. Haarlem,

1885. 8vo. (Geschenk van den Schrijver).

H. Arachnoidea en Myriapoda.

Borre (A. Preud'homme de), Notes sur les Glomérides de la

Belgique. Bruxelles, 1884. 8vo. (Met de drie volgende nommers

ten geschenke van den Schrijver). i

—— Tentamen Catalogi Glomeridarum hucusque descriptarum.

Bruxelles, 1834. &vo.

—— Notes sur les Julides de la Belgique, suivie de la descrip-

tion d’une espéce nouvelle par M. le Dr. Latzel. Bruxelles,

1884. 8vo.

—— Tentamen Catalogi Lysiopetalidarum, Julidarum, Archiu-

lidarum, Polyzonidarum atque Siphonophoridarum hucusque des-

criptarum. Bruxelles, 1884. 8vo.

Palaeontologie.

Scudder (S. H.), A contribution to our knowledge of Paleozoic

Arachnida. 8vo. (Met de beide volgende nommers ten geschenke

van den Schrijver).

XLII

58.

59.

60.

61.

62.

63.

64.

65.

66.

67.

68.

69.

BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

Scudder (8. H.), The fossil White Ants of Colorado. 8vo.

—— Two new and diverse types of Carboniferous Myriapods.

The species of Mylacris, a Carboniferous genus of Cockroaches.

Boston, 1884. 4to.

Ontwikkelingsgeschiedenis en Ontleedkunde.

Plateau (F.), Recherches sur la force absolue des muscles des

invertébrés. 1re partie. Bruxelles, 1883. 8vo. (Met het volgende

nommer ten geschenke van den Schrijver).

—— Recherches expérimentales sur les mouvements respiratoires

des insectes. Bruxelles, 1884. 4to.

Weyenbergh (Dr. H.), Principios Histologicos. Compendio para

los estudiantes compilado sobre las obras de Frey, Kölliker,

Leydig, i. 0. Cordoba, 1883. 8vo. (Met het volgende nommer ten

geschenke van den Schrijver).

—— Catalogo del laboratorio y gabinete de histologia de la

facultad de ciencias medicas de la Universidad Nacional en

Cordoba. Cordoba, 1883. 8vo.

Tijdschriften.

Actas de la Academia Nacional de Ciencias en Cordoba. Tom. IV,

entr. 1; tom. V, entr. 1. Buenos Ayres, 1882/84. 4to. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Anales de la Sociedad cientifica Argentina. Buenos Ayres,

1883/84. Tom. XVI, entr. 3—6; tom. XVII; tom. XVIII,

entr. 1 y 2. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova. Vol.

XVUI—XX. Genova, 1882—84. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr.

v. Entom.).

Annuaire de l’Académie Royale des Sciences, des Lettres et

des Beaux-Arts de Belgique. Années 1882 et 1883. Bruxelles,

1882/83. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Annuaire Statistique de la Province de Buenos-Ayres. Deuxiéme

Année: 1882. Buenos-Ayres, 1883. 8vo. (Geschenk van de Argen-

lijnsche Regeering).

Anuario Bibliografico de la Republica Arjentina. Ano IV: 1882.

Buenos-Ayres, 1883. 8vo. (Geschenk van Prof. H. Weyenbergh).

74.

75.

78.

19.

80.

81.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLIII

Archief. Vroegere en latere Mededeelingen, voornamelijk in be-

trekking tot Zeeland, uitgegeven door het Zeeuwsch Genootschap

der Wetenschappen. Deel V, 3de stuk. Middelburg, 1883. 8vo.

(Geschenk van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen te

Middelburg).

Archivos do Museu Nacional do Rio de Janeiro. Vol. IV y V.

Rio de Janeiro, 1881. 4to. (In ruil tegen het Tijdschr. v.

Entom.).

. Boletin de la Academia Nacional de Ciencias en Cordoba (Repu-

blica Argentina). Tom. IV, entr. 2—4; tom. V, entr. 1, 2, 4;

tom. VI, entr. 1. Buenos Ayres, 1882—84. 8vo. (In ruil tegen

het Tijdschr. v. Entom.).

Boletin del Instituto Geografico Argentino, publicado bajo la

direecion de su Presidente Dr. D. Estanislao s. Zeballos. Tom.

IV, euad. 7—11; tom. V, cuad. 1—7. Buenos Ayres, 1883/84.

8vo. (Geschenk van het Argentijnsch Geographisch Instituut).

Bulletin de la Société Linnéenne de Normandie. 3me ser. vol. V

et VI. Caen, 1881/82. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Bulletin des Séances de la Société Entomologique de France.

Paris, 1883, n°. 18—24; 1884, n°. 1, 2, 4—8, 12—17. 8vo.

(In ruil tegen de Verslagen der Ned. Ent. Vereen.).

. Bulletin of the Buffalo Society of Natural Seiences. Vol. IV,

n°. 4. Buffalo, 1883. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

. Bulletin of the Essex Institute. Vol XIV. Salem, 1882. 8vo.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Bullettino della Societa Entomologica Italiana. Anno XV, trim. 4;

anno XVI, trim. 1 e 2. Firenze, 1884. 8vo. (In ruil tegen het

Tijdschr. v. Entom.).

Bijdragen tot de Dierkunde, uitgegeven door het Genootschap

„Natura Artis Magistra” te Amsterdam. 10de Aflev. Iste ge-

deelte. Amsterdam, 1884. in fol. (In ruil tegen het Tijdschr. v.

Entom.).

Cistula Entomologiea. Vol. I; II; III, pars 26 and 27. London,

1869—1883. With plates. 8vo.

Comptes-Rendus des Séances de la Société Entomologique de

Belgique. Série III, n°. 37—49. Bruxelles, 1883/84. 8vo. (In

ruil tegen de Verslagen der Ned. Ent. Vereen.).

XLIV BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

82.

84.

85.

86.

87.

88.

89,

92.

93.

Entomologisk Tidskrift, pa föranstaltante af Entomologiska

Föreningen i Stockholm. Utgifven af J. Spängberg. Arg. IV.

Stockholm, 1883. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

. Entomologist (The), An Illustrated Journal of British Entomo-

logy. Edited by J. T. Carrington. Vol. XVI, n°. 246—247;

vol. XVII, n°. 248—257. London, 1883/84. 8vo.

Inseeten-Börse. Central-Organ zur Vermittelung von Angebot,

Nachfrage und Tausch. n°. 2—8. Leipzig, 1884. 4to. (Geschenk

van den witgever E. Wartig te Leipzig).

Jahrbücher des Nassauischen Vereins für Naturkunde. Jahrg.

XXXVI. Wiesbaden, 1883, 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v.

Entom.).

Jahresbericht (2ter) der Gesellsschaft für Mikroskopie in Han-

nover für die Geschäftsjahre 1881—1882. Hannover, 1883. 8vo.

(Geschenk van het Genootschap).

Jahres-Berichte des naturwissenschaftlichen Vereins in Elberfeld.

Heft VI. Mit 2 Tafin. Elberfeld, 1884. 8vo. (Geschenk der

Vereeniging).

Jahresheft des naturwissenschaftlichen Vereines des Trenesiner

Komitates. Redigirt von A. Pfeiffer. Jahrg. VI. Trenesin ,

1884. 8vo.

Meddelanden af Societas pro Fauna et Flora Fennica. Häftet

9—10. Helsingfors, 1883. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v.

Entom.).

Memoirs of the Boston Society of Natural History. Vol. III,

n°. 6 and 7. Boston, 1883, 4to. (In ruil tegen het Tijdschr. v.

Entom.).

Naturhistorische Hefte, nebst deutsch redigirter Revue, heraus-

gegeben vom Ungarischen National-Museum in Budapest. Redi-

girt von O. Herman. Bd. VII. Budapest, 1883. 8vo. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Natuurkundig Tijdschrift voor Nederlandsch-Indië, uitgegeven

door de Kon. Nat. Vereen. in Nederlandsch-Indié. DI. XLII en

XLIII. Batavia en ’s Gravenhage, 1883/84. 8vo. (In ruil tegen

het Tijdschr. v. Entom.).

Papilio. Devoted to Lepidoptera exclusively. Organ of the New-

York Entomological Club. Vol. HI, n°. 1, 7—10; vol. IV,

n°. 1--3, 5 and 6. New-York and Philadelphia, 1883/84. 8vo.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

94,

95.

96.

97.

98.

99.

100.

101.

102.

.103.

104.

105.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLV

Proceedings of the Boston Society of Natural History. Vol. XXI,

Prt. 4; vol. XXII, Prt. 1. Boston, 1882. 8vo. (In ruil tegen

het Tijdschr. v. Entom.).

Proceedings of the Davenport Academy of Natural Sciences.

Vol. III, n°. 3. Davenport, 1883. 8vo. (In ruil tegen het

Tijdschr. v. Entom.).

Proceedings of the Linnean Society of New South Wales. Vol. III,

Prt. 3; vol. VII, Prt. 4; vol. VIII, Prt. 1—4. Sydney, 1879

tot 1884. Svo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Proceedings of the Natural History Society of Glasgow. Vol. V ,

Prt. 2. Glasgow, 1883. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Proceedings of the Scientific Meetings of the Zoological Society

of London for the year 1882, part 4; for the year 1883; and

for the year 1884, part 1 and 2. London, 1883/84. 8vo.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Report (Annual) of the Board of Regents of the Smithsonian

Institution for the years 1881 and 1882. Washington, 1883/84.

8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Report (Annual) of the Commissioner of Agriculture for the

years 1881 and 1882. Washington, 1882. 8vo. (Geschenk van

het U. S. Departement of Agriculture).

Report (Second Annual) of the U. S. Geological Survey to the

Secretary of the Interior. 1880—81, by J. W. Powell. Was-

hington, 1882. 8vo. (Geschenk van de U. S. Geological Survey).

Revue d’Entomologie, publiée par la Société Française d’En-

tomologie. Rédacteur: A. Fauvel. Tome I, IT et III, n°. 1 et 2.

Caen, 1882—84. 8vo. (In ruil iegen het Tijdschr. v. Entom.).

Schriften der physikalisch-ökonomischen Gesellschaft zu Königs-

berg. Jahrg. 24. Königsberg, 1883. 4to. (In ruil tegen het

Tijdschr. v. Entom.).

Transactions of the American Entomological Society, and Pro-

ceedings of the Entomological Section of the Academy of Na-

tural Sciences. Vol. X, n°. 2—4. Philadelphia, 1883. 8vo.

(In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Tijdschrift van het Aardrijkskundig Genootschap gevestigd te

Amsterdam. Deel VIII, n°. 4 en 5. 4to. 2de serie: Afd. Ver-

slagen en Aardrijkskundige Mededeelingen DI. I, n°. 1—8;

Afd. Meer uitgebreide artikelen. DI. I, n°. 1. 8vo. Benevens

het Bijblad n°. 12. 4to. Amsterdam en Utrecht, 1883/84. (In

ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

XLVI

106.

107.

108,

109.

110.

111.

112.

113.

114.

BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

Tijdschrift voor Entomologie, uitgegeven door de Nederlandsche

Entomologische Vereeniging. DI. XXVI, aflev. 3 en 4; dl. XXVII,

aflev. 1—3. Met gek!. platen. ’s Gravenhage, 1883/84. 8vo.

Benevens: Repertorium betreffende Deel XVII tot en met XXIV

(1874—1881), bewerkt door F. M. van der Wulp. ’s Gravenhage ,

1882. 8vo.

Tijdschrift (Nederlandsch) voor de Dierkunde, uitgegeven door

het Kon. Zool. Genootschap , Natura Artis Magistra” te Am-

sterdam. Jaargang V, aflev. 1 Amsterdam, 1884. 8vo. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Verhandlungen der kaiserlich-königlichen zoologisch-botanischen

Gesellschaft in Wien. Jahrg. 1882 und 1885 (Bd. XXXII und

XXXIII). Wien, 1883/84. 8vo, (In ruil tegen het Tijdschr. v.

Entom.).

Verhandlungen des naturforschenden Vereines in Brünn. Bd.

XXI (1882). Brünn, 1883. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr v.

Entom.).

Verslag over den Landbouw in Nederland gedurende 1882.

’s Gravenhage, 1884. 8vo. (Geschenk van den Minister van

Waterstaat, Handel en Nijverheid).

Verslag van de 38ste Zomervergadering en van de 17de Win-

tervergadering der Nederlandsche Entomologische Vereeniging,

gehouden te Assen op 28 Juli 1883 en te Leiden op 13

Januari 1884. ’s Gravenhage, 1884. 8vo.

Verslagen en Mededeelingen der Koninklijke Academie van

Wetenschappen. Afd. Natuurkunde. 2de Reeks, 19de deel,

2de en 3de stuk en 20ste deel, iste en 2de stuk. Amsterdam,

1883/84. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Zeitschrift für Naturwissenschaften. Herausgegeben vom natur-

wissenschaftl Verein für Sachsen und Thüringen in Halle.

Bd. LVI, Heft 3—4; Bd. LVII, Heft 1—3. Halle a. ®.

1883/84. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Reizen.

Bove (G.), Informes preliminares de la Expedicion Austral

Argentina. Buenos Ayres, 1883. 8vo. (Geschenk van het Argen-

tijnsch Geographisch Instituut).

115.

116.

117.

118.

119.

120.

124,

125.

126.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLVII

Informe oficial de la Comision cientifica agregada al estado

Mayor General de la Expedicion al Rio Negro (Patagonia).

Entrega II, Botanica y III, Geologia. Buenos Aires, 1881. Ato.

(Geschenk van de Academia Nacional de Ciencias de la Repu-

blica Argentina).

Censo General de la Provincia de Buenos Aires demografico ,

agricola, industrial, commercial ete. verificado el 9 de Octubre

de 1881. Buenos Aires, 1883. Ato.

Varia.

Catalogue of the Library of the Zoological Society of London.

Additions to August 30, 1883. London, 1883. 8vo. (Geschenk

van de Zoological Society).

Catalogus der Bibliotheek van de Nederlandsche Dierkundige

Vereeniging. 3de uitgave. Leiden, 1884. 8vo. (Geschenk van de

Dierkundige Vereeniging).

Catalogus der Bibliotheek van het Zeeuwsch Genootschap der

Wetenschappen. 2de druk, 2de stuk. Middelburg, 1883. 8vo.

(Geschenk van het Zeeuwsch Genootschap).

Ferro-Carril central del norte. Ramal 4 la Rioja y Catamarca.

Seccion Primera. De la estacion Recreo à Chumbicha. Buenos

Ayres, 1883. 8vo.

. Heylaerts (F. J. M.), Note Bibliographique. Bruxelles, 1884.

8vo. (Geschenk van den Schrijver).

Latzina (F.), La Republique Argentine, relativement à l’émi-

gration européenne. Buenos Aires, 1883. 8vo. (Geschenk van de

Sociedad Cientifica Argentina).

. List of the Fellows and honorary , foreign and corresponding

members and medallists of the Zoological Society of London.

Corrected to May 1883 and June 1884. London, 8vo. (Geschenk

van de Zoological Society).

North Shore of Massachusetts Bay. 6th Ed, Salem, 1883. 8vo.

(Met de beide volgende nommers ten geschenke van het Essex

Institute).

Plummer Hall; its Libraries, its Collections, its Historical

Associations. Salem, 1882. 8vo.

Pocket Guide to Salem. Mass. Salem, 1883. 12mo.

XLVIII BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

127. Programma van de Rijkslandbouwschool te Wageningen voor

het leerjaar 1884—85. Wageningen, 1884. 8vo. (Geschenk van

den Heer C. J. M. Jongkindt Coninck).

128. Westwood (Prof. J. O.), Address read at the Entomological

Society of London, June 6th 1883. London, 1883. 8vo. (Ge-

schenk van Prof. Westwood).

BIBLIOTHEEK B.

Natuurlijke Historie in het algemeen.

Niets bijgekomen.

Algemeene Dierkunde.

Niets bijgekomen.

Algemeene Entomologie.

1. Waterhouse (C. 0.), Aid to the identification of insects. With

Lithographs by Edwin Wilson. Part. 19 and 20. London, 1883. 8vo.

Bijzondere Entomologie,

A. Coleoptera.

Niets bijgekomen.

B. Lepidoptera.

2. Moore (F.), The Lepidoptera of Ceylon. Part VIII and IX. With

coloured plates. London, 1883/84. 4to.

Vollenhoven (S. C. Snellen van), Beschrijvingen en afbeeldingen

van Nederlandsche vlinders (Vervolg op Sepp, Beschouwing der

wonderen Gods, enz.) ’s Gravenhage, 1883. DI. IV, n°. 23—26.

Met vier gekleurde platen. 4to.

C. Hymenoptera.

Niets bijgekomen.

D. Hemiptera.

Niets bijgekomen.

E. Neuroptera.

Niets bijgekomen.

F. Orthoptera.

Niets bijgekomen.

10.

12.

13.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. XLIX

G. Diptera.

Niets bijgekomen.

H. Arachnoidea en Myriapoda.

. Latzel (Dr. R.), Die Myriopoden der österreichisch-ungarischen

Monarchie. 2te Hiilfte. Wien, 1884. 8vo.

Palaeontologie.

Niets bijgekomen.

Ontwikkelingsgeschiedenis en Ontleedkunde.

Niets bijgekomen.

Tijdschriften.

. Abeille (1’), Mémoires d’Entomologie, par M. S. A. de Marseul.

N°. 251-286. Paris, 1882—84. pet. in-8vo.

Album der Natuur. Tijdschrift ter verspreiding van natuurkennis

onder beschaafde lezers van allerlei stand. Jaarg. 1884. Haarlem,

1883/84. 8vo.

Annales de la Société Entomologique de Belgique. Tome XXVI

et XXVII. Bruxelles, 1882/83. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr.

v. Entom.).

Annales de la Société Entomologique de France. 6me sér. Tom.

IT. Paris, 1882/83. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Annales des Sciences naturelles. Zoologie et Paléontologie, 6me

ser. Tom. XV, n°. 5 et 6; tom. XVI; tom. XVII, n°. 1 et 2.

Paris, 1883/84. 8vo.

Annals and Magazine of Natural History. Conducted by Giinther,

Dallas, Carruthers and Francis. 5th. ser. vol. XII, n°. 5 and 6;

vol. XIII; vol. XIV, n°. 1—4. London, 1883/84. 8vo.

Archiv fiir Naturgeschichte. Gegriindet von Wiegmann und

fortgesetzt von Erichson, Troschel und von Martens. Jahrg. 42,

Heft 4; Jahrg. 49, Heft 5; Jahrg. 50, Heft 1 und 2. Berlin,

1876—1884. 8vo.

Archives (Nouvelles) du Muséum d’Histoire Naturelle de Paris.

2me sér. Tome VI. Paris, 1883/84. 4to.

Berliner Entomologische Zeitschrift. Herausgegeben von dem

Entomologischen Verein in Berlin. Redacteur: Dr. H. Dewitz

und H. J. Kolbe. Jahrg. XXVII, 2tes Heft; Jahrg. XXVIII,

Istes Heft. Mit Tafeln. Berlin, 1883/84. 8vo. (In ruil tegen het

Tijdschr. v. Entom.).

14.

16.

17.

19.

20.

BIBLIOTHEKEN DER NEDERLANDSCHE

Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscon,

publié sous la direction du Dr. Renard. Année 1882, n°. 2-4;

Année 1885, n°. 1—3. Moscou, 1882—84. Svo. (In ruil legen

het Tijdschr. v. Entom.).

Bulletins de l’Académie Royale des Sciences, des Lettres et des

Beaux-Arts du Belgique. 3me ser. Tom. I—V. Bruxelles, 1881 - 83

8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Correspondenz-Blatt des zoolog. miner. Vereines in Regensburg.

Jahrg. 36, 37 und 38, n°. 1, 2, 5—8. Regensburg, 1882—84. Svo.

Deutsche Entomologische Zeitschrift. Herausgegeben von der

Deutschen Entomologischen Gesellschaft. Redacteur: Dr. G. Kraatz.

Jahrg. XXVII, 2tes Heft; Jahrg. XXVIII, 1stes Heft. Mit Tafln.

Berlin, 1883/84. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Entomologische Zeitung. Herausgegeben von den Entomologischen

Vereine zu Stettin. Jahrg. XLIV. Stettin, 1883. 8vo. (In ruil

tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Entomologist’s (The) Monthly Magazine. Conducted by Douglas,

Barrett, Mc. Lachlan. a. o. Vol. XX, n°. 6—12; vol. XXI,

n°. 1—5. London, 1883/84. 8vo.

Journal (The) of the Linnean Society of London. Zoology. Vol.

XVI, n°. 95 and 96; vol. XVII, n°. 97—102. London, 1882/84.

8vo. (In ruil tegen het Tijdschr. voor Entom.).

. Mittheilungen der Schweizerischen Entomologischen Gesellschaft.

Redigirt von Dr. G. Stierlin. Vol. VI, Heft 8 und 9; vol. VII,

Heft 1. Schaffhausen, 1883/84. 8vo. (In ruil tegen het Tijdschr.

v. Entom.).

. Notes from the Leyden Museum. Founded by the late Prof. H.

Schlegel, continued by Dr. F. A. Jentink, Director of the

Museum. Vol. VI. Leyden, 1884. 8vo.

. Transactions of the Entomological Society of London for the year

1883. London, 1883, With Plates. 8vo. (In ruil tegen het Tijd-

schr. voor Entom.).

Tijdschrift voor Entomologie , uitgegeven door de Nederlandsche

Entomologische Vereeniging. Dl. XXVI, afl.3 en 4; dl. XXVII,

afl. 1—3. Met gekl. platen. ’s Gravenhage , 1883/84. 8vo.

Benevens: Repertorium betreffende deel XVII tot en met XXIV

(1874—1881), bewerkt door F. M. van der Wulp. ’s Graven-

hage, 1882. 8vo.

26.

27.

30.

ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING. LI

. Verhandlungen des naturhistorischen Vereines der preussischen

Rheinlande und Westfalens. Herausgegeben von Dr. C. J. Andrä.

Jahrg. XXXIX, 2te Hälfte; XL; XLI, ite Hälfte. Bonn,

1882—84. Svo. (In ruil tegen het Tijdschr. v. Entom.).

Verslag van de 38ste Zomervergadering en van de 17de Winter-

vergadering der Nederlandsche Entomologische Vereeniging , ge-

houden te Assen op 28 Juli 1883 en te Leiden op 13 Januari

1884. ’s Gravenhage, 1884. 8vo.

Wiener Entomologische Zeitung. Herausgegeben und redigirt von

S. Ganglbauer u. A. Jahrg. II, Heft 10—12; Jahrg. II, Heft

1—8. Mit Tafln. Wien, 1883/84. 8vo.

. Zoological Record for 1882. London, 1883. 8vo,

29.

Zoologist (The), a Monthly Journal of Natural History, edited

by J. Harting. 3rd. ser. vol. VII, n°. 83 and 84; vol. VIII,

n°. 85—94. London, 1885/84. 8vo.

Reizen.

Niets bijgekomen.

Varia.

Handleiding voor het verzamelen, bewaren en verzenden van

uitlandsche insecten, uitgegeven door de Nederlandsche Ento-

mologische Vereeniging. ’s Gravenhage, 1882. Svo.

ENTOMOLOGISCHE INHOUD

DER

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN.

October 1883 (vervolg).

Tijdschrift voor Entomologie, uitgegev. door de Nederl. Entom.

Vereen. DI. XXVI, aflev. 3 (a en b). 1)

Verslag van de 16de Wintervergadering. — Les Macrolépidoptéres

de Bréda et de ses environs. Liste supplémentaire n°. 8. Captures

de 1877—1882, par F. J. M. Heylaerts. — Mydaea (Spilogaster)

angelicae Scop. en urbana Meig., door F. M. van der Wulp. —

Lepidoptera van Celebes verzameld door Mr. M. C. Piepers, met

aanteekeningen en beschrijving der nieuwe soorten door P. C.'T.

Snellen (vervolg). — QO. Taschenberg, die Mallophagen mit be-

sonderer Beriicksichtigung der von Dr. Meyer gesammelten Arten

systematisch bearbeitet. Mit 7 Tafeln. Halle 1882, par E.

Piaget. — Quelques Pédiculines nouvelles ou peu connues, par

E. Piaget. — Bijdrage tot de kennis der Zuid-Amerikaansche

Ephemeriden, door Prof. H. Weyenbergh. — Opmerkingen be-

treffende Tipuliden, door F. M. van der Wulp.

Anales de la Sociedad Cientifica Argentina. Tomo XVI, entr. 3 y 4 (a).

Addenda et emendanda ad Hemiptera Argentina, por el Doct. C. Berg.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. II, Heft 10 (October 1883) (0).

Beiträge zu einem Verzeichnisse der Dipteren Bühmens, III, von

F. Kowarz. — Beschreibung der Raupe und Puppe von Eupi-

thecia scriptaria H. S., von O. Habich. — Beobachtungen über

1) (a) duidt aan dat het werk tot de oorspronkelijke Bibliotheek der Ned. Ent.

Vereeniging, (6) dat het tot de Bibliotheek Hartogh Heys van de Lier behoort.

ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER ONTV. TIJDSCHRIFTEN. LIII

Vorkommen und Lebensweise verschiedener, ‘besonders Gebirge

und Alpen bewohnender Schmetterlings-Arten (Fortsetzung), von

G. Höfner. — Neue Staphylinen der oesterreichisch-ungarischen

Monarchie und der angrenzenden Länder, von Eppelsheim. —

Tabelle zur Bestimmung der Tanythrix-Arten , von Edm. Reit-

ter. — Literatur. —- Notizen.

Comptes-Rendus des Séances de la Société Entomologique de Belgiqne.

Ser. Dinar (a):

Note sur l’Horia senegalensis Casteln., par A. Preudhomme de Borre.

Boletin de la Academia Nacional de Ciencias en Cordoba. Tomo IV,

entr. 2—4 (a).

Catälogo de los Dipteros hasta ahora descritos que se encuentran

en las Republicas del Rio de la Plata, por E. Lynch Arribal-

zaga. — Observations à propos du sous-ordre des Araignées

territelaires (Territelariae), spécialement du genre Nord-Américain

Caladysas Hentz et de la nouvelle famille Mecicobothrioidae

Holmb., par E. L. Holmberg (avec 1 planche).

Id. Tomo V, entr. 1 y 2 (a).

Neothereutes Darwini (Holmb.) representante de una nueva familia

de Citigradas, por E. L. Holmberg.

November 1883.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVI, n°. 246

(November 1883) (a).

Notes from Gibraltar, by E. F. Becher. — Tortrices and Tineina

bred and captured in 1883, by G. Elisha. — A Month at Morthoe,

North Devon, by W. S. Riding. — Notes from Wottonunder-

Edge, by V. R. Perkins. — Pimpla spuria (Gr.?), by J. B.

Bridgman. — Entomological Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XX, n°. 234 (November

1883) (b).

Notes on Eutheia clavata Reitter and Plenidium Gressneri Erichs. ,

two species of Coleoptera new to Britain, by W. G. Blatch. —

On the synonymy of certain Micro-Lepidoptera, by E. Meyrick. —

Catocala Fraxini near Culross, N. B., by A. Beaumont. — Mey-

rick’s Australian Tortrieids, by Prof. C. H. Fernald. — Two new

species of Anax, with notes on other dragon-flies of the same

genus, by R. Me. Lachlan. — The butterflies of Cambridge, by

A. H, Waters. — Notes on British Tortrices (continued), by C.

G. Barrett. — Descriptions of two new British Aculeate Hyme-

noptera, by E. Saunders. — On Hyponomeuta rorellus , a gregarious

LIV ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

» ermine” which frequents the common willow, by H. T. Stainton. —

A new Phyllodes from Ceylon, by A. G. Butler. — On three

new species of Japan Erotylidae, and notes of others, by G.

Lewis. — Entomological Notes, Captures, ete. — Obituary:

Professor Oswald Heer.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XII, n°. 71

(November 1883) (b).

Neuroptera of the Hawaiian Islands. II, Planipennia, with general

summary, by R. Me. Lachlan. —- Descriptions of two new speciés

of the genus Megalops (Coleoptera, Stenini), by Ch. O. Water-

house. — On the Morphology of the Myriapoda, by Dr. A. 5.

Packard. — Contributions to a knowledge of Malayan Entomology ,

Part II, by W. L. Distant. — Lucilia macellaria infesting Man,

by F. Humbert.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. II, Heft 11 (November 1883) (b).

Ueber Euaesthetus fulvus Motsch., von Dr. Eppelsheim. Eine neue

Fichten-Schildlaus, von Dr. F. Löw. — Neue Staphylinen der

österreichisch-ungarischen Monarchie und der angrenzenden Länder

(Fortsetzung), von Dr. Eppelsheim. — Ueber die Gattung Brachyr-

rhopala Macq., von V. von Röder. — Phytoeeia volgensis n. sp. ,

von Dr. G. Kraatz. — Beobachtungen über Vorkommen und

Lebensweise verschiedener, besonders Gebirge und Alpen bewoh-

nender Schmetterlings-Arten (Schluss), von G. Höfner. — Kleinere

coleopterologische Mittheilungen, von K. M. Heller. — Literatur. —

Notizen.

Comptes-Rendus des Séances de la Société Entomologique de Belgique.

Serie III, n°. 38 (a).

Note sur l’Ascalaphus ustulatus Eversm., par R. Me. Lachlan. —

La feuille qui se transforme en insecte, par A. Preudhomme de

Borre.

Berliner Entomologische Zeitschrift. Redacteur: Dr, H. Dewitz. Band

XXVII, Heft 2 (b).

Ueber die geographische Verbreitung der Macro-Lepidopteren auf

der Erde, von B. Gerhard. — Ein neues Genus der Coleopteren-

Familie Brenthidae aus Madagascar, von H. J. Kolbe. — Neue

Siidamerikanische Käfer, van Th. Kirsch (1stes Stück). — Eine

Aufgabe für Lepidopterologen, von Fr. Müller. — Beitrag zur

Systematik der Lepidopteren, von H. J. Kolbe. — Ueber die

geographischen Verhältnisse der nordafrikanischen Fauna der

Coleoptera Carabidae, von H. J. Kolbe. — Ueber Mesopsocus aphi-

dioides Schrank und Elipsocus laticeps Kolbe, von H. J. Kolbe. —

Einige interessante Schmetterlings-Varietäten, von C. Fromholz, —

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LV

Verzeichniss der von Herrn Major a. D. von Mechow in Angola

und am Quango-Strom gesammelten Cicindeliden und Carabiden ,

von G. Quedenfeldt. — Bemerkungen zur Unterscheidung der

älteren Tefflus-Arten nebst Beschreibung einer neuen Species von

Ost-Afrika, von G. Quedenfeldt. — Zwei neue Anthiciden (Cole-

optera) von Chinchoxo in West-Afrika, von H. J. Kolbe. — Die

Weibchen der Gattung Tachypterus Guér., von H. Weyenbergh. —

Ueber Acmastes Schaum, von G. Quedenfeldt. — Anomala vitis

var. cupreonitens, beschrieben von A. Bau. — On the genus

Apiocera, by C. R. Osten Sacken. — Synonymica concerning

exotie dipterology. n°. II, by C. R. Osten Sacken. — A singular

north-american fly (Opsebius plerodontinus, n. sp.), by ©. R. Osten

Sacken. — Vertilgung der Bettwanze, von Dr. F. Hilgendorf. —

Berichtigung, von Th. Kirsch. — Neuere Literatur.

Album der Natuur. Jaargang 1884, aflev. 2 (b).

Over het klimmen der vliegen tegen gladde oppervlakken , door

Dr. J. B. Rombouts. — Drinkende vlinders, door Hg.

Bulletin de la Soc. Imp. des Naturalistes de Moscou. Ann. 1882,

n°. 2—4 (b).

Die europäischen und asiatischen Arten der Gattungen Erirhinus,

Nolaris, Icaris und Dorylomus, revidirt von J. Faust. — Tomicus

lypographus und Agaricus melleus als verbiindete im Kampfe mit

der Fichte, von K. Lindeman.

Id. Ann. 1883, n°. 1 (b).

Tapinostola frumentalis, ein neues schädliches Insekt Russlands, von

Dr. K. Lindeman. — Zwei wenig gekannte schädliche Insekten

Süd-Russlands (Dorcadion carinatum und Schizoneura sp.), von

Dr. K. Lindeman. -— Sur quelques espèces russes appartenant

au genre Bombus, par le Général Radoszkowsky.

Proceedings of the Scientific Meetings of the Zoological Society of

London for 1882, part IV (a).

Report on the insects bred in the Insect-house in the Society’s

Gardens. — Notes on a Species of Stick Insect reared in the

Insect-house in the Society’s Gardens, by A. Thomson. — On

some Rhopalocera from New Ireland, by F. D. Godman and

O. Salvin. — Notes on Asiatic Butterflies, with Descriptions

of some new Species, by Major Marshall. — On some new or

little-known Spiders from Madagascar, by A. G. Butler. —

Descriptions of a new Genus and some new Species of Hetero-

cera, by H. Druce.

Id. for 1883, part I and II (a).

Descriptions of new Genera and Species of Asiatic Lepidoptera

LVI ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Heterocera, by F. Moore. -- Exhibition of a supposed herma-

phrodite specimen of Lycaena Icarus, by Mr. J. J. Weir. —

Descriptions of new Species of Beetles belonging to the family

Erotylidae, by H. S. Gorham. — On a collection of Indian

Lepidoptera received from L. C. C. Swinhoe with numerous Notes

by the Collector, by A. G. Butler. — Contributions to a pro-

posed Monograph of the Homopterous Family Cicadidae , by W.

L. Distant (Part I). — A Monograph of Limnaina and Euploeina,

two Groups of Diurnal Lepidoptera belonging to the subfamily

Euploeinae, with Descriptions of new Genera and Species, by

F. Moore. (Part I, Limnaina).

Mittheilungen der Schweizer. Entomologischen Gesellschaft. Bd. VI,

Heft n°. 8 und 9 (U).

Bestimmungstabellen europäischer Coleopteren. IX. Curculionidae ,

bearbeitet von Dr. G. Stierlin.

Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova. Vol. XVIII (a).

Enumeration of the Diptera of the Malay Archipelago collected by

Prof. O. Beccari ete. Supplement, by C. R. Osten Sacken. —

Descrizione di aleuni Aracnidi inferiori dell’ Arcipelago Malese ,

per T. Thorell. — Gyrinides nouveaux de la collection du Musée

Civique de Gênes, par M. Régimbart. — Cicadaria agri Ligustici

hucusque lecta P. M. Ferrari enumerat. — Pselaphinorum spu-

riorum monographia, auctore Dr. L. W. Schaufuss. — Pselaphi-

darum monographiae , von Dr. L. W. Schaufuss. — Etude sur

les Arachnides de l’Yemen méridional, par E. Simon. — Alcune

nuove specie e nuovo genere di Imenotteri aculeati descritti da

G. Gribodo. — Sul genere Xenoglossa Smith. Nota di G. Gribodo.

— Cucuyides nouveaux du Musée Civique de Gênes, par A.

Grouvelle. — R. Gestro, Sopra alcuni Coleotteri di Birmania

raccolti dal Capitano G. B. Comotto. — Faune Orthoptérologique

des iles Hawai ou Sandwich, par A. de Bormans. — Neue

Pselaphiden im Museo Civico di Storia Naturale zu Genua, von

Dr. L. W. Schaufuss. — Essai sur la famille des Erotylidae, par

Louis Bedel. — Trois nouvelles espéces de Coléoptéres apparte-

nant au Musée Civique de Génes, par L. Fairmaire. — Formiche

dello Seioa, di ©. Emery. — Di alcune Collembola e Thysanura

raccolte dal Professore P. M. Ferrari ete., per Prof. C. Parona. —

Descriptions of Malacodermata in the Civic Museum of Natural

History at Genoa, by the Rev. H. S. Gorham. — Lycides nou-

veaux ou peu connus du Musée Civique de Génes, par J. Bour-

geois. — L. Lethierry, Insecta Hemiptera in Birmania (Minhla)

a D. Comotto leeta. — Imenotteri dello Scioa, per G. Gribodo. —

Ortotteri dello Scioa, per A. de Bormans. — Lepidotteri dello

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN, LVII

Scioa, per C. Oberthür. — Emitteri dello Scioa , per L. Lethierry.

— Descriptions de trois nouvelles espèces du genre Amaurorhinus ,

par Léon Fairmaire. — Coleotteri del Corsaro, di L. Fea.

Annales de la Société Entomologique de Belgique. Tome XXVI (b).

Catalogue des Lépidoptères de Belgiqne, par M. Ch. Donckier de

Donceel. — Liste des Cérambycides décrits postérieurement au

Catalogue de Munich, par M. Aug. Lameere. — Essai Mono-

graphique du genre Peridinetus de Schönherr, par M. Aug.

Chevrolat. — Notes sur le travail de M. Chevrolat concernant

les Peridinetus, par M. H. Jekel. — Notice sur quelques Hémi-

ptères de la Grèce, par M. le Dr. César Chicote del Riego.

Deutsche Entomologische Zeitschrift. Redacteur Dr. G. Kraatz. Band

XXVII, Heft 2 (0).

Ueber blinde Bembidien, von W. Ehlers. — Ueber die Verwandten

der japanischen Cetonia submarmorea Burm., von Dr. G. Kraatz. —

Catalogs-Verbesserungen, von G. Kraatz. — Allocolocerus nov.

gen. Hydrophilidarum, von Dr. G. Kraatz. — Für Deutsch-

land neue oder seltene Käfer, von J. Weise. — Ueber die

Arten der Gattung Amtsoplia, von Dr. G. Kraatz. — Neue

asiatische Rüsselkäfer, von J. Faust. — Ueber Plateumaris sericea

L. und discolor Panz., von Dr. von Heyden. — Bemerkun-

gen über die im Glatzer-Gebirge lebenden Orina-Arten und ihre

Larven, von J. Weise. — Psylliodes Napi var. flavicornis , von

J. Weise. — Coeliodes Hoffmanni n. sp., von J. Weise. — Bei-

träge zur Kenntniss exotischer Lucaniden, von G. Albers. —

Ueber die Gattung Sphenophorus Schönh., von E. Reitter. —

Revision der Alexia-Arten, von E. Reitter. — Die Orina-Arten

der Schweiz, von J. Weise. — Bestimmungs-Tabelle der Orina-

Arten, von J. Weise. — Bemerkungen über Chrysomelinen , von

J. Weise. — Notizen über Rüsselkäfer, von J. Weise. — Beitrag

zur Metamorphose der Käferfamilie der Elateriden, von Th.

Beling. — Fünf neue Zabrus, beschrieben von Dr. L. von Heyden.

— Neue südost-europäische und klein-asiatische Käfer, beschrie-

ben von L. v. Heyden und J. Weise. — Ueber die mit Galeruca

Geoffr. verwandten Gattungen , von J. Weise. — Synonymische

Bemerkungen über Cetoniden, von Dr. G. Kraatz. — Bestim-

mungstabelle der blauen oder metallischen Ceutorrhynchus-Arten,

von J. Weise. — Bemerkungen zum Catalogus Coleopterorum

Europae et Caucasi, von J. Weise. — Fünf neue Syagrus, be-

schrieben von J. Weise. — Käfer aus Osch (in Turkestan), von

Dr. L. von Heyden und Dr. G. Kraatz. — Käfer aus Tekke-

Turemenien, von Dr. L. v. Heyden und Dr. G. Kraatz. — Goniogna-

thus nov. gen. Carabinorum, von Dr. G. Kraatz. — Relazione di

LVIII ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

un viaggio nelle Calabrie fatto 1876 pel A. Costa, besprochen

von Dr. L. von Heyden. — Ueber Dorcadion atrum Ilig., von

Dr. L. von Heyden. — Zwei neue Käfer von Creta, von Dr. L.

von Heyden. — Ueber die Trichiiden-Gattung Incala Thoms. ,

von Dr. G. Kraatz. — Zwei neue afrikanische Myoderma-Arten,

von Dr. G. Kraatz. — Ueber die Gattung Vaigus und eine Anzahl

neuer Arten derselben, von Dr. G. Kraatz. — Neue exotische

Cetoniden, beschrieben von Dr. G. Kraatz. — Ptychodesthes,

nov. genus Cetonidarum, von Dr. G. Kraatz. — Weitere Mit-

theilungen über Alexia, von E. Reitter. — Aubeonymus grani-

collis n. sp., von E. Reitter. — Zwei neue Nalassus-(Helops-)Arten,

von Dr. G. Kraatz. — Necrologe: Friedländer, Mäklin, Zeller. —

Bücher-Anzeigen.

Verhandlungen der k. k. zoolog. botan. Gesellschaft in Wien. Jahrg.

1882. (a).

Zur Charakteristik der Psylloden-Genera Aphalara und Rhinocola,

von Dr. Franz Low. — Sympyena paedisca m. Zur Richtig-

stellung dieser neuen Art, von Prof. Dr. F. Brauer. — Neue

Spinnen aus Amerika, von E. Graf Keyserling. — Revision der

paläarktischen Psylloden in Hinsicht auf Systematik und Syno-

nymie, von Dr. Fr. Löw. — Eine neue Cocciden-Art (Xylo-

coccus filiferus von Dr. F. Löw. — Eudemis Kreithneriana n. sp.,

ein neuer Kleinschmetterling aus der Familie der Tortrieiden ,

von J. v. Hornig. — Beitrag zur Myriopoden-Kenntniss Oester-

reich-Ungarns und Serbiens, von Dr. R. Latzel. — Beitrag zur

Pselaphiden- und Scydmaeniden-Fauna von Java und Borneo,

von Edm. Reitter. — Beiträge zur Schmetterlings-Fauna von

Surinam, von H. B. Möschler. — Trypeta (Icaria) Scudderi n. sp.,

und ihre eigenthümliche Lebensweise, von Prof. Dr. H. Weyen-

bergh. — Bemerkungen zu Prof. Weyenbergh’s Arbeit, von C.

R. Osten-Sacken. — Neue Pselaphiden und Scydmaeniden aus

Central- und Südamerika, beschrieben von Edm. Reitter. —

Analges minor, eine neue Milbe im Innern der Federspulen der

Hühner, von Dr. Nörner. — Beitrag zur Biologie einiger Käfer

aus den Familien Dascyllidae und Parnidae, von Th. Beling. —

Ueber die Tagschmetterlings-Gattung Colias F., von A. Kefer-

stein. — Zur näheren Kenntniss der Hautdrüsen bei den Raupen

und bei Malachius, von Dr. S. Klemensiewicz. — Neue Hy-

menopteren in den Sammlungen des k. k. zoolog. Hof-Cabinetes

zu Wien, beschrieben von F. F. Kohl. — Der Schild der Dias-

piden, von Dr. F. Löw.

Annales de la Société Entomologique de France. 6me ser. tome II. (b).

Dipteres nouveaux on peu connus, par M. J. M. F. Bigot. —

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LIX

Groupe des Cydnides, par M. V. Signoret. — Descriptions de

Coléoptères nouveaux, par le Dr. L. W. Schaufuss. — Des-

criptions de genres nouveaux et d'espèces nouvelles de Coléo-

ptères (Curculionites et Longicornes), par M. A. Chevrolat. —

Notes sur quelques Coléoptères du Soudan et de l’Inde boréale,

recueillis par M.M. Stanislaus et Constantin Rembilinski, par

M. L. Fairmaire. — Histoire des Guépes solitaires (Euméniens)

de l’Archipel Indien et de la Nouvelle-Guinée, par M. M. Main-

dron. — Essai de classification des Blapsides de |’ Ancien Monde,

par M. E. Allard. — Diagnoses de Lycides nouveaux on peu

connus, par M. J. Bourgeois. — Groupe des Cydnides, par M.

V. Signoret. — Histoire des Guépes solitaires (Euméniens) de

VArchipel Indien et de la Nouvelle-Guinée, par M. M. Main-

dron. — Note sur quelques Arachnides recueillis en Bretagne,

particulièrement aux environs de Préfailles, par M. H. Lucas. —

Etudes arachnologiques, par M. E. Simon. — Groupe des Cyd-

nides, par M. V. Signoret. — Histoire des Guépes solitaires

(Euméniens) de l’Archipel Indien et de la Nouvelle Guinée, par

M. M. Maindron. — Observations sur l’organisation et les moeurs

du Nematus Ribesii Scop., par M. G. Raymond. — Note sur

le Subula citripes Léon Dufour, qui doit être réuni au Subula

varia Meigen, par M. le Dr. A. Laboulbène. — Note sur le

Ver luisant (Lampyris noctiluca), par M. le Dr. A. Laboulbéne. —

Monographie des Oodides (ire partie). Ouvrage posthume de M.

le Baron M. de Chaudoir. — Essai monographique de la famille

des Gyrinidae, par M. le Dr. M. Régimbart. — Descriptions

d’Orthoptéres et Observations synonymiques diverses, par M. J.

Bolivar. — Groupe des Cydnides, par M. V. Signoret. — Mono-

graphie des Oodides (2e partie), par M. le Baron de Chaudoir. —

Calandrides. Nouveaux genres et nouvelles espèces, observations,

synonymies, doubles emplois de noms de genres et d’espèces

(ire partie), par M. A. Chevrolat. — Notice nécrologique sur

le Dr. Cartereau, par. M. L. Fairmaire.

Proceedings of the Linnean Society of New South Wales. Vol. III,

Part the 3rd. (a).

Descriptions of Australian Microlepidoptera, by E. Meyrick.

Id. Vol. VII., Part the 4th (a).

Descriptions of Australian Microlepidoptera, by E. Meyrick.

Zeitschrift fiir Naturwissenschaften. Bd. LVI, Heft 3 und 4 (a).

Der Heerwurm, die Heerwurmsmiicke und die Thomas-Trauermücke,

von Th. Beling. — Die Geschlechtsverhältnisse der Onisciden ,

von H. Friedrich.

LX ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Verhandlungen des naturhistorischen Vereines der preuss. Rheinlande

und Westfalens. Jahrg. 59, 2te Hälfte (b).

Die Käfer der Umgegend von Neviges, von G. de Rossi.

Id. Jahrg. 40, iste Hälfte (6).

Beiträge zur Kenntniss der Spinnenfauna der Rheinprovinz, von

Prof. A. Foerster und Ph. Bertkau.

Bulletin de la Société Linnéenne de Normandie. 4me ser. vol. 5

et 6 (a).

Notice sur M. ie Doct. Bois-Duval, par M. Lecoeur. — Premiere

note sur les Crustacés de l’oxfordien trouvés dans le Calvados,

par M. Morière.

Bulletin des Séances de la Société Entomologique de France. Ann.

1883, n°. 18—21 (a).

Note sur le genre Noliophilus, par M. G. C. Thomson. — Nou-

velles espèces de la famille des Clytrides, décrites par M. E.

Lefèvre. — Description d’un nouveau genre de Coléoptéres de la

famille des Eumolpides, par M. E. Lefèvre. — Notes Entomo-

logiques, par le Dr. L. W, Schaufuss. — Note relative à des

Névroptères, par M. H. Lucas. — Note sur divers Microlépido-

ptères, par M. E. L. Ragonot. — Note sur le genre Harpalus,

par M. C. G. Thomson. — Quatre espèces nouvelles de la

famille des Clytrides, par M. Ed. Lefèvre. — Descriptions de

deux Coléoptéres nouveaux de Tunisie, par M. L. Fairmaire. —

Note sur l’Affacus Cynthia et la Callimorpha Hera var. lutea,

par M. P. Mabille. — Espèce nouvelle de Limenitis, par M. Ch.

Oberthür. — Note sur un genre de Diptères, par M. J. M.

F. Bigot.

December 1883.

Entomologist (The). Edited by J. ‘I. Carrington. Vol. XVI, n°. 247

(December 1883) (a).

Notes and Observations on the past Season, by R. South. —

Further Notes on the Season, with Captures in West Norfolk,

by Edw. A. Atmore. — Note on a new form of the genus

Zygaena, by W. Prest. — Entomological Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XX, n°. 235 (December

1883) (0).

Some further observations on Parthenogenesis of Zaraea fasciala,

by J. A. Osborne. — A proposed arrangement of the British

Jassidae, by J. Edwards. — Natural History of Zygaena exulans,

by W. Buckler. — Description of the larva of Crambus inquina-

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXI

tellus, by G. T. Porritt. — Descriptions of new species of Hete-

rocera, by H. Druce.— On the species of European Crambi more

or less allied to C. margaritellus, by C. T. Baker. — The

distinctive and sexual characters of Chrysopa flava Scop. and

Ch. vittata Wesm., by R. Me. Lachlan. — Notes on Diptera,

by J. E. Flectcher. — Entomological Notes, Captures, etc.

Annals and Magazine of Natural History. 5th. ser. Vol. XII, n°. 72

(December 1883) (b).

Mochlonyx (Tipula) culiciformis de Geer, by F. Meinert. — Notice

of a new genus and species of Lucanoid Coleoptera, by C. O.

Waterhouse. — Descriptions of new Lepidoptera from the Viti

Islands, by A. G. Butler. — Additions to the Australian Cur-

culionidae. Part X, by F. P. Pascoe.

Bulletin des Séances de la Société Entomologique de France. Ann.

1883, n°. 22 (a).

Troisième suite aux petites notices entomologiques de M. C. G.

Thomson. — Note sur l’Agrius fallaciosus Chevr., par M. H.

Lucas. — Descriptions de deux espèces nouvelles de Coléoptères

africains, par M. L. Fairmaire. — Notes entomologiques (moeurs

de la Saperda scalaris et du Sitaris muralis) , par M. J. Fallou.

Anales de la Sociedad Cientifica Argentina. Tomo XVI, entr. 5 (a).

Addenda et emendanda ad Hemiptera Argentina, por el Doct. C. Berg.

Proceedings of the Linnean Society of New South Wales. Vol. VIII,

part 1 and 2 (a).

On some Habits of Pelopoeus laetus and a species of Larrada, by

Mr. H. R. Whittell — On the voracity of a species of Hete-

rosioma , by Mr. H. R. Whittell.

Tijdschrift voor Entomologie, uitgegeven door de Nederl. Entom.

Vereen. DI. XXVI. aflev. 4 (a en J).

Opmerkingen betreffende Tipuliden, door F. M. van der Wulp

(vervolg). — Nieuwe of weinig bekende Microlepidoptera van

Noord-Azie, beschreven door P. T. C. Snellen, met afbeel-

dingen door Dr. J. van Leeuwen Jr. — Kleine entomologische

mededeelingen , door Dr. A. W. M. van Hasselt. n°. VIII. Bij-

drage over de nesten der zoogenaamde metselspinnen. — Catalogus

der in Nederland voorkomende Hemiptera. Eerste gedeelte.

Hemiptera Heteroptera. , door Mr. A. J. F. Fokker.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. II, Heft 12 (December 1883) (b).

Zur Kenntniss der Myrmelioniden-Larven, van J. Redtenbacher. —

Kine neue Wanzengattung aus dem Himalaya, von Dr. G. v.

LXII ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Horvath. — Ueber einige Bockkifer, von L. Ganglbauer. —

Neue Staphylinen der üsterreichisch ungarischen Monarchie und

der angrenzenden Länder, von Dr. Eppelsheim (Schluss). —

Zwei neue Heteromeren-Genera aus Europa, von Edm. Reitter. —

Literatur. — Notizen.

Anales de la Sociedad Cientifica Argentina. Tomo XVI, entrega 6 (a).

Notas sinonimieas acerca de algunos Coleopteros y Lepidopteros ,

por el Doctor C. Berg. — Addenda et emendanda ad Hemiptera

Argentina, por el Doctor C. Berg.

Januari 1884.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVII, n°. 248

(January 1884) (a).

The Macro-Lepidoptera of Unst (with coloured plate), by J. Jenner

Weir. — Notes from Witherslack, by E. Shuttleworth. — Lepi-

doptera at Nottingham, by W. T. Wright. — Avoice from the

Minehead Valley, by T. Seymour St. John. — Epunda lutulenta

and its varieties, by W. F. de V. Kane. — Entomological Notes ,

Captures , etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XX, n°. 236 (January 1884) (b).

Anax longipes, by Prof. H. A. Hagen. — Worker Wasps in

December, by A. E. Eatom. — Tropical collecting, by G. C.

Champion. — Description of the larva of Apamea fibrosa, by

W. Buckler. — Confirmation of the migration of Aphides, by J.

Lichtenstein. — Acanthaclisis occitanica and A. baetica ; a diffe-

rential essay, by R. Mc. Lachlan. — Entomological Notes,

Captures, ete. — Obituary: Dr. John L. Le Conte, by D.

Sharp. — Proceedings of the Entomological Society.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XIII, n°. 75

(January 1884) (b).

On the Mantis metallica of Westwood, by J. Wood-Mason. —

Lepidoptera from the Island of Nias, by A. G. Butler. — The

Pelagic and Deep Faunas of the two Lakes of Savoy (the Lac

du Bourget and Lac d’Annecy), by Dr. O. E. Imhoff. — An

Instance of Sexual colour-variation in Crustacea , by H. W. Conn.

Notes from the Leyden Museum. Vol. VI, n°. 1 (January 1884) (b).

Four new species of Malayan Cetoniidae, described by C. Ritsema

Cz. — Two new species of Malayan Phytophagous Coleoptera ,

described by Martin Jacoby. — Descriptions of new genera and

species of Phytophagous Coleoptera from Sumatra, by Martin

Jacoby. — A new species of the Phytophagous genus Haplosonyx ,

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXIIT

described by Martin Jacoby. — On Haplosonyx sexplagiatus Baly,

by Martin Jacoby. — Notices of new species of Nitidulidae and

Trogositidae from the Eastern Archipelago, in the collection of

the Leyden Museum, by A. Sidney Olliff.

Comptes Rendus des Séances de la Société Entomologique de Belgique.

Ser. III, noo (am).

Les Galles utiles par le Dr. G. E. Ch. Beauvisage. Analyse par

E. van Segvelt. — Descriptions de Coléoptères recueillis par le

Baron Bonnaire en Algérie, par M. L. Fairmaire. — Description

de deux espèces nouvelles du genre Oides Weber (Galerucinae) ,

par Ant. Duvivier. — Note sur le genre Pytheus Pasc., par M.

Lameere.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. III, Heft 1 (Januar 1884) (0).

Genera nova Hemipterorum descripsit Dr. O. M. Reuter, III. —

Notes sur quelques Chrysomélides , par Léon Fairmaire. — Eine

neue Dipteren-Art aus Niederösterreich, von Jos. Mik. — Neue,

europäische , durch Zucht erlangte Torymiden , von A. F. Wachtl. —

Coleopterologisches , von Edm. Reitter. — Drei neue europäische

Histeriden , von J. Schmidt. — Ein Beitrag zur Kenntniss der

Orthezia Urticae Linn., von Dr. F. Löw. — On a new species

of Copris from Japan, by G. Lewis. — Ueber die ersten Stände

einiger Microlepidopteren, von E. Kreithner. — Platypsylla Castoris

Rits. als Vertreter einer neuen europäischen Coleopteren-Familie,

von Edm. Reitter. — Literatur. — Notizen.

Tijdschrift voor Entomologie, uitgegeven door de Nederl. Entom.

Vereen. Dl. XXVII, afl. 1 (a en b).

Verslag van de 38ste Zomervergadering der Nederl. Entom. Vereen.

gehouden te Assen op Zaterdag 28 Juli 1883. — A la lanterne,

door J. W. Lodeesen. — Het prepareeren van rupsen, door J.

T. Oudemans. — Biologische en systematische beschrijving van

vier nieuwe Argentijnsche Psychiden , door Prof. Weyenbergh. —

Studiën over de Galeodiden of Solpugiden en hunne pootaanhang-

sels, door Dr. A. W. M. van Hasselt.

Comptes-Rendus des Séances de la Société Entomologique de Belgique.

Ser. III, n0. 41 (a).

Description de deux espèces nouvelles de Gomphines orientales,

par M. R. Mac Lachlan. — Diagnose d’un nouveau Macrogom-

phus, par M. E. de Sélys Longchamps. — Note sur les Glo-

mérides de la Belgiqne, par M. A. Preudhomme de Borre. —

Tenthrédines, Céphides et Siricides des environs de Bruxelles

dénommées par feu le Prof. Wesmael, par M. le Dr. Jacobs. —

Observations synonymiques et autres relatives à des Psychides

LXIV ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

avec descriptions de novae species, par F. J. M. Heylaerts. —

Descriptions de deux Bombycides exotiques nouvelles, par F. J.

M. Heylaerts.

Annales de la Sociedad Cientifica Argentina. Tomo XVII, entr. 1 (a).

Addenda et emendanda ad Hemiptera Argentina, por el Doct.

C. Berg.

Februari 1884.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVII, n°. 249

(February 1884) (a).

Influence of Meteorological conditions upon Lepidoptera, by W. F.

de V. Kane. — Notes on Exotic Lepidoptera reared in 1883,

by A. Wailly. — Notes on the Past Season; with Captures in

West Norfolk, by E. A. Atmore. — Lepidoptera at Abbot’s

Wood and Eastbourne in 1883, by the Rev. Ch. F. Thorne-

will. — Birds in relation to Lepidoptera, by F. W. Frohawk. —

Entomological Notes, Captures, ete. — Obituary: William

Buckler.

Entomologist's Monthly Magazine. Vol. XX, n°. 237. (February

1884) (b).

Natural History of Aglossa pinguinalis, by (the late) William

Buckler. — Tropical collecting, by Geo. C. Champion. — On

the male of Zaraea fasciata, by J. A. Osborne. — British

Homoptera; additional species, by J. Edwards. — A Memoir of

Ant-life, by (the late) Rev. H. S. R. Matthews. — The Aculeate

Hymenoptera of the neighbourhood of Colchester, by W. H.

Harwood. — Entomological Notes, Captures, ete. — Obituary:

William Buckler.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XIII, n°. 74

(February 1884) (0).

Description of a new Genus and Species of Longicorn Coleoptera

from the Philippine Islands, by Ch. O. Waterhouse. — On

some Histeridae new to the Japanese Fauna, and Notes of

others, by G. Lewis. — Evidence of a Protozoëa Stage in Crab

Development, by H. W. Conn.

Zoologist (The). Edited by J. E. Harting. 3rd ser. Vol. VIII, n°. 86

(February 1884) (0).

Memoir of the late Professor Schlegel, by J. E. Harting.

Correspondenz-Blatt des zool. miner. Vereines in Regensburg. Jahrg.

36 (0).

Systematische Uebersicht der Kiifer Bayerns, von G. Kittel.

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXV

Correspondenz-Blatt des zool. miner. Vereines in Regensburg. Jahrg,

37, n°. 1—8 (0).

Systematische Uebersicht der Kifer Bayerns, von G. Kittel. —

Ophioniden-Studien, von Dr. Kriechbaumer.

Comptes-Rendus des Séances de la Société Entomologique de Belgique.

Série III, n°. 42 (a).

Descriptions de Coléoptéres recueillis par le Baron Bonnaire en

Algérie, par M. L. Fairmaire. — Diagnoses de Coléoptéres de

Afrique orientale, par L. Fairmaire. — Notes on the Nomen-

clature of New Zealand Lucanidae, by D. Sharp. — Note

supplémentaire sur l'identité de l’Erionispa Badeni Chap. et du

Pytheus pulcherrimus Pase., par M. Lameere.

Cistula entomologica. Vol. IH. Pars XXVI et XXVII (a).

Descriptions of new species of Heterocerous Lepidoptera from Ma-

dagasear, by A. G. Butler. — Description of a new species of

the genus Zephronia, from Borneo, by A. Sidney Olliff. — On

a new species of Propalticus from New Guinea, by D. Sharp. —

Descriptions of six new species of Elateridae, collected by Mr.

C. Buckley during his second expedition to Ecuador, by E. W.

Janson. — Descriptions of three new species of Trichopterygia ,

found by the Rev. T. Blackburn in the Sandwich Islands, by

the Rev. A. Matthews. — Descriptions of some new species of

Phytophagous Coleoptera, by Martin Jacoby. — Essay on the

genus Myllaena, by the Rev. A. Matthews. — Note on Thros-

eidium invisibile, by the Rev. A. Matthews. — Notes on the

genus Actidium, by the Rev. A. Matthews. — Descriptions of

two larvae and new genera and species of Clavicorn Coleoptera,

and a synopsis of the genus Helota MacLeay, by A. Sidney

Olliff. — Notices of new or little known Cetoniidae, by O. E.

Janson. n°. 8.

Entomologische Zeitung. Herausgegeben v. d. Entom. Vereine zu

Stettin. Jahrg. 34 (6).

Eine hermaphroditische Boarmia repandala, von Dr. A. Speyer. —

Die Hesperiinen-Gattung Hesperia Aut. und ihre Arten, von C,

Plötz. — Neue Psociden des Königl. zoologischen Museum zu

Berlin, von H. J. Kolbe. — Die Cleoniden-Gattung Chromonotus

(Motsch.) Chevrolat, von J. Faust. — Exotisches, von C. A.

Dohrn. — Die Gattung MDidymophleps m., von Prof. Weyen-

bergh. — Beiträge zur Schmetterlings-Fauna von Labrador,

von H. B. Möschler. — Zur Kenntniss der Gattung Macrolema

Baly, von Martin Jacoby. — Ueber Carabus cavernosus Friv. ,

Schaum und Dytiscus laiissimus Linn., von C. A. Dohrn. —

LXVI ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Referat über Sharp’s Monographie der Dytisciden, von E. Berg-

roth — Ueber die Zusätze, Bemerkungen und Berichtigungen

zur Bibliotheca Entomologica, von Dr. H. A. Hagen. — Penta-

meria bromeliarum, eine pentamere Halticide, von C. W.

Friedenreich. — Check List of the Macrolepidoptera of America ,

North of Mexico, von H. B. Möschler. — Exotisches, von G. A.

Dohrn. — Matériaux pour servir à une Monographie des On-

thophagus, par J. W. van Lansberge. — Lepidopterologische

Beitriige, von C. A. Teich. — Ueber Harpalus semipunctatus

Dej. = limbopunctatus Fuss, von Hübner. — Einige neue Lepi-

dopteren Europa’s, besprochen von Dr. O. Staudinger. — Neue

Beiträge zur Kenntniss der Psociden der Bernstein-Fauna, von

H. J. Kolbe. — Die Flügelschuppen der Geometriden, von C.

von Gumppenberg. — A word of explanation, by D. Sharp. —

Die Hesperiden-Gattung Hesperia Aut. und ihre Arten, von C.

Plötz. — Ueber die von H. Major von Mechow auf seiner

Forschungsreise am Cuango gesammelten Brenthiden, von H. J.

Kolbe. — Schlechtendalia, ein neues Aphiden-Genus, von J.

Lichtenstein. — Welches ist das beste System der Lepidopteren,

von Dr. Rössler. — Macrolepidopteren des unteren Rheingaues,

von A. Fuchs. — Cidaria incursata Hb., von A. Hoffmann. —

Exotisches, von C. A. Dohrn. — Beiträge zur Monographie der

Psociden (Familie Atropina) Atropos, von Dr. H. A. Hagen. —

Bemerkungen über den Einfluss des Nahrungswechsels auf mor-

phologische Veränderungen, insbesondere bei den Arten der

Gattung Eupithecia, von Dr. A. Speyer. — Exotisches, von

Dr. ©. A. Dohrn. - Hemiopinus n. g. (Elateridae), par Leon

Fairmaire. — A Synonymical Catalogue of the described Tor-

tricidae of North America, North of Mexico, by C. H. Fernald,

besprochen von H. B. Möschler. — Nomenclatorisches , von E.

von Harold. — Nomenclatorisches, von C. A. Dohrn. — Ein

Hermaphrodit von Erebia Euryale-Adyte, von Prof. H. Frey. —

Pilzbewohnende Käfer in der Provinz Santa Catharina (Südbra-

silien), von C. W. Friedenreich. — Zur Kenntniss der Bren-

thiden-Gattung Centrophorus Chevr. Madagascars, von H. J.

Kolbe. — Rosenberg, von C. A. Dohrn. — Zur Pampa-Fauna,

von Prof. C. Berg. — Exotisches, von C. A. Dohrn. — Sub

rosa. Ein brief Karlehen Miessnick’s an Herrn Prof. Glaser,

mitgetheilt von Wilh. Petersen. — Verpuppung im Freien von

Palustra Burmeisteri Berg, von ©. Berg. — Philipp Christoph

Zeller, von ©. A. Dohrn. — Prof. P. C. Zeller. Ein Necrolog

von Prof. H. Frey. — Die Raupe von Acronycta alni. Ein biolo-

gischer Räthsel, von Dr. A. Speyer. — Bemerkungen über Dolicho-

gaster brevicornis Wied. und Nemestrina albofasciata Wied., von

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. TEA AVIOL

V. v. Röder. — Exotisches, von Dr. C. A. Dohrn. — Einige

neue Coprophagen, beschrieben von E. von Harold. — Ueber

die Stellung der Gattung Pleocoma Lee. im System der Lamelli-

cornier, von Prof. Dr. Gerstaecker. — Die Hesperiinen-Gattung

Phareas Westw. und ihre Arten, von Carl Plötz. — Die Hespe-

riinen-Gattung Entheus Hübn. und ihre Arten, von ©. Plötz. —

Coléoptères de Tripoli, par Léon Fairmaire. — Neue exotische

Apoderus- und Altelabus-Arten, von J. Faust. — Die Gruppe

der Coryssomerides Lac., von J. Faust. — Ueber die Gattung

Colias F., Entgegnung von S. Alpheraky. — Exotisches, von

C. A. Dohrn.

Jahrbiicher des Nassauischen Vereins fiir Naturkunde. Jahrg. 36 (a).

Beitrage zur Kenntniss der Kifer von Nassau und Frankfurt (3ter

Nachtrag), von Dr. L. von Heyden. — Beobachtungen über

Lebensweise und Entwickelungsgeschichte einiger nassanischer

Käfer (met 2 Tafeln), von Dr. Buddeberg.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. III, Heft 2 (a).

Coleopterologische Notizen, von Edm. Reitter. — Beitrag zur

Kenntniss der Lebensweise des Megastigmus collaris Boh., von

F. A. Wachtl. — Dipteren von der Insel Sardinien, von V. v.

Röder. — Paederus Pelikani, eine neue Art von den Jonischen

Inseln, von Edm. Reitter. — Beiträge zu einem Verzeichnisse

der Dipteren Böhmens, von F. Kowarz. Litteratur. — Notiz.

Correspondenz-Blatt des naturwissenschaftlichen Vereines in Regens-

burg. Jahrg. 37, n°. 9—12 (0).

Systematische Uebersicht der Käfer, welche in Baiern und der

nächsten Umgebung vorkommen, von G. Kittel.

Annales des Sciences Naturelles. Zoologie. 6me ser. Tome XV, n°5

et 6 (b).

Crustacés rares ou nouveaux des côtes de France, par M. Hesse.

Maart 1884.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVII, n°. 250

(March 1884) (a).

Sleeping position of Thanaos tages (with illustration), by F. W.

Frohawk. — Further Notes on the Lepidoptera-Rhopalocera of

Hudson’s Bay, by J. Jenner Weir. — The Story of Oecophora

Woodiella, by J. Sidebotham. — The genus Cercyon, by the Rev.

W. W. Fowler. — Notes on the Past Season in Cos. Derry and

Donegal, by W. H. Campbell. — Description of a Pieris new to

LXVIII ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Science, Pieris Spilleri, bij A. J. Spiller. — Entomological Notes,

Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XX, n°. 238 (March 1884) (b).

On some genera of the sub-family Anchomenini from the Hawaiian

Islands, by D. Sharp. — On the Europaean Lepidoptera with

apterous or sub-apterous females, by R. C. R. Jordan. — Ento-

mological Notes, Captures, etc. — Notes on British Tortrices,

by C. G. Barrett.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XIII, n°. 75

(March 1584) (0).

On a new genus of Butterfly from New Zealand, by A. G. Butler. —

The Lepidoptera collected during the recent Expedition of H. M.

S. , Challenger”, Part II, by A. G. Butler. — New Aphidological

Discoveries, by M. Lichtenstein. — Note on two new Californian

Spiders and their Nests, by the Kev. Dr. Me Cook.

Archiv für Naturgeschichte. Jahrg. 50, Heft 1 (0).

Longipedina Paguri n. s. Eine Copepode aus den Wohnungen von

Pagurus Bernhardus, von Dr. W. Müller. — Ueber die Mund-

werkzeuge der Schmetterlinge, von P. Kirbach.

Annales des Sciences Naturelles. Zoologie. 6me sér. tom. XVI, n°. 1—

3 (b).

Recherches anatomiques sur l’estomac des Crustacés podophthal-

maires, par M. Mocquard.

Entomologisk Tidskrift, utgifven af J. Spangberg. Arg. IV (a).

Annotations sur quelques espèces de Lépidoptères Scandinaves, par

Chr. Aurivillius. — Un parasite de Saturnia Pavonia L., par A.

E. Holmgren. Pour les éleveurs de larves, par S. Lampa. —

Notes sur des Lépidoptères Suédois d’une certaine rareté, par S.

Lampa. — Une application de l’entomologie à la médecine légale,

par Mégnin. — Contributions à la faune hyménoptérologique de

la Suède, par G. F. Müller. — Notes sur les Hémiptères, par

S. Nordin. — Deux nouvelles espèces de Piezostethus de la Suède

et de la Finlande, par O. M. Reuter. — Bulletin des Séances de

la Soc. Ent. de Stockholm, — Nécrologie de F. W. Mäklin. —

Petites communications entomologiques. — Nécrologie de N. E.

Forsell. — Observations sur les métamorphoses des Lépidoptères

aretiques, par G. Sandberg. — Sur une variété d’Argynnis Pales

S. V., par G. Sandberg. — Sur un Rhopalocère nouveau pour

la Norvège et la région :

ultérieures à la connaissance de la Faune Lépidoptère du Syd-

Varanger, par J. Sparre-Schneider. — Species novas generis

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXIX

Gyponae ete., auctore J. Spangberg. — Géométre nouveau pour

là Suède, par K. Fr. Thedenius. — Espèces Scandinaves du

groupe Lithocollétides de la famille des Tinéides, par H. D, J.

Wallengren. — Microptérygides de la Scandinavie, par H. D.J.

Wallengren.

Zweiter Jahresbericht der Gesellschaft für Microscopie zu Hannover

für 1881/82 (a).

Aus dem Leben der Spinne, von Dr. E. Voges

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. III, Heft 3 (a).

Biologische Fragmente, von Jos. Mik. — Zwei Hermaphroditen von

Lasiocampa Pint Linn., von F. A. Wachtl. — Bestimmungs-

Tabelle der europäischen Acupalpus-Arten , von Edm. Reitter. —

Einfaches Mittel, um langbehaarte, in Spiritus verdorbene Insecten,

besonders Coleopteren, wieder in ihrer ursprünglichen Schönheit

herzustellen, von Edm. Reitter. — Vier neue Dipteren aus Nieder-

Oesterreich, von Jos. Mik. — Coleopterologische Notizen, VI,

von Edm. Reitter. — Einige Berichtigungen zu der Abtheilung

„Hymenoptera” des von der zoologischen Station zu Neapel

herausgegebenen Jahresberichtes für 1882, von A. F. Wachtl. —

Eine neue Oxybelus-Art aus Central-Ungarn, von Karl Sajó. —

Literatur. — Notizen.

Comptes-Rendus des Séances de la Société Entomologique de Belgique.

Ser. III, n°. 43 (a).

Les Psychides de la Hollande et de la Belgique, par F. J. M.

Heylaerts. — Description d’un genre nouveau et d’une espèce

nouvelle appartenant aux Cossina B.S., par F.J. M. Heylaerts. —

Notes synonymiques relatives à des Psychides, par F.J. M.

Heylaerts. — Labedera Staudingeri n. sp, par F. J. M. Heylaerts. —

Le fourreau , la chrysalide du mâle et la femelle de l’Animula dichroa

H. $., par F. J. M. Heylaerts. -— Fourreau inédit et chenille de

Psychide de l'Afrique méridionale Eumela? Zelleri m., par F.

J. M. Heylaerts. — Danais Chrysippus L. var. Vigelii m., par

F. J. M. Heylaerts. — Quatre espèces nouvelles de Psychides

de la République Argentine décrites par le Prof. Weyenbergh,

par F. J. M. Heylaerts. — Psychide nouvelle de l'Amérique

septentrionale, par F. J. M. Heylaerts. — Observations sur les

Orthoptéres d’Europe et du bassin de la Méditerranée, par M.

Bolivar. — Some Observations on Hypocephalus armatus, by

D. Sharp. — Premier supplément aux Tenthrédines, Céphides

et Siricides des environs de Bruxelles, par le Dr. J. C. Jacobs. —

Anomalies dans la nervulation des ailes chez deux Hyménoptéres,

par le Dr. J. C. Jacobs. — Note sur les Hémiptères du Haut-

LXX ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Balcan et de la Dobroudja, par le Dr. de Horvath. — Des-

criptions de Coléoptéres nouveaux du Maroc, par M. L. Fair-

maire. — Diagnoses de Coléoptéres de l’Afrique orientale (suite),

par M. L. Fairmaire. — Note sur quelques Papilionides du

Musée Royal de Belgique, par M. A. Preud’homme de Borre. —

Hémiptères nouveaux pour la Faune Belge, par M. Lethierry.

Proceedings of the Linnean Society of New South Wales. Vol. VIII,

Part 3 (a).

Descriptions of Australian Micro-Lepidoptera, by E. Meyrick.

Part IX, Oecophoridae (continued). — Notes on some undes-

cribed Coleoptera in the Brisbane Museum, by W. Macleay.

April 1884.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVII, n°. 251

(April 1884) (a).

Saturnia Carpini, by F. W. Frohawk. — Rhopalocera of Carlsbad,

by the Rev. W. Becher. — On the Methodic Habits of Insects

when visiting Flowers, by R. M. Christy. — Two new Species

of the genus Coleophora added to the British Fauna, by W.

Machin. — Sale of the late Dr. Harper’s Lepidoptera. — Ento-

mological Notes, Captures etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XX, n°. 239 (April 1884) (6).

Notes on british Tortrices (continued), by C. G. Barrett. — The

larva of Hedia Servillana and its habits, by John H. Wood. —

A new species of Scydmaenus, by W. W. Fowler. — Tropical

Collecting (concluded), by G. C. Champion. — Two new But-

terflies allied to Aphnaeus natalensis, by A. G. Butler. — The

British Dragon-flies annotated, by R. Mac-Lachlan. — Ento-

mological Notes, Captures, ete. — Review. — Proc. Entom.

Society of London.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XIIT, n°. 76

(April 1884) (b).

Descriptions of five new Species of Heterocerous Lepidoptera from

Yesso, by A. G. Butler. — Coleoptera collected during the

Expedition of H. M. S. ,Challenger”, by Ch. O. Waterhouse. —

On the Sexual Differences of Coraebus bifasciatus, and on its

supposed Ova, by M. A. Laboulbéne.

Notes from the Leyden Museum. Founded by the late Prof. H.

Schlezel. Vol. VI, n°. 2 (April 1884) (6).

A new genus and species of the Hymenopterous family Larridae,

described by C. Ritsema Cz. — Description of a remarkable new

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXI

Asilid, by F. M. van der Wulp. — Description d’une espèce

nouvelle du genre Potamophora Guen., par P. ©. T, Snellen. —

Trois espèces nouvelles de Coléoptères Longicornes de Sumatra,

décrites par M. J. W. van Lansberge. — Description de quatre

espèces nouvelles du genre Paropsis Oliv. (Coléoptères Phyto-

phages), par Ant. Duvivier. — Description of a new species of

Prostomis (Cucujidae) from Ceylon, and a short account of its

larva, by A. Sidney Olliff. — Description d’une nouvelle Pédi-

culine, par E. Piaget. — Description de trois espèces nouvelles

du genre Oides Weber (Coléoptères Fhytophages), par Ant.

Duvivier. — Cinq espèces nouvelles du genre Aulacophora Chevr.

(Coléoptères Phytophages), par Ant. Duvivier. — Three new

species of Scymnus from Sumatra, described by the Rev. H. 8.

Gorham. — On the exotic Psychids in the Leyden Museum,

by F. J. M. Heylaerts. — Synonymical Remarks on Coleoptera,

communicated by C. Ritsema Cz.

Naturhistorische Hefte. Redigirt von O. Herman. Bd. VII. (a).

Coleoptera nova ex Hungaria a J. Frivaldsky descripta. — Tha-

lassomya congregata, species Dipterorum nova e familia Chiro-

nomidarum ab auctore Dr. E. Tömösväry descripta. — Hetero-

ptera Anatolica in regione Brussae collecta. Enumeravit Dr. G.

Horvath. — Species generis Smynthurus faunae Hungaricae,

von Dr. E. Tömösväry. — Eine neue Art der Heterognathen in

Ungarn, von Dr. E. Tömösväry. — Daten zur Kenntniss der

Crustaceen-Fauna der Seen am Retyezät, von Dr. E. Daday.

Transactions of the Entomologieal Society of London for the year

1883 (b).

Descriptions of three new genera and species of fig-insects allied

to Blastophaga, by S. S. Saunders. — Further descriptions of

insects infesting figs, by J. O. Westwood. — Heterocerous Lepi-

doptera collected in Chili by Thomas Edmonds, by A. G.

Butler. — Revision of the species included in the genus Tro-

pisternus (fam. Hydrophilidae), by D. Sharp. — On the Classi-

fication of some families of the Tineina, by E. Meyrick. — Notes

on three Paussi, by L. Péringuey. — Further additions to

Mr. Marshall’s Catalogue of British Ichneumonidae, by J. B.

Bridgman. — Remarks on a small collection of Clavicorn Coleo-

ptera from Borneo, with descriptions of new species, by A.

Sidney Olliff. — Descriptions of new genera and species of

Hymenoptera, by P. Cameron. — Notes on new or little-known

species of Hymenoptera, chiefly from New Zealand, by W. F.

Kirby. — Supplement to the Geodephagous Coleoptera of Japan,

LXXII ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

chiefly from the collection of Mr. G. Lewis, by H. W. Bates. —

Revision of the Pselaphidae of Japan, by D. Sharp. — On

the Lucanidae of Japan, by G. Lewis. — On Ogyris Genoveva

Hew. and its life-history, by W. H. Miskin. — Descriptions of

twelve new species of South African Lepidoptera-Rhopalocera,

by R. Trimen. — Descriptions of sixteen new species of para-

sitic Cynipidae, chiefly from Scotland, by P. Cameron.— Further

notice concerning the fig-insects of Ceylon, by J. O. Westwood. —

On the Cynips caricae of Hasselquist and other fig-insects allied

thereto, with description of a new species from Australia, by

S. S. Saunders. — Revision of the genera and species of Mala-

coderm Coleoptera of the Japanese fauna, by the Rev. H. S.

Gorham. — First Report on the Rhynchota collected in Japan

by Mr. G. Lewis, by W.L. Distant. — Aegognathus Waterhousei,

a new genus and species of Dorcidae from Peru, by Dr. F.

Leuthner. — Description of a new species of Eurytrachelus

(Coleoptera: Dorcidae), by Ch. O. Waterhouse.

Mei 1884.

Entomologist (The). Conducted by J. T. Carrington. Vol. XVII,

n°. 252 (May 1884) (a).

Variation of European Lepidoptera, by W. F. de Vismes Kane. —

Notes on exotic Lepidoptera reared in 1883, by A. Wailly. —

Entomological Notes, Captures, ete. — Reviews. — Obituary:

S. S. Saunders and W. Kent.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XX, n°. 240 (May 1884) (0).

Notes on Tenthredinidae (continued), by P. Cameron. — Notes

on British Tortrices (continued), by ©. G. Barrett. — Little-

known British Aculeate Hymenoptera, by E. Saunders. — Descrip-

tion of a variety of Philopotamus montanus Donov. from Scot-

land, by K. J. Morton. — Entomological Notes, Captures, ete. —

Review. — Obituary: S. S. Saunders. — Proc. Ent. Society.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XIII, n°. 77

(May 1884) (b).

A Collection of Butterflies from the Fiji Islands, by A. G. Butler. —

New Coleoptera in the British Museum, by Ch. ©. Waterhouse. —

On the Hymenoptera coilected during the recent Expedition of

H. M. S. „ Challenger”, by W. F. Kirby. — How a Carpenter-

Ant Queen founds a Formicary, by Dr. Me Cook.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. III, Heft 4 (a).

Zwei neue europäische Staphylinearten aus Portugal, von Dr. Carl

Skalitzky. — Ueber Andricus vanthopsis m., Neuroterus aprilinus

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXII

Gir. und Neuroterus Schlechtendali Mayr, von Dr. D. v. Schlechten-

dal. — Beiträge zu einem Verzeichnisse der Dipteren Böhmens,

von F. Kowarz. — Ueber Centrocoris variegatus Kolen. und seine

Verwandten, von Dr. G. v. Horváth. — Bestimmungs-Tabelle

der mit Tachys verwandten Coleopteren, von Edm. Reitter. —

Literatur. — Notizen.

Comptes-Rendus des Séances de la Société Entomologique de Belgique.

Série III, n°. 44 (a).

Descriptions de quelques Phytophages nouveaux, par M. A. Duvi-

vier. — Descriptions de quelques Arachnides des genres Miltia

E. 8. et Limiris E. S., par E. Simon. — Diagnoses de Coléoptères

de l'Afrique orientale (suite), par M. L. Fairmaire. — Note

synonymique, par M. F. J. M. Heylaerts. — Nouveaux cas de

larves d’Oestrides d'Amérique dans le corps de l’homme, observés

en Europe, par le Dr. Jacobs. — Liste des Coléoptères Phyto-

phages rapportés du Brésil et de la Plata par le Dr. E. Fromont,

par MM. H. Donckier de Donceel, E. Lefèvre et A. Duvivier. —

Description d’un Eumolpide de Bahia, par M. E. Lefèvre.

Correspondenz-Blatt des naturwissensch. Vereines in Regensburg. Jahrg.

1884, n°. 1 und 2 (b).

Ueber die Blattwespengattungen Perineura, Tenthredopsis und Ebolia

von Dr. Kriechbaumer. — Systematische Uebersicht der Kifer,

welche in Baiern und der nächsten Umgebung vorkommen , Fortset-

zung, von G. Kittel.

Bullettino della Società Entomologica Italiana. Anno XV, trim. 4 (a).

Raccolte Imenotterologiche nell’Africa orientale. Relazione preven-

tiva, dell. Dott. P. Magretti — Fauna e Flora degli Afidi di

Calabria, di L. Macchiati. — N. Passerini, Contribuzioni allo

studio dell’istologia dei Miriapodi. — A. Curd, Notizie lepidottero-

logiche. -- F. Fanzago, Nota sul nido del Geophilus flavus. —

P. Bargagli, Kassegna biologica di Rincofori europei. — C. Emery ,

Studi intorno alla Luciola italica L. — G. Pasquali, Un curioso

fenomeno relativo agli incrociamenti. — Prof. A. Costa, Diagnosi

di nuovi Artropodi trovati in Sardegna. — Letteratura entomo-

logica italiana.

Anales de la Sociedad Cientifica Argentina. Tomo XVII, entr. 3 y 4 (a).

Addenda et emendanda ad Hemiptera Argentina, Auctore C. Berg.

Annales de la Société Entomologique de Belgique. Tome XXVII (b).

Mélanges entomologiqnes, par E. Allard. — Métamorphoses du Lyctus

planicollis Lec., par le Dr. E. Dugés. — Liste der Mantides du

Musée Royal d’hist. nat. de Belgique, par A. Preud’homme de

LXXIV ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Borre. — Les Odonates du Japon, par M. de Sélys Longehamps. —

Métamorphoses de la Chrysomela (Leptinotarsa) modesta Jacoby ,

par le Dr. E. Dugès. — Essai sur les Coléoptéres de l’Archipel

de la Nouvelle-Brétagne , par L. Fairmaire. — Etude sur quelques

Forficulaires nouveaux ou peu connus, précédée d’un tableau

synoptique des genres de cette famille, par A. de Bormans. —

Énumération des Staphylinides décrits depuis la publication du

Catalogue de M.M. Gemminger & de Harold, par Ant. Duvivier.

Deutsche Entomologische Zeitschrift. Redact. Dr. G. Kraatz. Bd.

XXVIII, Heft 1 (b).

Neuer Beitrag zur Käferfauna Griechenlands, von E. Brenske und

E. Reitter, unter Mitwirkung der Herren Dr. Eppelsheim und

Ganglbauer. — Resultate einer coleopterologischen Sammel-Cam-

pagne wäbrend den Monaten Februar bis April 1883 auf den

Jonischen Inseln, von Edm. Reitter. — Antidarwinistische Skizzen ,

von Joannes Schilde. — Synonymische Bemerkungen, von J.

Weise und Dr. G. Kraatz. — Beitrag zur Chrysomeliden-Fauna

von Amasia, mittgetheilt von J. Weise. — Einige neue Chrysome-

liden und Coceinelliden , beschrieben von dems. — Ueber die

bekannten Clavigeriden-Gattungen, von Edm. Reitter. — Neue

deutsche Staphyliniden, beschrieben von Dr. Eppelsheim. — Akıs

Kobelti Heyden nov. spec. — Ueber Eurytrachelus purpurascens

Voll. var. capito und Eur. Ghilianii Gestro, von G. Albers. —

Sitaris rufiventris nov. spec., von Dr. G. Kraatz. — Philonthus

addendus Sharp und Polyphylla Ragusae, von H. Fuss. — Beitrag

zur Metamorphose der Käferfamilie der Elateriden, von Th.

Beling. — Neue Käfer-Arten aus Osch (Turkestan), von Dr. L.

von Heyden und Dr. G. Kraatz. — Neue Käfer-Arten von

Margellan (Turkestan), von Dr. G. Kraatz. — Neue Käfer-Arten

aus Malatia in südlichen Kleinasien, von dems. — Ueber Tetrodon-

lophora gigas Reuter, von Dr. Ph. Bertkau. — Einige Bemer-

kungen über Histeriden, von J. Schmidt. — Necrologe von Rolph ,

Wehncke und Le Conte.

Verhandlungen des naturforschenden Vereines in Brünn. Bd. XXI («).

Ueber das männliche Begattungsglied der sogenannten Goliathiden

und der Gattung Pachnoda, von Dr. G. Kraatz.

Bulletin of the Essex Institute. Vol. XIV (a).

Carcinological Notes; n°. 5, by J. S. Kingsley.

Proceedings of the Davenport Academy of Natural Sciences. Vol. Il!

Prt. 3 (a).

The Solpugidae of America, by the late J. Duncan Putnam.

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXV

Proceedings of the Boston Society of Natural History. Vol. XXI,

Prt. IV and Vol. XXII, Prt. 1 (a).

A new and unusually perfeet Carboniferous Cockroach from Mazon

Creek, IL, by Mr. S. H. Scudder. — Occurrence of southern

Butterflies in Maine, by Mr. S. H. Scudder. — Notes on Tertiary

Neuroptera from Florissant and Green River, by Mr. S. H.

Scudder. — Older Fossil Insects west of the Mississipi, by Mr.

S. H. Scudder. — Remarks on Scolopendrella and Polyxenus , by

Mr. S. H. Scudder. — Description of two interesting houses made

by Caddis-fly larvae, by Miss Cora H. Clarcke. — Papilio machaon ,

by H. A. Hagen.

Memoirs of the Boston Society of Natural History. Vol. III, n°. 4 (a).

The Carboniferous Hexapod Insects of Great Britain, by 8. H.

Scudder.

Juni 1884.

Entomologist (The). Edited by John T. Carrington. Vol. XVII, n°. 253

(June 1884) (a).

Introductory Papers on Ichneumonidae, by J. B. Bridgman and

E. A. Fitch. — The Story of Valeria oleagina, by the Rev. J.

Greene. — On setting Lepidoptera unpinned, by G. Coverdale. —

A fortnight’s Collecting in Sicily, by J. H. Leech. — Contributions

to a List of the Lepidoptera of the South-East Coast, by A.H.

Shepherd. — Entomological Notes, Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XXI, n°. 241 (June 1884) (b).

On an extraordinary heliciform Lepidopterous larva-case from East-

Africa, by R. Me Lachlan. — Description of the larva of Depres-

saria badiella , by the late W. Buckler. — Notes on Depressaria

badiella, by W.H. B. Fletcher. — Notes on the discovery, by Mr.

Fletcher of the larva of Depressaria badiella, by H. T. Stainton. —

Notes on Lepidoptera observed during an alpine tour in 1883, by

G. T. Baker. — New Longicorn Coleoptera of the Monohamminae

group from Tropical West-Africa, by H. W. Bates. — Entomo-

logical Notes, Captures, etc. — Obituary: Edwin Birchall. —

Proceedings of the Entomological Society of London.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XIII, n°. 78

(June 1884) (b).

On the Neuroptera collected during the recent Expedition of H. M.

S. Challenger, by W. F. Kirby. — On the Diptera collected

during the recent Expedition of H. M. S. Challenger, by W.F.

Kirby. — On the Orthoptera collected during the recent Expedition

of H. M. S. Challenger, by W. F. Kirby. — Description of an

LXXVI ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

African Species of the Coleopterous Genus Helota Me Leay, by

A. Sidney Olliff.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. III, Heft 5 (a).

Ad cognitionem Aradidarum palaearcticarum seripsit O. M. Reuter. —

Bemerkungen zu den . Berichtigungen ” etc. F. A. Wachtl’s, von

Prof. C. W. von Dalla Torre. — Chrysops geminatus Wied. und

Macq., von F. M. van der Wulp. — Coleopterologische Notizen ,

VII, von E. Reitter. — Trechus rhilensis, ein neuer Käfer aus Süd-

Bulgarien, von Dr. E. Kaufmann. — Otiorhynchus strumosus, von

K. Helier, — Die Galle und Wespe der Cynips superfetationis

Gir., von J. Paszlavszky. — Literatur. — Notizen.

Comptes-Rendus des Séances de la Société Entomologique de Belgique.

Ser. HIT, n°. 450).

Description d’un Coléoptère nouveau du Chili, par le R. P. M. J.

Belon. — A propos de la lettre de M. Puton, par M. Kerremans. —

De ia validité spécifique des Gyrinus colymbus Er., distinetus

Aubé, caspius Menétr., libanus Aubé et Suffriani Seriba, par M.

de Borre. — Note sur l’élevage des larves de Longicornes et autres

Xylophages, par le Dr. Fromont. — Note sur les Orthoptères

recueillis par M. Weyers à Aguilas , province de Murcie (Espagne),

par M. de Bormans.

Mittheilungen der Schweizerischen Entomologischen Gesellschaft. Vol.

VII, Eleft 11(b):

Ueber das Nest von Crematogaster und über die Geruchsorgane der

Gliederthiere, von Prof. Forel. —- Ueber Ameisen, von Dr. G.

L. Mayr. — Ueber Bienenzucht in Guatemala, von Dr. Stoll. —

Ueber Insectenfangende Pflanzen, von Herrn Wolfenberger. —

Ueber Varietäten des Chlorophanus graminicola, von Dr. Stierlin. —

Ueber den Bau des Kopfes bei gewissen Onia-Arten, von Prof.

Mayr. — Dritter Nachtrag zur Lepidopteren-Fauna der Schweiz,

von Prof. Frey. — Die Syrichthi der Alveus-Gruppe, von Dr.

Christ. — Ueber homonym benannte Arthropoden Gattungen, von

Dr. Haller. — Ueber Aberrationen, Varietäten und Arten einiger

exotischen Cetonien, von Dr. Haller. — Ueber die Gruppirung

der Insecten-Ordnungen, von Dr. Schoch. — Beschreibungen einiger

neuer Rüsselkäfer, von Dr. Stierlin. — Ueber eine seltene Varietät

des Corymbiies melancholieus F., von Dr. Stierlin. — Variationen

von Arctia Cervini Fallou ex larva, Juli 1882, von Dr. Christ.

Annales des Sciences Naturelles. Zoologie. 6me ser. Tom. XVI,

n°. 4—6 (b).

Recherches anatomiques sur l'estomac des Crustacés podophthal-

maires, par M. Mocquard. — Recherches pour servir à l’histoire

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXVII

du noyau dans l’épithélium auditif des Crustacés, par M. J.

Chatin. — Crustacés rares ou nouveaux des côtes de France,

par M. Hesse.

Jahres-Berichte des natnrwissensch. Vereins in Elberfeld. Heft 6 (a).

Verzeichniss der Käfer von Elberfeld und dessen Nachbarschaft,

von ©. Cornelius. — Einige Abänderungen von Lepidoptera,

beschrieben von Gustav Weymer. — Zwei Lepidopteren-Herma-

phroditen, beschrieben von Gustav Weymer.

Berliner Entomologische Zeitschrift. Redact. H. J. Kolbe. Bd. XXVIII,

Heft 1 (b).

Beiträge zur Naturgeschichte der Milben, von L. Karpelles. — Der

Entwickelungsgang der Psociden im Individuum und in der Zeit,

von H. J. Kolbe. -— Zur Frage über die Quintessenz des Characters

im Habitus einer zoologischen Species, von demselben. — Neue Süd-

amerikanische Käfer, von Th. Kirsch (2tes Stück). — Ueber die

Farben- und Behaarungs-Varietäten der Melolontha vulgaris Fabr. ,

und Hippocastanı Fabr., von Dr. Fr. Westhoff. — Kurze Be-

merkungen über Farbenvarietäten einiger Melolontha- und Anoxia-

Species, von H. J. Kolbe. — Ueber neue Goliathiden aus Central-

Afrika, nebst Studien über einige dieselben betreffenden Probleme

aus dem Gebiete der Philogenie und Speciesbildung, von dems. —

Beiträge zur Kenntniss der Staphylinen-Fauna von Süd-Spanien ,

_ Portugal und Marokko, von M. Quedenfeldt. I. Reisebericht. —

Kleine Studien über das Wahrnehmungs- und Gefühlsvermögen

der Insecten, von ©. Fromholz. — Bemerkungen zur neuesten

Ausgabe des Catalogus Coleopterorum Europae, von E. von

Harold. — Neuroptera aus Marocco, gesammelt von Herrn Prem.-

Lieut. M. Quedenfeldt, bearbeitet von H. J. Kolbe. — Ueber

einige für die Mark Brandenburg neue oder bisher in derselben

selten beobachtete Käfer, von M. Quedenfeldt. — Aus die

Arachniden-Familie der Sironoiden und über einen neuen Siro

aus Asturien, von Dr. F. Karsch. — Nachträge und Berichti-

gungen zum Catalogus Coleopterorum von M. Gemminger und

E. von’ Harold, betreffend die Histeridae, von Joh. Schmidt. —

Ueber eine interessante Aberration von Apatura Iris, von H.

Thiele. — Eine neue Athyrtis (Lepidoptera : Fam. Heliconiidae) ,

von A. Srnka. — Neue Stammesgenossen der Gattung Valgus

(Coleoptera) aus Centralafrika, von H. J. Kolbe. — Die Vor-

läufer (Prototypen) der höheren Insectenordnungen im paläozoischen

Zeitalter. Eine kurze Betrachtung von dems. — Dipterologische

Aphorismen, von Dr. F. Karsch. — Neue Milben in Bernstein,

von dems. — Das Tracheensystem des Kopfes der Bücherlaus

(Atropos pulsatorius L.), von H. J. Kolbe. — Einige seltnere

LXXVIII ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Käferarten aus den Dessauischen Forsten a. d. Elbe und aus

der Wittenberger Gegend, von M. Quedenfeldt. — Ein Massen-

grab der Schizoneura corni F., von Dr. F. Karsch. — Descrip-

tion de nouvelles espèces du genre Ischnotrachelus de Schönherr

et énumération de celles aujourd’hui connues, par A. Chevrolat. —

Vorläufige Mittheilung über ein neues dem Gange der Naturschüp-

fung entlehntes System der Trichoptera, u. s. w., von H. J.

Kolbe. — Drei neue westafrikanische Schmetterlinge, beschrieben

von Dr. H. Dewitz. — Nyctobates Mechowi, eine neue Species aus

Westafrika, von H. J. Kolbe. — Fragmentarisches über Analo-

gieen im Habitus zwischen Coleopteren-Species verschiedener

Gattungen und Familien, von Dr. O. Thieme. — Neue Rhopalocera ,

von E. G. Honrath. — Necrologe: P. Pogge, O. Heer, E.

Wehncke, J. Leconte. — Literatur.

Tijdschrift voor Entomologie. DI. XXVII, afl. 2 (a en b).

Verslag der 17de Wintervergadering. — Lepidoptera van Celebes

verzameld door Mr. M. ©. Piepers, met aanteekeningen en be-

schrijving der nieuwe soorten, door P. C. T. Snellen (vervolg). —

Bijdrage tot de kennis der Lathridiidae, door Jhr. Dr. Everts. —

Aanteekening over Hazis Malayanus Guérin, door P. C. T.

Snellen. — Studiën over de Galeodiden of Solpugiden, enz., door

Dr. A. W. M. van Hasselt. II. De poot-aanhangsels.

Proceedings of the Linnean Society of New South Wales. Vol. VIII,

Prt. 4. (a).

Descriptions of Australian Micro-Lepidoptera. Part X, by Meyrick.

Juli 1884.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVII, n°. 254

(July 1884) (a).

Rannoch (with Map), by J. T. Carrington. — Notes on Boletobia

fuliginaria, with a description of its larva, by W. H. Tugwell. —

The genera Hydrochus, Octhebius and Hydraena, by the Rev.

W. W. Fowler. — Entomological Notes, Captures, ete.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XXI, n°. 242 (July 1884) (0).

Notes on some Hawaiian Carabidae, by the Rev. T. Blackburn. —

Notes on Tenthredinidae (continued), by P. Cameron. — Onan

extraordinary heliciform Lepidopterous larva-case from East

Africa: Supplementary, by R. Me. Lachlan. — On the larva

etc. of Beraeodes minuta Linné, by K. J. Morton. — Migration

of moths, by J. Cardeaux. — Description of the larva of Her-

bula cespitalis, by G. T. Porritt. — List of the Diptera of the

Island of Madeira, by Baron C. R. Osten-Sacken. — Entomo-

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXIX

logical Notes, Captures, etc. — Notes on British Tortrices

(continued), by C. G. Barrett. — Notes on the Entomology of

Portugal. VIII, Trichoptera, by R. Me. Lachlan.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XIV, n°. 79

(July 1884) (b).

On the Cryptoniscidae, by Prof. R. Kossmann. -- Descriptions of

three new Moths from the Island of Nias, by A. G. Butler. —

On the Systematie Position of the Pulieidae, by Dr. K. Kräpe-

lin. — New Investigations on the Development of the viviparous

Aphides, by Dr. O. Zacharias. — On the Synonymy of some

Heterocerous Lepidoptera, by R. Rosenstock. — On a Species

of Tachina occuring on the Tracheal System of Carabus, by M.

N. Cholodkowsky.

Notes from the Leyden Museum. Vol. VI, n°. 3 (July 1884) (0).

Catalogue des Prionides de l’Archipel Indo-Néerlandais, avec des-

criptions des espèces nouvelles, par J. W. van Lansberge. —

Descriptions de deux espèces nouvelles de Histérides et d’An-

thicides de Sumatra, par S. de Marseul. — Description d’une

nouvelle espèce de Gyrinide du Musée de Leyde, par M. Régim-

bart. — A new species of the Longicorn genus Demonax Thomson,

described by C. Ritsema Cz. — Six Forficulaires nouveaux de

Sumatra, décrits par A. de Bormans. — Descriptions des deux

sexes de la Labia gravidula Gerst., par A. de Bormans. —

Description de deux variétés nouvelles du Chelisoches Ludekingi

Dohrn, par A. de Bormans. — Synonymical Remarks about certain

Hymenoptera Aculeata, by C. Ritsema Cz.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. III, Heft 6 (a).

Eine neue und eine verkannte Cecidomyide, von F. A. Wachtl. —

Zur Metamorphose der Dipteren-Gattung Diva Meig., von G.

Gercke. — Beiträge zur Kenntniss der Microlepidopteren-Fauna

der Erzherzogthiimer Oesterreich ob und unter der Enns und

Salzburg, von J. Mann. — Berichtigungen und Zusätze zum

„Catalogus Coleopterorum Europae et Caucasi”, von L. von

Heyden, E. Reitter und J. Weise. — Eine merkwiirdige neue

Syrphiden-Gattung, von Dr. S. W. Williston. — Literatur. —

Notizen. — Correspondenz.

Comptes-Rendus de la Société Entomologique de Belgique. Ser. III,

n°. 46 (a).

Descriptions de Lépidoptères exotiques, par M. P. Mabille. — Note

sur quelques espèces du genre Cartodere Thoms., par le R. P.

Fr. M. J. Belon. — Description de quatre genres nouveaux et

de plusieurs espèces nouvelles de Coléoptères de la famille des

LXXX ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Eumolpides, par Ed. Lefèvre. — Liste des Buprestides, Lon-

gicornes et Chrysomélides recueillis en Espagne par M. Weyers,

par M.M. Kerremans, Lameere et Donckier de Donceel. —

Remarques Psychidologiques, par M. F. J. M. Heylaerts.

Augustus 1884.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVIT, n°. 255

(August 1884) (a).

Notes on a New Zealand Aphis, by G. Vernon Hudson. — Cap-

tures of Coleoptera, by G. A. Lewcock. — Introductory Papers

on Ichneumonidae, by J. B. Bridgman and E. A. Fitch. —

Description of a new species of Chararas from the Malay

Peninsula, by W. L. Distant. — Entomological Notes, Cap-

tures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XXI, n°. 243 (August

1884) (b).

Notes on the Entomology of Portugal. VIII, Trichoptera (con-

cluded), by R. Me. Lachlan. — The Nitidulidae of Great Britain,

by the Rev. W. W. Fowler. — On the Coleophora of Statice

Limonium, hitherto erroneously recorded as Goniodoma auro-

guttella F. v. R., by H. T. Stainton. — Notes on British

Tortrices (continued), by ©. G. Barrett. — Description of the

larva of Crambus pratellus, by G. T. Porritt. — Entomological

Notes, Captures, ete. — On the very interesting but long-

overlooked Dactylota Kinkerella, by H. T. Stainton.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. Vol. XIV, n°. 80

(August 1884) (b).

Descriptions of two new species of Walckenaëra Blackw., by the

Rev. O. P. Cambridge. — Description of a new Species of

Pseudacraea from Natal, by A. G. Butler. — On the Submaxil-

lary in Masticating Insects, by M. J. Chatin. — On a new

Type of Elastic Tissue observed in the Larva of Eristalis, by

M. H. Viallanes.

Comptes-Rendus de la Société Entomologique de Belgique. Ser. III,

n°. 47 (a).

Sur un petit groupe de Corticaria propres à la Nouvelle Zélande,

par M. Belon. — Notes synonymiques sur quelques Lathri-

diidae de la Nouvelle Zélande, par le même. — Sur un

Metophthalmus de la Nouvelle Zélande, par le même. — Note

sur le groupe des Diolenii (fam. des Attidae) et descriptions

d’especes nouvelles, par E. Simon. — Note sur les Arachnides

recueillis par M. Weyers 4 Aguilas, province de Murcie, par

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXXI

le même. — Anomalie chez un Syrphus Ribesii 9, par le

Dr. Jacobs.

Archiv für Naturgeschichte. Jahrg. L, Heft 2 (b).

Beiträge zur Kenntniss des Baues und der Funktionen der Insecten-

beine, von Dr. Fr. Dahl. — Ueber einige im Wasser lebende

Schmetterlingsraupen Brasiliens, von Dr. Wilh. Miiller. — Nach-

trag über die Funktion der Antennendriise der Cytheriden.

Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova. Vol. XX (a).

Aracnidi del Regno di Scioa, per il Prof. P. Pavesi. — Le Crociere

dell’yacht Corsaro.” VI. Ortotteri, di A. de Bormans. — Des-

cription d’un genre nouveau d’Arachnides et remarques sur la

famille des Archaeidae, par E. Simon. — Descriptions of new

genera and species of Phytophagous Coleoptera from the Indo-

Malayan and Austro-Malayan subregions, contained in the Genoa

Civic Museum. First part, by Martin Jacoby. — Appunti sino-

nimici, di R. Gestro. — Arachnides recueillis en Birmanie par

M. le chev. Comotto et appartenant au Musée Civique de Gènes,

par E. Simon. — Note complémentaire sur la famille des

Archaeidae, par E. Simon. — Viaggio ad Assab nel Mar Rosso,

dei signori G. Doria ed O. Beccari con il R. Avviso , Esplora-

tore” dal 16 Novembre 1879 al 26 Febbraio 1880; — III.

Imenotteri, per G. Gribodo. — Materiali per lo studio della

Fauna Tunisina raccolti da G. e I. Doria; — II. Aracnidi, per

P. Pavesi.

Schriften der physikalisch-oekonomischen Gesellschaft zu Königsberg.

Jahrg. XXIV (a).

Beobachtungen über die Arten der Blatt- und Holzwespen, von C.

G. A. Brischke und Dr. G. Zaddach (Schluss).

September 1884.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVII, n°. 256

(September 1884) (a).

Lycaena - Argiolus compared with the American Lycaena Pseudar-

giolus, by J. Jenner Weir. — A Week’s Collecting in Unst,

by C. A. Briggs. — Notes on some Micro-Lepidoptera reared in

Captivity, by G. Elisha. — The action of Ammonia upon some

Lepidopterous Pigments, by G. Coverdale. — Description of a

new species of Junonia, by H. C. Lang. — Entomological Notes,

Captures, etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XXI. n°. 244 (September

1884) (b).

LXXXII ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

On the very interesting but long-overlooked Dactylota Kinkerella

(concluded), by H. T. Stainton. — Occurrence of the larvae of

Dactylota Kinkerella in Holland, by H. T. Stainton. -- Life-

History of Aglossa cuprealis, by the late W. Buckler. — A new

species of Nematus from England, by P. Cameron. — On an

undescribed butterfly of the genus Teracolus from Arabia, by

A. G. Butler. — Note on the action of potassium cyanide on

organic colouring matter, by G. B. Buckton. — On a new

species of Hetaerius, by G. Lewis. — Note on Hydrobius fus-

cipes, by D. Sharp. — Note on the British species of Laccobius,

by D. Sharp. — Description of the larva of Crambus cerussellns ,

by G. T'. Porrit. — Entomological Notes, Captures, ete. — The

Nitidulidae of Great Britain (continued), by the Rev. W. W.

Fowler.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. vol. XIV, n°. 81

(September 1884) (0).

Crustacea of the , Albatros” Dredgings in 1883, by S. J. Smith. —

Contributions to a Knowdledge of Malayan Entomology. Part 3,

by W. L. Distant. — On the Rate of Development of the

Common Shore-Crab (Carcinus moenas), by G. Brook. — Ana-

tomy of Epeira, by M. V. Schimkewitsch.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. III, Heft 7 (a).

Beiträge zur Kenntniss der Microlepidopteren-Fauna der Erzher-

zogthiimer Oesterreich ob und unter der Enns und Salzburg

(1. Fortsetzung). — Ueber einige Syrphiden (Beitrag zur

Dipterenfauna Thüringens), von E. Girschner. — Nachträge zu

Schiner’s „Fauna Austriaca” (Diptera), von J. Mik. — Be-

richtigungen und Zusätze zum , Catalogus Coleopterorum Europae

et Caucasi” (Schluss), von Dr. L. von Heyden, E. Reitter und

J. Weise. — Ueber Megastigmus pietus Först. und seine Lebens-

weise, von F. A. Wachtl. — Zur Synonymie von Cecidomyia

onobrychidis Bremi, von J. Mik. — Note sur le genre Eucera-

lomyia Willist., par J. M. F. Bigot. — Genera nova Hemipte-

rorum, descripsit Dr. O. M. Reuter. — Apion arragonicum n. sp.,

von Dr, Ed. Everts. — Eine neue Xiphydrinengattung, von S.

Brauns. — Literatur. — Notizen.

Comptes-Rendus de la Société Entomologique de Belgique. Ser. III,

n°, 48 (a).

Note sur les Julides de Belgique, par M. A. de Borre. — Descrip-

tion d’une espèce nouvelle du genre Julus, par M. le Dr. R.

Latzel. — Notice zur VHypocephalus armatus, par D. Sharp

(traduite par A. Lameere). — Oedémérides recueillis en Portugal

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXXIII

et au Maroc par feu C. van Volxem, déterminés par M. FI.

Baudi. — Cryptocéphalides recueillis au Brésil et à la Plata

par C. van Volxem, déterminés par M. G. Tappes. — Descrip-

tion d’un Cryptocéphale nouveau d’Arabie, par M. G. Tappes. —

Liste des Hémiptères trouvés à Aguilas (Espagne) par M. Weyers,

par M. Lethierry. — Hémiptères nouveaux pour la Faune Belge

ou dont la localité n’a pas encore été précisée , par M. Lethierry. —

Note sur des Crustacés et des Myriapodes recueillis par M.

Weyers aux environs d’Aguilas (Espagne), par M. F. Plateau.

Bullettino della Societa Entomologica Italiana. Anno XVI, trim.

1 e 2 (a).

P. Bargagli, Rassegna biologica di Rincofori Europei (continuaz.).

Id., Note intorno alla biologia di alcuni Coleotteri. — A. Lee

Bolles, Osservazioni sulla struttura intima degli organi cordo-

tonali. — Id., Osservazioni intorno ad una recente Nota del

Socio N. Passerini, sull’integumento dei Miriapodi. — L. Camerano,

Note intorno agli Idrofilini italiani. — C. E. Della Torre, Sui

tegumenti delle crisalidi di Pieris Brassicae L. — A. Dei,

Insetti raccolti in una escursione al Monte Argentario ed all’Isola

del Giglio. — P. Magretti, Nota d’Imenotteri raccolti dal sig.

F. Piccioli. — N. Passerini, Risposta ad alcune osservazioni

fatte dal sig. A. Bolles Lee ad una Nota sull’integumento dei

Miriapodi. — P. Pavesi, Aracnidi critici di Bremi-Wolff. —

G. Turati, Note Lepidotterologiche sulla Fauna Italiana. —

Letteratura Entomologica Italiana. — Rassegna e Bibliographia

Entomologica. — Notizie di Entomologia applicata.

Annales des Sciences Naturelles. Zoologie. 6me sér. Tom. XVII,

n% 1 et 2: (6).

Etude sur l’anatomie de l’Epeire, par M. W. Schimkewitz.

October 1884.

Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XVII, n°. 257

(October 1884) (a).

Random Notes on New Zealand Lepidoptera, by G. F. Mathew. —

Coleoptera at Shiere, by E. Capron. — Introductory Papers

on Ichneumonidae, by J. B. Bridgman and E. A. Fitch. —

Rannoch in June, by A. H. Jones. — Description of an Eupi-

thecia new to Science, by C. S. Gregson. — Entomological

Notes, Captures , etc.

Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XXI, n°. 245 (October

1884) (b).

The Nitidulidae of Great Britain (continued), by the Rev. W. W.

LXXXIV ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

Fowler. — Life-history of Botys hyalinalis, by the Rev. J. Hel-

lins and W. R. Jeffrey. — Description of the larva of Scoparia

crataegalis, by G. T. Porritt. — Note on a new Nepticula bred

from rose in Lancashire by Mr. Hodgkinson, by H. T. Stain-

ton. -- On Parthenogenesis in the Tenthredinidae, by P.

Cameron. — A Synopsis of the Central American species of

Joppa, with diagnoses of new species, by P. Cameron. — On

the probable extinction of Lycaena Arion in Britain, by H.

Goss. — Entomological Notes, Captures, etc. — Entomological

collecting on a voyage in the Pacific (concluded), by J. J.

Walker.

Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. vol. XIV, n°. 82

(October 1884) (6).

Triassic Insects from the Rocky Mountains, by S. H. Scudder. —

On a new species of the Theclid genus Theritas from Colombia,

by A. G. Butler. — How Lycosa fabricates her round Cocoon,

by Dr. H. C. Me. Cook.

Notes from the Leyden Museum. Edited by Dr. F. A. Jentink.

Vol. VI, n°. 4 (October 1884) (b).

Descriptions of new genera and species of Phytophagous Coleoptera ,

collected by Dr. B. Hagen at Serdang (East Sumatra), by

Martin Jacoby. — Description of two new species of the Phy-

tophagous genus Pachytoma, by Martin Jacoby. — Description

of a new genus and three new species of Malayan Galerucinae ,

by Martin Jacoby. — Sur quelques espéces du genre Oides

Weber (Galerucinae) du Musée de Leyde, par Ant. Duvivier. —

Description of a new species of the Coleopterous Family Staphy -

linidae, by A. Fauvel. — Description of a new species of the

genus Deulerocopus (Pterophoridae) from Java, by Lord Walsing-

ham. — Descriptions of two new species of Nitidulidae from

Sumatra, by A. Sidney Olliff. — On exotic Diptera, by F. M.

van der Wulp. Part I (to be continued).

Comptes-Rendus de la Société Entomologique de Belgique. Ser. III,

n°, 49 (a).

Note sur VHypocephalus armatus, par A. Lameere. — Note sur

la Cicindela maritima Dej., par M. Dietz. — Notes sur quelques

Odonates, par M. de Bormans. — Description de quelques Phy-

tophages, par M. E. Lefévre. — Catalogue des Arachnides de

Belgique, par L. Becker (5me partie).

Tijdschrift voor Entomologie. Dl. XXVII, aflev. 3 (a en b).

Catalogus der in Nederland voorkomende Hemiptera. 1ste gedeelte.

Hemiptera Heteroptera, door Mr. A. J. F. Fokker. — Aan-

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXXV

teekening over eene varieteit van Lycaena Medon v. Rottb.

(Astrarche Bergstr.), door Dirk ter Haar. — Bijschrift tot

bovenstaande aanteekening, door P. ©. T. Snellen. — Eene

variatie in het aderbeloop der vleugels eener Mycetophilide , door

Dr. J. G. de Man. — Ommatius Schlegelii nov. spec., door F. M.

van der Wulp. — Iets over de Tsetsevlieg (Glossina), door

F. M. van der Wulp. — Nieuwe of weinig bekende Microlepi-

doptera von Noord-Azie, beschreven door P. C. T. Snellen, met

afbeeldingen door Dr. J. van Leeuwen. — Waarnemingen omtrent

anomalién van de geslachtsdrift bij Spinnen-Mares, door Dr. A.

W. M. van Hasselt. — Nalezing over Amerikaansche Diptera,

door F. M. van der Wulp.

Verhandlungen des naturhistorischen Vereines der Preuss. Rheinlande

und Westfalens. Jahrg. XL, 2te Hälfte (0).

Beiträge zur Kenntniss der Spinnenfauna der Rheinprovinz, von

A. Förster und Ph. Bertkau. — Ueber die Lebensweise des Drilus

flavescens, von Ph. Bertkau. — Ueber das Auftreten der Reblaus

im Ahrthal, von Ph. Bertkau.

Id. Jahrg. XLI, iste Häfte (b).

Ein Beitrag zur Lebensgeschichte der Dasypoda hirtipes, von H.

Müller. — Ueber den Verdauungsapparat der Spinnen, von Ph.

Bertkau.

Meddelanden af Societas pro Fauna et Flora Fennica. Häft. 9 (a).

O. M. Reuter, Entomologiska Exkursioner under Januari 1882 i

södra Finland. — J. Sahlberg, Hapalus bimaculatus L. och Clytus

pantherinus Sav. äterfunna i Finland. — O. M. Reuter, Nagra

ord om de europeiska arterna af slägtet Anthocoris Fall. , Fieb. —

J. Sahlberg, Om laverna af slägtet Lomechusa. — Id., En ny

finsk art af Capsidslägtet Atractotomus. — Id. Neurap hes coronatus,

en ny finsk Scydmaenid. — Id., Negastrius algidus, en ny högnor-

disk Elaterid.

Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscou. Ann.

1883, n°. 3 (b).

Erwiderung auf die Kritik des Herrn Generals Radoszkowsky rus-

sische Bombus-Arten betreffend, von Dr. F. Morawitz.

Verhandlungen der k. k. zool. botan. Gesellschaft in Wien. Bd.

XXXII (a).

Beitrag zur Kenntniss der Milbenfamilie der Dermaleichiden, von

Dr. C. Nörner. — Die Pauropoden Oesterreichs, von Prof. Dr.

R. Latzel. — Ein Beitrag zur Kenntniss der Milbengallen (Phy-

topto-Cecidien), von Dr. F. Löw. — Dipterologische Bemerkungen ,

LXXXVI ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER

von J. Mik. — Neuer Beitrag zur Orthopteren-Fauna Tirols mit

Beschreibung zweier neuer Pezolettix-Arten , von Dr. H. Krauss. —

Beiträge zur Biologie der Dipteren, von A. Handlirsch. — Ueber

hypertelische Nachahmungen bei den Orthopteren, von C. Brunner

von Wattenwyl. — Funf neue österreichische Dipteren , beschrieben

von J. Mik. — Neue Coleopteren aus Griechenland, gesammelt

von E. von Oertzen, beschrieben von L. Miller. — Beiträge zur

Schmetterlings-Fauna des Kaffernlandes, von H. B. Méschler. —

Neue Hymenopteren in den Sammlungen des k. k. zoolog. Hof-

Cabinetes zu Wien, beschrieben von F. F. Kohl. — Beitrag zur

Pselaphiden- und Scydmaeniden-Fauna von Java und Borneo, von

E. Reitter. — Bestimmungs-Tabellen der europäischen Coleopteren.

VIII, Cerambycidae, bearbeitet von L. Ganglbauer. — Einiges

über Cheyletiden, von Dr. C. Nörner. — Neue Spinnen aus

Amerika, von E. Graf Keyserling.

Journal of the Linnean Society of London. Zoology. Vol. XVI, n°. 95

and 96 (b).

On a probable case of Parthenogenesis in the House-Spider

(Tegenaria Guyonü), by F. Maule Campbell. — On a new Genus

of Collembola (Sinella) allied to Degeeria Nicolet, by G. Brook.

Id. Vol. XVII, n°. 97—102 (b).

Notes on some little-known Collembola, and on the British Species

of the Genus Tomocerus, by G. Brook. — Observations on Ants,

Bees and Wasps. Part X, with a Description of a new Genus

of Honey Ant, by Sir John Lubbock. — Remarks on the Genera

of the Subfamily Chalcidinae , with synonymic Notes and Descrip-

tions of new Species of Leucospidinae and Chalcidinae, by W.

F. Kirby. — Remarks on the , Manna” or Lerp Insect of South

Australia, by J. G. O. Tepper. — On the pairing of Tegenaria

Guyonii Guér., with a description of certain organs in the ab-

dominal sexual region of the male, by F. Maule Campbell. —

On the constancy of insects in their visits to flowers, by A. W.

Bennett. — On the Methodic habits of insects when visiting

flowers, by R. M. Christy. — On the Moths of the family

Urapterygidae in the collection of the British Museum, by A.

G. Butler. — On the sense of color among some of the Lower

Animals. Part IL, by Sir John Lubbock. — A revision of the

genus Entomobrya Rond. (Degeeria Nic.), by G. Brook. — On

Japan Brenthidae, and Notes of their Habits, by G. Lewis. —

Japanese Languriidae, with Notes on their Habits and external

sexual structure, by G. Lewis. — The Hypopus-question , or the

life-history of certain Acarina, by A. D, Michael,

ONTVANGEN TIJDSCHRIFTEN. LXXXVII

Proceedings of the Scientific Meetings of the Zoological Society of

London for the year 1883. Prt. 3 and 4 (a).

A Monograph of Limnaina and Euploeina, two groups of Diurnal

Lepidoptera belonging to the subfamily Euploeinae , with descrip-

tions of new genera and species, by F. Moore. — Report on a

small collection of Hymenoptera and Diptera from the Timor

Laut Islands formed by Mr. H. O. Forbes, by W. F. Kirby. — On

some new genera and species of Spiders, by the Rev. O. P.

Cambridge. — List of Lepidoptera collected by Mr. H. O. Forbes

in the Islands of Timor Laut, by A. G. Butler. — Descriptions

of new species of Zygaenidae and Arctiidae, by H. Druce. —

Note on the Variation of certain species of Agrias, by F. D.

Godman and QO. Salvin. — Description of some new species of

beetles of the family Galerucidae, by Martin Jacoby. — Descrip-

tions of new Asiatic Diurnal Lepidoptera, by F. Moore. — On

the habits of Thomisus decipiens, by H. O. Forbes. — ‘A con-

tribution to our knowledge of the Embiidae, by J. Wood Mason.

Id. for the year 1884. Prt. 1 and 2 (a).

On some Crustaceans from Mauritius, by E. J. Miers. — Descrip-

tion of an Asiatic species of the Neuropterous genus Corydalis ,

by J. Wood Mason. — On two new genera of Spiders, by O.

P. Cambridge. — On the Coleopterous insects collected by Mr.

H. O. Forbes in the Timor-Laut Islands, by Ch. O. Water-

house. — On the Lepidoptera collected by the late W. A. Forbes

on the banks of the Lower Niger. Rhopalocera, by F. D. Godman

and O. Salvin; Heterocera, by H. Druce.

Nederlandsch Tijdschrift voor de Dierkunde, uitgegev. door het K. Zool.

Genootschap Natura Artis Magistra. Jaarg. V, afl. 1 (a).

Beiträge zur Kenntniss der Niederlindischen Fauna. 1ster Beitrag,

von Dr. C. Kerbert.

Bijdragen tot de Dierkunde, uitgegev. door het K. Zool. Genootschap

Natura Artis Magistra. 10de aflev. (a).

Die Isopoden gesammelt während der Fahrten des , Willem

Barents” in das nordliche Eismeer in den Jahren 1880 und

1881, von Prof. Max Weber.

Transactions of the American Entomological Society. Vol. X, n°. 2,

3 and 4 (a).

Revision of the species of some genera of Buprestidae, by G. H.

Horn. — Notes on some little known Genera and Species of

Coleoptera, by G. H. Horn. — Synopsis of the species of the

tribe Lebiini, by G. H. Horn. — Notes on Tineidae of North-

America, by Lord Walsingham. — Synopsis of the North-American

LXXXVIII ENTOMOLOG. INHOUD DER ONTY. TIJDSCHRIFTEN.

Heliothinae , by John B. Smith. — Remarks upon the North-

American Heliothinae and their recent literature, by A. R. Grote. —

Miscellaneous notes and short studies of North-American Coleoptera,

by G. H. Horn.

Wiener Entomologische Zeitung. Jahrg. III, Heft 8 (a).

Beiträge zur Kenntniss der Microlepidopteren-Fauna der Erzher-

zogthiimer Oesterreich ob und unter der Enns und Salzburg,

von J. Mann. — Beleuchtung einiger Arten aus der Familie der

Tipuliden, von Th. Beling. — Bemerkungen zur neuesten Aus-

gabe des „Catalogus Coleopterorum Europae et Caucasi,” von

Edm. Reitter. — Lepidopterologisches, von O. Habich. — Dia-

gnoses de quatre nouveaux Coléoptéres, par E. Allard. — Coleo-

pterologische Notizen, von Edm. Reitter. — Literatur.

Correspondenz-Blatt des naturwissenschaftlichen Vereines in Regensburg.

“Jahrg. 38, n°. 5—8 (0).

Systematische Uebersicht der Kifer welche in Baiern und der

nichsten Umgebung vorkommen, von G. Kittel. — Blattwespen-

studien, von Dr. Kriechbaumer.

MER Emo AG

VAN DE

ACHTTIENDE WINTERVERGADERING

DER

NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING,

GEHOUDEN TE LEIDEN

op 25 Januari 1885,

des morgens ten 103 ure.

Voorzitter Dr. A..W. M. van Hasselt.

Met den Voorzitter tegenwoordig de heeren Mr. W. Albarda ,

Mr A. Grants, Ihr. Dr. Ed. J: Gs Everts, Mr. H.W. de Graaf,

G. M. de Graaf, H. W. Groll, J. Jaspers jr., Mr. A. F. A. Leesberg,

J. W. Lodeesen, C. Ritsema Cz., Emile Seipgens, P. C. T. Snellen,

Dr. H. J. Veth, J. de Vries en F. M. van der Wulp.

Van de heeren Dr. H. Bos, Dr. J. Bosscha Jz., Mr. A. J, F.

Fokker, Henri W. de Graaf, Dirk ter Haar, F. J. M. Heylaerts,

Mr. C. W. Hubrecht, J. Kinker, Dr. P. H. J. J. Ras, Dr. J. G.

H. Rombouts en K. Bisschop van Tuinen is bericht ontvangen,

dat zij verhinderd zijn deze bijeenkomst bij te wonen.

De Voorzitter opent de vergadering met eene korte toespraak,

waarbij hij de aanwezigen welkom heet en bepaaldelijk ook den

heer J. de Vries, die zich onlangs als nieuw lid aan de Ver-

eeniging heeft aangesloten.

De wetenschappelijke mededeelingen worden geopend door den

Voorzitter, Dr. van Hasselt, die een overzicht geeft van de

Micryphantidae of Erigonini,

XC VERSTAG.

Even als alle specialiteiten op het gebied der Entomologie, heb-

ben ook de Araneologen hunne «micro’s». Bijna in alle familien

komen kleine, zelfs zeer kleine spin-vormen voor; zoo bij voorbeeld

in die der Dysderoidae de Oonops puleher Templ., — in die der Dras-

soidae de Micaria pulicaria Sund., — in die der Dictynoïdae de

Lethia humilis BL, — in die der Agelenoidae de Hahnia nava Bl. , —

in die der Epeiroidae de Singa pygmaea Sund., — in die der Tho-

misoidae de Oxyplilu praticola C. Koch, — in die der Lycosoidae

de Aulonia albimana Walck., — in die der Attoïdae de Euo-

phrys frontalis Walck en anderen.

Intusschen maken in deze groepen de micro’s eene uitzondering ;

daarentegen zijn zij in de familie der Theridionidae den regel. Is

deze klein wat de vormen betreft, zij is groot in uitgebreidheid.

« This family», zegt Cambridge, «includes the greater number of

British spiders». Daarin ligt zeker de oorzaak, dat men groote

moeite heeft ondervonden in de stelselmatige indeeling der kleinere

geslachten vooral, die deze familie vormen. In den beginne werden

deze, naar Wider en zijne eerste volgelingen, behalve in het genus

Linyphia, grootendeels samengevat in het ééne geslacht Theridion (of

Theridium). In dat genus plaatste Walckenaer, op voetspoor van La-

treille, de grootere soorten en scheidde de kleinsten daarvan af in het

geslacht Argus; aan eene der groepen van dit genus gaf hij den naam

van «les Erigones», aan eene andere dien van «les Mieryphantes».

Met verwerping van den hoofdnaam Argus, verkozen C. Koch

en Westring ieder eene andere dier bij-benamingen voor den

type hunner micro's. De eerste vereenigde deze in het genus

Micryphantes; de tweede nam, als collectief-naam, dien van Erigone

aan. De laatste naam werd sedert als de beste beschouwd, onder

anderen omdat die het vroegst (reeds door Savigny) voor vers

scheidene micro-Theridioniden was gebezigd. Nochtans weken, met

Blackwall, ook Thorell en Cambridge hiervan weder in zooverre

af, dat zij nevens het geslacht Erigone een tweede genus, Wale-

kenaera, onderscheidden, terwijl Blackwall, — en met hem Cam-

bridge, — de oude benaming van Zrigone ten deele door die van

Neriéne vervingen.

VERSLAG. xci

De wegens de Grieksche afleiding « mikros (klein) » beteekenis

hebbende familienaam der Mieryphantidae bezat dus nog steeds

eene eenvoudige samenstelling uit twee geslachten: Walckenaera

en Erigone, of Walckenaera en Neriëne, aan de onderscheiding

van welker soorten, — behalve door Westring in zijne draneae

Suecicae, — door de drie laatstgenoemde schrijvers hooge aandacht

werd geschonken !).

Tot afwijking van dien oorspronkelijken eenvoud gaf Menge

den eersten stoot. Deze verdeelde de hier bedoelde micro’s, groo=

tendeels op microscopisch-anatomische gronden, in een 20-tal

genera. Wel behield hij voor twee van deze de vroegere namen

van Zrigone en Micryphantes, maar hij voegde daaraan 18 andere

geslachten toe, als: Cornicularia, Dicyphus, Euryopis, Gonatium ,

Lophocarenum, Microneta, Pachydactylus, Tmeticus enz. enz.

Emerton alsmede Bertkau volgden, met eenige wijzigingen,

het samengestelde voetspoor van Menge. Laatstgenoemde deed

daarbij eene poging tot vorming van eenige typische groepen, als:

Oedothorax (de cephalothorax achter de oogen bochelvormig); Sty=

lothorax (idem idem met een stijlvormig uitsteeksel); Z/4yomma

(een kleiner uitsteeksel, met de vooroogen, door eene dwarse

inbuiging, van den kop gescheiden); Diplocephalus (de schedel-

oogen op eene steelvormige verhevenheid achter de overige oogen

geplaatst).

In het voorgaande jaar (1884) eindelijk heeft de beroemde

Fransche araneoloog Eugène Simon in zijn groot werk « 4rach=

nides de France» den wensch vervuld, kort te voren door Cam-

bridge voor deze Araneïden uitgesproken: « The time approaches

when a revision of the whole group will be a necessity». — Hij is

in de splitsing der geslachten en soorten nog veel verder gegaan

dan Menge. In de familie der Theridioniden wordt door hem,

voor de hier bedoelde micro’s eene groote sectie gevormd. die der

{>} D 2

1) Vergelijk daarover de ook ten deze zoo voortreffelijk bewerkte en leer-

same Remarks on Synonyms van Thorell,

XCIÎ VERSLAG.

Erigonini. In deze vat hij niet alleen de Neriene’sen de Walcke-

naera’s, alsmede een deel van het oudere genus Theridion, te

zamen, maar neemt hij ook de voorheen bepaald afgescheiden

gehouden Linyphiden op. Behalve de Walckenaerini en de Liny-

phini worden in gezegde sectie, die uit 6 groepen bestaat, nog

vier anderen opgenomen, te weten de Enoplognathini, de Lopho-

carenini, de Cinetini en de Masonini.

Gezamenlijk onderscheidt hij daarin, voor Frankrijk , niet minder

dan 71 geslachten, met ruim 350 soorten, een aantal bijna even

groot als dat van al de Nederlandsche Spinnen , macro’s en micro’s

te zamen, in de collectie van Spreker. Trouwens zijn niet minder

beroemde evenknie in de speciale kennis der micro-araneae, de

Revd. O. P. Cambridge, had van de genera Linyphia, Neriëne en

Walckenaera ook reeds, voor Engeland, in zijne « Spiders of Dorset» ,

ruim 250 species beschreven. Slechts een vierde ongeveer van dit

getal werd tot hiertoe in ons vaderland aangetroffen.

Simon’s beschrijving zijner Erigonini, die twee deelen com-

pressen druk heeft vereischt, wordt overal voor de meervoudige

soorten van analytische tabellen voorafgegaan, en bij schier elke

species komen, voor de kenmerken van den kop, de palpen en

de pooten, houtsneé-figuren voor, ter differentieele herkenning

van zeer hooge waarde.

In hoever zijne samenvoeging der Linyphini, — ook der macro’s

in die groep, — met de Neriene’s, de Walckenaera’s en hunne

talrijke subgenera volgens Menge, alleszins juist gezien is?

Of de verdeeling in een zoo groot aantal geslachten volkomen

gewettigd is?

Of de zes groepen der Erigonini op bepaald doorgaande

kenmerken gegrond zijn?

Of de geleerde Schrijver in zijne groepeering ten volle recht heeft

doen wedervaren aan de ontwikkelingswijze, het verband en den

overgang der menigvuldige, hier voorkomende zonderlinge wijzigin-

gen in den bouw van den cephalothorax ?

gene of andere dier vragen waagt Spreker niet te beantwoorden,

als gaande dit boven zijne kracht. Hij wenscht dit aan de meesters

VERSLAG. XCIII

in het vak, zooals Cambridge en Thorell, over te laten, en merkt

alleen op, dat het ontbreken van eene etymologische toelichting

van vele nieuwe, uit het Grieksch afgeleide, generieke benamingen,

— zooals die te voren door Menge en laatstelijk door Bertkau

werd gegeven, — het verkrijgen van een juist begrip der ge-

slachtskenmerken hier en daar bemoeielijkt. Overigens komt het

hem voor, dat de heer Simon, door dezen zoo hoogst moeielijken

en omvangrijken arbeid over de diagnostiek der micro-araneïden,

zich opnieuw voor de wetenschappelijke beoefening der spinnen-

systematiek uiterst verdienstelijk heeft gemaakt.

De onderscheiding van het 350-tal der besprokene, min of meer

analoge, zeer kleine spin-soorten geschiedt hoofdzakelijk naar aan-

leiding van hare kopvormen, — den oogenstand , — den bouw van de

maxillen, het labium, de mandibels en de mandibulair-haken , —

de gedaante van het sternum, — de uitsteeksels, aanhangsels en

beharing van de palpen en de pooten, — zelfs de soort van buik-

tracheén (al of niet « Büschel »-vormig, volgens Bertkau) enz.

Ten einde den Leden een blik te doen slaan op het reuzenwerk ,

in die onderscheiding bevat, laat Spreker voor enkelen der genoemde

kenmerken, vooral die welke aan het cephalon zijn ontleend, ver-

scheidene schetsteekeningen rondgaan. Hij merkt daarbij op, dat

de meest karakteristieke wijzigingen in de kopvorming alleen voor

de mares gelden; slechts met enkele zeldzame uitzonderingen ook

voor de feminae, o. a. voor Walckenaera acuminata Blackw. 2. In

den regel is eene juiste determinatie der fe minae dan ook niet

mogelijk tenzij door observatie of vangst in coitu, wegens hare veel

grootere of meer algemeene gelijkvormigheid. Daarenboven wordt

het onderzoek van het voorname kenmerk voor deze, in de epigyne-

of vulva-vormen gelegen, hier door de kleinheid en de donkere kleur

der voorwerpen ten uiterste bemoeielijkt, alhoewel o. a. de groep

der Linyphini daarin minder bezwaar oplevert. Intusschen heeft

Simon ook voor verscheidene soorten in de overige groepen een

begin gemaakt, met dit gewichtig element in zijne beschrijvingen

en onder zijne afbeeldingen op te nemen.

Door het vertoonen van een twaalftal dezer merk waardige micro-

XCIV VERSLAG,

soorten !), daartoe in kleine glasbuisjes op gewone kurken, ter

gemakkelijke bezichtiging met de loupe, geschikt gemaakt , werd

‘Sprekers voordracht zooveel mogelijk toegelicht.

Spreker eindigt, — ook met het oog op goedgunstige medewerking

zijner medeleden , — met een woord over de vindplaats dezer

merkwaardige araneolae. Zij komen steeds buiten in de vrije natuur

voor; het zijn geen huisspinnen. Men treft haar aan op den bodem

of dicht boven den grond, onder of op lage planten of grassoorten,

onder mos, onder steenen, op hekken en leuningen van bruggen,

in ’t najaar op herfstdraden; voor Engeland vermeldt Cambridge

ook voor verscheidene soorten «on iron rails»! Een rijke bron

spruit voort uit het «zeven», in ’t najaar, van afgevallen dorre

bladeren. Ons geacht medelid Everts bezorgde aan Spreker daardoor

meermalen belangrijke, zeldzame of nieuwe exemplaren. Evenzoo

het onderzoek van opgezamelden afval, zoogen. quisquiliae op lage

vochtige gronden. Onlangs ontving hij daardoor uit de omstreken

van Breda, van ons geacht medelid Bosscha, behalve de Erigone

quisquiliarum Westr., een drietal zeldzame en twee nieuwe soorten

uit de geslachten Zinyphia en Walckenuera.

Met betrekking tot den vangtiyd en de levenswijze der

Erigonini valt nog op te merken, dat zij, — met uitzondering der

Linyphini en eenige anderen, — geen beminnaren van de warmte

zijn, zooals de meeste spinnen; zij worden integendeel voornamelijk

gevonden in het vroege voorjaar en het late najaar. Hiermede in

rechtstreeksch verband staat de waarneming, dat zij in onze Oost-

Indiën niet schijnen voor te komen. In het groote werk van Thorell

« Studi sui Ragni Malesi» wordt er geen melding van gemaakt.

Daarentegen brachten de meeste Poolreizigers, die er werk van

maakten, juist van deze micro’s eenige soorten , vooral door Thorell

1) Neriéne (Erigone) longipalpis Sund., Neriëne (Erigonoplus E. S.) globipes

L. Koch, Neriéne (Gonatium Menge) bituberculata Wid., Neriéne (Gongylidium

Menge) apicata Blackw., Walckenaera (Peponocranium E. S.) ludicra Cambr. ,

Walckenaera (Prosoponcus E. 8.) frontata Blackw., Walckenaera (Diplocephalus

Bertk.) cristata Blackw., Walckenaera (Tigellinus E. 8.) furcillata Menge, Wale

kenaera (Phalops Menge) acuminata Blackw. en anderen,

VERSLAG XCV

en Cambridge gedetermineerd , uit het Noorden mede. Onlangs bleek

zulks ook aan Spreker, uit de vangst in Noord-Lapland van onzen

wetenschappelijken reiziger Dr. H. ten Kate Jr. (zie Tijdschr. v. Ent.

XXVII. bl. 251).

De heer Groll maakt, ten opzichte van het vinden dezer

kleine spinnen op de rails van spoorwegen, de opmerking, dat zij

deze wellicht minder opzettelijk als woonplaats zullen verkiezen,

maar als zij er toevallig op voorkomen, daar beter gezien en dus

gemakkelijker gevangen kunnen worden.

De heer Everts zegt, dat op de rails ook menige zeldzame

keversoort gevonden wordt; bij den Haag werd b.v. eens up die

wijze een exemplaar van Dorcus parallelopipidus L. gevangen. Hij ge-

looft dat de dieren, als zij door den wind of op andere wijze in

de diepe rails zijn geraakt, moeielijk daaruit weten te komen en

dus als ’t ware in eene val zitten, waar zij des te eer een’ buit

voor den insectenjager kunnen worden.

De heer van Hasselt wijst er op, dat Cambridge een aantal

soorten vermeldt als enkel op rails gevonden, Hij betwijfelt, of

de spinnen, waarvan hij gesproken heeft en die meest allen donker

gekleurd zijn, als zij op het ijzer loopen, wel zoo in ’t oog zullen

vallen. Intusschen heeft het zoeken op rails hem hier nimmer veel

opgeleverd; wellicht zal dit in Engeland anders zijn, althans op

plaatsen, waar de spoorwegen dicht langs bosschen loopen.

De heer Snellen zegt, dat hij voor eenigen tijd van ons

medelid Ritsema eenige kurken ontving, bewoond door larven,

welke als die van Lepidoptera werden herkend. Het is Spreker

gelukt, daaruit de volkomen insecten te kweeken; hij verkreeg

namelijk drie vlinders en twee sluipwespen. De vlinders behooren

tot het Pyraliden-genus Ephestia en komen overeen met voorwerpen

van £. wanthotricha Staud in ’Sprekers collectie. Een nader onder-

zoek heeft het echter zeer waarschijnlijk gemaakt, dat deze soort

XCVI VERSLAG.

nog een ouderen naam heeft, te weten #. ficella Staint. Is dit

werkelijk zoo, dan zal althans eene verbetering der synonymie de

vrucht van deze waarneming zijn. Daar Spreker slechts vijf van

deze bewoonde kurken tot zijne beschikking had, durfde hij er

geene aan een nader onderzoek omtrent de rups wagen. Die van

E. ficella is in Engeland in vijgen, amandelen en kurken ge-

vonden. Een der sluipwespjes is weggevlogen; het andere stelt

Spreker aan den heer Ritsema ter hand '). Hij laat voorts de ge-

kweekte vlinders ter bezichtiging rondgaan, met bijvoeging van

eenige andere soorten van hetzelfde geslacht, t. w. Z. Kühniella

Zell., waarvan de larven in meel leven en die reeds in eene

vroegere vergadering ter sprake werd gebracht ?); #. passulella

Barrett, waarvan Spreker tweemaal een gaven d'in zijne woning

ving, doch die hij, even als Aühniella en met nog meer grond,

voor eene oorspronkelijk exotische soort houdt, daar zij meermalen

door Mr. Piepers van Celebes en Java werd overgezonden; eindelijk

de bij ons meest gewone £. elutella Hbn. Spreker doet opmerken,

hoe sterk deze vier soorten op elkander gelijken en daardoor ver-

warring kan ontstaan tusschen de oorspronkelijk inlandsche soort

en hare drie geïmporteerde verwanten. Hij geeft tevens zijn voor-

nemen te kennen, om over £. Kühntella en aanverwante soorten

een stukje te schrijven, opgeluisterd door teekeningen, die Prof,

van Leeuwen zoo goed is geweest te vervaardigen.

Verder stelt de heer Snellen ter bezichtiging een paar der laatste

afleveringen van het werk over de Nederlandsche insecten van

Sepp, dat altijd nog voortgezet wordt, en wel, sedert den dood

van onzen betreurden Snellen van Vollenhoven, onder redactie van

Mr. Brants en van Spreker. De uitgever, ons medelid Nijhoff, is

bereid bevonden tot het nemen van maatregelen, om het gehalte

der platen te verbeteren, iets waarnaar de redactie met ernst en

1) Uit de omstandigheid, dat er 2 sluipwespen tegen 3 vlinders zijn uitge-

komen, blĳkt al weder hoe de natuur zelve. werkzaam is om de vermenigvul-

diging der Ephestia te beperken. Eene sterke uitdrooging der aangetaste kurken

zou overigens een uitmuntend middel zijn tot bestrijding van dit schadelijk

insect.

2) Verslag Zomervergadering te Zutphen op 24 Juli 1880, bl. xx en XXI,

VERSLAG. XCVII

volharding blijft streven, en waarvan de 10 laatste nummers dan

ook wel de duidelijke bewijzen vertoonen. Maar nu roepen uitgever

en redactie ook opnieuw de medewerking in van hunne land-

genooten, om dit werk, eenig in zijne soort en nu reeds sedert

meer dan 125 jaren onafgebroken en met roem voortgezet, verder

te ondersteunen en nader tot zijne voltooiing te brengen. Daartoe

zijn inteekenaars noodig niet alleen, maar ook medewerkers, want

van de ruim 1650 in Nederland waargenomen soorten van Lepi-

doptera, zijn nog slechts 600 in Sepp’s werk opgenomen. Spreker

legt eene lijst en inhoudsopgave over van de afleveringen, nu

reeds onder de redactie Brants en Snellen uitgegeven, en stelt

zich voor die jaarlijks te vervolgen 1).

Nog deelt de heer Snellen mede, dat ons geacht medelid, Pater

Aghina, vroeger te Huissen, thans te Schiedam werkzaam, van

een’ collega, Pater Jansen, die naar Curacao is vertrokken, op

zijn verzoek eene collectie Lepidoptera van dat eiland ontving. Die

collectie zou de eerste zijn van verdere bezendingen, welke Pater

Aghina zich voorstelde wetenschappelijk te bewerken; doch zijne

overplaatsing naar Schiedam, waar hij een zeer uitgebreiden en

drukken werkkring heeft, zonder hulpmiddelen tot studie, ver-

hinderde hem zijn plan ten uitvoer te brengen en deed ook voor-

loopig verdere toezendingen ophouden, zoodat hij eindelijk aan

Spreker voorstelde, zich met die taak te belasten.

Curacao is niet groot en heett niet ten onrechte den naam van

een dor en droog eiland te zijn. Toch kan de vlinder-fauna daar

niet arm genoemd worden, want reeds deze eene bezending bevat

1) Lijst der in het werk van Sepp behandelde Lepidoptera, onder redactie

van de heeren Brants en Snellen.

Tweede serie, deel IV (xm).

No. 19. Cucullia Asteris W..V.... door Mr. A. Brants.

» 20. Lithosia muscerda Hufn. . . , Dr. J. van Leeuwen.

n 21. Cidaria ocellata L...... È denzelfden.

a 22 viridaria Habre. ho «iy denzelfden.

„ 23en24. Boarmiaroboraria W.V. , Mr. E. A. de Roo van Westmaas.

n 25. Nola centonalis Hbn. . . .. » Dr. J. van Leeuwen.

7026: HadenaysadvenaW.. Vin denzelfden.

» 27. Psoricoptera gibbosella Zell. , Mr. E. A. de Roo van Westmaas.

» 28, Gelechia proximella Hbn. . „ denzelfden.

XCVIII VERSLAG,

ruim 50 soorten van Rhopalocera, en zeer waarschijnlijk zou

een voortgezet onderzoek nog heel wat meer kunnen opleveren.

Vergelijkt men hiermede de dagvlinder-fauna van het zooveel

grootere Nederland, waar, na een 50-jarig onderzoek op vele

punten door ijverige waarnemers, niet meer dan 77 soorten van

Rhopalocera konden worden gevonden, dan is Curacao stellig veel

rijker aan vlinders dan men dit zou hebben verwacht. Spreker

houdt zich bezig met de determinatie, die althans bij de dag-

vlinders nog geen nieuwe soorten heeft aan het licht gebracht,

maar wel eenige merkwaardige locale afwijkingen. Over ’t geheel

komt er de dagvlinder-fauna overeen met die van het tegenover

Curacao liggende Venezuela. Hij stelt zich voor, over deze Lepi-

doptera een stukje in het Tijdschrift te schrijven, ten einde

zooveel mogelijk voor de wetenschap partij te trekken van de

werkzaamheid der beide genoemde Entomologen. Tevens laat hij

een gedeelte der reeds door hem behandelde vlinders rondgaan en

wijst daarbij op verschillende bijzonderheden, onder anderen hoe

dezelfde type van kleur en teekening zich soms bij in bouw en

generieke kenmerken ver uiteenloopende : soorten herhaalt, iets

wat men heeft pogen te verklaren door zoogenaamde « mimicry»,

doch, naar zijne meening, ten eenenmale onvoldoende. Ook

vestigt hij de aandacht op het buitengemeen groote aantal soor-

ten, waardoor sommige, in de oude wereld niet of nauwelijks

vertegenwoordigde familien van dagvlinders in tropisch Amerika

zich onderscheiden, b. v. de Heliconina, meer dan 700 soorten ;

de Erycina ruim 700 (in de overige gedeelten der aarde nog geen

60); het genus 7hecla ruim 625 soorten, enz. Hij uit te dezer

gelegenheid den wensch, dat de wetenschappelijke expeditie,

onlangs van Leiden uit naar Curacao en Suriname vertrokken,

ook op entomologisch gebied rijke vruchten moge afwerpen.

Ten slotte laat de heer Snellen rondgaan eene verhandeling van

Dr. Arnold Pagenstecher te Wiesbaden, getiteld: « Beiträge zur

Lepidopteren-Fauna von Amboina», die het licht heeft gezien in

de Jahrbücher des Nassauischen Vereins für Naturkunde, Jahre.

XXXVII (1884). Hij ontving daarvan een exemplaar ten geschenke

VERSTLAG XCIX

van den Schrijver, en heeft de verschijning dezer «Beiträge» met

groote voldoening begroet, niet alleen omdat zij de fauna betreflen

van een eiland, dat tot de Nederlandsche bezittingen behoort,

maar vooral om de degelijke wijze van bewerking. In dat opzicht

toch zijn zij, die zich met de studie yan exotische Lepidoptera

bezig houden, niet verwend. Oppervlakkigheid, dorheid, de meest

onkritische jachtmakerij op «mihi’s» zijn in de laatste 20 jaren

de hoofdgebreken van de zeer vele opstellen, die over dit studievak

het licht zagen. Instede van zulk eene onwetenschappelijke wijze

van behandeling te volgen, tracht Dr. Pagenstecher ons door eene

vrij uitvoerige beschrijving van het eiland Amboina eerst eene

duidelijke voorstelling te geven van de plaats waar verzameld werd,

Vervolgens somt hij de literatuur op, voor de kennis van het

eiland van belang, waarbij de Nederlandsche volstrekt niet ver-

geten is, en deelt Wallace’s beschouwingen mede over den aard

der fauna, zoowel van Amboina als van de omliggende landen.

Wij mogen hier niet uit het oog verliezen, dat genoemde Engel-

sche reiziger, volgens het oordeel van wetenschappelijke mannen,

die lang in Nederlandsch Indie hebben vertoefd, menigmaal zijne

verbeeldingskracht te veel den teugel heeft gevierd en te vlug is

geweest in het maken van gevolgtrekkingen. Eene strenge afschei-

ding van een Indisch, een Indo-Maleisch en een Maleisch-Australisch

gebied kan althans niet meer volgehouden worden; gedurig komen

feiten aan het licht, die de overgangen geleidelijker maken. Als

eene kleine bijdrage daartoe kan alweder dienen, dat ook het

Pieriden-genus Thestias op Celebes, — waar het eigenlijk niet

mocht voorkomen, — is ontdekt, en dat de tot dusver alleen van

Nieuw Guinea bekende Cathaemia Gabia Boisd., — ook al ten

onrechte, — op Java blijkt te wonen; een en ander blijkens

waarnemingen, welke wij aan Mr. Piepers te danken hebben.

Om terug te keeren tot het werk van Dr. Pagenstecher, deze

geeft, na de vermelde inleiding, uitvoerig de bronnen aan voor de

kennis der Moluksche Lepidoptera, en vervolgens de lijst van door

hem en anderen van Amboina ontvangen vlinders. Volgens eene

latere mededeeling van den Schrijver kan die lijst nog worden

Cc VERSLAG.

aangevuld met de volgende Pyraliden: Botys dissipatalis Led. ,

adipalis Led., gratalis Led. en abnegatalis Led., Polythlipta

macralis Led. en ossealis Led.

De soortsnamen zijn van de noodige citaten voorzien en van

vergelijkende opmerkingen over de Amboineesche exemplaren, wat

hoogelijk te prijzen is. Alleen op deze wijze kan langzamerhand

onze kennis der soorten volkomen worden, niet door het zooveel

mogelijk fabriceeren van novae species, waarbij de verschillen

overdreven voorgesteld en de punten van overeenkomst met andere

soorten verzwegen worden. Jammer dat niet van alle door Dr. Pagen-

stecher beschreven nieuwe soorten eene afbeelding is gegeven; voor

exotische insecten is dit volstrekt noodig.

Aan het slot komt eene zeer uitgewerkte tabel tot vergelijking

van de vlinder-fauna van Amboina met die der omliggende grootere

en kleinere eilanden; zelfs strekt zij zich uit over de vlinder-fauna

der geheele aarde. Wij mogen het geschrift van Dr. Pagenstecher

als eene belangrijke aanwinst voor de Lepidopterologische literatuur

beschouwen.

De hierboven vermelde mededeeling over het genus Zphestia lokte

eene vraag uit van den heer Lodeesen, of de heer Snellen de

vroeger in dat geslacht geplaatste /nterpunetella Hbn. nog altijd

als generiek verschillend bleef aanmerken. Hierop gaf de laatste

een bevestigend antwoord.

Naar aanleiding van hetgeen de heer Snellen gezegd heeft over

het werk van Sepp, merkt Dr. Veth op, dat er enkele Entomo-

logen zijn, die weinig waarde hechten aan gekweekte Lepidoptera,

omdat eene kweeking in huis, steeds min of meer kunstmatig

zijnde, de soorten doet ontaarden en dus tot verkeerde gevolgtrek-

kingen aanleiding kan geven. Als een voorbeeld van deze opvatting

haalt hij den heer A. von Homeyer aan, die eene collectie bezit

van wel 50.000 Lepidoptera, enkel tot de Europeesche fauna be-

hoorende en uitsluitend uit in de vrije natuur gevangen exemplaren

bestaande. Het hoofddoel van deze uitgebreide verzameling , waarin

VERSLAG. CI

van sommige soorten een groot aantal exemplaren maar uit onder-

scheidene streken voorkomen, is om de verschillende locale en

andere varieteiten te bestudeeren. Om dat doel te bereiken, ver-

werpt de heer von Homeyer alle exemplaren, die uit de rups ge-

kweekt zijn.

Mr. Brants kan niet toegeven, dat gekweekte exemplaren voor

de wetenschap minder waarde zouden hebben, daar toch de eerste

zorg van een degelijk kweeker moet zijn, — ook om zijne kwee-

kerij niet te zien mislukken, — dat hij zooveel mogelijk aan de

natuurlijke voorwaarden voor het leven der insecten voldoet; en

mocht nu al het een of ander gewijzigd worden, b. v. de tijd van

het verschijnen der volkomen insecten, dan zal toch zeker een

getrouw relaas der waarnemingen zulke afwijkingen in het licht

stellen.

De heer Ritsema deelt in de eerste plaats mede, dat de larve,

in 1831 door M. Perty in zijne Observationes nonnullae in Coleo-

plera Indiae orientalis beschreven en afgebeeld (p. 43; fig. 8 en 9),

volgens mondelinge verzekering van den heer A. Sidney Olliff,

de larve van eene Episcapha-soort (fam. Erotylidae) zou zijn.

Exemplaren van deze larve en van twee Episcapha-soorten (E. qua-

drimaculata Wied. en glabra Wied.) uit het Leidsch Museum wor-

den ter bezichtiging gegeven, en tevens op de wenschelijkheid ge-

wezen van meerdere bevestiging van deze bijeenvoeging. Hoewel

de genoemde larve in vele bezendingen van Java en Sumatra voor-

komt, ontbreekt tot dusver alle aanwijzing omtrent de plaats van

oponthoud, metamorphose enz.

In de tweede plaats laat de heer Ritsema ter bezichtiging rond-

gaan de tot heden bekende soorten (drie in getal) van het prach-

tige Buprestiden-genus Calodema, en wel C. regalis Casteln. (=

Kirbyi Hope) van Nieuwholland, C. Wallacei H. Deyr. (= Johannae

Voll.) van Nieuw Guinea, Waigeoe en Salawatti, en de eerst on-

langs door Ribbe op de Aru-eilanden ontdekte ©. Zeibbei v. d. Poll

(Notes Leyd. Mus. VII p. 31, pl. 3 fig. 5). Omtrent de tweede

CII VERSLAG.

der genoemde soorten doet hij opmerken, dat het zeer wel mogelijk

is, dat de beschrijving van Snellen van Vollenhoven vóór die van

Deyrolle het licht heeft gezien, doch de inrichting van het 7d-

schrift voor Entomologie, waarbij de dagteekening van het ver-

schijnen der afleveringen niet wordt vermeld, maakt het onderzoek

naar deze prioriteit moeielijk 1).

In de derde plaats wijst dezelfde Spreker er op, hoe onnauw-

keurig soms door Entomologen voor hunne collega’s wordt ge-

determineerd. In deel XIV der Annali del Museo civico di storia

naturale di Genova (p. 566) gaf ons buitenlandsch lid, de heer

René Oberthür, aanteekeningen over een 10-tal Coleoptera-soorten

van de Sangir-eilanden. Van al deze soorten bezit het Leidsche

Museum een of meer voorwerpen, hetzij van de reis van von

Rosenberg, hetzij van de heeren van Lansberge en Oberthir

afkomstig. Daaronder bevinden zich drie boktorren, die door James

Thomson gedetermineerd waren, doch verre van juist:

1°. De als Batocera Fabrieii Thoms. aangeduide soort is B.

Bruynii Lansb., hetgeen gebleken is uit exemplaren, van de

heeren van Lansberge en Oberthür ontvangen. B. Fabrieu Thoms.

is eene soort, die op Java en Sumatra thuis behoort en die,

gelijk Spreker in de Notes from the Leyd. Mus. (vol. II p. 10)

heeft aangetoond, 5. guttata Voll. moet heeten.

2°. De als Abatocera leonina Thoms. gedetermineerde soort is

Batocera vrregularis Voll., blijkens een exemplaar, van den heer

1) Calodema Johannae werd door Snellen van Vollenhoven beschreven in het

Tijdschrift voor Entom. dl. VIII (jaarg. 1864/65) blz. 61; die beschrijving

kwam voor in de gecombineerde le en 2e aflevering van gemelden jaargang,

en werd, als bevattende ook het verslag der zomervergadering van 30 Juli

1864, stellig nog in den loop van het jaar 1864 uitgegeven. Deyrolle beschreef

C. Wallacei in deel VIJL van de Annales de la Soc. Ent. de Belgique, en ofschoon

dat deel der Annales den jaargang 1864 omvat, heeft het eerst in 1865 het

licht gezien. Dit laatste blijkt o. a. daaruit, dat ook deel IX (jaarg. 1865) der

Annales eerst in het daarop volgende jaar 1866 verscheen: zie b. v. aldaar

p. 49 het medegedeelde omtrent Lederer’s reis, die blijkens brieven van dezen

aan den heer Snellen, in 1865 plaats had en waarvan de resultaten dus eerst

later konden worden openbaar. gemaakt; zie ook aldaar p. 37 het stuk van

Lallemant, dat gedagteekend is , April 1866” en een naschrift heeft van

9 Juli 1866,

VERSLAG. CIII

Oberthür afkomstig en de typen in het Leidsch Museum. Beide

soorten komen in Noord Celebes en op de Sangir-eilanden voor.

3°. De als Apriona punctatissima Kaup aangeduide soort behoort

stellig daartoe, maar is volstrekt niet dezelfde als die, welke door

Thomson als Apriona tigris beschreven is en die op Java en

Sumatra gevonden wordt.

Tot staving van het aangevoerde worden authentieke exemplaren

ter bezichtiging gesteld.

—

De heer van der Wulp deelt in de eerste plaats aan de

aanwezigen eenige exemplaren rond van de belangrijke verhande-

ling over nuttige en schadelijke vogels en insecten, door ons

geacht medelid, Dr. M. C. VerLoren in den afgeloopen zomer op

het Landhuishoudkundig Congres te Amersfoort voorgedragen. Die

exemplaren waren hem door den Schrijver met dat doel toege-

zonden, en onder anderen een er van bestemd voor de boekerij

der Vereeniging. Met veel erkentelijkheid jegens den gever wordt

dit geschenk door allen aanvaard.

Verder komt de heer van der Wulp nog eens terug op de

Tsetse-vlieg, waarover hij ook in de vorige wintervergadering

heeft gesproken en later iets meer uitvoerig in een stukje in het

Tijdschrift heeft gehandeld !). Hij opperde toen reeds twijfel, of

er in de verhalen der reizigers in Afrika omtrent de doodende

eigenschappen van deze vlieg niet eenige overdrijving zou kunnen

heerschen. Vooral stuitte hij op het bezwaar, dat het steken der

Tsetse op sommige dieren, als paarden en runderen, eene doode-

lijke uitwerking zou hebben, en daarentegen bij anderen en ook

bij den mensch niet meer te vreezen zou zijn dan het steken

van onze Culex- en Tabanus-soorten.

Bij nader onderzoek, vooral ook na een gesprek over dit onder-

werp met den Baron Osten Sacken, bij gelegenheid dat Spreker

van dezen een zeer gewaardeerd bezoek ontving, is meer en meer

1) Zie Verslag Wintervergadering 13 Januari 1884, blz. xct en Tijdschr. v,

Lntom. XXVII. blz. 143,

CIV VERSLAG.

de gegrondheid van dien twijfel aan het licht gekomen. Dat ook

anderen met reden niet aan de vergiftige eigenschap der beruchte

vlieg gelooven, blijkt o. a. uit het volgende:

1°. Reeds in deel V van Newman's Entomologist (1870/71) is

op p. 217 een uittreksel gegeven uit een Zuid-Afrikaansch nieuws-

blad «Natal Mercury» van 31 Mei 1870, waarin het verslag

voorkomt van eene zitting der «Nat. History Association of Natal ».

In die vergadering hield de heer S. Vincent Enskine eene voor-

dracht over de Tsetse, waarin hij de algemeen verspreide verhalen

omtrent de schadelijkheid dezer vlieg, als louter op een vooroordeel

gegrond, bestrijdt en Livingstone’s beweringen scherp kritiseert.

Den dood van diens vee schrijft hij toe aan verandering van

voedsel en aan het klimaat (change of grass and climate). — In

hetzelfde deel van den Mutomologist wordt wel is waar door E. C.

Burton de gewone meening omtrent de schadelijkheid der Tsetse

volgehouden, doch op p. 289 aangetoond, dat hiermede niets

bewezen wordt, wijl Burton’s wederlegging slechts eene bloote

herhaling bevat van vroeger geuite meeningen.

2°. In de Sitzungsberichte der Gesellschaft von naturforschenden

Freunde in Berlin, XIX (1877) p. 205 en 206, beweert de heer

Hartman ten stelligste, dat in den omtrek van den Victoria-val

der Zambesi en in Loango de Tsetse-vlieg wel voorkomt , zonder

dat een enkel geval bekend is, dat huisdieren door haren steek

zijn gedood.

3°. De bekende Afrika-reiziger Marno bespreekt insgelijks deze

zaak (volgens Petermann’s Mittheilungen 1873, XIX, Heft VIT,

p. 246). Door de inlanders, zegt hij, wordt de groote sterfte van

het vee gedurende den zomer gewoonlijk toegeschreven aan eene

vlieg, die zij «surreta» noemen, en waarmede wel de Tsetse zal

worden bedoeld. Op zijn verlangen, om hem de vlieg te toonen,

werden hem de meest verschillende soorten en o. a. Tabanus

gebracht. Hij houdt het er daarom voor, dat de genoemde

«surreta» ’tzij onschadelijk is of wel hoogstens de nadeelige

invloeden vermeerdert, welke in Afrika in sommige jaargetijden

verderfelijk voor het vee kunnen worden.

VERSLAG. CV

4°. Eindelijk is in het Journal de Genève van 3 December 1883

een opstel geplaatst over de Tsetse, berichten bevattende van zeke-

ren heer H. F. Gros, die vele jaren in Zuid-Afrika heeft gewoond.

Ook deze houdt vol, dat het geloof aan de schadelijkheid der Tsetse

niets dan een vooroordeel is. Hij zelf verloor, in eene ongezonde

streek beoosten Transvaal, een span van 12 ossen. Zijne negers

beweerden aanstonds, dat de Tsetse den dood dezer dieren had

veroorzaakt, maar waren geheel verstomd, toen hun werd aange-

toond, dat de vlieg daar in den geheelen omtrek niet voorkomt.

De heer Gros schrijft zeer bepaald de sterfte toe aan klima-

tische invloeden of aan uit den grond opstijgende miasmen,

waarvan de mensch, bij zijne opgerichte houding, minder te

lijden heeft.

Alles te zamen genomen, is Spreker het met den heer Osten

Sacken eens, dat, al is ook de oorzaak van de sterfte onder het

vee in Afrika niet volkomen duidelijk, die oorzaak toch zeker niet

en althans niet uitsluitend kan gelegen zijn in het steken der

Tsetse-vliegen. Deze zijn hoogstwaarschijnlijk niet giftiger dan onze

Europeesche bloedzuigende muggen en vliegen.

De heer Veth zal niet beweren, dat de Tsetse op zich zelve

zoo vergiftig is, maar toch acht hij het niet onmogelijk, dat wel

eens door haar, even als door andere stekende en bloedzuigende

insecten, hoogst vergiftige smetstoffen in het bloed worden over-

gebracht; hij meent dat daarvan in ons gematigd klimaat wel voor-

beelden zijn, en dat onder anderen in de Alpen, door het steken eener

vlieg, het miltvuur van het eene rund op het andere werd over-

geplant.

De heer van der Wulp geeft toe, dat zulk eene overplanting

van smetstoffen zeer tot de mogelijkheden behoort, en zelfs door

bijkomende omstandigheden doodelijk zou kunnen worden; maar

dan staat hiermede de Tsetse in Afrika nog slechts gelijk met onze

Tabaniden en dergelijken, door wier steken hetzelfde kan gebeuren,

met dit onderscheid wellicht, dat het tropische klimaat de daardoor

ontstane schadelijke invloeden nog gevaarlijker maakt.

CVI VERSLAG.

De heer van Hasselt zegt, dat hij bij het lezen der verhalen

van de doodende eigenschappen der Tsetse, steeds aan overdrijving

heeft gedacht. Niet zonder voldoening verneemt hij nu, dat zijne

meening ook door anderen gedeeld wordt, en er eigenlijk alle reden

is voor de veronderstelling, dat de zoo gevreesde Tsetse inderdaad

niet veel gevaarlijker is te achten dan onze gewone bloedzuigende

insecten.

De heer Everts deelt een en ander mede over de inlandsche

Necrophorus-soorten. Alle midden-Europeesche soorten komen ook

in Nederland voor. Het geslacht Necrophorus wordt verdeeld in ge-

heel zwarte en in rood gevlekte soorten. Van de eerstgenoemden

zijn er slechts twee: 1° N. Germanicus L., met eene geheel zwarte

sprietknots, de achterschenen met een sterk gedoornd gedeelte

aan het uiteinde en den omgeslagen randzoom der dekschilden

rood; zij komt op groote zoogdierkrengen voor; en 2°. N. humator

Goeze, met de sprietknots, behalve het eerste lid rood; de achter-

schenen zonder sterk gedoornd gedeelte en de dekschilden geheel

zwart; gemeen op vogelkrengen. — Van de gevlekte soorten kan

in de eerste plaats worden afgezonderd N. Vespillo L., wier achter-

schenen gekromd en de trochanters der achterpooten in een langen

priemvormigen doorn uitgetrokken zijn; gemeen op zoogdierkrengen.

Van de overige soorten, allen met rechte achterschenen , heeft men

vooreerst N. mortuorum F. (vespilloides Hrbst), met geheel zwarte

sprietknots; gemeen op vogelkrengen. Al de anderen hebben de

sprietknots, met uitzondering van het eerste lid, roodgeel. Daartoe

behoort: N. vestigator Herschel, waarvan het halsschild aan de

voorzijde aanmerkelijk breeder is dan aan de basis en tevens langs

den geheelen omtrek behaard; bij de verdere soorten is het hals-

schild aan de voorzijde slechts iets breeder dan aan de basis. Het

pygidium zoowel als het propygidium is geel behaard bij N. inter-

ruptus Steph. (= fossor Er.), met de varieteit gallicus Duval, bij

welke de trochanters der achterpooten sterk gekromd zijn. Daaren-

tegen is alleen het pygidium geel behaard en het propygidium

zwart behaard bij N. ruspator Er. (investigator Zett.), bij welke

VERSLAG. CVIL

bovendien de voorste zwarte dwarsband der dekschilden niet over

den omgeslagen randzoom grijpt. Mannetjes van deze soort met

bijzonder kleinen kop werden door Thomson beschreven als N.

microcephalus. — Eindelijk komt nog in Nederland voor: N. sepultor

Charp. (abrutor Er.), bij welke ook het pygidium zwart behaard is

en de voorste zwarte dwarsband zich ook over den omgeslagen

randzoom der dekschilden voortzet. Deze laatste soort schijnt de

zeldzaamste te zijn; zij werd tot dusver alleen bij Tiel gevangen

door den heer Seipgens en bij Vlissingen door den heer Veth.

Voorwerpen van al deze Necrophorus-soorten worden ter bezich-

tiging rondgegeven.

Voorts laat de heer Everts zien een brokstuk (alleen het abdo-

men met de elytra) van Chlaenius tristis Schall. (holosericeus Fabr.),

door hem tusschen plantenafval bij Loosduinen gevonden. Dit is

het eenige wat van deze soort uit Nederland bekend is; hare aan-

wezigheid in ons land is daardoor geconstateerd, en wellicht zullen

bij ijverig zoeken nog wel betere exemplaren te vinden zijn. Een

gaaf voorwerp uit Herenthals (Belgie), afkomstig van wijlen den

heer Putzeys, is ter vergelijking nevens het brokstuk opgestoken.

Ten vervolge op hetgeen door hem bij eene vroegere gelegenheid

werd medegedeeld 1), laat de heer Everts nog ter inzage rondgaan

de laatst verschenen «Bestimmungstabelle » van den heer Reitter,

waarin de Neerophaga worden behandeld, en waaruit de Leden

zich opnieuw kunnen overtuigen van de verbazende werkkracht

van dezen hoogst verdienstelijken Entomoloog.

Ter voldoening aan het verzoek van den heer Seipgens, die

reeds vroeger de vergadering heeft moeten verlaten, is diens me-

dedeeling door den heer Everts overgenomen. Als zoodanig laat

deze zien een drietal Coleoptera, in koffieboonen voorkomende, en

wel: Araeocerus Coffeae F., welke daarin schromelijke verwoestingen

aanricht; Thaneroclerus Buqueti Spinola, eene Cleride, die waar-

schijnlijk op eerstgenoemde jacht maakt; en Alphitobius maurita-

1) Verslag Wintervergad. te Leiden 14 Januari 1883, blz. CXLvI.

CVIII VERSLAG.

nieus F., wier levenswijze met die van Tenebrio inolitor L. moet

overeenstemmen.

De wetenschappelijke mededeelingen hiermede afgeloopen zijnde,

betuigt de Voorzitter den dank der vergadering aan de verschillende

Sprekers en sluit daarop deze bijeenkomst.

BAS ROLLER LRO SEN.

VAN

VIER NIEUWE SOORTEN

VAN

OOST-INDISCHE HETEROCERA

DOOR

P. C. T. SNELLEN,

met afbeeldingen

DOOR

Dr. J. VAN LEEUWEN Jr.

Pl. 4, fig. 1—4.

Teinopyga haemacta nov. spec. (Pl. 1, fig. 1).

Door Felder is in de Lepidoptera der Novara-keise II, 2. pl. 106,

fig. 18, een vlinder afgebeeld onder den naam van Teinopyga

reticularis, welken men op het eerste gezicht voor eene Noctuine

uit de verwantschap van Aanthodes zou houden, doch die, volgens

den Index op genoemd werk, door Rogenhofer vervaardigd, aan

de Haliadea is verwant. Ik had gelegenheid in het vorige jaar een

exemplaar te onderzoeken en de juistheid van deze opgave be-

vestigd te zien. Het geheel der kenmerken verwijst reticularis tot

de genoemde subfamilie der Lithosina. Een synoniem dezer soort

is Sinna Fentoni Butler, Trans. of the London Entom. Society

A904, 8.

BESCHRIJVING VAN VIER NIEUWE SOORTEN

Eene tweede soort van hetzelfde genus heb ik van Java en

Sumatra leeren kennen, en wel in beide sexen. Zij is geheel

gebouwd als reticularis en onderscheidt zich door de levendig

roode teekening der goudgeel en wit gemengde voorvleugels op het

eerste gezicht.

Kop vrij klein, als bij Chloéophora bicolorana, maar minder

ingetrokken; hij is glad beschubd, afgerond, wit gekleurd. Palpen

smal, glad beschubd, lid 2 voor den kop heen gebogen,

tot aan den schedel reikende; lid 3 een derde korter dan 2,

verticaal, stomp gepunt; zij zijn wit gekleurd. Zuiger opgerold.

Oogen groot, naakt. Bijoogen aanwezig. Sprieten zoo lang als drie

vijfden der voorvleugels, dun, draadvormig, bij beide sexen

onbehaard; wortellid kort, wit, de schaft bruin. Thorax met zeer

glad gestreken haren en schubben bekleed, wit; twee vlekjes op

den halskraag, twee streepjes op de wortelhelft der schouderdeksels,

eene lijn over het midden van den rug en eene met de spits op

het schildje staande V zijn karmijnrood.

Voorvleugels even als bij Chl. bicolorana door den vorm aan

die der Tortricina herinnerende. Reeds spoedig voorbij den wortel

wijken de voor- en binnenrand sterk uiteen, de eerste is vooral

wat zijne wortelhelft betreft, belangrijk gebogen, verder minder;

de tweede loopt na een schuin wortelvierde, geheel horizontaal.

Achterrand vrij steil, flauw en regelmatig gebogen, zoo lang als

twee derden van den binnen- en als drie vijfden van den voorrand.

Achtervleugels, ook als bij bicolorana, nauwelijks zoo breed als

de voorvleugels, bij het wijfje iets smaller. De beschubbing is

dicht, de franje kort, ongegolfd, de staarthoek der achtervleugels

afgerond, de overige vleugelhoeken zijn duidelijk, de punt der

voorvleugels stomp-rechthoekig.

Voorvleugelgrond een zeer levendig maar dof citroen- (d) of

goud(g)kleurig chromaatgeel dat, vooral’ bij het 9, tot twee derden en

aan de vleugelpunt, sterk met witte plekken is gemengd. Verder

ziet men op den vleugel eene zonderling gevormde, aan turksche

of arabische letters herinnerende roode teekening , die geheel van

de gewone afwijkt en nog bovendien bij de beide sexen verschilt,

VAN OOST-INDISCHE HETEROCERA. 3

ook in kleur (bloedrood bij den 4, meer purperrood bij het 9).

Ik geloof dus beter te doen haar niet te beschrijven, maar naar

de afbeeldingen te verwijzen. Zij bereikt bij het 9 met drie schuine

armen den voorrand en eindigt daar koolzwart. Vleugelpunt met

vier koolzwarte vlekken, waarvan de beide wortelwaartsche bij den

$ tot eene comma-vormige teekening ineenvloeien. Staarthoek met

een zwart streepje langs den achterrand geteekend en daarachter,

zoomede achter de zwarte vlekjes op ader 5 en 8 de overigens

grijswitte franje zwartgrijs.

Achtervleugels met franje iets zijdeglanzig, bij den & bleek

grauwgeel, bij het 9 wit.

Achterlijf grauwwit; bij het 9 de rug geheel, bij den & van

de vier laatste ringen de rugzijde der eerste twee grijs gevlekt,

die der beide laatsten geheel grijs; de buik bij beide sexen aan

het uiteinde zwart. Pooten wit.

Onderzijde der vleugels witgeel (4) of wit (2), het voorste paar

met eene bij het 2 met den voorrand verbonden zwartbruine

middenvlek en vier koolzwarte, kleinere aan de punt even als op

de bovenzijde.

Wat nu het genus betreft, waartoe deze nieuwe soort behoort,

zoo verschillen reticularis en onze haemacta van het genus Marias

door de aanwezigheid van ader 5 der achtervleugels, van alias

door de gladde thoraxbekleeding en den Tortricinen-achtigen vleu-

gelvorm, van Chloéophora door de aanwezige bijoogen en door

het lange, overeindstaande eindlid der palpen, van Kuwestis Led.

door dezelfde kenmerken, buitendien door den vorm der voor=

vleugels, het ontbreken van den schubbentand aan hunnen binnen-

rand en door de teekening. Van Ariola Felder (Ransoneti Felder

van Ceylon, Java, Celebes) verschillen zij mede door de palpen

(bij Lansoneti naar boven verbreed met zeer kort eindlid) en door

de ongesteelde, niet met 5 uit één punt komende aderen 3 en 4

der achtervleugels.

Bij haemacta ontspringt ader 8 der achtervleugels uit een vierde

van den voorrand der middencel en is, evenals bij Ariola Ran-

soneti, de aanhangeel der voorvleugels aanwezig.

4 BESCHRIJVING VAN VIER NIEUWE SOORTEN

Een eigen genus voor deze beide soorten is dus alleszins billijk

en wat den naam daarvoor betreft, zoo heeft wel is waar Walker

er reeds een gevormd (Sirna), doch daar diens meerendeels onzinnig

benoemde en geconstrueerde (Guenée zou zeggen «gecreéerde»)

genera niemand verplichten, evenmin als eeden die men niet bij de

wateren van den Styx, maar bij die der Garonne doet, zoo geef

ik aan Felder’s naam Teinopyga de voorkeur.

Ik merk hier nog op, dat Butler in de Transactions of the

Entom. Society of London 1881 p. 8 eene derde soort van Teino-

pyga heeft beschreven uit Japan, onder den naam clara, die hij

aldus karakteriseert: Voorvleugels geel, met geel netwerk op de

wortelhelft, zonder zwarte vlekken op het puntvierde; achter-

vleugels en achterlijf geheel wit.

West-Java (Mega-Mendoeng), Piepers (d). — Sumatra (Deli)

Hagen (9). Laatstgenoemd exemplaar op ’s Rijks Museum te

Leiden.

Potamophora Schlegelii Snell. (Notes from the Leyden

Museum vol. VI p. 87—89). — (Pl. 1 fig. 2).

Op de aangehaalde plaats is door mij eene nieuwe soort van

Potamophora beschreven en wel zoo uitvoerig mogelijk. Indien ik

op die beschrijving reeds thans weder terugkom, dan is dit

eerstens, omdat ik mijne nieuwe soort ook door eene afbeelding

bekend wensch te maken, waartoe ik in de Notes geene ge-

legenheid had. Het is namelijk mijn gevoelen, dat de bekendmaking

van nieuwe soorten van Lepidoptera, en vooral van exotische, niet

volledig mag worden genoemd zonder eene zoo goed mogelijke,

gekleurde afbeelding. Dit was ook het gevoelen van mannen als

wijlen Zeller, Lederer en Herrich-Schäffer (zie van dien laatsten

de voorrede zijner Sammlung aussereurop. Schmett. ter Band)

en in den laatsten tijd is de heer Oberthür in zijne Htudes Ento-

mologiques Nie Livy. p. 99—102 met nadruk op die noodzakelijkheid

teruggekomen. Ik ben het te dien opzichte geheel met hem eens.

Potamophora Schlegel, op pl. 1 fig. 2 voorgesteld , onderscheidt

VAN OOST-INDISCHE HETEROCERA. 5

zich van de door Cramer vrij ruw afgebeelde, door Guenée goed

beschrevene Manlia en van Amboinensis Felder door de tot twee

derden blauwwitte onderzijde der achtervleugels, van eerstge-

noemde soort bovendien door de smalheid der licht paarsblauwe

achtervleugelstreep, door de hoefijzervormige donkere teekening

op den binnenrand der voorvleugels, gevolgd door eene even breede,

onzuiver gele, bruinzwart beschubde plek verder naar den staart-

hoek en door de vogelkopvormige, niet halvemaanvormige, buiten-

waarts in het midden getande niervlek, die onderaan in de vermelde

gele plek vervloeit. Verder ontbreekt bij den 4 de dikke zwarte

langsstreep in cel 14 der voorvleugels van Marla d en de min

of meer duidelijke donkere dwarslijn over het midden der voor-

vleugels, welke bij de beide sexen dier soort voorkomt. Kop,

palpen, sprieten en thorax, zoomede de naar achteren ver-

donkerde voorvleugels zijn bij Schlegelit vaal, bruinachtig grauw;

uit de punt der laatsten komt eene zigzagvormige roestkleurige

streep, die tegen den achterrand zwart is gezoomd, bij den d bijna

den binnenrand bereikt, maar bij het 9 reeds op de hoogte van

ader 6 verdwijnt. De omtrek der vuil leemgeel gekleurde gewone

vlekken is zwart, onder en boven open, en vóór de ronde ziet

men aan den voorrand het tweemaal getande zwarte , wortelwaarts

geel afgezette begin der eerste dwarslijn.

De achtervleugels zijn tot over de helft bruingrijs, op de aderen

streperig donkerder, vervolgens zwartbruin met eene smalle , wortel-

waarts ingesnedene, franjewaarts onduidelijk getande, bij beide

sexen eveneens gebogene licht paarsblauwe dwarsstreep , die van

den voorrand tot ongeveer de helft van den vleugel loopt. Aan

den binnenrand, bij de afscheiding der lichtere wortelhelft , ziet

men een bruingeel gedeeld zwart vlekje, en cel de is tegen den

achterrand bruingeel, zwart gestreept, met eenige aschgrauwe

bestuiving aan beide zijden. Franjelijn of aderbeloop nergens

donkerder.

Onderzijde bruingrijs; de voorvleugels op twee derden met eene

hamvormige blauwwitte teekening, die met het dunne eind aan

den voorrand hangt en tot ader 2 reikt; de donkerder achter-

6 BESCHRIJVING VAN VIER NIEUWE SOORTEN

vleugels bijna tot drie vierden blauwwit, eenigszins bruingrijs be-

stoven, vooral bij het 9, en meest langs den voorrand ; de dwarsader,

die de zeer korte middencel sluit, met een bruingrijs streepje ge-

teekend. Langs het blauwwitte wortelgedeelte loopt eene getande

blauwwitte dwarslijn.

De tweede reden waarom ik op Pot. Schlegel terugkom , is

dat ik nog eene nieuwe soort van hetzelfde genus wenschte te

beschrijven en wel de volgende:

Potamaphora Hagenii nov. sp. (Pl. 1 fig. 3.)

Een zeer gave en frissche d van 78 mm. vlucht.

Palpen, kop en thorax grauwbruin, bruiner dan bij Schlegel,

lichter dan bij Manlia. Schedel met een zwart vlekje, dat ook bij

Schlegelii & voorkomt, bij Manlia ontbreekt. Sprieten zwartbruin,

eenkleurig, aan den wortel niet ros zooals bij Manlia. Vleugelvorm

als bij de twee genoemde soorten, de voorvleugels met licht grijs-

bruine wortel- en donkerder tweede helft, beide kleuren zeer

scherp gescheiden door eene vrij dikke, ongebogen, bruinzwarte

dwarslijn, die van twee derden des voorrands naar de helft van den

binnenrand loopt en dus veel schuiner en ongelijk veel duidelijker

is dan bij Marlia. Wortelwaarts van deze lijn ziet men een eenigszins

peervormigen zwartbruinen omtrek op den binnenrand, het breede

gedeelte tegen den voorrand gekeerd, en boven die figuur de be-

ginselen der halve en der eerste gewone dwarslijn, beiden zwart-

bruin, ongetand, het stuk der eerste dwarslijn uitloopende op den

fijnen, bijna cirkelronden zwartbruinen omtrek der ronde vlek.

Daarnaast bevindt zich de omtrek der niervlek, die onder open,

bovenaan puntig is en aan den vorm eener phrygische muts her-

innert; al deze zwartbruine omtrekken zijn roodgeel afgezet.

Voorbij de dikke bruinzwarte dwarslijn is de grond geelbruin

gemengd, met zwarte lijnen op de aderen, eene zwarte franjelijn

en sporen van eene roodgele, wortelwaarts zwartbruin afgezette,

geslingerde dwarslijn nabij de dikke rechte, benevens bruine, gegolfde

dwarsschrapjes in de cellen, Franje bruingrijs.

PJ 5

VAN OOST-INDISCHE HETEROCERA. ue

Achtervleugels gekleurd en geteekend als bij Manlia en Schlegelü ,

maar de achterrand lichter en de paarsblauwe dwarsband geheel

anders, veel grooter, twee derden van de tweede vleugelhelft in-

nemende, ongebogen, wortelwaarts niet ingesneden, franjewaarts

ongetand, dus bijna vierkant van vorm, met stompe hoeken. Ook

is hij scherper begrensd en reikt bijna tot in cel de. Ken roodgeel ,

aan beide zijden dik zwart afgezet vlekje op twee derden van den

binnenrand is klein maar duidelijk, cel 1e echter slechts onbe-

duidend geelbruin getint en zwart gestreept. Franjelijn ook hier

zwart en de franje bruingrijs.

Onderzijde der voorvleugels bruingrijs met de hamvormige ,

blauwwitte, maar iets langer, onder ader 5 smallere en over het

geheel ook veel minder scherp begrensde teekening der beide meer

genoemde soorten. Achtervleugels tot over vier vijfden blauwwit,

het overige bruingrijs maar niet scherp begrensd. Eene onduidelijke

stippenrij en enkele langslijnen op de aderen der tweede vleugel-

helft zijn bruingrijs. Diezelfde kleur hebben ook het lijf en de

pooten.

De generieke kenmerken zijn bij Schlegelii en Hageni zooals bij

Manlia. Zij zijn door Guenée goed beschreven; alleen merk ik nog

op, dat de mannen der drie mij in natura bekende, genoemde

soorten op de onderzijde der achtervleugels, nabij den binnenrand

een grijs haarbosje hebben en dat de pooten ongedoornd zijn.

Sumatra (Deli), Dr. Hagen. Leidsch Museum.

Pinacia pupillalis nov. sp. (Pl. 1, fig. 4 en 44).

In zijne « Zuträge zur Sammlung exotischer Schmetterlinge »

is door Hübner onder den naam Pinacia Molybdaenalis eene vlin-

dersoort op p. 12 beschreven en bij fig. 435, 436 afgebeeld,

welke duidelijk tot de groep van Noctuinen-genera behoort, die

Guenée als afzonderlijke familie Deltoïdes vereenigde, doch die niet

van de overige genera der eerstgenoemde familie kunnen worden

afgescheiden, daar zij gezamenlijk geen enkel kenmerk bezitten,

dat de andere genera missen. Hoewel nu de bedoelde afbeelding

8 BESCHRIJVING VAN VIER NIEUWE SOORTEN

zeer goed kan worden genoemd en de Zuträge een werk van

Hübner is, dat door geen wetenschappelijk Lepidopteroloog, vooral

wanneer hij zich als monograaf eener familie opwerpt, mag

worden geignoreerd, zoo min geheel als ten deele, zoo moeten

wij toch tot onze bevreemding ondervinden dat Guenée deze

Pinacia Molybdaenalis ten eenenmale met stilzwijgen is voorbij

gegaan.

Ik heb haar in het Tédschrift voor Entomologie, deel XX

(1876—77) p. 39 vermeld, bij de opgave der door Mr. Piepers in de

omstreken van Batavia op Java verzamelde Heterocera. Sedert heeft

de heer Piepers Molybdaenalis meermalen overgezonden en heb ik

in « Midden-Sumatra» Lepidoptera p. 49 eene tweede soort van

het genus beschreven onder den naam albolineata. De plaatsing

van laatstgemelde soort in het geslacht Pinacia is echter slechts

voorloopig, want albolineata wijkt door de mannelijke sprieten,

de palpen, de dikkere en lager ontspringende ader 5 der ach-

tervleugels af. In het vorige jaar leerde ik echter eene soort

van Sumatra en Nias kennen, die stellig met Molybdaenalis

in één genus behoort en onbeschreven is. Ik heb van haar drie

mannen en drie wijfjes voor mij, toereikend gaaf om tot de be-

kendmaking te kunnen overgaan.

Viucht: 3 mannen van 34, 37 en 44 mm., 3 wijfjes van 44

en 45 mm.

Oogen naakt, onbewimperd. Bijoogen aanwezig. Voorhoofd vlak,

met eene korte kuif. Zuiger kort, opgerold. Palpen ruim driemaal

zoo lang als de kop, sikkelvormig, plat, kort, fijn en glad behaard ;

lid 2 in het midden zoo breed als de oogen, naar boven smaller,

ook naar onderen, daar het aan de binnenzijde bovenaan iets is

uitgesneden als tot aansluiting bij de voorhoofdskuif. Lid 3 is

korter dan 2, ook smaller, mesvormig, kort gepunt. De kleur der

palpen is op lid 4 en aan de voorzijde van lid 2, naar boven

versmallend, okergeel, verder loodkleurig grijs, lid 3 met oker-

gele spits. Kop kort behaard, ook de thorax en deze zonder

kammen of pluimpjes.

Sprieten bij den ¢ zoo lang als vijf zesden van den voorrand

VAN OOST-INDISCHE HETEROCERA. 9

der voorvleugels, het wortellid zeer klein, de eerste leden van de

schaft, ter lengte van ruim 4 millimeter, ongewapend, vervolgens

met zeer spoedig in lengte toenemende baarden. Deze baarden

zijn ruim 3 millimeter lang en blijven aldus tot zeer nabij de

spits, alwaar zij snel korter worden. De schaft is grauwbruin,

de baarden licht geelbruin. Bij het 9 zijn de sprieten korter,

ongeveer twee derden zoo lang als de voorvleugels, grauwbruin,

haarvormig, bijna naakt.

Vleugels gevormd als bij Molybdaenalis, de achtervleugels van

het 9 aan de punt niet zoo afgerond als bij den d en bij de beide

sexen der verwante soort. Achterrand, ook die der korte franje,

ongegolfd. De voorvleugels zijn eenkleurig loodgrijs, iets glanzig ,

met eene helderwitte, zwart gerande stip even voor de helft der

middencel en twee helderwitte stippen boven elkander op de

dwarsader, die ook zwart gerand zijn; de onderste, grootste, aan

de buitenzijde het breedst. De wortelhelft der franje is iets donkerder

en bruiner dan de vleugel, de tweede helft, zonder scherpe be-

grenzing, iets lichter en geler.

Achtervleugels lichter, helderder en doffer dan de voorvleugels,

vooral bij het 2; zij zijn ongeteekend. Franje gelijk aan die der

voorvleugels.

Onderzijde eenkleurig loodgrijs, ongeteekend, iets bruinachtig

van tint.

Achterlijf langer dan de achtervleugels, bij het wijfje een zesde

en stomp gepunt, bij den d ruim een derde en ook slanker. De

rughelft, ook der staartpluim, is loodgrijs, de buikhelft en de be-

haarde borst bleek grijsgeel.

Pooten dun, met ongedoornde, kort (aan de binnenzijde iets

langer) behaarde schenen, de sporen vrij lang, de middensporen

op de helft. Zij zijn grijsgeel als de tarsen en de binnenzijde der

dijen en schenen, wier buitenzijde loodgrijs is.

Aderstelsels het gewone der Noctuinen, de voorvleugels met

aanhangcel; ader 5 der achtervleugels even dik als de andere

aderen, op een vierde der dwarsader.

Molybdaenalis is kleiner (31—33 mm.), donkerder, meer een-

10 NIEUWE SOORTEN VAN O.-IND. HETEROCERA.

kleurig; de voorvleugels zijn op dezelfde plaats als bij pupillalis |

met drie, maar geheel zwarte stippen geteekend; de geheele franje

is ook donkerder, de staartpluim en buik benevens het midden

der borst en de binnenzijde der dijen okergeel. Verder zijn de spriet-

baarden bij den ¢ bruiner, tegen de spits smaller in lengte af-

nemende.

Sumatra (Deli, Serdang), Hagen; — Nias, Ribbe. — In ’s Rijks

Museum van Natuurlijke historie en in mijne verzameling.

LAGOPTERA BIVIRGATA nov. spec.

DOOR

PONT CSN TL RE EN:

Pl.4, fig. 5 en 5a (d).

Bij het overlezen van Guenée’s nadere beschrijving der algemeen

kenmerken van het genus Lagoptera, stuit men op een paar

onduidelijkheden. In de eerste paragraaf zegt hij: «Enfin, chez la

majeure partie des espèces, on remarque encore sur la nervure

abdominale un rang serré et fort régulier d’autres poils plus longs

et plus fins». Uit de noot onderaan de pagina kan men nu wel

opmaken, dat de onderzijde der achtervleugels bedoeld wordt, doch

Guenée zegt het niet uitdrukkelijk. Ik merk nog op, dat hij hier

met « nervure abdominale» ader 15 der achtervleugels op het oog

heeft, en wat de hem in natura onbekende elegans van der

Hoeven (multicolor Guenée) betreft, waarvan hij in de bovenver-

melde noot zegt: «chez Velegans que je n'ai pas vue en nature,

ces poils seraient encore plus longs et placés sur la surface supé-

rieure de Vaile», zoo heb ik van deze soort een d voor mij, die

door wijlen Mr. Heyligers op Java is gevangen. Bij dit voorwerp

is de beharing der onderzijde van ader 14 ook aanwezig, hoewel

niet zoo in het oogloopend als bij Aonesta en magica, en de

langere beharing van de bovenzijde der achtervleugels bestaat uit

de buitengewoon lange binnenrandsfranje, evenals die bij

Cocytodes caerulea Guen. voorkomt. Dat het overigens geheel

onnoodig is, om ter wille van Cosmodes elegans Donovan van

der Hoeven’s naam te veranderen — er is buitendien ook nog

eene Agrotis elegans Eversmann van 1837, die niet verdoopt

behoeft te worden — behoeft wel geen nader betoog meer,

12 LAGOPTERA BIVIRGATA NOV. SPEC.

De tweede onduidelijkheid, of liever onjuistheid, wordt in de

derde paragraaf gevonden, waar Guenée zegt, dat de mannelijke

vlinders zich in dit genus van de wijfjes onderscheiden door het

verschil in lengte van het eindlid der palpen. Dit geldt nu wel

voor Lag. honesta en dotata, maar niet voor magica, want bij

deze soort is het eindlid der palpen in beide sexen even lang.

Eindelijk moet ik nog opmerken, dat bij versche exemplaren

van dotata Fabr. de lichte dwarsband der achtervleugels inderdaad

lichtblauw is en de beschrijving van Fabricius in de Put. Syst.

HI, 2 p. 55, n°. 153, dus juist mag heeten. Ook is het niet

waar — ten minste niet altijd — dat «les deux sexes sont sem-

blables». Een wijfje in mijne collectie heeft donkere, ongeveer

kastanjebruine, langs den voorrand, vooral in het midden lichtere,

bijna ongeteekende voorvleugels, terwijl op twee mannen de be-

schrijving van Fabricius past. Zij hebben dus bruingrijze voor-

vleugels met, vooral boven de helft, lichter middenveld.

Eene nieuwe soort van het genus is, behalve miniacea Felder,

die aan Aonesta verwant schijnt, de aan het hoofd dezes vermelde

bivirgata, waarvan ik een gave en frissche ¢ van 68 mm. vlucht

voor mij heb. Zij behoort tot Guenée’s tweede groep en mist dus

de langere beharing aan de onderzijde van ader 15. Even als dotata

vertoont zij een lichtblauwen dwarsband der achtervleugels, maar

onderscheidt zich door de twee evenwijdig en beiden zeer schuin

loopende donkerbruine dwarslijnen en het ontbreken van ieder

spoor eener niervlek op de voorvleugels, benevens door de ten

deele sneeuwwitte achtervleugelfranje (zie Pl. 1, fig. 5). Verder is

de beharing van borst en dijen ten deele menierood (bij dotata

grauwgeel). Lid 1 en 2 der palpen (PI. 1, fig. 5a) zijn donker

menierood; lid 3 is bruin met gele spits. een vierde zoo lang als

lid 2. By dotata zijn de palpen geheel geelbruin met gele spits

van lid 3 en dit de helft korter dan bij bivörgata. Sprieten

donkerbruin, draadvormig, fijn bewimperd, ieder lid aan beide

zijden met een langer haar. Schedel donkerbruin met eenige roode

haren. De, evenals bij dotata zeer groote halskraag mede donker-

bruin, de schouderdeksels en rug meer paarsbruin.

LAGOPTERA BIVIRGATA NOV. SPEC. 13

Vleugelvorm als bij dotata, doch de achterrand der voorvleugels

ongegolfd. Grond van deze paarsbruin, iets bleek ; donker koffiebruin

is eenige bestuiving aan den voorrandswortel en eene vrij over-

vloedige tusschen de tweede dwarslijn, den voorrand en eene

donkerbruine, wortelwaarts vervloeide, geheel rechte lijn, die in

het midden (in cel 4) op een’ afstand van 2 millimeter, langs den

achterrand loopt. Achter die lijn is de grond vrij zuiver paars,

iets zwart bestoven achter eene rechte zwartgrijze lijn vóór de

evenzoo gekleurde franjelijn. Franje zwartgrijs, ook langs den

binnenrand, waar zij, van even voor de helft tot aan den staarthoek ,

even lang is als langs den achterrand.

Over het midden van den vleugel loopen twee zwartbruine,

zeer schuine maar ongebogene en geheel evenwijdige dwarslijnen.

De eerste begint bij een vijfde van den voorrand en eindigt bij twee

derden van den binnenrand; de tweede begint bij twee vijfden van

den voorrand, terwijl zij ophoudt bij ader 1, iets boven den staart-

hoek; zij zijn door eene donkerbruine lijn op den binnenrand

verbonden. Bij den vleugelwortel ziet men nog eene halve bruine

dwarslijn, mede schuin en ongebogen. Middenpunt zwartbruin ,

evenals het aderbeloop in meerdere of mindere mate.

Achtervleugels zwartgrijs, met eene smalle, rechte, onderaan

iets omgebogen lichtblauwe middenstreep, die de vleugelranden

echter niet bereikt. Franje zwartgrijs; in cel 4c, de bovenhelft van

4 en in 5—6 sneeuwwit, daartusschen met zwarte deelingslijn.

Onderzijde der vleugels bruingrijs, ongeteekend. Franje ongeveer

als boven. Borst en dijen bruingrijs en menierood behaard, de

schenen en tarsen grauwbruin, de sporen donker grauwgeel. De

schenen zijn ongedoornd, die der achterpooten vrij dik behaard.

Achterlijf als de achtervleugels gekleurd, met flauw paarsen

weerschijn.

Bij dotata loopt de tweede dwarslijn der voorvleugels minder

schuin dan de eerste en is iets gegolfd. Verder bevindt zich op de

plaats der ronde vlek eene grauwbruine stip en is de middenvlek

dubbel. De paarse achterrand is ook breeder, de donkere lijn voor

de franjelijn spits gegolfd, de achterrand van den vleugel mede,

14 LAGOPTERA BIVIRGATA NOV. SPEC.

maar flauwer. Franje langs den binnenrand der voorvleugels veel

korter, die der achtervleugels bleek okergeel, de lichtblauwe mid-

denstreep op de helft gebogen, bij het 9 flauwer.

De bijoogen zijn aanwezig, de oogen naakt en onbewimperd.

Philippijnsche eilanden. Collectie van den heer J. B. Möschler

‘ Kronförstchen bij Bautzen.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES

VERZAMELD DOOR

Mr. M. C. PIEPERS,

met aanteekeningen en beschrijving der nieuwe soorten

DOOR

P. C. T. SNELLEN.

TWEEDE AFDEELING: HETEROCERA.

TOR TR EGT NA:

Twaalf soorten dezer familie werden door Mr. Piepers overge-

zonden, van de meesten slechts een enkel exemplaar en geene zoo

gaaf, dat ik de beschrijving — zij zijn allen nieuw — durf wagen.

Vier behooren tot het genus Tortrix Lederer, acht tot Grapholitha;

dit is alles wat ik er voorloopig van kan zeggen.

TINEIN A.

(Pl. 2 en 3).

Genus CHOREGIA Zeller.

(Horae Soc. Ent. Ross. 1877 p. 189).

(Badera Feld. en Rog., Nov. II 2 pl. 139, zonder beschrijving).

Prof. Zeller heeft, 1. c., dit tot de verwantschap van Simaethis

Leach behoorende genus beschreven, waartoe, — behalve vzolacea

Feld. en Rog. (fulgens F. en R., Zell.), iynita Zell. en mijne

Simaethis aurofasciana, Tijds. voor Ent. XVIII (1874—75) p. 74

pl. 6 fig. 7, — ook eenige Oost-Indische soorten behooren. De gene-

rieke kenmerken zijn door Zeller, 1. c. goed opgegeven; alleen

16 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

merk ik nog op, dat de aderen 3 en 4 der achtervleugels kort

gesteeld zijn en dat ik zoo min bijoogen als bijpalpen zie; de

palpen zijn glad beschubd, nog niet ten volle zoo lang als de kop.

Eene der bedoelde Oost-Indische soorten is mijne Simmethis

Pronubana Tijds, XX (1876—77) p. 48 pl. 3 fig. 25, waarmede

misschien synoniem is de in ieder geval tot hetzelfde genus be-

hoorende Badera nobilis Feld. en Rog., Novara II 2 pl. 139

fig. 9. Ik zeg misschien, want de afbeelding toont belangrijke

verschillen, o. a. is de grond der voorvleugels bij »obilis tot twee

derden geheel zwart. vervolgens bruingeel, en vertoont het zwarte

wortelgedeelte eenige lichtblauwe teekeningen en daarachter twee

gebogene, bruingele en lichtblauwe dwarslijnen. Deze laatste twee

lijnen nu ontbreken bij Pronubana;, op hare plaats ziet men slechts

ééne zeer flauwe rechte, iets lichter dan de grond gekleurde lijn,

terwijl de wortelteekeningen, hoewel ongeveer eveneens gevormd,

veel korter zijn en eene goudgroene kleur hebben, eindelijk de

geheele vleugelgrond donker bruingoud is, met een donkerder,

evenals het laatste gedeelte van den vleugel, purper goud bestoven

middenband. Eene beschrijving van Felder’s soort ontbreekt even-

wel, en dus zou het alleen door onderzoek van het origineel der

afbeelding uit te maken zijn, welke waarde aan de opgegeven

verschilpunten moet worden gehecht.

Ik zeide in mijne beschrijving, dat ik van Pronubana vijf exem-

plaren van Java en Gelebes voor mij had. Van deze was alleen

het afgebeelde, Javaansche, gaaf, de andere, allen van Celebes,

waren dit in veel mindere mate, bij één exemplaar ontbreken

zelfs de uiteinden der voorvleugels. Deze minder gunstige toestand

deed mij de, trouwens niet onvermeld geblevene (zie mijne be-

schrijving) verschilpunten, die ik opmerkte, als geene specifieke

beschouwen. Later ontvangene, goede voorwerpen, zoowel van

Celebes als van Java, brachten mij tot het inzicht, dat ik nog

twee verschillende soorten met mijne Pronubana verwarde. Bij de

soort, die dezen naam moet behouden en waartoe het afgebeelde

exemplaar behoort, is de geheele voorvleugel goudbruin, met drie

korte, goudgroene langslijnen aan den wortel — waarvan de

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 17

middenste haakvormig omgebogen is — terwijl de tweede vleugel-

helft donker purpergoud is bestoven zonder zwarte langslijnen.

Verder is de voorrand der achtervleugels, behalve aan de punt,

geel gekleurd.

De beide andere soorten onderscheiden zich door dikkere, meer

vervloeide groene wortellijnen, in alle cellen zwartbruin gestreepte

tweede voorvleugelhelft, benevens zwarten voorrand der achter-

vleugels (Sériana), — of door geheel goudgroenen voorvleugelwortel ,

waarachter men twee geheel loodrechte dwarslijnen, eene groene

en eene dunnere zwarte, ziet, door nauwelijks zwart gestreepte

tweede vleugelhelft en mede door zwarten achtervleugelvoorrand

(Basalis).

1. Striana nov. spec.

Drie exemplaren, twee goede (aan den voorvleugelwortel iets

ontschubde) van 19 mm. en een met stukken van de voorvleugels.

Palpen als bij Pronubana, dun, spits, gebogen, niet langer

dan de kop, goudgroen gekleurd als de schedel. Sprieten als bij

de genoemde soort, maar langer, vier vijfden zoo lang als de

voorrand der voorvleugels; hun vierde vijfde-deel is wit, het

overige zwart (bij Pronubana is slechts het tweede achtste der

laatste spriethelft wit). Thorax grootendeels ontschubd, de schou-

derdeksels goudgroen.

Voorvleugels gevormd als bij Pronubana, maar met iets duide-

lijker punt en schuiner achterrand. Hunne grondkleur is zeer

donker dof turfbruin, op de kleinere, eerste helft met drie, zeer

vervloeide goudgroene langsstrepen en dan met twee dergelijke,

geheel rechte dwarsstrepen, eene op den binnenrand, eene tweede,

spitsere, iets meer achterwaarts, van den voorrand uitgaande;

zij komen beiden slechts tot het midden van den vleugel. Hierop

volgt eene ongeveer een millimeter breede streep der grondkleur;

het overige van den vleugel, door eene donker gouden, rechte,

fijne dwarslijn wortelwaarts zeer scherp begrensd, is in de cellen

zwartbruin, terwijl het aderbeloop met fijne, bruingouden langs-

18 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

lijnen is geteekend. Franjelijn zwart, de korte franje grauwbruin.

Achtervleugels den driekanten vorm naderende zooals bij Pro-

nubana, met stompe hoeken en op ader 1e iets ingedrukten

achterrand. Zij zijn okergeel, met smal zwarten voorrand, die aan

de binnenzijde in het midden met een fijnen tand uitsteekt, en

een breed roetzwarten achter- en binnenrand, beiden tweemaal zoo

breed als bij Pronubana, de binnenrand in cel 15 met een kort,

okergeel veegje.

Franje donkergrijs, aan den staarthoek, vooral bij den d', iets

langer.

Onderzijde der voorvleugels eenkleurig zwartbruin, die der

achtervleugels als boven.

Achterlijf bruin, met goudglans. Borst goudgroen. Pooten gewoon

gevormd en gespoord, vrij stevig, glad beschubd, zwart, met

witte ringen om de schenen en tarsen.

Saleijer (Piepers); — Bantimoerong (Ribbe).

2. Basalis nov. spec.

Zes exemplaren van beide sexen, waarbij een paar geheel gave;

16-18 mm. vlucht.

Palpen iets stomper dan bij de andere soorten, wit met zwart

bovenderde. Kop goudgroen. Sprieten violetzwart, glanzig. Van

het laatste vierde is de spits bruingeel, dan volgt een tweemaal

zoo breed zwart gedeelte en een wit wortelvierde. Thorax brons-

goud met groene schubben, de schouderdeksels geheel groen.

Vleugels gevormd als bij Pronubana, dus het voorpaar met meer

rechthoekige punt en steiler achterrand dan bij Sériana. Hun grond

is tot twee vijfden dof, donker grauwbruin met geheel dicht goud-

groen bestoven wortelderde, welke bestuiving franjewaarts recht

en scherp is begrensd. Dan volgt eene geheel rechte, scherpe,

goudgroene dwarslijn, vervolgens eene zwarte, smallere, wortel-

waarts fijn lichtviolet afgezette, terwijl het overige van den vleuge]

donker purpergoud is als bij Pronubana, maar paarser van tint

en tegen den achterrand met enkele fijne zwarte langslijnen in de

cellen. Franjelijn zwart, franje grijs.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 19

Achtervleugels als bij Sériana, maar het okergeel onzuiverder ,

de zwarte voorrand zonder tand en de donkere achter- en binnen-

rand valer. Franje grijs, boven ader 3 vuil bleek okergeel.

Onderzijde, lijf en pooten als bij Sériana.

Bij eene varieteit, waarvan ik twee, juist niet bijzonder frissche

exemplaren voor mij heb (een van Celebes, een van Java), is de

groene voorvleugelwortel meer geelachtig, de tweede helft paarser 3

met vele goudgroene schubben.

Java 4 exemplaren (Batavia, Rembang, Toeban) — Celebes

één (Makassar) — Piepers.

Genus SIMAETHIS Leach.

3. Inscriptana Snell., Zijds. van Ent. XVII (1875) p.

76 pl. 6 fig. 6.

Op den afgebeelden voorvleugel van het 2 is de oranjegele streep

tusschen den grijzen dwarsband en de geslingerde grijze lijn door

den kleurder vergeten. Simaethis Taprobanes Zeller (Horae 1877,

Sep. p. 176 pl. 2 fig. 65) is eene verwante soort van Ceylon, die

zich onderscheidt doordat de dwarsband op een derde der voor-

vleugels oranje en niet grijs is, terwijl ook de donkere lijn op

twee derden gegolfd en niet gebroken is. Ook heeft zij aan beide

zijden eene oranjegele afzetting.

Sedert ving Mr. Piepers op Java eene derde soort, die zich

van /nscriptana onderscheidt doordat de bovenhelft der donkere

lijn op twee derden der voorvleugels slechts rond gebogen, niet

gebroken is en wortelwaarts grijs, maar franjewaarts breeder en

iets onregelmatig oranjegeel is afgezet. Voor den breed oranjegelen

achterrand loopt eene tweemaal gebogene, aan den voorrand ver-

breede dikke zwarte lijn. Ik noem haar Piepersiana.

Bonthain.

4. Albimaculana Snell, 7%jds. van Ent. XVII (1875)

fied? pl...6 he:

Komt ook op Java voor. De witte teekeningen zijn bij den 4

20 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

veel smaller dan bij het 9, vooral op de voorvleugels, welke boven-

dien bij eerstgenoemden eenen dwarsband van lichtgrijze bestuiving

over het midden hebben, die bij het g ontbreekt.

Makassar, een 2.

Genus BURSADELLA Snellen.

(Reize door Midden-Sumatra, Lepidoptera p. 83)

5. Cleis Feld en Rog., Novara II, 2 pl. 130 fig. 22 (Bur-

sada?) — Snell., L c.

De heer Piepers ving op Celebes een’ gaven 4, bij wien de oranje-

gele dwarsband der voorvleugels bijna tweemaal zoo breed is als

die op de aangehaalde afbeelding, daarentegen is de dwarsband

der achtervleugels een weinig smaller.

Op plaat 2 fig. 8—11 vindt men eene afbeelding van het ader-

stelsel, van den kop en van een paar sprietleden.

Makassar.

Genus HAPSIFERA Zeller.

6. Rugosella nov. spec. — PI. 2 fig. 1—4.

Vier vrouwelijke exemplaren van 20—22 mm. vlucht, waarbij

gave.

Naar Herrich-Schäffer’s beschrijving te oordeelen, is deze soort

het naast aan Hapsifera luridella verwant; de vlinder heeft op-

| staande schubben op de voorvleugels, maar ader 7 en 8 van deze

zijn gesteeld, wat dus meer met het genus Huplocamus overeen-

. stemt,

Sprieten een derde zoo lang als de voorvleugels, dun, met drie-

kante leden, naakt, met vrij groot, plat grondstuk. Geen zuiger

of bijoogen. Palpen twee en een half maal zoo lang als de kop,

met lange, uitstaande, ten deele aan het uiteinde schubvormig

verbreede haren ruig bekleed en dus aan die van het genus Och-

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 21

‚enheimeria herinnerende. Ook de kop is bijna als bij dat genus

gevormd, echter niet zoo plat; ook steken de palpen meer snuit-

vormig vooruit. Schedel breed, ruig behaard. Voorvleugels met

duidelijke doch stompe punt en iets schuinen, weinig of niet ge-

bogen achterrand. Aan hunnen wortel bevindt zich eene groote

schubbenkam, op een derde een groepje van eenige kleinere, ter-

wijl van twee derden des voorrands naar den binnenrandshoek eene

iets schuine dwarsrij van vier of vijf stuks loopt en tusschen de

vermelde, ook langs den achterrand, nog verschillende zeer kleine

worden gevonden (fig. 2). Franje uit lange, spatelvormige, aan het

eind zwartbruine schubben bestaande, aan den binnenrandshoek

anderhalfmaal zoo lang als aan de vleugelpunt. Grondkleur van den

vleugel overigens licht schorskleurig bruin; een vlekje aan den

voorrandswortel, een bijna tot de vouw doorloopende schuine

dwarsband op een derde, eene voorrandsstip op twee derden , bene-

vens verstrooide stippen en langsstreepjes tegen den achterrand,

zijn zwartbruin; een met de voorrandsstreep convergeerend bin-

nenrandsstreepje op een vierde lichtbruin. Franje met twee ondui-

delijke donkere deelingslijnen.

Achtervleugels bruingrijs met sterk paarsrooden gloed, glanzig en

met grijze franje, die aan den binnenrandshoek wel een weinig

langer is dan op ader 2, doch nog korter blijft dan de halve vleu-

gelbreedte.

Onderzijde der vleugels in kleur gelijk aan den bovenkant der

achtervleugels, ongeteekend, de franje als boven, die der voorvleu-

gels ongeteekend. Voor de nervuur zie men de afbeelding in fig. 3.

Pooten gewoon gevormd en gespoord, grijsbruin, de achter-

schenen lang behaard.

De man is mij onbekend.

Makassar, Maros. Komt ook op Java voor.

Genus BLABOPHANES Zeller.

7. Trimaculella nov. spec. Pl. 2, fig. 5—7.

Twee mannen van 20 mm. vlucht, de eene bijna geheel gaaf.

Eene echte Blabophanes, met ongesteelde aderen 5 en 6 der

22 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

achtervleugels en de glasvlek der voorvleugels in het midden. Zij

onderscheidt zich zeer van de mij bekende Europeesche en exotische

soorten, door de drie groote witte vlekken, waarmede de donker

roetbruine voorvleugels zijn geteekend; hierdoor herinnert zij aan

Tinea fulvimitrella Sodoffsky.

Sprieten donkerbruin, dik, naakt. Palpen zwart , de spits evenals

de beharing van den kop, sneeuwwit (zie fig. 6). Thorax roetbruin.

Voorvleugels glanzig, de vlekken iets geelachtig wit, de eerste op den

binnenrand, den voorrand niet bereikende, bovenaan afgerond,

onderaan breeder; tweede op de helft van den voorrand, aan dezen

met eenige bruine schubben en, evenals de derde in den binnen-

randshoek, stomp driekant; de buitenrand der voorrandsvlek is

een weinig langer dan de wortelrand en hol. Vleugelpunt met

geelwitte schubben, die geene scherp begrensde vlek maar slechts

een licht wolkje vormen. Franje roetbruin, met eene lichte deelings-

lijn. De glasvlek staat in de spits der voorrandsvlek en is alleen

zichtbaar, wanneer men den vlinder tegen het licht houdt. Achter-

vleugels breed, met afgeronde punt, licht bruingrijs, met paarsen

gloed, tegen den wortel vuil geelwit en daar min of meer door-

schijnend. Franje geelwit.

Onderzijde met flauwen, vetachtigen glans, de grond der

voorvleugels grijsbruin, de vlekken als boven gevormd, doch bijna

okergeel van kleur. Achtervleugels bruinachtig grijs met geelwitte

franje. Pooten bruinwit.

De aderen 3—4 en 9—10 der voorvleugels zijn kort gesteeld ;

ader 7 loopt iets boven de vleugelpunt in den voorrand uit.

Aderen der achtervleugels allen ongesteeld (zie fig. 7).

Bonthain, Makassar.

Genus TINEA L., Zeller.

8. Tapetzella L.

Vier gave exemplaren.

Hoewel de donkere wortelhelft der voorvleugels eene bruine

tint heeft en franjewaarts recht afgesneden is, zonder merkbare

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 23

vervloeiing aan den voorrand, — zoodat de vraag in aanmerking

kon komen of deze voorwerpen niet tot Zinea abruptella Wollaston,

Annals and Mag. of Nat. Hist. Ser. III, 1 p. 120 (1858) van

Madera, behoorden, — zoo is de donkere vlek in de vleugelpunt , die

bij Abruptella moet ontbreken, bij alle 4 de exemplaren duidelijk

aanwezig. De vlinders werden overigens uit eene van Nederland

aangebrachte wollen deken gekweekt.

Makassar.

Genus NEMOTOIS Hübn., Zell.

9. Xanthobasella nov. spec.

Een & van 16 mm. vlucht.

Tot dusverre is mij geene andere exotische soort van dit genus

bekend dan Aurifera Butler (Fasciella Motsch., Bull. de Moscou

4866, p. 39 (non Fabr.). De heer Piepers ontdekte op Celebes

eene tweede, in een exemplaar, dat wel niet gaaf genoeg ter

afbeelding is, doch zeer goed beschreven kan worden, dank zij

eene afwijking in het aderstelsel, die haar zeer kenbaar maakt.

In de voorvleugels ontbreekt namelijk de aanhangcel en de mid-

dencel is overlangs dichtgeknepen, zoodat de aderen 4—7 uit een

langen steel schijnen te komen; daarbij zijn ader 8—9 gesteeld.

Bij de Europeesche soorten hebben hoogstens 7 en 8 een kort steeltje.

Het overige, de bouw van lijf en sprieten benevens de nervuur

der achtervleugels is als bij de Europeesche soorten. Wellicht is ook

het 2 normaal gebouwd.

Sprieten vuilwit, aan den wortel met eenige donkere stippen,

de wortels okergeel als de fijne, korte palpen. Aangezicht blinkend

staalkleurig. Thorax ontschubd. Vleugelvorm zooals bij Faseiella ,

de voorrand der voorvleugels sterker gebogen, de achtervleugels

stomper.

Voorvleugels met franje blinkend donker goud met rooden gloed,

de recht afgesneden wortel en een voorrandsvlekje op twee vijfden

dof, donker okergeel. Achtervleugels en onderzijde bruingrijs met

24 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

goudglans, de franje grijs. Pooten koperkleurig geel, zwartbruin

gevlekt, de achterschenen lang bruingrijs behaard, de sporen lang

en, als de tarsen, dun.

Bonthain.

Genus SETOMORPHA Zeller.

10. Corticinella nov. spec. — Pl. 2 fig. 12—15.

Vijf meerendeels gave exemplaren, 4 mannen van 10—12 mm.,

een wijfje van 16 mm. vlucht.

Ik geloof niet te dwalen, wanneer ik, bij vergelijking met Zeller’s

uitvoerige karakteristiek van het genus Setomorpha in de Miero-

ptera Caffraria p. 93, deze soort tot dit genus reken. Corticinella

onderscheidt zich van Rutella Zell. — naar de beschrijving de

naast verwante — door de donker bruingele grondkleur der voor-

vleugels, die sterk met uit eenigszins ruwe beschubbing bestaande

donker grauwbruine vlekken en stippen bestrooid zijn.

Sprieten geheel draadvormig en naakt, bij den ¢ slechts een

weinig dikker dan bij het 2, bruingeel, zeer flauw donker geringd.

Kop (fig. 13) groot, kogelvormig , weinig kleiner dan de thorax , de sche-

del en het voorhoofd met dikke, afgeronde beschubbing. Oogen groot.

Geene bijoogen of bijpalpen. Zuiger rudimentair. Palpen (fig. 14) rond

gebogen, zoo lang als de kop, met plat middenlid, dat nog smaller

is dan de halve oogen en het mede platgedrukt , weinig smaller doch

iets korter, stomp eindlid. Lid 2 is op zijde en aan het eind met

4—5 stijve zwarte borstelharen gewimperd, overigens vrij glad

beschubd. Beschubbing van kop en palpen donker bruingrijs met

grijsbruine stippen, zoodat het schijnt of elk schubje die kleur

heeft; achter de oogen staan de schubben waaiervormig uit. Thorax

donker bruingeel. Voorvleugels smal, met gebogen voorrand. De,

bij den ¢ iets helderder gekleurde, doch meer door grauwbruine

vlekken en stippen verduisterde, bruingele vleugelgrond vertoont

zich bij deze sexe het zuiverst op de voorrandshelft en wel een

weinig voorbij den wortel, terwijl de donkere teekening aldaar uit

LEPIDOPTERA VAN CELEBES, 25

eene vrij gelijkmatige fijne bestippeling bestaat. De binnenrandshelft

is meer met gewolkte, grootere grijsbruine vlekken bezet en bui-

tendien eenigszins berookt. Franje donkerder en grijzer dan de

vleugel, met enkele zwarte schubben, ook bij het 9, welks licht

leembruine voorvleugels spaarzamer donker zijn geteekend. Ach-

tervleugels geelachtig grijs, de franje een weinig lichter. Op de

onderzijde zijn de voorvleugels donkergrijs, ongeteekend; de ach-

tervleugels als boven, doch iets donkerder. Bij het ? hebben de

voorvleugels 12 aderen, 3 en 4 komen uit één punt, 7—9 loopen

gesteeld in den voorrand uit; achtervleugels met 8 aderen, 3 en

4 afzonderlijk, 5 en 6 gesteeld (zie fig. 15). Bij den d ontbreekt

ader 4 in voor- en achtervleugels.

Pooten vrij lang, gewoon gevormd en gespoord, geelgrijs gekleurd,

de voor- en middenpooten donkerbruin gevlekt, de achterschenen

op den rug lang behaard.

Saleijer, Makassar, Maros.

Genus ATTEVA Moore.

(Oeta Grote, Bull. Buffalo Soc. 1813 p. 93).

(Scintilla Guenée, Ann. Soc. Ent. de France 1879 p. 287).

11. Brucea Moore, Cat. of the Lep. of the East India Comp.

Ip >00 pl, vinnen fies Oy. ple; zur fie, dd. 44a.

Impariguttella (Oeta) Zeller, Horae Soc. Ent. Ross. 1877 p.

222 pl. 3 fig. 77. |

Een zeer gaaf wijfje, dat op de voorvleugels nog eenige vlekjes

minder heeft dan /mpariguttella Zeller en dus veel minder teeke-

ning bezit dan de op Java voorkomende type. Bij het exemplaar

van Celebes vindt men slechts 20 vlekjes, bij de Javanen 32—35.

Men zou ook nog kunnen zeggen, dat de grondkleur der voorvleu-

gels iets donkerder is. Andere verschilpunten vind ik niet; ook

is de plaatsing der witte vlekjes volkomen dezelfde. Zmpariguttella

26 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

Zeller is dus stellig geene andere soort dan Brucea. Zeller maakt

van laatstgenoemde geen gewag; dit wordt waarschijnlijk hierdoor

veroorzaakt, dat Moore deze ontwijfelbare Tineine onder de Litho-

sina had geplaatst en zij dus aan Zeller’s aandacht is ontsnapt.

Het genus is na verwant aan Hyponomeuta. Bij den d zijn de

achtertarsen veel korter en vooral veel dunner dan die der andere

pooten, de achterschenen lang en zijdeachtig wit behaard, onge-

spoord, terwijl de vrouwelijke achterpooten grauw gekleurd en

regelmatig gevormd zijn. Achtervleugels aan den wortel iets dunner

beschubd, doch niet met zulk een scherp begrensd doorschijnend

plekje als bij Hyponomeuta. Verder hebben zij 8 ongesteelde aderen ,

de voorvleugels bezitten er 12 en eene aanhangcel. Ader 2 ont-

springt verder naar achteren dan bij Yyponomeuta. Geene bijoogen.

De genera Scintilla en Syblis Guenée, die hij in zijne boven

aangehaalde zoogenaamde « Etude sur les Yponomeutides» (men kan

moeielijk iets oppervlakkigers bedenken) vormt, zijn synoniem met

Atteva Moore.

Alloe.

Genus TORTRICOMORPHA Felder.

(Sitz. Berichte der Wiener Akad.) XLUI. 1 p. 43 (1861).

In deel XXI (1877—78) van het Tijdschrift voor Entomologie

heb ik eene Tineine onder den specifieken naam 7ransversella

beschreven, die ik tot het genus Cryptophasa bracht. Later is mij

gebleken, dat zij in het genus Tortricomorpha Felder moet worden

geplaatst, dat echter een echt Tineinen-genus is, en niet tot de

Chelonariae of Noctuina behoort, zooals Felder achtereenvolgens

meende. Wellicht verschilt het ook niet genoegzaam van Crypto-

phasa ‘Zeller, doch dit moet ik voorloopig in het midden laten.

Felder beeldt in de «Novara» vier soorten van dit genus af, op

plaat 108. Daarvan heeft Atrosignata fig. 3 een plomperen bouw

en spitsere voorvleugels dan de anderen (d/bofascia fig. 2, Fla-

viceps fig. 4 en Costipuncta fig. 5. Zijne Affinis (Sitz. Berichte)

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 27

beeldt hij niet af en laat ik dus liever buiten beschouwing. Mijne

Transversella benevens nog twee andere nieuwe soorten, die de

heer Piepers op Celebes vond, hebben den slankeren bouw en de

breedere voorvleugels van de drie laatstgenoemde Felder’sche soor-

ten der Novara-reis.

12. Transversella Snellen (Cryptophasa), Tijds. v. Ent.

XXI (1877—78) p. 136, pl. 7, fig. 12—16.

Een gave man, tusschen den type en de varieteit a (I. c.)

in staande. De voorvleugels zijn okergeel, aan den binnenrands-

wortel grijsachtig en even voorbij de helft met eene schuine,

potloodkleurige, franjewaarts vervloeiend breed leemkleurig be-

schaduwde dwarsstreep geteekend.

Balangnipa.

13. Bilineella nov. spec. — Pl. 2, fig. 16, 17.

Vier gave exemplaren (3 mannen, 1 wijfje) van 21—23 mm.

vlucht.

Wat de generieke kenmerken betreft zeer na aan de voorgaande

soort verwant, alleen zijn de palpen een weinig langer , de sprieten

(fig. 17) iets korter behaard en de achterschenen hebben geene

dikke beharing. Het overige is geheel eveneens, ook de nervuur.

Wortel en binnenzijde der palpen, benevens het aangezicht

onderaan, leemgeel, de buitenzijde met het overige van den kop,

de sprieten, thorax en voorvleugels leemkleurig grauwbruin, de

laatsten met twee, iets schuine, okergele dwarslijnen geteekend ,

waarvan de tweede, meer rechtstandige, zeer nabij den achter-

rand staande en iets boven den binnenrandshoek uitloopende,

bovenaan kort gevorkt is. Tusschen deze tweede lijn en de zeer

fijne gele franjelijn is de vleugelgrond donker grijsbruin en langs

de franjelijn met zwarte stippen geteekend. De achtervleugels, de

geheele franje en de bovenzijde des achterlijfs vrij donker grijs.

Onderzijde der vleugels iets lichter en meer bruinachtig dan de

28 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

bovenzijde der achtervleugels, het voorste paar langs den voorrand

en aan de punt, zoomede borst, buik en pooten zeer bleek,

grijsachtig okergeel; de staartspits iets bruinachtig, vooral bij het

wijfje. De twee gele dwarsstrepen van de bovenzijde der voor-

vleugels schijnen flauw door.

Makassar, Bonthain.

14. Niveiciliella nov. spec. — Pl. 2, fig. 18.

Een gaaf mannetje van 18 mm. vlucht.

Eveneens niet generiek van de beide voorgaande soorten te

scheiden , want ofschoon de voorvleugels zichtbaar breeder en

korter zijn dan bij deze en de achtervleugels iets kleiner, bestaat

er overigens in bouw en nervuur geen verschil; de palpen zijn

als bij Transversella , de sprieten gelijk die van Bilineella. Ach-

terschenen met dikke beharing.

Wortel en binnenzijde der palpen, benevens het aangezicht

onderaan geelachtig grijswit, hunne buitenzijde, het overige van

den kop, de sprieten, thorax en voorvleugels bruingrijs, naar het

muisgrauwe trekkende. De snede van den voorrand is onzuiver

wit; een kort, schuin voorrandsstreepje zeer nabij de vleugel-

punt. De geheele franje onder de grijze vleugelpunt helderwit ,

behalve in den staarthoek, waar de franje weder de kleur van

den vleugelgrond heeft.

Achtervleugels donkergrijs. tegen den binnenrand bleeker, diens

franje vuilwit; de achterrandsfranje, van de vleugelpunt uitgaande

eerst donkergrijs, dan witgrijs, aanvankelijk aan de spits, verder

naar den binnenrandshoek bijna geheel. Achterlijf donkergrijs.

Onderzijde der vleugels donkergrijs, tegen den achterrand het

donkerst doch ongeteekend; de binnenrand der voorvleugels wit,

in de donkere grondkleur vervloeiende. Franje als boven. Pooten,

borst en buik onzuiver, bruinachtig geelwit; de staartspits lood-

kleurig grijs. Buitenzijde der pooten grijs bestoven, de dikke

beharing der achterschenen vrij zuiver wit.

Makassar.

LEPIDOPTERA VAN CELÈBES. 29

Genus CERATOPHORA v. Hein.

45. Tricolor Feld. en Rog. (Ypsolophus?), Novara II, 2,

pl. 439, fig. 48. — PL 3, fig. 9, 10, 44.

Felder en Rogenhofer maakten deze soort bekend naar een

palpenloos ? van Batavia; toevallig mist ook het door Mr. Piepers

op Celebes gevonden ¢ die deelen, doch in 1880 ontving ik van

hem een zeer gaven Javaanschen 4, welke mij in staat stelt, het

genus nader te bepalen. Tricolor is volstrekt geen Ypsolophus , want

de palpen (zie fig. 10) zijn sikkelvormig, lid 2 is sterk gebogen,

plat, een weinig smaller dan de oogen, aan de voorzijde niet gegleufd

maar toch niet scherpkantig, eer iets ruw, overigens ruim een

derde langer dan de kop. Lid 3 is een derde korter dan lid 2,

iets smaller, gebogen, plat, spits, aan de voorzijde ook iets ruw,

meer nog aan de achterzijde, herinnerende aan de palpen van

Psoricoptera. Verder ziet men bovenaan lid 2, achter de basis

van lid 3, een dun, lang, rechtopstaand pluimpje dat, evenals

de geheele palpen, zwart is. Bijpalpen ontbreken. Zuiger opge-

rold. Bijoogen aanwezig. Kop glad beschubd, op den schedel iets

dik. Sprietwortel omgekeerd kegelvormig, de schaft dun, gekerfd,

ook bij het @, overigens bij den 4 aan de binnenzijde kort en fijn

behaard (zie fig. 11). Voorvleugels met 12 aderen, zonder aan-

hangcel, ader 2 en 3 gesteeld en gebogen uit den staarthoek ,

4, 5, 6 uit den rechtstandigen achterrand der middencel in dien

des vleugels; 7—8 (lang gesteeld) omvatten de vleugelpunt,

9-11 komen even ver van elkander uit den iets buitenwaarts

gebogen voorrand der middencel. Middencel der achtervleugels iets

breeder en korter dan die der voorvleugels, gesloten en hunne

dwarsader even steil als de andere, ader 5 uit haar midden,

binnenrand. Pooten lang, stevig, gewoon en lang gespoord, de

4 evenals 6—7 uit één punt, 2 uit drie vierden van haren

binnensporen langer dan de buitenste; achterschenen bij beide

sexen op den rug iets dik, kort en grof behaard.

Het dier is dus verwant aan de genera Epicortylis en Malaco-

30 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

trichia van Zeller, doch onderscheidt zich van beiden door langer

eind- en korter middenlid der palpen, de scherpere voorvleugel-

punt en nog andere verschilpunten. Veel nader is de verwantschap

met Ceratophora v. Hein., afd. B mihi, zoodat eene plaatsing in

dit genus niet gedwongen gaat.

Het Gelebaansche voorwerp verschilt van den hier afgebeelden

Javaan en van Felder’s 9, door bruin achterlijf en roetzwart punt-

derde der ook overigens vurig oranjegele achtervleugels, terwijl

het achterlijf, bij den 4, ook bij het Feldersche, eveneens van

Java afkomstige stuk, op den rug meer bruinachtig okergeel is.

De pooten zijn zwart, de achterschenen op den rug bleek

okergeel.

In de « Novara» is de afbeelding niet zorgvuldig gemaakt , o. a,

is de vorm der achtervleugels geheel verkeerd. Ik heb dus mijn

geachten viend Brants verzocht eene nieuwe te vervaardigen.

Bonthain.

Genus YPSOLOPHUS Fabr.

16. Bisignellus nov. spec. — Pl. 3, fig. 12 en 13.

Een volkomen gaaf 9 van 20 mm. vlucht.

Ader 2 en 3 der spitsgepunte voorvleugels zijn gesteeld, 6 en

7 der achtervleugels ongesteeld en de baard van lid 2 der palpen

spits, zoodat ik deze soort in het genus FYpsolophus en niet in

Nothris plaats. Zij onderscheidt zich daarin van de bekende Euro-

peesche soorten zeer duidelijk door de twee zwarte vlekken aan

den voorrand der geelachtig grauwe voorvleugels en ook door

hetzelfde van den Afrikaanschen Furvellus Zeller. Van de Ameri-

kaansche soorten zijn de beschrijvingen niet allen voor mij toe-

gankelijk , doch voor zoover ik die kan raadplegen, merk ik geene

bijzondere overeenkomst tusschen haar en Bisignellus op.

Sprieten draadvormig, geelbruin, fijn zwart geringd. Palpen (zie

fig. 13) zeer groot, lid 2 wel twee en een halfmaal zoo lang als de kop ,

buitenwaarts zwartbruin met geelgrijzen bovenrand en binnenzijde.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. an!

Het spits priemvormig gebogen eindlid is nog iets langer dan lid

2, fijn, vuilwit met zwarte spits. Kop geelgrijs, glad beschubd.

Thorax en voorvleugels vuil geelgrijs, de laatsten voorbij den

wortel iets bruinachtig met enkele zwarte schubben; tegen den

voorrand bleeker, op zijne snede iets roodachtig okergeel en aldaar

even voor het midden met eene driekante, op drie vierden met

eene kleinere, binnenwaarts afgeronde zwartbruine vlek geteekend.

Franje, ook die van den voorrand, leemgeel, aan den binnen-

randshoek donkergrijs. Op de franjelijn staan eenige fijne zwarte

stippen, eene grootere aan de vleugelpunt, en aan het eind van

den binnenrand ziet men een flauw , zwartgrijs vlekje.

Achtervleugels zeer donker grijs, de wortelhelft van den voor-

rand glanzig wit, de franje iets lichter grijs. Achterlijf als de

achtervleugels gekleurd met geelgrijze staartpluim.

Onderzijde der vleugels, borst, buik en pooten muisgrauw, de

franje der voorvleugels iets bruinachtig en de wortelhelft van

hunnen binnenrand aan deze zijde wit. De rug, de binnenzijde

en de beharing der achterschenen bleek okergeel, de buitenzijde

zeer donkergrijs.

Bonthain.

Genus ADELOMORPHA nov. gen.

Bij eene oppervlakkige beschouwing der soort, die ik in dit

nieuwe genus plaats, zou men meenen dat zij tot Zecithocera

Zeller behoort en zoo was dan ook inderdaad mijne aanvankelijke

meening. Een nader onderzoek echter bracht zoovele en zoo be-

langrijke punten van verschil aan het licht, dat mij de vorming

van een nieuw genus, hij de onmogelijkheid om het dier in een

der reeds bestaande te huisvesten, alleszins gewettigd voorkomt.

De vorm der voorvleugels herinnert met de lange sprieten en

sikkelvormige palpen wel is waar aan het genus Lecithocera doch

de franje der achtervleugels is veel korter en heeft nauwelijks

een vijfde der vleugelbreedte; die vleugels hebben ook eene geheel

andere gedaante. Zij zijn breeder, onder de punt vrij duidelijk

32 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

uitgesneden en bijna zooals bij het genus Nothris gevormd. Verder

zijn de palpen langer, dunner en spitser, meer zooals bij de

genera Harpella, Dasycera en Lampros, terwijl de sprieten tegen

het midden eene aanduiding van verdikking bezitten. In de voor-

vleugels vindt men slechts 14 aderen, daar ader 9 ontbreekt;

ader 2—4 zijn gesteeld en haar eenigszins gebogen stam komt

met ader 5 uit den binnenrandshoek der middencel; ader 6

ontspringt even onder de spits der middencel, ver van 5; aan

den achterrand naderen beiden elkander; ader 7 en 8 zijn mede

gesteeld en loopen in den voorrand uit, 10 en 11 komen uit

dien der middencel en loopen zeer schuin. In de achtervleugels

ontspringt ader 2 uit de helft van den binnenrand der middencel ,

3 en 4 uit haren staarthoek, de ongebogene ader 5 uit het mid-

den der fijne dwarsader, 6 en 7 uit één punt aan hare spits,

8 komt uit den vleugelwortel en loopt bij drie vierden des voor-

rands uit. Vleugelhaakje duidelijk. Verder is de zuiger klein; _

bijpalpen en bijoogen ontbreken; de kleine, halfronde, iets platte

kop is glad beschubd, evenzoo de thorax. Pooten lang, stevig,

gewoon gevormd en gespoord, met kort, dik en vrij grof behaarde

achterschenen; lid 1 der achtertarsen is op den rug mede kort

en grof behaard. Alles, ook de aanleg en kleur der bonte teekening,

toont dus aan, dat de ware verwantschap bij de bovengenoemde

drie genera moet worden gezocht. Cyme? orbicularis Felder en

Rogenhofer, Novara II, 2, pl. 140, fig. 27 9 schijnt eene ver-

wante soort, doch kan ook wel eene Lithosine zijn.

17. Ritsemae nov. spec. — PI. 3, fig. 1—3 (2).

Vier exemplaren van 24—26 mm. vlucht, zijnde 3 wijfjes en

één man. De voorwerpen zijn frisch, twee bijna geheel gaaf.

Sprieten (fig. 3) bij d en 2 een klein weinig langer dan de voor-

vleugels, uit een 90tal leedjes bestaande, hunne kleinere punthelft

(ruim 40 leedjes) sneeuwwit, de tegen den wortel dunnere onderhelft

pekbruin, het lange, omgekeerd kegelvormige wortellid geelbruin.

Zij zijn bij het 9 naakt, bij den & kort bewimperd. Palpen vier

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 33:

malen zoo lang als de kop, dun, plat, glad beschubd; lid 2 en 3

even lang, het eerste ongegleufd, oranjegeel, het laatste zeer fijn

en spits, donkerbruin. Kop glanzig, paarsachtig zwart, de onder-

helft van het aangezicht geelwit, de zuiger oranjegeel. Thorax

bijna staalblauw, twee vlekjes aan den wortel der schouderdeksels ,

en een aan het eind van den rug bleekgeel. Bovenzijde der vleugels

dof roetzwart; op de voorvleugels eene stip aan den voorrands-

wortel, een sterk gebogen (bij één exemplaar in het midden afge-

broken) dwarsband van een vijfde des voorrands tot nabij den

binnenrandswortel, en eenige van even voor het middenpunt des

vleugels naar de randen uitstralende, spitse langsstrepen goudgeel.

Van deze stralen zijn de onderste en bovenste kort, breed, bijna

wigvormig, de middenste (door cel 5) lang, mesvormig en aan

den wortel breeder dan de daartusschen liggende fijne en ook iets

donkerder lijnen. Twee met den gebogen dwarsband bij den wortel

parallele, afgebroken strepen voor en voorbij hem, twee langs-

stralen bij den voor- en binnenrand tusschen de gele en eene zich

bij haar aansluitende, afgebroken streep langs den achterrand zijn

blinkend paarszilver; de franje is donkerbruin.

Op de achtervleugels zijn de wortel, eene half ovale vlek in

den staarthoek, de binnenrand (smal) en eene onregelmatig C-

vormige teekening in het midden goudgeel, de franje in het

midden okergeel, aan vleugelpunt en staarthoek eenkleurig met

den vleugel, de achterrand tusschen de aderen 2—6 met eene

aan beide uiteinden verbreede blinkend paarszilveren streep ge-

teekend. Achterlijf roetzwart met staalblauwen gloed, de achter-

randen der ringen, de zijden en de stompe staartspits goudgeel.

Onderzijde bijna gelijk aan de bovenzijde, doch de gele teeke-

ningen breeder, iets donkerder en meer gelijkmatig gekleurd, de

paarse langsstralen der voorvleugels ontbrekende, maar de achter-

rand vrij gelijkmatig paars. Buik en pooten goudgeel, de laatsten

zwart geteekend. Borst potloodkleurig.

Bij twee voorwerpen hebben de voorvleugels een duidelijk geel

middenpunt op de bovenzijde.

Deze soort is benoemd naar den heer C, Ritsema Cz., Conser-

34 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

vator van het insecten-kabinet des Leidschen Museums, aan

wiens voorkomendheid en welwillendheid ik bij deze eene dank-

bare hulde breng.

Bonthain.

Genus BLASTOBASIS Zell.

18. Concretella nov. spec. — Pl. 3, fig. 4—6.

Een gaaf mannetje van 10 mm. vlucht.

Ofschoon meer gedrongen van bouw en stompvleugeliger dan

Blastobasis Phycidella Zeller, waarvan eenige exemplaren voor mij

staan, die ik aan de welwillendheid van den auteur te danken

heb, stemt deze vlinder, wat de generieke kenmerken aangaat, ge-

noeg met de genoemde soort overeen, om in hetzelfde genus te

worden toegelaten.

Sprieten draadvormig, iets langer dan bij Phycided/a (daar hunne

lengte vier vijfden van die der voorvleugels bedraagt), lichtgrijs,

de schaft uit kleine, driekante leden bestaande en dus fijn gekerfd

schijnende. De wortel is vrij groot en heeft een tandje aan de

achterzijde. Een zuiger zie ik niet, doch deze kan afgestooten zijn ,

daar de vlinder niet gelukkig gestoken is. Kop groot, horizontaal

platgedrukt, glad beschubd; het aangezicht zeer breed, veel breeder

dan de oogen; geene bijoogen. Palpen anderhalfmaal zoo lang als

de kop, gebogen, lid 2 naar boven verdikt, 3 zoo lang als 2 en

even breed als dit bovenaan, verder plat, langwerpig, ongeveer

duimvormig. Het aangezicht en de binnenzijde der palpen zijn wit,

hunne buitenzijde alsmede de schedel, de kop, de thorax en de boven-

zijde der voorvleugels met franje witgrijs met fijne lichtbruine stippen.

Beschubbing der voorvleugels vrij grof en iets ruw; zij zijn naar ach-

teren niet verbreed, smal, stomp, op de voorrandshelft en tegen den

achterrand met eenige zwarte, op de wortelhelft van de binnen-

randshelft met enkele bleekbruine stippen en streepjes geteekend.

Achterlijf en achtervleugels lichtgrijs, het eerste met grijswitte staart-

pluim, de laatsten in het midden helderder en hunne meer geelach-

tige franje, vooral tegen de vleugelpunt, met grijswitte spitsen.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 35

Onderzijde der voorvleugels ongeteekend, donkergrijs, met bruin-

gelen gloed, de achtervleugels met franje als boven, de voor- en

achterrandsfranje der voorvleugels grijswit; de buik en de korte,

dikke, gewoon gevormde, lang gespoorde pooten lichtgrijs. Achter-

schenen met vrij lange en dikke, grove beharing. Ader 7 en 8

der voorvleugels zijn zeer kort gesteeld en loopen in den voorrand

uit bij de vleugelpunt ; 2, 3 en 4 zijn zeer kort; geene aanhangcel. In

de achtervleugels komt ader 2 uit drie vierden van den op die plaats

iets gebroken binnenrand der middencel, 3 uit haren staarthoek, 4

ontspringt daar boven, 5 en 6 zijn gesteeld, 7 komt uit de spits

der schuin loopende dwarsader. Bij PAyeidella komen ader 3 en

4 uit één punt, 5 ontbreekt; 6 en 7 ontspringen afzonderlijk.

Makassar.

Genus BATRACHEDRA Steph.

19. Dimidiella nov. spec. — Pl. 3, fig. 7—8.

Een gaaf mannetje van 12 mm. vlucht.

Palpen iets langer dan bij Praeangusta en Piniariella; de sprie-

ten een weinig korter dan bij eerstgenoemde soort, dus ongeveer

zoo lang als bij de tweede, hun wortellid lang, naar boven nau-

welijks breeder. Van beide soorten wijkt Dimidiel/a af door aan

den wortel breedere, naar achteren zeer versmalde en puntige

voorvleugels.

Sprieten donkerbruin; thorax, kop en palpen bruinachtig leem-

geel, het eindlid der laatsten met een onafgebroken zwarten ring

onder de spits en een onvolkomen boven den wortel. Voorvleugels

vuil leemgeel, met donkergrijze, grofbeschubde voorrandshelft en

deze aan haren onderrand met twee zwarte langsstreepjes geteekend,

boven den binnenrandshoek met een zwarten tand. Achtervleu-

gels en geheele franje licht geelachtig grijs.

Achterlijf, onderzijde en pooten donker geelgrijs, de wortel van

den rug, de bovenzijde der staartpluim en eene lange, dikke be-

haring op den rug der achterschenen donker okergeel; de tarsen-

leden met grijswitte randen.

Saleyer.

36 LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

Behalve deze 19 soorten van Tineina zijn door den heer Piepers

nog 10 andere, allen nieuwe, op Celebes gevonden, doch niet in

voldoend goede exemplaren, namelijk 1 Simaethis, A Blabophanes ,

À Ypsolophus (zeer smalvleugelig), 2 Lecithocera, 1 Euteles en

3 van Gelechia of daaraan zeer na verwant.

VII. PTEROPHORINA.

Elf soorten van vlinders, tot deze familie behoorende, werden

verzameld; daarvan behoort eene tot Platyptilus, eene tot Oxy-

ptilus, 4 tot Pterophorus en 5 tot Aciptilus. Zij zijn waarschijnlijk

allen nieuw, doch niet door goede exemplaren vertegenwoordigd.

Ik kan dus alleen zeggen, dat zij allen van kleine gestalte zijn,

behalve de Oxyptilus, die ook het best is geconserveerd en de

grootte heeft van Tristis Zeller, dus toch nog tot de kleine soorten

van het genus behoort. Overigens behoort zij tot de verwantschap

van Distans, wat de kleur aangaat en de plaatsing van het schubben-

bosje der derde achtervleugelveder.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 37

NADERE AANTEEKENINGEN

OMTRENT DE

LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

Tijdschr. v. Ent. XXI (1877—1878).

p. 6, n°. 10. De Celebaansche exemplaren van Danais Juventa Gramer

» 11

» 13

»14

» 59.

40.

60.

behooren tot Jshma Butler, die stellig slechts eene

varieteit is, daar zij zich van de typische Juventa alleen

door iets puntiger voorvleugels en meer beperkte lichte

teekening onderscheidt.

De naam is Thyonneus (niet Thyoneus) Gram. De

door Cramer afgebeelde voorwerpen waren van Am-

boina, die van Celebes zijn donkerder, zwaarder ge-

teekend en grooter, terwijl een Javaansch voorwerp

door Mr. Piepers overgezonden, weder kleiner en

lichter is dan Cramer’s afbeelding.

Is niet Zuripus Halitherses L., maar Robustus Wal-

lace. Hoewel de meeste op Celebes voorkomende

Rhopalocera zich van exemplaren der meer westelijke

eilanden onderscheiden door meerdere grootte en eenig

kleurverschil, zoo zijn echter de door Wallace opge-

geven verschilpunten zeer constant, gelijk mij bij later

onderzoek is gebleken, en moet ik dus hier specifiek

verschil aannemen.

Toen ik de opgave der Rhopalocera van Celebes schreef ,

kende ik van Apatura Parisatis alleen den man. Sedert

zond de heer Piepers het wijfje van Java en vond

LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

ik op het Leidsch Museum ook een wijfje van Celebes.

Bij vergelijking van beiden werd het mij duidelijk,

dat die Apatura van Celebes niet is Parisatis Westw. ,

maar Macar Wallace, welke ik voor eene goede soort

moet houden. Aan de lichtgekleurde wijfjes zijn de

verschilpunten beter te zien dan aan de zoo donkere

mannen. Vergelijk Wallace, Trans. Ent. Soc. of London ,

1869, p. 349.

p.45,n°. 71—3. Lees Allotinus, niet Allatinus zooals daar door

»41 »174.

eene drukfout staat.

Ik merkte hier op, dat mijne determinatie van Pam-

phila Marnas niet geheel zeker was. Later in aantal

van Java ontvangen gave exemplaren derzelfde soort

hebben mij doen zien, dat zij is: Swaias Felder,

Sitz. Ber. der Wiener Akademie XL, p. 462, n°. 54

(1860).

Tijdschr. v. Ent. XXII (1878—1879).

p.62.

DO sus,

Hier staat dat Castniina niet door den heer Piepers

op Celebes zijn gevonden, terwijl op p. 67 drie

soorten als tot die familie behoorende worden opge-

geven, wat in tegenspraak met de eerste bewering

is. Dit komt doordat op laatstgenoemde plaats eene

noot is weggelaten, waarin ik opmerkte, dat Walker

in zijnen door mij gevolgden Catalogus de genera

Damias (Cleosiris Boisd.), Agonis Feld. en Husemia

Dalm. wel tot de Castniina rekent, maar dat zij er

eigenlijk niets mede te maken hebben.

Nyctemera Latistriga Walker. — De heer Butler merkt

op (Trans. Ent. Soc. of London 1880, p. 56), dat

de door mij afgebeelde soort niet de Latistriga van

Walker is. Naar diens beschrijving hielden Dr. Snellen

van Vollenhoven en ik het er wel voor, doch daar

de heer Butler Walker’s origineelen voor zich had,

kon hij dit beter beslissen. Dit is weder eene der

p.72, n°. 29.

DAT

» 79

» 89

94.

40.

DI.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 39

vele voorbeelden van het onvoldoende van Walker’s

beschrijvingen en hoe gevaarlijk het is, van hem

eenige notitie te nemen, Sedert heeft de heer Butler

de ware Zatistriga Walker afgebeeld en beschreven

in de /Mustrations of Typical Specimens etc. V, p.

44, pl. 88, f. 1, en blijkt het dat die soort is de

Inconstans Snell. van Voll. (Bijdrage tot de kennis

van Leptosoma p. 8). Daar ik geen gezag aan

Walker’s geschrijf mag toekennen, citeer ik Latistriga

Butler als een synoniem van /nconstans.

Nyctemera Inconstans. — Als varieteit citeerde ik Lept.

Consobrina Hopffer. Eene nadere vergelijking heeft

mij echter doen zien , dat de verschilpunten te belangrijk

zijn, om hier eene varieteit aan te nemen. Bij /xcon-

stans S. v. V. (Latistriga Butler), hebben de voor-

vleugels eene stomprechthoekige punt en steilen achter-

rand, terwijl de witte dwarsband schuin loopt en het

achterlijf ongeteekend is. Consobrina onderscheidt zich

door verlengde punt en schuinen achterrand der voor-

vleugels, wier dwarsband bijna rechtstandig , een zweem

gebogen is, terwijl het achterlijf op den rug grijze

dwarsstrepen, op den buik twee rijen stippen heeft.

Aganais Membliaria Cr.? — Is Inconspieua Butler,

Trans. Ent. Soc. of London 1875, p. 328.

Aganais Albifera Feld. — Hierbij behoort als een syno-

niem: Lacteata Butler, /llustr. V, p. 43, pl. 87,

f. 1954384);

Hypocrita Flavicollis Snell. — De heer Butler vermoedt

(Trans. Ent. Soc. of London 1880, p. 56), dat deze

vlinder tot de Chalcosiden kon behooren. De voor-

vleugels hebben echter slechts ééne binnenrandsader

en de achtervleugels twee. Dit past niet op Chalcosia,

welk genus tot de Zygaenina behoort en waar twee

binnenrandsaderen in de voor- en drie in de achter-

vleugels voorkomen.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

p. 96, n°. 59. Harias Anthophilana Snell. — Als een synoniem be-

» 102

» 405

» 406

DAS

» 114

hoort hierbij: Earias Tristrigosa Butler, Proc. Zool.

Soc. 1881, p. 614.

» (7)4. Amerila Piepersii Snell. — Is Ph. Arthus-Ber-

» 10

trand(!!) Guérin, Voyage de la Coquille, Ins. pl.

19, f 5, en moet dus zoo heeten.

. Leucoma Impressa Snell. — Als synoniem behoort

hierbij: Caviria Cygna Moore, Proc. Zool. Soc.

1877, p. 604.

. Euproctis Incomta Snell. — Is de man van Euproctis

Flavata Cram., zooals door kweeking uit de rups

werd bewezen.

Hier wordt in de aanteekening over het genus Oike-

ticus verwezen naar pl. 9, fig. 64, die niet is over-

gebracht op de plaat.

» 89. Oiketicus Variegatus Snell. — Is; Crameri Westwood,

Proc. Zool. Soc. of London 1854, p. 236, pl. 37,

f. 4, en de oudste naam voor deze soort volgens

eene aanteekening van Heylaerts, Bulletin des Séances

de la Société Ent. Belge XXIII, p. 30, die ik juist

heb bevonden. De door Westwood afgebeelde zak is

echter niet de ware, maar wel behoort die van zijne

Lewin (1. ec.) bij Oramerü.

Tijds. v. Ent. XXIII (1879—1880).

p.41,n°. 2. Leucania Yu Guen. — Hierbij behooren als synoniemen:

» 43

» 45

Leucania Costalis Moore, Proc. Zool. Soc. of London

1877, p. 603, pl. 59, f 11, en Leuc. Nareda

Felder, Novara- Reise II, 2, pl. 109 f. 9.

Staat: /neana, lees: Incana.

» 11. Prodenia Littoralis Boisd.

12.

» Testaceoïdes Guen.

Zijn de beide sexen van ééne soort. Zie Snellen, Tyds.

v. Ent. XXV (1882), p. 50. Zij moet Zittoralis

Boisduval heeten.

p.60.

DOS, Da 32,

» 85

» 86

» 89.

» 95

»100 .

»214

DIA

» 74.

Peo:

» 106.

DTS

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 41

Genus Xanthoptera. — Hier staat, regel 17 van boven:

achtertarsen, lees: achterdijen.

Thalpochares Pudica Snell. — Hierbij behoort als een

synoniem: Mestleta Acontioides Moore, New Indian

Lepidoptera II, p. 179, pl. V, fig. 15 (1882).

Staat: Ligella, lees: Ligilla.

Anophia Olivescens Guenée. — Ken nader onderzoek en

de ontvangst van een vijftal exemplaren derzelfde

soort heeft mij doen zien, dat het bedoelde bescha-

digde wijfje tot Axophia Leucomelas Clerck behoort.

Het is echter eene varieteit, die van Hiibner’s Fig.

792, 793, en van Milliére’s afbeeldingen, Jcones

Ge Livr. pl. 2, f. 6 verschilt door licht schors-

bruine voorvleugels. De vermelde Javaansche voor-

werpen vormen overgangen op den type.

Genus Ariola Walker. — Vroeger (Tijds. v. Ent. XII,

p. 96) vermeldde ik nog een ander genus Ariola

Felder en Rogenhofer, tot de Lithosina behoorende.

Bij nader inzien komt het mij ongepast voor, denzelfden

generieken naam in de natuurlijke historie tweemaal

te gebruiken. Voor het onderhavige Noctuinen-genus

zou dus een andere moeten worden gekozen, maar

bij den tegenwoordigen toestand van de systematiek

der Noctuinen, vind ik het beter dit nog na te

laten en Ariola Bryophilina Felder en Rog. benevens

mijne Corticea voorloopig in het genus Lophoptera .

Guen. te huisvesten.

Nyetipao Nyctaculis Snell. — Sedert ik deze soort be-

schreef, heb ik ook den man leeren kennen. Deze is

gebouwd als Patula Macrops L. mas en dus moet

Nyctaculis naar laatstgenoemd genus worden verplaatst.

Nasxia Lageos Guen. — Is niet deze soort, maar Varia

Onelia Guen., I. c. n°. 1679.

Botys Defloralis Snell. — Regel 14 van boven staat:

ctint», lees: rand.

Tijds. v. Ent.

pi79; nt, 15:

Tijds. v. Ent.

p.200 1.9;

Tijds. v. Ent.

piss nn 92

LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

XXIV (1880—1881).

Hier zeg ik dat het mij onbekend is, waarom Herrich-

Schäffer Jardine’s naam ÆZwmelea niet aanneemt , terwijl

hij voor het Geometrinen-genus, waartoe Aureliata

Guen. behoort, een nieuwen vormt. Dit komt, omdat

Hübner in zijne Zuträge dien generieken naam reeds

bezigt voor eene Pyralide en wel voor Venustalis

Cramer IV, 161, pl. 371, f. I (Testula Hübn., Zutr.

f. 817, 818; — ? Dwulsalis Zeller , Mieroptera caffraria

p. 47), die door Lederer in zijn klassiek werk over

de Pyraliden niet wordt vermeld.

XXV (1881—1889).

Eretria Obsistalis Snellen. — Is Sceliodes Mucidalis

Guen., Delt. et Pyr. p. 400, en ook Margaritia Cordalis

Doubleday, in Dieffenbach, Travels in New-Zealand

IT, p. 288. De laatste specifieke naam is de oudste,

doch voor deze soort moest een nieuw genus worden

gevormd, daar zij niet de kenmerken bezit van

Sceliodes, zoodat mijn Eretria blijft bestaan.

XXVII (1883—1884).

Diasemia Spilonotalis Snellen. — Is Diasemia Gram-

malis Doubleday, in Dieffenbach, Travels in New-

Zealand I, p. 287. De heer E. Meyrick, bekend

door zijne zorgvuldige beschrijvingen van Australische

Microlepidoptera, maakte mij opmerkzaam op de

prioriteit van Doubleday’s namen bij deze en bij de

voorgaande soort en had tevens de goedheid, mij

van beiden een Nieuw-Zeelandsch exemplaar te zenden,

dat niet van de Celebaansche verschilt.

Eindelijk moeten nog de volgende soorten, door den heer Piepers

op Celebes verzameld, worden vermeld. De eerste en derde heb

LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 43

ik eerst later kunnen determineeren, de tweede had ik over het

hoofd gezien.

150.

1112.

7b.

Nocrurna (zie Tijds. XXIII, p. 41 enz.).

Amyna Selenampha Guen., Noct. 1, p. 406, n 3184.

Een 4 tot Guenée’s varieteit a behoorende.

De plaats van het genus is niet bij Caradrina, maar bij

Hrastria en Mesotroste.

Takalara.

Ophiusa Algira L. Guen., Noct. IN, p. 270, n°. 1705.

Een 2. De lichte middenband der voorvleugels is witter,

de daarop volgende bruine buitenwaarts sterker getand dan

bij Europeesche exemplaren. Ook ziet men eene vrij duide-

lijke golflijn.

Balangnipa.

GEOMETRINA (zie Tijds. XXIV, p. 64 enz.).

Boarmia Crepuscularia L.

Twee mannen.

De slechte toestand der exemplaren deed mij in mijne

determinatie aarzelen. Later ontving ik betere voorwerpen

door den heer Piepers van Java, en leerde deze soort ook

uit Noord-Amerika (New-York, Putman Cramer) kennen.

Zij heeft dus voor eene Geometrine eene zeer groote ver-

breiding.

Ten slotte geef ik nog een alphabetisch register der nieuw be-

schreven en besproken, niet alleen faunistisch vermelde soorten.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES.

ALPHABETISCH REGISTER.

Abietina Boisd., Sphinx. XXII. 64.

Abjectella Snell., Calamotropha. XX VII.

51.

Abnegatalis Led., Botys. XXVI. 132.

Abortivata Guen., Remodes. XXIV. 94.

Abraxata Snell., Nyctemera. XXII. 73.

Abyssa Snell., Mesotrosta. XXIII. 56.

Aceris Lep., Neptis. XXI. 10.

Acteus Cram., Chaerocampa. XXII. 67.

Acuminatalis Snell., Nymphicula. XXIII.

246; XXVII. 51.

Adala Moore, Limacodes. XXII. 121.

Adamanthius Feld., Papilio. XXI. 39.

Adelomorpha Snell. (Genus). XXVIII. 31.

Aerifrons Snell., Lepidomys. XXIII. 51.

Aeripalpis Snell., Heterogramma. XXIII.

137; XXIV. 68.

Agamemnon L., Papilio. XXI. 38.

Agathodes Guen. (Genus). XXVII, 38.

Agramma Guen., Plusia. XXIII. 71.

Agrotoides Snell., Amphipyra. XXIII. 77.

Alamis Guen. (Genus). XXIII. 80.

Albata Hopf., Pieris. XXI. 29.

Albicaudalis Snell., Polythlipta. XXIII.

221; XXVE.. 137.

Albiciliata Snell., Sesamia. XXIII. 44.

AJbifera Feld., Aganais. XXIII. 79;

XXVIII. 39.

Albiguttatus Snell. , Limacodes. XXII. 118.

Albimacalana Snell., Simaethis. XVIII.

77; XXVIII. 19.

Albipuncta Snell., Anomis. XXIII. 76;

XX1V. 66.

Albofimbrialis Snell., Botys. XXVI. 128.

Albomacularia Snell., Hyposidra. XXIV.

89.

Alcippe Cram., Atella. XXI. 12.

Algira L., Ophiusa. XXI.12; XXVIII. 43.

Alope Cram., Lacera. XXIII. 108.

Alphenor Cram., Papilio. XXI. 39.

Ambidens Feld. en Rog., Achaea. XXIII.

100.

Amoenella Snell., Diptychophora. X XIII.

247; XXVII. 52.

Analis Guen., Ophiusa. XXIII. 103.

» Snell., Omiodes. XXIII, 227;

XXVII. 37.

Anastomosalis Guen., Botys. XXVI, 126.

Ancyra Feld., Cupido. XXI. 19.

Anisoptera Snell., Stictoptera. XXIII. 88.

Annulata Feld., Amblypodia XXI. 28.

Anthophilana Snell., Earias. XXII. 96;

XXVIII. 40.

Anthracina Snell., Erastria. XXIII. 59.

Antiqualis Hübn., Hypena. XXIII. 116.

Apicalis Snell., Leocima. XXIII. 54;

XXIV. 65.

Appendiculata Snell., Chalcosia. XXII.

75.

Appensalis Snell., Entephria. XXVII. 41.

Arabescalis Snell., Capnodes. XXIII. 111.

Aratus Cram., Cupido. XXI. 19.

Arete Cram., Debis. XXI. 8.

Arga Moore, Dasychira. XXII. 111.

Argenteola Moore, Drepana. XXII. 122.

Argialis Snell., Hypena. XXIII. 118;

XBW Gey

Ariola Feld. en Rog. (Genus). XXVIII. 41.

Arsinoe Cram., Cynthia XXI. 13.

Arthus-Bertrand Guer., Amerila. XXVIII.

40.

Ascalaphus Boisd., Papilio. XXI. 40.

Aspersa Snell., Leucania. XXIII. 42;

XXIV. 65.

Astrea Drury, Argina. XXII, 99.

Atlas L., Attacus. XXII. 122.

Auragoides Guen., Cosmophila. XXIII. 75.

Aureliata Guen., Eumelea. XXIV. 79.

Aventiaria Guen., Timandra. XXIV. 82.

Babtalis Snell., Conchylodes. XXIII. 238;

XXVII. 44.

Basalis Snell., Choregia. XXVIIL 18.

Bheroba Moore, Odonestis. XXII. 124.

Bifurcalis Snell., Cnaphalocrocis. XXIII.

219; XXTV. 136.

Bilineella Snell,, Tortricomorpha. XXVIII.

27.

Bimaeulalis Snell., Margarosticha. XXIII.

245; XXVII. 50.

Bimaculata Snell , Herminodes. XXIII. 78.

Bipartita Snell., Plusia. XXIII. 71;

XXIV. 66.

Bisaltide Cram , Doleschallia. XXI. 14.

Bisignellus Snell., Ypsolophas. XX VIII. 30.

Bisinuata Snell., Grammodes. XXIII. 104.

Bivitralis Guen., Glyphodes. XXVI. 142.

Blanchardii March., Hestia. XXI. 5.

LEPIDOPTERA

Boarmiata Snell., Collix. XXIV. 93.

Bolina L.. Diadema. XXI. 11.

Bombycina (Familie). XXII. 122.

Botyodes Guen. (Genus). XXVI. 139.

Brassolis Westw., Liphyra. XXI, 28.

Brucea Moore, Atteva. XXVIIJ. 25.

Brunnescens Snell., Alamis, XXIII. 83;

XXIV. 66.

Bryophilina Feld. en Rog., Ariola. XXIII.

89; XXVIII. 41.

Bubo Hübn., Athyrma. XXIII. 102.

Bursada Feld. en Rog. (Genus). XXIV. 90.

Cagaya Feld., Cupido. XXI. 23.

Calligenioides Snell., Setina. XXII. 87.

Calligrapha Snell., Schrankia. XXIII.

122; XXIV. 67.

Caradrinoides Snell., Sarrothripa. XX11. 94.

Carauea Cram., Hulodes. XXIII. 98.

Caricae Wabr., Aganais. XXII. 79.

Castniina (Familie). XX1II.67; XX VIII. 38.

Catamitae Hubn., Cleosiris. XXII. 67.

Catenatus Snell., Limacodes. XXII. 121.

Catocalaria Snell., Eupithecia. XXIV. 92.

Celebensis Hopf., Aganais. XXII. 79.

Celebensis Hopf., Argiva. XXIII. 94.

Celeno Cram., Cupido. XXI. 19.

Cervinaria Snell., Fascellina. XXIV. 71.

Chalsytoides Guen., Plusiodonta. X XIII. 73.

Chlorostigma Snell., Limacodes. XXIII. 117.

Choregia Zell. (Genus). XXVIII. 15.

Choreutalis Snell., Pseudochoreutes. XXIII.

202; XXVI. 124.

Chryseola Snell., Lithosia. XXII. 83.

Chrysippus L., Danais. XXI. 6.

Clavalis Snell., Heterogramma. XXIII.

136; XXIV. 68.

Cleis Feld en Rog., Bursadella. XXVIII. 20.

Cleona Cram., Danais. XXI. 5.

Clupeosoma Snell. (Genus). XXIII. 203.

Clytia Cram., Oxyodes. XXIII. 93.

Circinatus Snell., Limacodes. XXII. 119.

Coenosa Snell., Leucania. XXIII. 42.

Coerulea Guen., Cocytodes. XXIII. 85.

an Feld. en Kog., Hypena. XXIII.

16.

Columalis Snell., Phalangiodes. XXIII.

239; XXVII. 46.

Comalis Guen., Godara. XXVI. 134.

Conchylodes Guen. (Genus). XXIII. 236.

Concretella Snell, Blastobasis. X X VITI. 34,

Constellata Snell., Xanthoptera. XXIII. 62.

Convolvuli L., Sphinx. XXII. 64.

Cordalis Doubd., Eretria. XXVIII. 42.

Cornucopiae Snell., Plusia. XXIII. 72.

Corticea Snell, Ariola. XXIII. 89;

XXVIII. 41.

Sera Snell., Setomorpha. XXVIII.

Corvina Snell., Phlegetonia. XXIII. 68,

Corycialis Snell., Conchylodes. XXIII.

237; XXVII. 44.

VAN CELEBES. 45

Cossina (Familie). XXII. 125.

Crameralis Sn., Glyphodes. XXVI. 143.

Cramerii Westw., Oiketicus. XXVIII. 40.

Creatina Snell., Paidia. XXII. 85.

Crepuscularia L., Boarmia. XXVIII. 43,

Crepuscularis L., Nyctipao. XXIII, 94.

Crinipes Snell., Selenis. XXIII. 109;

XXIV. 67.

Cristatrix Guen., Ingura. XXIII. 70.

Crocale Cr., Callidryas. XXI. 35.

Crocopterata Koll., Uropteryx. XXIV. 69.

Cucullioïdes Guen., Stictoptera. XXIII. 86.

Cuneolalis Snell., Parapoynx. XXIII.

243; XXVII. 48.

Curvilinea Snell., Sarrothripa. XXII. 93.

Cymoriza Guen. (Genus). XXIII. 243.

Cyrillus Hew., Jolaus. XXI. 25.

Decelia Snell. (Genus). XXIII. 231.

Decticogaster Snell. (Genus). XXIII. 230.

Defloralis Snell., Botys. XXIII. 214;

XXVI. 130; XXVIII. 41.

Delatrix Guen., Penicillaria. XXIII. 70.

Dentilinealis Snell., Hymenoptychis.

XXVII. 40.

Didyma Snell, Heterogramma. XXIII.

134; XXIV. 68.

Diffusa Srell., Xanthoptera. XXIII. 53.

Dimidiata Snell., Xenares. XXII. 69.

Dimidiella Snell., Batrachedra. XXVIII. 35.

Diminutalis Snell., Parapoynx. XXIII.

242; XXVII. 48.

Dimorphata Snell., Acidalia. XXIV. 81.

Dioetas Hew., Deudoryx. XXI. 26.

Discophora Snell., Euproctis. XXII. 108.

Diurnalis Guen., Glyphodes. XXVI. 142.

Divitalis Guen., Stericta. XXVI. 121.

| Drepanulina (Familie). XXII. 123.

Editrix Guen., Gonitis. XXIII. 77.

| Egens Walk., Snell., Aganais. XXII. 78.

Elongaria Snell., Macaria. XXIV. 86.

Endoleuca Guérin, Agonista. XXIII. 92.

Eogenalis Snell., Paredra. XXVI. 120.

Eogenaria Snell., Phorodesma. XXIV. 78.

Eperia Boisd., Pieris. XXI. 29.

Ephesperis Hübn., Nyctipao. XXIII. 95.

Erebia Snell., Bletogona. XXI. 7.

Eretria Snell. (Genus). XXIII.206; XXVIII.

42.

Erilus God., Hypolycaena. XXI. 23.

Eromenalis Snell., Coenostola. XXIII.

226; XXVII. 36.

Erotus Cram., Chaerocampa. XXII. 66.

Euclidiata Snell., Cidaria. XXIV 95.

Eugenia Cram , Aganais. XXII. 78.

Eumelea Jardine (Genus). XXVIII. 41.

Eupator Hew., Euploea. XXI. 4.

Eupitheeiata Snell., Remodes. XXIV. 94.

Eurhyparodes Snell. (Genus). XXIII. 215.

Exotica Guen., Eriopus. XXIII. 68.

Extenuata Guen., Leucania. XXIII. 42.

46 LEPIDOPTERA

Extranea Guen., Leucania. XXIII. 41.

Falcata Feld. en Rog., Hypoetra. XXITI.101.

Fastidialis Snell., Rhimphalea. XXIII.

228; XXVII. 38.

Fatime, Snell. v. Voll., Pieris. XXI. 30.

Feducia Stoll, Speiredonia. XXIII. 93.

Fenisecalis Snell., Sitophora. XXIJI. 131 ;

XXIV. 68.

Festiva Donov., Calogramma. XXIII. 46.

Fidoniaria Snell., Boarmia. XXIV. 75.

Filalis Guen., Botys. XXVI. 131.

Flavata Cram., Huproctis, XXVIII. 40.

Flavicollis Snell., Hypocrita. XXII. 89;

XXVIII. 39.

Flavicostata Snell., Pitane. XXII. 92.

Flavipennis Snell., Euproctis. XXII. 107.

Fontinalis Snell., Hypena. XXIII. 119;

XXIV. 67.

Foraminata Guen., Collix. XXIV. 93.

Fracturalis Snell., Nodaria. XXIII. 125;

XXIV. 68.

Fregonalis Snell., Parapoynx. XXIII. 241;

XXVII. 48.

Frugalis Fabr., Remigia. XXIII. 106.

Fuliginalis Snell., Lampridia. XXIII.

235; XXVII. 43.

Fulvida Guen., Anomis. XXIII, 75.

Fulvidorsalis Hübn., Filodes. XX VI. 137;

XXVII. 46.

Fulvobasalis Snell.,

244; XXVII. 49.

Fulvosignalis Snell., Scoparia. XXIII. 204 ;

XXVI. 124.

Fuscescens Snell., Oiketicus. XXII. 117.

Fuscibasalis Snell., Stericta. XXIII 199;

XXVI. 121.

Fuscicollis Snell , Heterogramma. X XIII.

135; XXIV. 68.

Fuscicostalis Snell., Asopia. XXILI. 199;

XXVI. 122.

Fuscicostella Snell., Calamotropha. XXIII.

247, XXVII. 52.

Fuscula Snell., Tagiades. XXI. 42.

Cymoriza. XXIII.

Gannata Guen., Micronia. XXIV. 84.

Geometrina (Familie). XXIV. 69.

Geometricalis Led., Lepyrodes. XXVII. 45.

Gerontesalis Walk., Asopia. XXVI. 123.

Gibbosalis Guen., Oligostigma. XXVII. 49.

Gigon Feld., Papilio. XXI. 39.

Gilvagalis Snell., Pangrapta. XXIII. 112;

XXIV. 67.

Gonialis Snell., Gyptitia. XXVI. 139.

Grammalis Doubd. , Diasemia. XXVIII. 42.

Gratalis Led., Botys. XXVI. 133.

Griseomaculata Snell., Hypoetra. XXIII.

102.

Guenei Snell.,

XXIV, 67.

Gyptitia Snell. (Genus). XXVI. 138.

Ophiusa. XXIII. 103;

VAN CELEBES.

Haliphron Boisd., Papilio. XXI. 37.

Hebraica Snell., Hamodes. XXIII. 96.

Hebraicalis Snell, Parapoynx. XXIII.

240; XXVII. 48.

Hecabe L., Terias. XXI. 36.

Hepatizans Guen., Amphigonia. XXIII.

108.

Hylax Fabr., Cupido. XXI. 16.

Ida Cram., Precis. XXI. 14.

Ilissus Feld., Cupido. XXI. 17.

Impressa Snell., Leucoma. XXII. 104;

XXVIII. 40.

Incana Snell.,

XXIV. 65.

Incisalis Snell., Botys. XXIII. 215; XX VI.

132.

Incomta Snell., Euproctis. XXII. 106;

XXVIII. 40.

Inconspicua Butl., Aganais. XXVIII. 39.

Inconspicua Snell., Hypena. XXIII. 118;

XXIV. 67.

Inconstans Snell. v. Voll.,

XXII. 72; XXVIII. 39.

Indica Saund., Phakellura. XX VI. 141.

Indrasari Snell., Deudoryx. XXI. 26.

Inductalis Snell., Epizeuxis XXIII. 130;

XXIV. 68.

Infantularia Guen., Pigia. XXIV. 84.

Inflexaria Snell., Boarmia. XXIV. 72.

Infuscatalis Snell., Nymphicula. XXIII.

246; XXVII. 51.

Insanalis Snell., Tabidia. XXIII. 220;

XXVI. 136.

Inseriptana Snell. , Simaethis. XX VIII. 19.

Interrupta Snell., Phisama. XXII. 101.

Leucania. XXIII. 43;

Nyctemera.

Jaguaralis Guen., Pyenarmon. XXVII. 44.

Janiaria Guen., Hyposidra. XXIV. 88.

Japetus Cram., Tagiades. XXI. 42.

Jocosatrix Guen., Penicillaria. XXIII. 70.

Jovialis Feld. en Rog., Glyphodes. XXVI.

141.

Jucundalis Snell. , Hypenodes. XXIII. 121;

XXIV. 67.

Jucundalis Led., Botys. XXVI. 125.

Julianus Fabr., Pamphila. XXI. 41.

Juventa Cram., Danais. XXI.6; XXVIII.

37.

Kalitura Feld. en Rog., Plusia. XXIII. 73.

Kandarpa Horsf., Cupido. XXI. 18.

Lactinea Cram., Aloa. XXII. 101.

Lageos Guen., Naxia. XXIII. 100.

Lampridia Snell. (Genus). XXIII. 234.

Latifascialis Snell, Oligostigma. XXVII. 48.

Latimargus Snell., Cupido. XXI. 19.

Latisquamalis Snell., Nicaria. XXIII. 230;

XXVII, 39.

Latistriga Snell., Nyctemera. XXII. 72;

XXVIII. 38.

LEPIDOPTERA

Leda L., Cyllo. XXI. 6.

Lentalis Guen., Hydrillodes. XXIII. 127;

XXIV. 68.

Leucoglene Feld., Danais. XXI, 6.

Leucographa Snell., Heterogramma. XXII.

49.

Leucomelas Clerck, Anophia. XXVIII. 41.

Leucotaenia Snell., Hypena. XXIII. 114;

XXIV. 67.

Ligilla Guen., Pericyma. XXIII. 85;

XXVII. 41.

Lilliputalis Snell., Metasia. XXIII. 229;

XXVII. 38.

Limacodina (Familie). XXII. 117.

Limbana Snell., Earias. XXII. 97.

Lineata Westw., Leucophlebia. XXII. 64.

Liparidina (Familie). XXIT. 104.

Lithosina ( Ne OGL:

Littoralis Boisd., Prodenia. XXIII. 45;

XXV. 50; XXVIII. 40.

Loesa Moore, Limacodes. XXII. 120.

Lomaspilalis Snell., Glyphodes. XXIII.

223; XXVI. 144.

Lorquinii Feld., Arctioneura. XXII. 99.

Loryma Hew., Yphtima. XXI. 8.

Lucasii Boisd., Chaerocampa. XXII. 66.

Ludekingii Snell., Orgyia. XXII. 104.

Lunata Cram., Limantria. XXII. 111.

Lurida Snell, Lithosia. XXII. 84.

Lutea Cram., Hyperythra. XXIV. 70.

Lutulenta Snell., Coenochromia. XXII. 11.

Lybnites Hew., Limenitis. XXI. 10.

Lycaenaria Koll., Agathia. XXIV. 79.

Lycaenoïdes Feld., Agonis. XXII. 68.

Lyncida Cram., Pieris. XXI. 29.

Lyneides Hew., Limenites. XXI. 10.

“

Macar Wall., Apatura. XXVIII. 38.

Macrocera Snell., Macrodes. XXIII. 90;

XXIV. 66.

Macrocera Snell., Capnodes. XXIII. 110.

Macromma Snell., Stictoptera. XXII. 87;

XXIV. 66.

Macroptera Snell., Galleria. XXIII. 249;

XXVII. 53.

Macrostigma Snell., Apamea. XXIII. 46.

Maculifascia Moore , Spilosoma. XXII. 100.

Maculatus Snell., Cossus. XXII. 125.

Major Feld., Allotinus. XXI. 15.

Manlia Cram., Potamophora. XXIII. 92.

Marginata Guérin, Pompelon. XXII. 74.

Martina Feld. en Rog., Sypna. XXIII. 93.

Mauritia Boisd., Spodoptera. XXIII. 45.

Mauritialis Boisd., Asopia. XXVI. 122.

Maxima Guen., Trigonodes. XXIII. 105. |

Meander Snell., Hypocrita. XXII. 88 |

Medardaria H.S., Petelia. XXIV. 88

Melanthus Cram., Amerila. XXII. 102.

Melicerta Drury, Achaea. XXIII. 100.

Membliaria Cram., Aganais. XXII. 77.

Mendax Snell., Acropteris. XXIII. 138.

Mendosa Hiibn., Olene. XXII. 111.

VAN CELEBES. 47

Mercatoria Fabr., Achaea. XXIII. 100.

Minoralis Snell. , Auxomitia. XXIII. 222;

XXVI. 137.

Misana Moore. Dasychira. XXII. 110.

Mitaria Guen., Drapetodes. XXIII. 67.

Monetalis Snell., Uymoriza. XXIII. 244;

XX VII, 49.

Moorei Snell , Euproctis. XXII. 106.

Mutualis Zell., Botys. XXVI. 129.

Mylitta Fabr , Antheraea. XXII. 122.

Nereidaria Snell., Iodis. XXIV. 76.

Nicaria Snell. (Genus). XXIII. 229.

Nigricans Snell., Heterogramma. XXIII.

136; XXIV, 68.

Nigroeineta Snell., Setina. XXII. 86.

Nigrocuprea Moore, Mamestra. XXIII.

45; XXIV. 65.

Nigrofimbrialis Snell., Botys. XX VI. 128.

Niveicilialis Snell., Botys. XX VI. 128.

Niveiciliella Snell., Tortricomorpha.

XXVIII. 28.

Noctuina (Familie). XXIII. 41; XXIV.

64.

Nodosalis H.S., Nodaria. XXIII. 195.

Nora Feld., Cupido. XXI. 23.

Nugalis Snell., Scoparia. XXIII. 205;

XXVI. 125.

Nyctaculis Snell., Nyctipao. XXXIII. 95;

XXXIV. 67; XXVIII. 41.

Obscura Feld., Ergolis. XXI. 9.

Obscura Cram., Speiredonia. XXIII. 94.

Obsistalis Snell., Eretria. XXIII. 206;

XXVI. 125; XXVII. 42:

Oculata Guen., Grammodes. XXIII. 103.

Olivescens Guen., Anophia. XXVIII. 41.

Omma Van der Hoeven, Cyclodes. XXIII.

‘85.

Ommatalis Snell., Spilomela. XXIII. 235;

XXVII. 44.

Onelia Guen., Naxia. XXVIII. 42.

Oppositata Snell., Micronia. XXIV. 84.

Orientalis Snell., Aediodes. XXIII. 233;

XXVII. 43.

Orithyia L., Junonia. XXI. 14.

Orobenalis Snell., Botys. XXIII. 211;

XXVI. 130.

Orsolina Hew., Sithon. XXI. 25.

Orthogramma Snell., Thalpochares. XXIIT.

65.

Oxygrapha Snell., Heterogramma. XXIII.

49; XXIV. 65.

Pallicostalis Snell., Coenostola. XXIII.

226; XXVII. 36.

Pallipes Snell., Enproctis. XXII. 108.

Palliventralis Snell , Coenostola. XXIII.

225; XXVII. 36.

Panda Godt., Pieris. XXI, 29.

Pardale Moore, Estigena. XXII. 124.

Parrhasius Fab., Cupido. XXI. 19,

48 LEPIDOPTERA

Passulella Barrett, Ephestia. XXVII. 54.

Paucilinealis Snell., Botys. XXIII. 212;

XXVI. 130.

Paulina Fab., Pieris. XXI. 29.

Paupellalis Led., Botys. XXVI. 127.

Pecten Guen., Spodoptera. XXIII. 45.

Pellueidalis Snell., Clupeosoma. XXIII.

204; XXVI. 124.

Peropaca Hiibn., Ophiusa. XXIII. 99.

Perspectalis Hübn., Zinckenia. XXVII. 43.

Perusia Feld., Cupido. XXI. 23.

Phaenicialis Hübn., Botys. XX VI. 125.

Phalangiodes Guen. (Genus). XXIII. 238;

XXVII. 45

Phidippus L., Amathusia. XXI. 11.

Philatus Snell., Cupido. XXI. 21.

Phranga Hew., Deadoryx. XXI. 26.

Pictalis Curt., Asopia. XXVI. 122.

Piepersialis Snell., Glyphodes. XX VI. 143.

Piepersiana Snell., Digama. XXII. 80.

Piepersiata Snell., Bursada. XXIV. 91.

Piepersii Snell., Cupido. XXI, 16.

Piepersii Snell., Thestias. LOG, Gulp

Piepersii Snell., Amerila. XXII.

XXVIII. 40.

Placodoides Guen., Eriopus. XXIII. 68.

Plicalis Moore, Echana. XXIII. 127;

XXIV. 68.

Pollutalis Snell, Physomatia. XXIII.

240; XXVII. 47.

Polymena Cram., Glaucopis. XXII. 71.

Polyphontes Boisd., Papilio. XXI. 40.

Princeps Feld. en Rog., Cyme. XXII. 90.

Pruinosa Snell., Notocyma. XXIII. 74.

Pseudochoreutes Snell. (Genus). XXIII.

202.

Pseudopsodos Snell., Heterogramma.

XXIII. 133; XXIV. 68.

Psychina (Familie). XXII. 113.

Pterophorina (Familie). XXVIII. 36.

Pudica Snell., Thalpochares. XXIII. 68;

XXIV. 66; XXVIII. 41

Puera Cram., Hyblaea. XXIII. 74.

Pupillalis Snell., Epizeuxis. XXIII. 128;

XXIV. 68.

Pygospila Snell., Pseudophia. XXIII. 98;

XXIV. 67.

Pyralidina (Familie). XXIII. 198; XXVI.

119.

Quenavadi Guen., Pandesma. XXIII. 79.

Ransoneti Feld., Ariola. XXII. 96.

Rectilinea Snell., Pitane. XXII. 91.

Rectistrigosa Snell., Cnaphalocrocis.

XXVI. 135.

Redtenbacheri Feld., Euploea. XXI. 4.

Retorta L., Spirama. XXIII. 96.

Rhode Hopf., Cupido. XXI. 17.

Rhopalocera. XXI. 3.

Rhynchalis Snell., Hypena. XXIII. 117;

XXIV. 67.

VAN CELEBES.

Salebrialis

102; :

Ritsemae Snell., Erastria. XXIII. 57

XXIV. 65.

Ritsemae Snell., Adelomorpha. XX VIIT. 32.

Robustalis Snell., Hypena. XXIII. 120;

XXIV. 67.

Robustus Wallace, Euripus. XXVÎIT. 37.

Rosenbergii Snell. v. Voll., Cathaemia.

XXI.:31.

Rosimon Fabr., Cupido. XXI. 17.

Rotundata Snell., Pitane. XXII. 90.

Rubricans Boisd., Thermesia. XXIII. 109.

Rubricosa Snell., Thalpochares. XXIII.

64; XXIV. 66.

Rubricetalis Snell., Botys. XXIII. 209;

XXVI. 128.

Ruficinetaria Snell., Nemoria. XXIV. 75.

Rufovenalis Snell , Melissoblaptes. XXIII.

248; XXVII. 53.

Rugosella Snell., Hapsifera. XXVIII. 20.

Ruricolalis Snell., Botys. XXIII. 213;

XXVI. 130.

Snell., Phycidicera. XXIII.

228; XXVII. 37.

Salentialis Snell., Botys. XXIII. 207;

DA bs 127

Sameodes Snell. (Genus). XXIII. 217.

Sanguinalis Moore, Spilosoma. XXII. 100.

Sanitalis Snell., Cnaphalocrocis. XXVI.

136.

Sarpedon L., Papilio. XXI. 38.

Satanas Boisd., Acherontia. XXII. 63.

Saturata Snell., Thalassodes. XXIV. 77.

Saturnina (Familie). XXII. 122. -

Saturnioides Spell., Laelia. XXII. 105.

Scapularis Snell., Rivula. XXIII. 123;

XXIV. 67.

Schistacea Snell., Erastria. XXIII. 59.

Schlegelii Feld., Euploea. XXI. 4.

Seylla L., Callidryas. XXI. 35.

Selenampha Guen., Amyna. XXVIII. 43.

Selenicula Snell., Xanthoptera. XXIII. 62.

Semara Moore, Deiopeia. XXI1. 99.

Semifascialis Snell., Hypena. XXIII. 117;

XXIV. 67.

Semifascialis Snell., Botys. XXIIT. 214;

XXVI. 131.

Semifusca Snell., Xanthoptera. XXIIT. 61.

XXIV. 65.

Semifuscalis Snell., Hypena. XXIII. 114;

XXIV. 67.

Semirufa Snell., Xanthoptera. XXIIT. 62.

Serenalis Snell., Glyphodes. XXIII. 223;

XXVI. 142.

Sericea Snell., Scirpophaga. XXVII. 51.

Sexpuuctalis Moore, Glyphodes. XXVI.

144.

Signata Fabr., Plusia. XXIII. 72.

Silhetensis Boisd., Chaerocampa. XXII.

65.

Simialalis Snell,, Siriocauta. XXVII. 39.

Simplex Snell., Calesia. XXIII. 101.

LEPIDOPTERA VAN CELEBES,

Sipylus Feld., Hypolycaena. XXI. 23.

Sita Feld. en Rog., Focilla. XXIII. 107. |

Sondaicalis Snell., Endotricha. XXIII. |

200; XXVI. 123.

Soricina Snell., Emydia. XXII. 82.

Sparsa Guen., Pantidia. XXIII. 79.

Sperchius Men., Smerinthus. XXII. 63.

Sphingina (Familie). XXII. 63.

Spilonotalis Snell., Diasemia. XXVIII. 42.

Spilotaria Snell , Boarmia. XXIV. 74.

Spissa Guen., Felinia. XXIII. 107.

Spurialis Snell., Simplieia. XXIII. 124;

XXIV. 67.

Staintonii Led., Meroctena. XXVI. 138.

Sterieta Led. (Genus). XXVI. 120.

Stibialis Snell., Eurrhyparodes. XXIII.

218; XXVI. 134.

Stigmatula Snell., Mesotrosta. XXIII. 55.

Stipalis Snell., Nymphieula. XXVII. 50.

Stolalis Guen., Glyphodes. XXVI. 143.

Strabo Fabr., Cupido. XXI. 18.

Strabonalis Snell., Spilomela. XXIII. 235.

Strangulalis Snell., Heterocnephes. XXIII.

224; XXVII. 35.

Striana Snell., Choregia. XXVIII. 17.

Strictaria Snell., Anisodes. XXIV. 81.

Strix L., Cossus. XXII. 125.

Styx Westw., Acherontia. XXII. 63.

Subcaudata Feld., Ismene. XXI. 40.

Subcinerea Snell., Thalpochares. XXIII.65.

Subcinerea Snell., Alamis. XXIII. 82.

Subcrocealis Snell., Botys. XXIII. 208;

XXVI. 127.

Sublividalis Snell., Hypena. XXIII, 115;

XXIV. 67.

Subrufa Snell., Laelia. XXII. 105.

Substrigata Snell., Lucia. XXI. 15.

Subterebrella Snell., Euzophera. XXIII.

250; XXVII. 54.

Subtilis Snell., Anomis. XXIII. 76.

Sufflata Guen., Macaria. XXIV. 87.

Sunias Feld., Pamphila. XXVIII. 38.

Suspicaria Snell., Anisodes. XXIV. 80.

Sylvia Cram., Minetra. XXI. 13.

Symethus Cram., Miletus. XXI. 15.

Syntomina (Familie). XXII. 70.

Tabidia Snell. (Genus). XXIII. 219.

Taenialis Snell., Botys. XXIII. 209;

XXVI. 127.

Taeniata Snell., Nola. XXII. 100.

Tapetzella L., Tinea. XXVIII. 22.

Tardalis Snell. , Botys. XXIII 210; XXVI.

130. |

Tenuipalpis Suell., Epizeuxis. XXIII. 130; |

XXIV. 68.

Tenuis Walk., Syntomis. XXII. 70.

Terrosa Snell., Rivula. XXIII. 123.

Terrosalis Snell., Decelia. XXIII. 232;

XXVII. 42.

Testaceoides Guen., Prodenia. XXVIII. 40.

Thermesiodes Snell., Homodes. XXIII. 67.

Thetys Fabr., Curetis. XXI. 28.

Thyelia L., Chaerocampa. XXIL 65.

Thyonneus Cram., Cyrestis. XXVIII. 37.

Tineina (Familie). XXVIII. 15.

Tortrieina. (Familie). XXVIII. 15.

Tortrieoides Guen., Hyblaea. XXIII. 74.

Tortricomorpha Feld. (Genus). XX VIII. 26.

Transversa Guer , Xanthodes. XXIII. 52.

Transversella Snell., Tortricomorpha.

XXVIII. 27.

Tricolor Feld. en Rog., Ceratophora.

XXE DE

Tridentalis Snell., Botys. XXVI. 133.

Trimaculalis Snell., Aediodes. XXIII. 232;

XXVI. 42.

Trimaculella Snell., Blabophanes. XXVIII.

21.

Trithyralis Snell., Sameodes. XXIII. 218;

XXVI. 134.

Troglodytellus Snell., Crambus. XXVII. 52.

Umbricola Boisd., Polydesma. XXIII. 80.

Umbrina Guen., Alamis. XXIII. 81.

Ustalis Snell , Endotricha. XXIII. 201;

XXVI. 123.

Ustalis Led., Hedylepta. XXVII. 37.

Vacillans Moore, Phissama. XXII. 101.

Vampyraria Snell. , Hyposidra. XXIV. 90.

Variegatus Snell., Oiketicus. XXII. 114;

XXVIII. 40.

Vermiculata Snell., Erastria. XXIII. 58;

XXIV. 65.

Vespertilio Fabr., Hypopyra. XXIII. 96.

Vestae Guen., Leocyma. XXIII. 54.

Vestigiata Snell., Bursada. XXIV. 91.

Villosa Snell., Pseudodipsas. XXI. 24.

Viola Butl., Euploea. XXI. 4.

Viridis Zell., Doloëssa. XXVII. 53.

Vishnou Lef., Gastropacha. XXII. 122.

Vitessoïdes Snell., Aganais. XXII. 78.

Vitrea Butl., Hestia. XXI. 5.

Vivida Guen., Homodes. XXIII. 66.

Wallengreni Snell., Thalpochares. XXIII.

64; XXIV. 66.

Xantobasella Snell., Nemotois. XX VIII. 23.

Xantholoma Snell , Lithosia. XXIII. 84.

Xanthoptera Guen. (Genus). XXIII. 60

Xylomiges Snell., Remigia. XXIII. 106.

Yu Guen., Leucania. XXVIII. 40.

| Zarinda Boisd., Pieris: XXI. 30.

Zincaria Guen., Zanclopteryx. XXIV. 83.

Zonulalis Snell., Decticogaster. XXIII.

231; XXVII. 40.

Zygaenina (Familie). XXII. 69,

DRIE SYNONYMISCHE AANTEEKENINGEN

DOOR

P. C. T. SNELLEN.

4. Agrotis Pseudoplecta Snell.

In het Boletin de la Academia Nacional de Ciencias en Cordoba

(Republica Argentina) II p. 97 (1879) heb ik eene nieuwe soort

van Agrotis onder den naam Pseudoplecta beschreven, die door

Prof. Berg voor Agrotis Gypaetina Guen., Noct. V. p. 290 n°. 473

is verklaard (zie Anales de la Sociedad Cientifica Argentina XIV

(1882) p. 281). Indien ik tot dusverre naliet mij hierover uit te

laten, is dit niet omdat ik verzuimde de zaak te onderzoeken. In-

tegendeel, ik heb Guenée’s beschrijving dadelijk vergeleken en

Professor Berg's aanmerking juist bevonden. Ik trek dus hierbij

mijne soort openlijk in. Guenée plaatst Gypaetina tusschen Tritici

en Recussa. Met deze soorten heeft zij geene overeenkomst, daar-

entegen eene zeer sterke met Plecta en Leucogaster.

2. Rhopalodes Lobophoraria Oberth.

Deze soort, door den heer Oberthür beschreven en zeer goed

afgebeeld in de Etudes Entomologiques VI p. 37 pl. 10 fig. 10

(1881), is dezelfde als Rhopalodes Patrata Snellen, Tyds. v. Ent.

XVII (1873—74) p. 77 pl. 6 fig. 2.

3. Heterusia Dividata Snell.

Beschreven en afgebeeld Zijds. v. Ent. XXI (1877—78) p. 148

pl. 8 fig. 11—16, is een synoniem van Scordylia Sulvini Butler en

Druce, Annals and Magazine of Natural History 4 Ser. XV p. 344

(1875), Butler, L//. of typical Specimens I p. 69 pl. 20 fig. 10

(1877).

ENPABLOGUS

DER

IN NEDERLAND VOORKOMENDE HEMIPTERA.

EERSTE GEDEELTE

HEMIPTERN HETEROPTERA.

DOOR

Mr. A. J. F. FOKKER.

N°. 3, (Vervolg van deel XXVI, blz. 234 en deel XXVII, blz. 113).

Addenda et Corrigenda tot n°. 1 en 2.

Eurygaster maura L., var picta F. — Oirschot, Maurissen.

Strachia festiva L. — Fn, nov. sp. — Op onze zomer-excursie

in Augustus 1884 ontving ik 2 exemplaren, d en 9, van

den heer Ritsema, door hem toen in het Liesbosch bij

Breda op eene schermbloem gevangen.

Berytus montivagus Fieb. — Van de forma macroptera, die

nog niet in ons land waargenomen was, ving ik een voor-

werp te Zierikzee 4,

Berytus clavipes F. — Fn. nov. sp. — Een voorwerp in een

fleschje Hemiptera Neomagensia van den heer ter Haar.

Plinthisus brevipennis Latr. — Naar mededeeling van den

heer Six is de macroptere vorm, met geheel ontwikkelde

membraan, door hem op de Scheveningsche duinen in

Juni aangetroffen,

52 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

Trapezonotus agrestis Fall. — Bij deze soort staat, naar

aanleiding van een door generaal van Hasselt gevangen

exemplaar, verkeerdelijk opgegeven, dat de brachyptere vorm

uitsluitend voorkomt onder exemplaren van de Alpen

en Pyreneën. Dit moet zijn vooral, eene verkorte men-

braan treft men ook soms, schoon zelden, bij voorwerpen

van andere localiteiten aan.

Orthostira parvula Fall. var. Minor Put. faunae nova. —

Een voorwerp, gevangen te Breda 8, door Jhr. Dr. Everts,

dat ik tot deze varieteit breng, ofschoon het niet geheel

beantwoordt aan Dr. Puton’s beschrijving. De rand van

het pronotum heeft geen zes maar vijf cellen en de espace

latéral geen drie maar vier.

Salda cincta H. S. — Den Haag 1, Everts, 2 stuks.

Fam. XII CAPSIDAE.

Ziet hier dan nu de verreweg lastigste familie der Heteroptera,

waarbij vooral de kenmerken der geslachten uiterst moeilijk te

onderscheiden zijn, Nergens komen de zwakke zijden van Snellen

van Vollenhoven’s arbeid dan ook meer en duidelijker uit, dan in

zijne behandeling van deze familie. Zijne systematische indeeling

der Capsiden berust op geen redelijken grondslag; hij plaatst op

eenige, en laat ik er terstond bijvoegen, meerendeels ongemoti-

veerde uitzonderingen na, alle soorten in het geslacht Lygus, doch

er is geen enkele goede reden aan te voeren, waarom b. v. Monalo-

coris Filicis en Pilophorus clavatus wel, maar Agalliastes salti-

lans en Pyenoplerna striata niet twee verschillende geslachten

zouden uitmaken. Bij het verschijnen zijner artikelen in het

Tijdschrift, was deze generieke indeeling reeds lang door elkeen

verlaten.

Bovendien is zijne determinatie van de soorten zelve hoogst

onvertrouwbaar. Eens voor al zij dus hier gezegd, dat in deze

familie, en in de volgende der Anthocoriden, waarop hetzelfde van

VOORKOMENDE HEMIPTERA. 53

toepassing is, ik slechts die vindplaatsen opgeef, waarvan ik zelf

voorwerpen zag.

Lang ben ik het met mij zelven oneens geweest over de rang-

schikking, welke ik voor deze familie zou moeten volgen. Die van

Dr. Puton’s Catalogue ‘is door de latere onderzoekingen, vooral

van Dr. Reuter, te zeer verouderd, om onveranderd aangenomen

te kunnen worden; daarentegen is het voortreffelijk werk van

Dr. Reuter, Hemiptera Gymnocerata Europae, dat, eenmaal vol-

tooid, het standdaard-werk voor de Europeesche Heteroptera belooft

te worden, nu, dat er nog slechts vijf groepen der Capsiden afge-

handeld zijn, niet ver genoeg gevorderd, ‘om het systeem, daar

uiteengezet, met vrucht te kunnen volgen. Uit het overzicht, in

het 3de deel op blz. 564 en volg. te vinden, blijkt dat Jaatstge-

noemde de Capsiden in 16, ten deele geheel nieuwe, groepen ver-

deelt, en dat ook de plaatsing der geslachten en soorten aanmer-

kelijke wijzigingen ondergaat. Aangezien het evenwel denkelijk nog

eenige jaren duren zal, eer al die 16 groepen door hem behandeld

zijn, en intusschen de indeeling van Dr. Puton algemeen gebrui-

kelijk is, kwam het mij minder dienstig voor en in het gebruik

tamelijk bezwaarlijk tevens, om reeds in deze lijst met dit geheel

nieuwe systeem van Dr. Reuter, dat nog weinig bekend is en

niet gevolgd wordt, voor den dag te komen.

Ik acht het daarom het best en het meest practisch ook, voor

de weinigen, die van deze lijsten gebruik maken, om mij te houden

aan Dr, Puton’s Catalogue !) wat de eerste groepen betreft, doch

ik heb aangenomen de divisiones en de generieke indeeling daarvan,

die in het werk van Dr. Reuter reeds zijn behandeld, dus voor

de Plagiognatharia, Oncotylaria, Nasocoraria, Cyllocoraria en

Dicypharia.

Ten slotte is het mij aangenaam hier mijn hartelijken dank te

brengen aan Dr. Reuter te Helsingfors, voor de groote bereid-

willigheid, waarmede hij mij zijne niet genoeg te waardeeren hulp

1) Met enkele veranderingen, die ik overnam uit de Revisio critica etc. van

Dr. Reuter.

54 CALALOGUS DER IN NEDERLAND

verleende tot het determineeren van de moeilijkste geslachten van

bovengenoemde groepen, en van eenige andere soorten in deze

familie en de volgende.

Subfam. CAPSIDAE.

Div. TERATODELLARIA.

De soorten, tot deze groep behoorende, worden slechts in

Afrika gevonden.

Div. MIRARIA.

Acetropis Fieb.

Gimmerthali Flor. — Fn. nov. spec. — Een enkel exemplaar , door

S. v. V. gevangen op Staalduin, in de collectie der Veree-

niging, aldaar staande onder en door S. v. V. in zijn

werk beschreven als Airis holsatus! 1)

Miris F.

calcaratus Fall. — Eodem nomine bij S. v. V. p. 152.

var. grisescens Fieb. Tamelijk gemeen tusschen gras.

var. virescens Fieb. Als de vorige.

virens L. — Eodem nomine bij S. v. V. p. 150. — Ofschoon v. V.

deze soort zeer gemeen noemt, meende ik de juistheid van

die opmerking te mogen betwijfelen. Alle voorwerpen, die

ik onder de oogen kreeg en door hem als virens gedeter-

mineerd waren, behoorden tot /aevigatus. Ik houd ze voor

zeldzaam en zag alleen eenige inlandsche ex. van de var.

fulvus, geene van de varieteiten virescens Fieb. en testaceus

Reut.

var. fulvus Fieb. Arnhem 10, v. M. de Rooij; Velp 7, Rit-

sema; Ruurlo 7, Fokker.

Nog bezit ik eene zeer merkwaardige var. nigro-fusca! (ge-

heel bruin bij zwart af) in 4 stuk, door mij te Leiden ge-

vangen.

1) In Belgie A. carinata H,S$,

YOORKOMENDE HEMIPTERA. 55

laevigatus L. — Eodem nomine bij S. v. V. p. 149,

var. pallescens Fall. Gemeen tusschen gras.

var. grisescens Fall. Hier en daar gevangen; zal wel overal

schoon in minder aantal voorkomen.

var. virescens Fall. Als de vorige.

holsatusF. — Eod. nom bij S. v. V. p. 151. — Het eenige voorwerp,

dat ik door hem zoo bestemd zag, was bovengenoemde

Acetropis Gimmerthali, zoodat ik als inlandsche vindplaats

alleen kan opgeven Assen 7, Fokker.

De soort is zeer zeldzaam hier te lande,

Megaloceraea Fieb.

erratica L. — Moris erraticus L. bij S.v.V. p. 153. — De gemeenste

Miris-soort.

De type is tusschen gras overal zeer gemeen.

var. virescens Fieb. Even gemeen; de wijfjes van deze var.

schijnen intusschen zeldzaam te zijn: ik bezit er maar een

uit ons land.

var. ochracea Fieb. Vrij gemeen. De opmerking door Dr.

Reuter in zijne Aevisio critica etc. gemaakt, dat deze varie-

teit, praesertim antumno occurrit, kan ik nog hiermede aan-

vullen, dat ik ze nooit anders ving dan in Augustus, Sep-

tember en volgende maanden en wederom in het vroege

voorjaar , Maart en begin April, nimmer tusschen April en

Augustus. Zou deze var. dus de wintervorm zijn ?

ruficornis Fall. — Maris ruficornis bij S. v. V. p. 154. — Komt in

alle provincien voor ’).

Teratocoris Fieb.

antennatus Boh. — Fn. nov. sp. — Eene zeer merkwaardige soort,

die door geheel Europa verspreid, doch overal uiterst zeld-

zaam is. Ik ving op riet in een poldertje onder Zierikzee,

September 1879, een 2, dat behoort tot de var. a bij

1) In Belgie nog M, longicornis Fall.

56 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

Reuter _Levisio etc. beschreven, en in Augustus van het

volgend jaar terzelfder plaatse nog een 9, behoorende tot

zijne var. 6; beiden zijn brachypter, doch de eerste veel

minder dan de tweede.

Leptoterna Fieb.

ferrugata Fall. — By S. v. V. p. 155 als var. van 4. dolabrata.

De forma macroptera niet zelden op duinen en drooge gronden.

De forma brachyptera (alleen 9) te Renesse 8 en Steenwijk

7, Fokker.

dolabrata L. — Eod. nom. by S. v. V. p. 155.

De forma macroptera Assen 7 en Wageningen 7, Fokker.

De forma brachyptera Vorden 6, Groll.

Pantilius Curt.

tunicatus F. — Lopus tunicatus bij S. v. V. p. 160. — Den

Haag, Leiden en Heemstede op hazelaren 9, v. Voll;

Arnhem 9, 10, v. M. de Rooij; Hollandsche duinen 6,

Piaget; Breda 7, Hevlaerts; Baarn 10 en Vor'en 10, Groll.

Div. MIRIDIARIA.

Miridius Fieb.

quadrivirgatus Costa. — Fn. nov. sp. — Eveneens eene zeld-

zame soort, waarvan het voorkomen hier te lande merk-

waardig is. In September 1879 trof ik haar aan in

grooten getale in hetzelfde poldertje als de Zeratocoris; op

eene bepaalde plek was zij tusschen het gras zoo gemeen,

als anders Miris laevigatus is: niettegenstaande jaarlijksche

herhaalde bezoeken vond ik er na dien tijd op precies

dezelfde plaats nooit een enkel meer.

Div. LOPARIA.

Lopus Hahn.

+ gothicus L. — Lygus gothicus bij S. v. V. p. 186. — Een

voorwerp op ’s Rijks museum te Leiden, gevangen in Hol-

land door Dr. de Haan !).

1) In Belgie nog L. albomarginatus Hahn, mat Rossi en Zineolatus Brullé,

YOORKOMENDE HEMIPTERA. 57

Div. DIONCARIA.

Van deze groep zullen vermoedelijk hier geene soorten voorkomen.

Div. PHYTOCORARIA.

Phytocoris Fall.

Populi L. — Eod. nom. bij S..v. V. p. 179, doch hij verwart

met deze soort andere, 0. a. dimidiatus Kb. en longipennis

Flor. — Ik ken slechts twee inlandsche ex., een ? ge-

vangen in Holland door Fransen en een te Rotterdam 9,

door Snellen.

Tiliae F. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 180. — De gemeenste

soort. Komt overal voor op boomen; ik ving ze te Zierikzee

dikwijls op pereboomen.

longipennis Flor. — Fn. nov. sp. — Een stuk Rolde 7, Fokker.

Misschien behoort ook hiertoe een voorwerp te Noordwijker-

hout door den heer Ritsema gevonden.

dimidiatus Kb. — Fn. nov. sp. — Eenstuk, Aerenhout 7, Ritsema.

Reuteri Saund. — Fn. nov. sp. — 4 ex. te Zierikzee 8, door mij

gevangen, die volgens Dr. Reuter waarschijnlijk tot deze

zeer zeldzame soort behooren.

Pini Kb. — Fn. nov. sp. — Een zeer oud ex., gevangen door

den heer Six te Driebergen, en een te Rolde 7, door mij.

Ulmi L. — S. v. V. p. 177 beschrijft PA. Ulmi L. en p. 178

Ph. divergens Mey. — Deze soorten zijn echter synoniem,

doch Udmi F. is eene andere soort en = varipes Boh. De

meeste Ulmi L. S. v. V., die ik zag, waren niet UlmiL.,

maar Ulmi F. = varipes Boh., terwijl zijne divergens Mey.

is = Ulm L.

Komt in alle provincien voor.

varipes Boh. — Fn. nov. sp. — Gevangen in Holland, Lim-

burg en Gelderland.

Calocoris Fieb.

striatellus F. — Lygus striatellus F. bij S. v. V. p. 185. —

58 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

In Groningen, Gelderland, Utrecht, Brabant, Holland en

Zeeland, doch overal schaarsch.

fulvomaculatus de Geer. — Fn. nov. sp. — Alleen gevangen

te Vorden 7 in verscheidene exemplaren en te Arnhem 6

door den heer Groll; te Assen 7 door mij.

bipunctatus F. — Lygus bipunctatus bij S. v. V. p. 188. —

Zeer gemeen.

Chenopodii Fall. — Lygus Chenopod bij S v. V. p. 189. —

Verspreid , doch meer locaal dan de vorige, soms even gemeen.

ticinensis Mey. — Fn. nov. sp. — Een voorwerp dezer in

Europa zeldzame soort, door S. v. V. als Lopus infusus

H. S. bestemd, gevangen door Dr. de Gavere bij Paters-

wolde 8,

seticornis F. — Lygus seticornis bij S. v. V. p. 187. — Noord-

wijk 7, Mr. H. W. de Graaf; Breda 7, Heylaerts; Wageningen

7, Groll; Valkenburg 7, verscheidene ex. Maurissen en

Fokker.

roseomaculatus de Geer. — Lygus ferrugatus F. bij S. v.

V. p. 190. — Nijmegen 6, Vorden 7, Groll; Bunde 7,

Maurissen; de Bildt en Driebergen, Six; Arnhem, v. M.

de Rooij; Ruurlo 7, Wolfhezen 7, Wageningen 7, en

niet ongemeen te Renesse 8, Fokker.

marginellus F. — Fn. nov. sp. — Een voorwerp met etiquet

Maurissen Limburg, in de collectie der Vereeniging.

infusus H. S. — Lopus infusus bij S. v. V. p. 161. —- Drie-

bergen Six; Breda, Heylaerts; Arnhem 8, 9 en 10, en

Nijkerk, v. M. de Rooij; Maarsbergen 10, Piaget; Doetichem

7, en Maastricht 7, Groll ').

Pycnopterna Fieb.

striata L. — Lygus striatus bij S. v. V. p. 184. — Brummen

5, S. v. V.; Velp 6, Ritsema. Zeer zeldzaam.

1) In Belgie nog C. bifasciatus Hahn en quadripunctatus F.

VOORKOMENDE HEMIPTERA. 59

Oncognatus Fieb.

binotatus F.— Eod. nom. bij'S. vs \V: p. 457. = Gevangen

hier en daar in Utrecht en Gelderland, verder te Breda

8, Heylaerts; Nuth 7, Maurissen; Valkenburg 7, Fokker ;

en den Haag 8, v. d. Wulp.

Dichrooscytus Fieb.

rufipennis Fall. — Zygus rufipennis bij 8. v. Vip. 240. —

Den Haag, Dr. van Hasselt; Vorden 7, Groll; Zeist 7, de

Graaf; Velzen 6, Piaget; Bunde 7, Maurissen; Wageningen

7, Fokker.

Plesiocoris Fieb.

rugicollis Fall. — Zygus rugicollis bij 8. v. V. p. 218. —

Terschelling 6, Bloemendaal 6 en Leiden 8, Ritsema; den

Haag 7, S. v. V.; Rotterdam 6, Piaget; Haarlem 6, Groll;

en Nijmegen, ter Haar.

Div. CAPSARIA.

Lygus Hahn.

pratensis L. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 193. — In alle

provincien gevangen.

var. campestris L. Gemeen.

rubricatus Fall. — Eod..nom. bij S. v. V. pe 244. — Drie-

bergen 7, S. v. V.; Amersfoort 7 en Utrecht, Six; Steen-

wijk 7, Rolde 7 (aldaar niet ongemeen), Assen 7 en

Wolfhezen 7, Fokker.

contaminatus Fall. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 220. —

Ik ken slechts een inlandsch ex., door Generaal van Has-

selt in Utrecht gevangen.

lucorum Mey. — Fn. nov. sp. — Een enkel voorwerp Rotter-

dam 9, Snellen. Het is zeer beschadigd, doch door Dr.

Reuter als deze soort bestemd.

pabulinus L. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 220. — Utrecht

6, Six; Arnhem 8, v. M de Rooij; Zierikzee 6 en 9,

60 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

zeer locaal, maar dan in aantal; Rolde 7, Steenwijk 7,

Fokker; en Amby, Maurissen.

Pastinacae Fall, — Eod. nom. bij S. v. V. p. 198. — Utrecht

5, Six; Staalduin 7, v. d. Wulp; Rotterdam, Dr. Piaget;

den Haag 4, van Hasselt en Leesberg; Zierikzee 3, Fokker.

cervinus H. S. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 203. — Den

Haag 11, Six; Rolde 7 en Baarn 7, Fokker.

Kalmii L. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 197. — Groningen 4,

de Gavere; den Haag, v. d. Wulp; Zierikzee 3, Fokker.

var. flavovarius F. Nijkerk, v. M. de Rooij; Utrecht 5, Six;

Leiden 7 in lijsternest, Ritsema; St. Pieter 9, Maurissen ;

Valkenburg 7 en Zierikzee 1 en 9, Fokker.

Nog eene andere var. ving de heer v.d. Wulp bij den Haag 5.

Type en varieteit zijn volgens S. v. V. gemeen op scherm-

bloemen, vooral Meracleum sphondylium. Ik heb ze daar

nooit op aangetroffen, wel meermalen in den winter

achter boomschors.

Hadrodema Fieb.

pinastri Fall. — Zygus pinastri Fall. bij S. v. V. p. 202. —

Scheveningen 7, S. v. V.; Ruurlo 7, Wageningen 7,

Wolfhezen 7, Rolde 7, Assen 7, Steenwijk 7, geklopt

van dennen te Wageningen in aantal, Fokker; Nuth,

Maurissen.

Cyphodema Fieb.

rubicundum Fall. — Zygus rubieundus Fall. bij S. v. V. p.

195. — Utrecht 5, Six en A. C. Oudemans.

Poeciloscytus Fieb.

Gyllenhalii Fall. — Lygus Gyllenhalii bij S. v. V. p. 201. —

Scheveningen 7, S. v. V.; Loosduinen, Dr. van Hasselt;

Haarlem 8 en 9, en Vorden 9, Groll; Zierikzee 9, Fokker.

unifasciatus F. — Lygus unifasciatus bij S. v. V. p. 199. —

In Holland, Zeeland, Utrecht en Limburg,

VOORKOMENDE HEMIPTERA. 61

var. lateralis Hahn. Amersfoort 7, Six; Zierikzee 6, 7

Fokker.

vulneratus Wolff. — Lygus vulneratus bij S. v. V. p. 200. —

Is volgens Dr. Sn. v. Vollenhoven gemeen op de duinen

(van Holland) 6, 7, 8; Ameland, Dr. Ritzema Bos.

Camptobrochis Fieb.

lutescens Schill. — S. v. V. beschrijft p. 191 en 192 Zygus

punctulatus Fall. en Z. Fallenii Hahn, doch deze soorten

zijn synoniem. Er is echter nog eene C. punctulata Mey. =

lutescens Schill., en blijkens de aanhaling van het werk

van Meyer en v. Vollenhoven’s determinaties bedoelt hij

met Z. punctulatus Fall. L. punctulatus Mey. = lutescens

Schill., dus deze soort. De andere soort, Fallenii Hahn

door hem genoemd, behoort te heeten C. punctulata Fall.

en deze beschrijft hij naar een exemplaar, door Dr. Piaget

in Holland gevangen. Intusschen schijnt dit voorwerp zoek

geraakt te zijn: het is ten minste niet in de collectie der

Vereeniging, noch in die van S. v. V. op ’s Rijks museum

te vinden, zoodat deze soort voorloopig als inlandsch moet

vervallen.

Lutescens Schill. is gevangen te Arnhem 4, 10, 11, v.

M. de Rooij; Oirschot 8 en Maastricht 9, Maurissen ;

Zierikzee 3, Fokker. ')

ake

Liocoris Fieb.

tripustulatus F. — Lygus tripustulatus bij S. v. V. p. 196. —

In Groningen, Holland, Utrecht, Brabant, Limburg en

Zeeland (te Zierikzee eenmaal in menigte in Juli op Urtica

dioica).

Capsus F.

cordiger Hahn. — Lygus cordiger bij S. v. V. p. 191. — Breda

7, Heylaerts; Arnhem 7, v. M. de Rooij; Oosterbeek 7,

1) In Belgie ook C. punctulata Fall,

62 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

van Hasselt; Nijmegen 6, Groll; Renesse 8 niet ongemeen,

Wageningen, aldaar gemeen in een weg op den Wagening-

schen berg, Fokker.

trifasciatus L. — Fn. nov. sp. — Een voorwerp dezer

fraaie en zeldzame soort stond in de vroegere collectie der

Vereeniging met etiquet «Holland, van Vollenhoven». !)

laniarius L. — Capsus capillaris F. bij S. v. V. p. 164. —

In Gelderland op verscheidene plaatsen; Valkenburg 7, Fok-

ker en Breda, Heylaerts.

var. danicus F. In Gelderland hier en daar; Valkenburg 7,

Fokker.

var. tricolor F. Velp 7, Ritsema en Ruurlo 7, Fokker.

Alloeotomus Fieb.

gothicus Fall. — All. marginepunctatus H. S. bij 8. v. V.

p. 158. — Is zeer zeldzaam. De heer van der Wulp ving

ze in de Haagsche duinen 8, de heer Groll te Haarlem 10

en ik te Ruurlo 7, allen in een exemplaar.

Rhopalotomus Fieb.

ater L. — Capsus ater bij S. v. V. p. 163. — Vrij gemeen op

drooge gronden.

var. tyrannus F. Als de type.

var. 2 semiflavus L. Zeldzamer.

Div. BRYOCORARIA.

Monalocoris Dahlb.

Filicis L. — Eod. nom. bi S. v. V. p. 146. — In Gelderland

op verscheidene plaalsen; in Utrecht Six; te Zierikzee 7

en Assen 7, Fokker; op Terschelling, Jhr. Dr. Everts;

Hollandsche duinen, Piaget. Werd wel gevonden op Polypo-

dium filix mas. 2)

1) In Belgie nog C. olivaceus F.

2) In Belgie ook Bryocoris pteridis Fall.

VOORKOMENDE HEMIPTERA, 63

Divisiones EXAERETARIA Reut., LABOPARIA Reut., DIPLACARIA Reut.

et PıropHoRARIA Reut. (Div. CYLLOCORARIA auctorum partim).

Pilophorus Hahn.

connamopterus Kb. — Camaronotus cinnamopterus Kb. bij S.

v. V. p. 174. — Komt in alle provincien voor. Ik vond

ze jaarlijks te Zierikzee op lage appel- en perzikboomen,

jacht makende op Aphiden.

clavatus L. — Camaronotus clavatus bij S. v. V. p. 175. —

Arnhem 8, v. M. de Rooij; Velp 7, Ritsema; Vorden 7 en

Doetichem 8, Groll; Steenwijk 7, Fokker.

Stiphrosoma Fieb.

leucocephalum L. — AHaltieus leucocephalus bij S. v. V.,

p. 174. — Eenmaal in aantal te Breda 5, Heylaerts;

Wolfhezen 6 en Oosterbeek 7, Ritsema; Vorden 7, Groll;

Wageningen 7 en Ede 7, Fokker.

obscurum Ramb. — Fn. nov. sp. — Ede 7, Fokker, 4 ex.;

aldus gedetermineerd door Dr. Reuter.

luridum Fall. — Haltieus luridus bij S. v. V. p. 172. — Is

inlandsch volgens S. v. V. 1. c., waar eenige vindplaatsen

opgegeven worden, die echter niet vertrouwbaar zijn, daar

ik verscheidene voorwerpen door hem als Zuridum gedeter-

mineerd zag, doch die allen niet Zwridum waren, maar

behoorden tot Dicyphus globulifer Fall. (!)

Ik ken alleen een ex. uit Terschelling 7, Ritsema, doch

ben van deze determinatie niet geheel zeker.

Halticus Burm.

apterus L. — Fn. nov. sp. — Wel geeft S. v. V. p. 172,

deze soort als inlandsch op, onder den naam van H. pal-

bicornis F. (= apterus L.), naar een voorwerp door den

heer Six bij Nijmegen gevangen, doch dit exemplaar, dat

in mijne collectie is, is een Orthocephalus parallelus Mey.,

var. tibialis Reut. Apterus is echter inlandsch door een

64 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

ex. dat Mr, Leesberg op onze excursie in Juli 1882 te

Wageningen voor mij ving.

Orthocephalus Fieb.

saltator Hahn. — Op p. 204 beschrijft S. v. V. Zygus

mutabilis Fall. en haalt bij de literatuur aan Flor, en als

synoniemen sa/tator Hahn en Airtus Curtis. Doch de muta-

bilis van Fallen en die van Flor zijn gebleken twee

afzonderlijke soorten te wezen. De mutabilis Fall. is wiet

synoniem met saltator en hirtus, maar met coriaceus F.

en pilosus Hahn, en wordt dus genoemd coriaceus F. De

mutabilis Flor is daarentegen wel synoniem met saltator

en Artus en behoort te heeten sa/tator Hahn. S. v. V.

bedoelt, blijkens zijne aanhalingen, met mutabilis Fall.

mutabilis Flor, dus deze soort. De Bildt 7, Everts;

Renesse 8, 2 2 en Ruurlo 7, 1 d, Fokker; Vorden 6,

Groll.

coriaceus F. (= mutabilis Fall... — Fn. nov. sp. — Een der

synoniemen van deze soort is, gelijk ik boven zeide,

pilosus Hahn. Nu vindt men in van Vollenhoven’s werk,

p- 215, een Lygus pilosus Hahn behandeld, die dus deze

soort zou wezen, en op de volgende bladzijde Lygus

tibialis Hahn, die hij zeer gelijkend noemt op en weinig

verschillend van Z. pilosus. Men kan nu beseffen hoe

grenzeloos soms de verwarring in zijn werk is, als men

weet dat bij al de voorwerpen, die ik zag als L. pilosus

Hahn door hem bestemd, geen enkele ware pilosus =

coriaceus F. was; twee er van behoorden tot Orthoce-

phalus saltator, de anderen allen tot Heterocordylus lepto-

cerus Kb. en dit klopt met zijn gezegde op p. 216, dat

L. tibialis Hahn zoo gelijkt op Z. pilosus. Immers zijne

I. tibialis is Heterocordylus tibialis Hahn. — Coriaceus is

slechts gevangen te Arnhem 7, een d en door den heer

Maurissen te St. Pieter 7, een 9.

parallelus Mey. — Fn. nov. sp. — Beek 6, Driebergen, Six;

Arnhem 9, van M. de Rooij; Vorden 7, Groll; Wolfhezen 7

VOORKOMENDE -HEMIPTERA. 65

en Wageningen 7, Fokker. De 9 alleen te Vorden 7,

Groll, en Wolfhezen 7, Fokker.

var. tibialis Reut. (de Haltieus pallicornis van S. v. V.).

Een stuk te Beek 6, door den heer Six.

Pithanus Fieb.

Maerkelii H. S. — Eod. nom, bij-8. v. V. pi 447. — De

forma brachyptera, op de duinen door verschillenden;

voorts te Steenwijk 7, Rolde 7, Wageningen 7 en op

drooge, warme gronden te Zierikzee 6—9, niet zelden,

door mij. Van de forma macroptera, tot nog toe in ons

land niet waargenomen, ving ik een ex. te Wolfhezen 7,

onder de Wodanseiken.

Systellonotus Fieb.

triguttatus L. — Fn. nov. sp. — Een stuk, Zierikzee 6,

Fokker.

Div, DicvyPHARIA Reuter.

Campyloneura Fieb.

virgula H. S. — Lygus virgula bij S. v. Vi p. 205, — In

Gelderland, Utrecht, Holland, Zeeland (Middelburg) en

Limburg, doch nergens gemeen.

Dicyphus Fieb.

pallidus H. S. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 237. — Deze en

de beide volgende soorten zijn door Dr. Reuter gedetermineerd

Een stuk Utrecht 6, Six; een 2, Voorst 7, Wttewaall.

Epilobii Reut. — Fn. nov. sp. — Zierikzee 9, verscheidene

exemplaren; Renesse 8 en Valkenburg 7, Fokker.

errans Wolff. — Kod. nom. bij S. v. V. p. 236. — Wasse-

naar 10, S. v. V.; Vogelzang 7, Ritsema (beiden stonden

echter in de collectie der Vereeniging als Die. annulatus

Wolff!).

globulifer Fall, — Zygus globulifer bij S. v. V. p. 208. —

In Holland op verscheidene plaatsen; Arnhem 7, Groll.

annulatus Wolff. — Fn. nov. sp. — Een ex. in de collectie

der Vereeniging, Walcheren, La Fontijn.

66 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

Macrolophus Fieb.

nubilus H. S. — Lygus nubilus H. S. bij S. v. V. p. 226. —

Utrecht 5, Six.

Div. CYLLOCORARIA Reuter.

Malacocoris Fieb.

chlorizans Fall. — Lygus chlorizans Fall. by S. v. V.p. 222. —

Volgens hem gevangen te Middelburg door Gerth van Wijk.

Ik ving ze te Zierikzee 9 en te Rolde 7.

Heterocordylus Fieb.

leptocerus Kb. — Fn. nov. sp. — Is de Lygus pilosus Hahn

van S. v. V. (zie boven onder het geslacht Orthocephalus).

Beek 6, Six; Arnhem 7, Snellen; Wageningen 7 , Fokker.

tibialis Hahn. — Lygus tibialis bij S. v. V. p. 216. — Mook 6,

S. v. V.; Ulvenhoutsche bosch 6, Ritsema; Wageningen 7,

Fokker.

Heterotoma Latr.

merioptera Scop. — Heterotoma spissicornis bij S. v. V. p. 167. —

In alle provincien, op lage boomen en struiken.

Loxops Fieb.

coccinea Westw. — Lygus coccineus Mey. Dir, S. v. V. Tyd-

schrift voor Ent., di. XXII, p. 229. — Twee stuks

ving ik in Augustus 1877 te Zierikzee; zij vlogen af van

een Acer pseudo-platanus. De heer Maurissen ving een 9 te

St. Pieter 8.

Orthotylus Fieb.

Van dit lastige geslacht zijn de meeste soorten door

Dr. Reuter geverifieerd.

marginalis Reut. — Lygus nassatus S. v. V. p. 224. —

Volgens Reuter is de »assatus F. auctorum niet de eigen-

lijke nassatus van Fabricius, maar is deze laatste synoniem

met striicornis Kb.; hij noemt nu de zassatus F.auctorum

marginalis, en striicornis Kb. wordt de eigenlijke nassatus F.

Driebergen Six; Wageningen 7, en Zierikzee 7, Fokker.

VOORKOMENDE HEMIPTERA. 67

nussatus F. (= strucornis Kb.). — Fn. nov. sp. — Arnhem

7, 8, v. M. de Rooij; Wassenaar 6, S. v. V.

viridinervis Kb. — Fn. nov. sp. — Een voorwerp gevangen

bij den Haag 8, door S. v. V.

diaphanus Kb. — Fn. nov. sp. — Eens gemeen op linden

(in tilia) 7, 8, te Zierikzee, Steenwijk 7, Fokker.

flavosparsus Sahlb. — Lygus flavosparsus bij S. v. V. p. 222. —

Te Bussum verscheidene ex. door den heer Jaspers;

Zierikzee 8, Fokker.

virescens Dgl. & Sc. (= chloropterus Kb. nec Fieb.). — Fn.

nov. sp. — Wageningen 7, niet ongemeen, Fokker en

Leesberg; Wolfhezen 7, Ruurlo 7, Rolde 7, Steenwijk 7,

Fokker.

concolor Kb. — Fn. nov. sp. — 1 te Steenwijk 7, Fokker.

Adenocarpi Perr. — Fn. nov. sp. — Wolfhezen 7 en Rolde

7, Fokker.

rubidus Fieb. et Put. — Fn. nov. sp.

var. a. rubidus Fieb. et Put. Ik vond deze soort in aantal

in Salicornia radicante aan de oevers van een plas te Zie-

rikzee 7—9.

var. 6. Moncreaffi Dgl. et Sc. Te Zierikzee met de type.

ericetorum Fall. — Misschien de 2. ericetorum Fall. van S. v.

V. p. 226. — Driebergen, Six; Ruurlo 7 en Rolde 7,

Fokker; voorts te Redersteeg 8, door S.v. V., welk laatste

het voorwerp is dat hij p. 224 als Lygus Tanaceti Fall. ?

beschrijft. 1)

Cyrtorrhinus Fieb,

pygmaeus Zett. — Fn. nov. sp. — Renesse 8, Fokker.

Globiceps Latr.

sphegiformis Rossi. — Fn. nov. sp. — Ken stuk, Valkenburg

7, Fokker.

1) In Belgie nog O. prasinus Fall,

68 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

cruciatus Reut. — Fn. nov. sp. — Een 2 te Wassenaar 8, S.

v. V. Ik vond te Zierikzee 8, beide sexen (het 9 bra-

chypter) en te Ruurlo 7, een macropter 9.

flavomaculatus F. (= seleetus Fieb.). — Is de wants door

S. v. V. p. 166, onder den geheel verkeerden naam van

Capsus distinguendus H. S., die niet inlandsch is, beschreven,

gelijk uit de afbeelding die hij geeft, reeds vroeger door

Dr. Puton en Reuter opgemerkt is.

Slechts 4 4, mij bekend, gevangen te Utrecht door den

heer Six; ç te Vorden 7 en Doetichem 7, Groll; Ruurlo

7 en Valkenburg 7, Fokker.

Aetorhinus Fieb.

angulatus Fall. — Lygus angulatus by S. v. V. p. 219. —

Gemeen.

Cyllocoris Hahn.

flavo-quadrimaculatus de Geer. (= flavonotatus Boh.) —

Deze soort is door S. v. V. p. 211 verkeerdelijk genoemd

Lygus flavomaculatus F.; doch deze vergissing is zeer verklaar-

baar, want de synonymie van de soorten van Cyllocoris en

Globiceps is zoo uiterst verward en ingewikkeld, dat men er

haast niet wijs uit kan worden, Iedere schrijver bijna heeft

eene soort, die hij flavomaculatus F. noemt, maar de flavo-

maculatus F. van Wolff en Hahn is een andere dan die

van Fallen en Flor, en beiden zijn weer verschillend van

de flavomaculatus F. van Fieber: men vergelijke de uiteen-

warring door Dr. Reuter in zijne Hemiptera Gymnocerata

Europae, onder de aangehaalde geslachten, deel III, p. 393

en volg.

C. flavo-quadrimaculatus de G. is gevangen in Holland,

Utrecht, Gelderland, Brabant en Limburg.

histrionicus L. — Lygus histrionicus bij S. v. V. p. 206. —

Niet zeldzaam op de duinen van Holland, voorts in Utrecht,

Gelderland, Brabant en Limburg.

VOORKOMENDE HEMIPTERA. 69

Div. NAsocoRARIA Reut,

Deze groep is nog slechts vertegenwoordigd in Rusland en Turkestan.

Div. ONCOTYLARIA Reut.

Macrotylus Fieb.

Paykullii Fall. — Lygus Paykulli by S. v. V. p. 227. —

Strand van Scheveningen op Ononis repens gemeen, 6, 7,

S. v. V.; Vogelzang 7, Piaget; Scheveningen, Six; Haarlem

8 in aantal, Groll.

Amblytylus Fieb.

albidus Hahn. — Lygus albidus bij S. v. V. p. 225. — Den

Haag en Driebergen 7, S. v. V.

affinis Fieb. — Fn. nov. sp. — Wageningen 7, 2 ex., Fokker.

? brevicollis Fieb. — Fn. nov. sp. — Een stuk door mij

gevangen bij Wageningen 7 en door Dr. Reuter als waar-

schijnlijk deze soort bestemd. *)

Macrocoleus Fieb.

Tanaceti Fall. — Misschien de Lygus Tanaceti van S. v. V.,

p. 224; ik zag evenwel onder de door hem als deze

soort gedetermineerde Hemiptera geen enkele ware Tanaceti,

doch een voorwerp gevangen te Gennep door S. v. V. en

door hem benoemd Z. molliculus Fall, was een Tanaceti.

Verder ving ik de soort in eenige ex. te Steenwijk 7 en

in grooten getale op een stuk land dicht bij de Hunne-

bedden te Rolde 7.

mollieulus Fall. — Fn. nov. sp. ofschoon S. v. V. ze als in-

landsch opgeeft p. 223, doch zijne voorwerpen, voor zoover

ik ze zag, behoorden, op bovengenoemde Tanaceti na, allen

tot Plagiognathus Chrysanthemi Wolff. Alleen door den heer

Groll bij Haarlem 8 gevangen.

1) In Belgie ook À. nasutus Kb,

70 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

Hoplomachus Fieb.

Thunbergii Fall. — Lygus Thunbergu bij S. v. V. p. 216. —

Driebergen gemeen op Hieracium pilosella, Six; Breda,

Heylaerts; Renkum 6 in aantal, S. v. V.; Bunde 6, Mau-

rissen; Wolfhezen 7, Fokker.

Conostethus Fieb.

salinus J. Sahlb. — Fn. nov. sp. — S. v. V. beschrijft p. 162

van zijn werk een Zopus nieuw voor de fauna en noemt

dien Z. subpatellatus Voll. Dat dit geen Lopus was, was dui-

delijk en er werd reeds spoedig gegist, dat het eene Cono-

stethus-soort zou zijn. Zoo zegt Dr. Reuter in de Berlin.

Entom. Zeitung Bd. XXV, in zijne Analecta Hemipterologica

p. 182, dat hij vermoedt dat Z. subpatellatus Voll. het

wijfje is van Conostethus salinus J. Sahlb. Tot nader on-

derzoek zond ik hem nu de drie eenige bekende exemplaren ,

het eene groote uit Terschelling (niet uit Texel zooals S.

v. V. bij vergissing opgeeft), naar hetwelk hij zijne beschrij ving

maakte, en de twee «kleinere en grijzere» uit Velp, allen

indertijd door den heer Ritsema gevangen; het eerste berust

in mijne collectie, en tot het zenden der twee anderen uit

de collectie van S. v. V. op ’s Rijks museum had de heer

Ritsempa met zijne gewone hulpvaardigheid mij in staat gesteld.

Uit dat onderzoek is gebleken dat de eerste is eene Co-

nostethus salinus 3, de twee anderen uit Velp, Conostethus

roseus Fall. d en g forma brachyptera.

Behalve te Terschelling 6 door den heer Ritsema, is deze

soort den vorigen zomer in Juni door mij in aantal (¢ en 2)

gevonden aan de oevers van een plas, dicht bij den zee-

dijk onder Zierikzee op Sa/icornia radicans.

C. salinus is in Europa zeer zeldzaam en in zeer weinig

landen aangetroffen (Engeland, Finland, Hongarije en

Spanje).

roseus Fall. — Fn. nov. spec. — 2 stuks d en 9, te Velp

6, Ritsema; een te Ede 7, Fokker,

VOORKOMENDE HEMIPTERA. al

Onychumenus Reut:

decolor Fall. — S. v. V. p. 224 geeft deze soort als inlandsch

op, doch zijne exemplaren zijn nergens te vinden. Ruurlo 7,

Groll; Assen 7, Fokker.

Div. PLAGIOGNATHARIA Reut.

Sthenarus Fieb.

Roseri H. S. — Lygus Roseri bij S. v. V. p. 203. — Utrecht,

Six; Rotterdam 9, Snellen.

Eene var. te Amersfoort 7, Six; en Groningen (Omland)

8, de Gavere.

Rotermundi Scholtz. — Fn. nov. sp. — Een stuk te Zierikzee

9, Fokker.

Campylomma Reut.

Verbasci H. S. — Fn. nov. sp. — Nijmegen 6, Groll.

Neocoris Del. & Sc.

nigritulus Zett. — Fn. nov. sp. — Terschelling 7, (Ritsema ?) ;

den Haag, Dr. van Hasselt; Renesse 8, Fokker.

Bohemanni Fall. — Zygus Bohemanni bij S. v. V. p. 217. —

In de duinen van Holland 6 — 7, op Salix repens gemeen

volgens S. v. V.; op die van Schouwen, Fokker; te Loos-

duinen, Dr. van Hasselt; Middelburg 6, de Man.

Agalliastes Fieb.

pulicarius Fall. — Zygus pulicarius bij S. V. Va PAL

Den Haag 6, Six; Scheveningen 6, Steenwijk 7, Wolf-

hezen 7, Wageningen 7, Fokker; Haarlem 8, Doetichem

7, Groll.

+ saltitans Fall. — Lygus saltitans bij Sea Ve AND 2834.

3 ex. op Vlieland 5, Ritsema, in de collectie van Voll. 2).

Plagiognathus Fieb.

alpinus Reut. — Fn. nov. sp. — Een zevental te Valkenburg

7, Fokker.

fulvipennis Kb. — Fn. nov. sp. — Ruurlo 7, Fokker; Arn-

hem 7 en Vorden 7, Groll.

1) In Belgie nog A. evanescens Boh. en pullus Reut.

rei CATALOGUS DER IN NEDERLAND

Chrysanthemi Wolff (= viridulus Fall). — Lygus viridulus

bij S. v. V. p. 235. — Staalduin 6, S. v. V.; Utrecht

6, Six; Haarlem 8, Groll; Steenwijk 7, Assen 7, ge-

meen te Ruurlo 7, Fokker.

arbustorum F. — Lygus arbustorum bij S. v. V. p. 230. —

. Haarlem 7, Groll; Nuth, Maurissen; Steenwijk 7, Rolde 7,

Valkenburg 7, Wageningen 7, Wolfhezen 7, Fokker.

var. drunnipennis Mey. (S. v. V. p. 231). — Den Haag 8,

Six; Steenwijk, Wolfhezen en Valkenburg, allen 7, Fokker.

Atractotomus Fieb. !).

Mali Mey. — Zeterotona Mali M. D. bij S. v. V. p. 169. —

Utrecht 5, Six; Vorden 7, Wageningen 7, Groll; Nuth,

Maurissen; te Zierikzee gemeen op lage appelboomen,

jagende op Aphiden, 6, 7, 8, 9, Fokker.

magnicornis Fall. — Heterotoma magnicornis Fall. bij S. v. V.

p. 168. — Assen 7 en Vorden 7, Groll. Ik klopte ze te

Rolde 7 en Steenwijk 7, in aantal van dennen en ving

er ook te Wageningen 7.

Observ. — Wat Heterotoma unicolor Hahn, S. v. V. 169, moet

zijn is mij een raadsel. Heterotoma (Heterocordylus) unicolor

Hahn (Genistae Scop.) is het zeker niet. Misschien is het

Orthocephalus parallelus Mey., ten minste de 2 of 3 voor-

werpen van van Vollenhoven, die ik zag, behoorden hiertoe,

maar hoe is dat dan te rijmen met zijne afbeelding, plaat 22

fig. 7, die eer doet denken aan ZH. tumidicornis H. S., niet

als inlandsch bekend. Ik acht het waarschijnlijk dat deze

figuur misteekend is en de verdikking van het tweede sprie-

1) M. Lethierry geeft p. CLxxvI dl. XXII der Annales de la Soc. Entom. de

Belgique onder Hémiptères nouvelles pour la Belgique Criocoris crassicornis Hahn

op, als in Holland te Nuth door den heer Maurissen gevangen. Op mijne infor-

matie antwoordde de heer Maurissen, dat hij die soort niet had, zich ook niet

bewust was ze gehad te hebben of ooit die vangst gedaan te hebben, en

niet begreep hoe M. Lethierry aan deze mededeeling gekomen was. Om een

en ander acht ik het minder geraden Cr. crassicornis als inlandsche soort op te

nemen,

VOORKOMENDE HEMIPTERA. 73

tenlid overdreven; dan kan het wezen Orth. parallelus , bij

het d waarvan dat sprietenlid eenigszins verdikt is.

Psallus Fieb.

ambiguus Fall. — Fn. nov. sp. — Driebergen, Six; Holland,

Fransen.

variabilis Fall. — Lygus variabilis bij S. v. V. p. 232; doch

ik vond allerlei soorten van Psallus door hem als variabilis

bestemd. Amby 6, 7, Maurissen; den Haag 6, S. v. -V.

en 8, Fokker; Beekhuizen 8, S. v. V.; Rotterdam,

Dr. Piaget; Vorden 7, Haarlem 6, Assen 7, Groll;

Rolde 7, Wageningen 7, Fokker.

? simillimus Kb. — Fn. nov. sp. — Ik bezit een ex. uit Wage-

ningen 7, dat volgens Dr. Reuter vermoedelijk deze soort is.

Quercus Kb. — Fn. nov sp. — Ruurlo 7, Groll; Ede 7, Wolf-

hezen 7, Fokker.

Scholtzii Fieb. — Fn. nov sp. — Vorden 7, Groll.

Lepidus Fieb. — Fn. nov. sp. — Haarlem 6, Ritsema; Holland,

Fransen.

Fallenii Reut. (= roseus F. auctorum, zie hieronder de aan-

teekening bij roseus). — Fn. nov. sp. — Ik ken slechts één

inlandsch ex. met etiquet «Holland» van Vollenhoven.

vitellinus Scholtz. — Fn. nov. sp. — 1 te Assen 7, Fokker.

varians H. S. — Lygus varians Mey. bij S. v. V., p. 232. —

In Holland, Fransen; Utrecht en Beek, Six; Wageningen

7, en Vorden 7, Groll.

diminutus Kb. — Fn. nov. sp. — De Bildt 7 (Six?); Vorden 7,

Groll; Wageningen 7, Leesberg; aldaar en te Wolfhezen 7,

Fokker.

roseus F. (= Alm F. auctorum) — Fn. nov. sp. — In het

ge deel, p. 463, van zijn groot werk, toont Dr. Reuter

aan, dat de Psallus roseus F. der schrijvers niet is de

soort door Fabricius onder dien naam in zijne Genera

Insectorum beschreven, ofschoon misschien wel die aldus

74 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

genoemd in zijn Systema Rhynch. Reuter geeft nu aan de

soort, die vroeger onder dien naam bekend was, den nieuwen

naam Fallen Reut. De soort, die Fabricius in zijne Genera

Insect. roseus noemt, is dezelfde als de Alni F: auctorum

en behoudt den naam roseus F. Beide soorten zijn nieuw

voor onze fauna, want hoewel S. v. V., p. 243, een

Lygus roseus F. beschrijft, behoorde geen der vele voor-

werpen, die ik van zijne roseus in handen kreeg, tot

Ps. roseus F. of Fallen Reut.; de meesten waren Ps.

variabilis, eenigen zelfs Lygus rubricatus Fall. !

Vorden 7, Groll; Rolde 7, Fokker.

salicellus Mey. — Fn. nov. sp. — Een ex, door Dr. Piaget

in Gelderland of Limburg 8 gevangen |).

Plesiodema Reut.

pinetellum Zett. — Fn. nov. sp. — In Holland, Fokker,

1 stuk.

Phylus Hahn.

palliceps Fieb. — Fn. nov. sp. — Lygus aurantiacus Voll,

(pag. 214) is volgens Dr. Reuter (Analecta Hemipterologica

in Berl. Entom. Zeit. van 1881, blz. 184), die het

typische ex. van S. v. V. van mij ter bezichtiging ont-

ving, hiermede synoniem, en alleen eene donkerder varieteit.

Holland, S. v. V.; Vorden 7, Groll.

melanocephalus L. — Lygus melanocephalus bij S. v. V.

p. 213. — In Gelderland, Holland en Utrecht op ver-

schillende plaatsen; Breda, Heylaerts.

Avellanae Mey. — Fn. nov. sp. — Vorden 7, Groll; Oud

Vroenhoven 7, Maurissen; Wikk(-evoort?) 7, Wttewaall.

Coryli L. — Lygus Coryl bij S. v. V. p. 214 — Haagsche

Bosch 6, v. d. Wulp; Breda 8, Heylaerts; Walcheren,

Gerth van Wijk; Huisen 6, v. M. de Rooij; in Holland,

Fransen; Vorden 7, Assen 7, Groll; Valkenburg 7, Bunde 6,

Maurissen.

1) In Belgie ook Ps. albicinctus Scholtz.

VOORKOMENDE HEMIPTERA. 75

Byrsoptera Spin.

rufifrons Fall. — Zygus Caricis Hahn bij S. v. V. p. 228. —

Hollandsche duinen 7, v. d. Wulp, en Renesse 8, Fokker,

beiden 2.

Harpocera Curt.

thoracica Fall. — Zygus thoracicus bij S. v. V. p. 209. —

In Holland op verscheidene plaatsen; in Utrecht en Gel-

derland.

Subfam. 2. ISOMETOPIDAE.

Van deze afdeeling zijn nog geene soorten uit Nederland

bekend.

Fam. XIII. ANTHOCORIDAE.

Subt. 1. ANTHOCORIDAE.

Temnostethus Fieb.

pusillus H. S. -- Eod. nom. bij S. v. V. p. 242. — Leiden 6,

S. v. V.; Wageningen 7. Is volgens S. v. V. ook ge-

vangen te Utrecht door den heer Six; Breda, Heylaerts

en Arnhem, S. v. V.

Acompocoris Reut.

alpinus Reut. — Fn. nov. sp. — Op p. 247 geeft S. v. V.

als inlandsch op Anthocoris vittatus Fieb. (= Tetraphleps

vittata) naar drie exemplaren, het eene gevangen bij

Driebergen door den heer Six; het tweede door den heer

Ritsema te Velp, en het derde door hem zelven bij

Leiden 10. Het eerste dezer drie was Acompocoris alpinus;

het derde Anthocoris confusus Reut. Ofschoon ik het tweede

niet ken, acht ik mij toch gerechtigd 7. vittata tot nadere

ontdekking als inlandsche soort te doen vervallen. Het is

immers niet aan te nemen, dat alle drie de voorwerpen,

door S. v. V. zoo benoemd, tot drie verschillende soorten

zouden behooren.

Behalve te Driebergen door den heer Six, is a/pinus ge-

vangen te Vorden 7, door den heer Groll.

76 CATALOGUS DER IN NEDERLAND

pygmaeus Fall. (= Zucorum Fall). — Fn. nov. sp. — Ik bezit

een stuk uit Haarlem 8 en drie, die ik ving te Assen 7,

waarvan er een eene varieteit is,

Anthocoris Fall.

sylvestris L. (= nemorum L. auct.). — Anthocoris nemorum

L. bij S. v. V. p. 244. — Gemeen.

var. nigrieornis Fall. — Daarvan bezit ik een stuk uit Vorden 7.

limbatus Fieb. — Eodem nom. bij S. v. V. p. 246. — Wal-

cheren, La Fontijn en Fokker; Valkenburg 6, Drechsler;

Arnhem 4, v. M. de Roojj.

nemoralis F. — Eodem nom. bij S. v. V. p. 244. — Gemeen.

gallarum-Ulmi de Geer (= pratensis Hahn nec Fabr.). — Fn.

nov. sp. — Utrecht, A. C. Oudemans; Vorden 7, Groll.

confusus Reut., Monographia Anthocoridarum orbis terrestris,

in de werken van het Finsch Genootschap van Weten-

schappen, Helsingfors, 1884, p. 74. — Fn. nov. sp. —

Noordwijk 7, Ritsema; Leiden 10, S. v. V.; Amsterdam

9, door den heer Jaspers, allen 1 ex. !).

Lyctocoris Hahn.

campestris F. — Lyetocoris domestica Schill. bij S. v. V.

p. 252. — Komt in alle provincien voor.

Piezostethus Fieb.

galactinus Fieb. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 248. — 2 ex.

te Leiden 8, S. v. V.; 1 te Rijzenburg 6, Six. ?)

Xylocoris Duf.

ater Duf. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 251. — Breda 3,

Heylaerts; den Haag 4 door den heer Carriére; Zierikzee

8, Fokker.

1) In Belgie nog A. Sarothamni Dgl. & Sc.

2) In Belgie nog P. cursitans Fall. en formicetorum Bohe

VOORKOMENDE HEMIPTERA. 11

Triphleps Fieb.

minutus L. (= latus Fieb.). — Triphleps minuta bij S. v. V.

p. 249 partim. — Komt in alle provincien voor, doch uit

Zeeland heb ik geen ex.

majusculus Reut., Monographia Anthocoridarum etc. p. 104. —

Fn. nov. sp. — Al mijne exemplaren uit Zierikzee behooren

volgens Dr. Reuter tot deze soort; ik ving daar nooit minutus ;

majusculus is er gemeen. Overigens 1 uit Arnhem 7 en 4

Utrecht, van Hasselt.

niger Wolff. — Fn. nov. sp. — 2 d, het eene uit Driebergen,

Six; het andere Haarlem 8, Groll. 1)

Myrmedobia Baer.

coleoptrata Fall. — Microphysa coleoptrata Fall. bij S. v. V.

p. 254. — Utrecht en den Haag, Six.

Microphysa Westw.

pselaphiformis Curt. — Microphysa pselaphoides Westw. bij

S. v. V. p. 254, — Holland (Leiden ?) S, v. V. 1 ex. ; Scheve-

ningen, van Hasselt; Utrecht, op mierennesten, Six; allen 9.

bipunctata Perris. — Fn. nov. sp. — Zeer merkwaardig is de

vangst van een 2 dezer fraaie, en nog slechts uit Zuid=

Frankrijk (Landes) en Dalmatie (Ragusa) bekende soort

door Generaal van Hasselt te Loosduinen.

elegantula Baer. — Eod. nom. bij S. v. V. p. 256 — 1 4

te Utrecht, Six; en 1 9 aan de Vuursche 7, door S. v. V.

Beide sexen vond ik sommige jaren in aantal in de spleten

van de schors van een ouden pereboom te Zierikzee 7,

8. Vooral de d zijn zeer moeilijk te ontdekken. Het beste

is ze er uit te rooken.

Subfam. 2. CIMICIDAE.

Cimex L.

lectularius L. — Acanthia lectularia bys. ve V. p. 258; ==

Te gemeen.

1) In Belgie ook Tyiphieps luteola Fieb, en Brachysteles foveolatus Leth,

78 CATALOGUS DER IN NEDERL. VOORK. HEMIPTERA.

Hirundinis Jenyns. — Fn. nov. sp. — Eenige voorwerpen in

verschillende stadia van ontwikkeling ontving ik van den

heer van den Brandt, die ze vond te Venlo in het nest

van eene gierzwaluw.

columbaria Jenyns. — Fn. nov. sp. — Wttewaall in een dui-

ventoren (waar ?); Giessendam, ter Haar, in een duivenhok.

Pipistrellae Kol. — Fn. nov. sp. — De heer J. Oudemans

schonk mij twee voorwerpen, door hem bij Driebergen 8,

op de kleine vleermuis gevonden. Deze soort is niet alleen

uiterst zeldzaam, maar ook zijn er slechts eenige weinige

exemplaren van bekend; zoo zelfs dat Dr. Reuter, wien

ik deze vangst meldde, mij antwoordde nimmer er zelfs

een gezien te hebben. Een van de twee, dat ik hem ten

geschenke gaf, is nu in zijne collectie te Helsingfors, het

andere in de mijne.

Een paar jaren geleden ving ik nog met het sleepnet

in een poldertje bij Zierikzee in April, eene larve van eene

Cimex , die ik houd voor die van deze soort, welke meening

Dr. Reuter, die het voorwerp zag, deelt, ofschoon het niet

geheel overeenkomt met de afbeelding van Jenyns.

Subfam. 3. CERATOCOMBIDAE.

Nog geen representanten van deze afdeeling zijn in ons

land aangetroffen , ofschoon Ceratocombus coleoptratus Zett. en

Cryptostemma alienum MH. S., die door geheel Europa ver-

breid zijn, ook hier vermoedelijk niet zullen ontbreken.

(De eerste is in Luxemburg dicht bij de Belgische grenzen

gevonden).

(Wordt vervolgd).

EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA,

DOOR

F. M. VAN DER WULP.

(Hierbij Pl. 4).

In de Notes from the Leyden Museum, dl. VI, blz. 248 en

dl. VII, blz. 1, gaf ik eenige beschrijvingen van nieuwe exotische

Diptera uit de afdeeling der Nemocera, tegelijk met opmerkingen

omtrent enkele reeds beschreven soorten, alles naar aanleiding

van voorwerpen, in ’s Rijks Museum van natuurlijke historie

berustende en meerendeels uit onze Oost-Indische bezittingen

afkomstig. Met betrekking tot dezen arbeid had ik tevens eenige

weinige teekeningen vervaardigd, doch in de Notes, die destijds

nog zonder platen werden uitgegeven, vond ik geen gelegenheid

die afbeeldingen er bij te voegen. Daar het evenwel zijn nut kan

hebben, ook deze het licht te doen zien, meen ik niet beter te

kunnen doen dan daarvoor eene plaat in het Tijdschrift voor

Entomologie te baat te nemen.

Voor zoover de daarop afgebeelde soorten betreft, zal ik hieronder

mijne beschrijvingen en opmerkingen herhalen, terwijl ik op een

paar plaatsen daaraan nog iets wensch toe te voegen.

4. Anopheles barbirostris v. d. W.

Notes fr. the Leyd. Mus. VI. 248.

Fuscus; thorax sublineato; haustello palpisque hirsutis; pedibus

testaceis; halteribus fuscis; alarum costa fusca, punctis duobus

niveis. — 2 Long. 5 mm.

Donkerbruin. Zuigsnuit en palpen langer dan kop en thorax

80 EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA.

te zamen, zoowel de een als de anderen dicht met donkerbruine

schubachtige haren bekleed; de geledingen der palpen daardoor

moeilijk te onderscheiden. Thorax lang en smal, iets lichter van

kleur dan kop en achterlijf, van voren vierkant afgeknot, van

boven met onduidelijke langsstrepen. Achterlijf met lichtere insnij-

dingen. Pooten zeer lang en dun, bruingeel; dijen aan het einde

iets verdikt, aan de uiterste spits in sommige richtingen witachtig.

Kolfjes pekbruin. Vleugels op de aderen met donkerbruine be-

schubbing, die tegen den voorrand meer opeengehoopt is; op twee

derden van den voorrand eene stip van sneeuwwitte schubjes en

even vóór de vleugelspits een tweede dergelijke stip; de beide

vorkcellen van gelijke lengte.

Een 2 van Ardjoeno: Oost Java (Hekmeijer).

Door de recht vooruitstekende, dicht behaarde palpen en zuig-

snuit (Pl. 4, fig. 1), heeft deze soort een eigenaardig voorkomen,

afwijkende van onze inlandsche Anopheles-soorten.

2. Anopheles annularis v. d W.

Notes fr. the Leyd. Mus. VI. 249.

Fuscus; thorace lineato; haustello nudo, nigro; palpis brunneis,

albo-annulatis; pedibus testaceis, tarsis albo-annulatis; alarum

costa niveo-maculata. — 9. Long. 4,5 mm.

Zwartachtig; thorax met donker blauwgrijze bestuiving en vijf

zwartbruine langslijnen; borstzijden lichtgrijs, met zwarte, op

langsrijen geplaatste vlekken. Sprieten met blonde beharing; zuig-

snuit zwart; palpen zwartbruin, zoo lang als de snuit; eerste en

tweede lid aan de basis, eindlid geheel wit; de beide eerste leden

met dichte, korte, donkere beharing. Pooten lang en dun, bruin-

geel; voorste tarsen met witte ringen aan de geledingen; de lange

achtertarsen in ’t midden donkerbruin met een witten ring, aan

t einde geheel wit. Vleugels op de aderen met donkerbruine en

witte schubben; de voorrand afwisselend donkerbruin en wit

gevlekt.

Een £ Ardjoeno, Oost Java (Hekmeijer).

HENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA, si

Wellicht is deze soort dezelfde als A. sinensis Wied. (Aussereur.

Zweifl. 1 547).

(Zie kop met sprieten, snuit en palpen fig. 2):

3. Genus Ctenophora.

In de Notes dl. VI blz. 252 gaf ik een tabellarisch overzicht

van de 16 soorten van dit geslacht, die uit zuidelijk Azie be-

schreven zijn. Daaronder bevinden er zich vijf, welke enkel naar

de beschrijvingen van F. Walker daarin zijn opgenomen, en onder

deze ook Ct. melanura Walk. (List Dipt. Brit. Mus. I. 78). Ten

opzichte van deze laatste meldt mij mijn hooggeachte vriend,

Baron Osten Sacken, — die de typische exemplaren in het Britsch

museum heeft nagezien en daarbij ook bijzonder zijne aandacht

aan het genus Ctenophora heeft gewijd, — dat van Ct. melanura

twee typische exemplaren voorhanden zijn, beiden zonder kop en

beiden volstrekt geen Ctenophora, maar eene groote Sargus-soort,

die in kleur en teekening (roodgeel met een zwart uiteinde des

achterlijfs) eenige gelijkenis met sommige Oost-Indische Ctenophora=

soorten vertoont!

Uit dit voorbeeld blijkt opnieuw, hoe weinig Walker’s beschrij-

vingen te vertrouwen zijn, zóó weinig dat men bijna genoodzaakt

wordt ze geheel ter zijde te stellen. Men neme dus mijne analy-

tische tabel der Zuid-Aziatische soorten voor hetgeen zij is. Cf,

melanura Walk. moet er stellig uit wegvallen, en wat de vier

overige soorten van Walker betreft, zij de meeste behoedzaamheid

aanbevolen.

4. Genus Prionota.

V. d. Wulp, Notes fr. the Leyd. Mus. VII. 4.

Dit geslacht is verwant aan Ctenophora, waarmede het overeen-

komt in den krachtigen bouw, den vorm van den kop, het slanke

slappe eindlid der palpen en het aderbeloop der vleugels; het is

echter onderscheiden door de sprieten, die in beide sexen nagenoeg

gelijk zijn (bij het 2 echter korter), en welker geledingen aan

eene zijde sterk verbreed zijn,

82 EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA.

Aangezicht naar onderen kegelvormig verlengd, van voren tot

eene punt uitgerekt; oogen rond, een weinig uitpuilend. Sprieten

(fig. 4) stevig, 13-ledig, met uitstaande borstelharen; de beide

wortelleden als bij Ctenophora; de schaftleden aan de basis dun,

doch vervolgens naar onderen tot een breeden knop uitgebreid,

waardoor de sprieten een zaagvormig voorkomen krijgen; het eind-

lid priemvormig. Palpen vierledig; het vierde lid zoo lang als de

voorgaande leden te zamen. Thorax gewelfd; pronotum duidelijk

afgescheiden. Achterlijf lang werpig , achtringig ; mannelijke genitalien

slechts weinig gezwollen. Pooten stevig; schenen, althans de ach-

terschenen, met korte eindsporen. Vleugels zoo lang als het ach-

terlijf; aderbeloop als bij Ctenophora; de tweede achtercel (vorkcel)

ongesteeld.

Prionota nigriceps v. d. W. — Fig. 3.

Notes from the Leyd. Mus. VII. 2. 12.

Ferruginea opaca; capite, antennarum nodulis, palpis , abdominis

segmentis ultimis (in 4), femorum tibiarumque apice nigris; tarsis

fuscis; alis infuscatis. — d Long. 16 mm.; g mare major.

Kop met de palpen zwart of zwartbruin. Sprieten in d ten

minste zoo lang als de kop en thorax te zamen, in g nauwelijks

half zoo lang; de beide wortelleden en de korte steel der schaft-

leden roodgeel; de breede knop der laatsten zwart; de uitstaande

haren geel. Thorax en schildje helder roestkleurig, glansloos, met

korte beharing van dezelfde kleur; de borstzijden donkerder , vooral

bij het 4. Achterlijf van het d aan de drie eerste ringen roodgeel ;

de volgende ringen met inbegrip der genitalien zwart; de eerste

ring kort; de tweede zeer lang, met fijne zwarte zijstreep; de

volgende ringen langzamerhand in lengte afnemende; (achterlijf

ontbreekt). Pooten roodgeel; dijen met zwarte spits; schenen naar

het eind verdonkerd; tarsen zwartbruin. Kolfjes roodgeel met brui-

nen knop. Vleugels met bruine tint en nog donkerder randvlek ;

de kernen der meeste cellen lichter.

Een d en 2 van Java (Kuhl).

EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERÀ. 83

5. Megistocera fuscana Wied.

Nematocera fuscana, Wied. Dipt. ex. I. 29; — Megistocera fus-

cana, Wied. duss. Zweifl. I. 55. 1; Macq. Suit. à Buffon, Dipt,

1112 Wp 20645 jd Dipiz cri supp. 4. 18: 2. pl. 2 f 4;

v. d. Wulp, Notes fr. the Leyd. Mus. NII. 3. 12.

In het Leidsch Museum bevinden zich twee voorwerpen, een

van Java (Macklot) en een van Halmaheira (Bernstein), die ik

meen tot deze soort te kunnen rekenen, ofschoon Wiedemann’s

beschrijving niet in alle opzichten past. De kleur, door hem « gems-

leder-bräunlich » genoemd, is bij deze exemplaren meer een bleek

roestrood, en van de bruine langsstrepen op den thorax, die hij

vermeldt, is nauwelijks eenige aanduiding.

Macquart heeft reeds opgemerkt, dat Wiedemann ten onrechte

zijn exemplaar, dat buitengewoon lange sprieten had, voor een 2

hield; want dit is in het geslacht Megistocera uitsluitend een ken-

merk van het 4, Ook de bovenbedoelde voorwerpen zijn beiden

mannetjes; aan het Javaansche zijn de sprieten nog volkomen aan-

wezig, doch het achterlijf is afgebroken; in dat van Halmaheira

is dit juist omgekeerd het geval. Het kan niet bevreemden, dat

insecten van zoo teedere structuur niet anders dan met afgebroken

lichaamsdeelen tot ons overkomen.

Het eerste sprietenlid is cylindrisch, zeer dik en zoo lang als

het aangezicht; het tweede lid is kort en knobbelachtig; dan

volgt eene uitermate lange, haarvormige schaft, waarvan alleen

de drie of vier eerste leden te herkennen zijn aan eene iets

of wat knootvormige verdikking bij de geleding. Kop en thorax

hebben eene dichte en vrij lange beharing. Het achterlijf is naar

evenredigheid bijzonder kort. De vleugels (zie fig. 5) zijn zuiver

glasachtig, zelfs langs den voorrand, en meer dan dubbel zoo

lang als het achterlijf; de aderen en de duidelijk begrensde

randvlek zijn bruingeel. Het aderbeloop komt in de hoofdzaak

overeen met dat van Tipula en Ctenophora; de bovenste wortelcel

is langer dan de beide volgende; de middelste bereikt namelijk

niet volkomen de schijfcel, maar is door een klein steeltje daarvan

84 ÉENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA.

gescheiden; de beide subcostaal-cellen zijn groot, de binnenste

eenigszins driehoekig; de cubitaal-cel is mede breed, vooral aan

hare basis; de schijfcel daarentegen is zeer klein, trapezium-

vormig; de eerste achtercel is door den bochtigen loop der haar

begrenzende langsaderen, in ’t midden zeer vernauwd; de axillaar>

ader is bijzonder kort 1).

Nadat ik het bovenstaande in de Notes had vermeld, ontving

ik van den heer Piepers te Batavia een aldaar gevangen , volkomen

gaaf, mannelijk exemplaar. Het ontneemt mij allen verderen

twijfel omtrent de juistheid mijner determinatie. De bruine strepen

op den thorax, waarvan Wiedemann spreekt, zijn aan dit voorwerp

duidelijk te zien; ook de lengteverhouding der sprieten, zooals zij

door hem wordt opgegeven, vindt zich daaraan bevestigd. Bij eene

lengte van 14 mm., van den kop tot het eind des achterlijfs

gemeten, zijn de sprieten bijna 8 centimeters lang en daarbij,

met uitzondering der beide wortelleden, haarfijn; ook de pooten

zijn zeer dun, aan de middel- en achterpooten de tarsen vooral

zeer verlengd en ten minste driemaal zoo lang als de schenen.

6. Tipula leucopyga v. d. W.

Notes from the Leyd. Mus. VII. 6.

Dilute testacea; thorace dorso vittis latis subcohaerentibus fuscis ;

abdomine vitta laterali segmentisque 5, 6 et 7 supra nigricantibus;

segmento ultimo pallido; antennis subsimplicibus, articulis duobus

primis subrufis, reliquis cinereis basi nigra; alis laete cinereis,

cellula costali et stigmate testaceis. — Long. 11,5 mm. (d),

13 mm. (9).

Deze soort gelijkt op onze 7. oleracea L., maar is veel kleiner;

de. voorrand der vleugels is minder donker en daaronder is geen

lichte zoom.

Kop bruingeel; op den schedel eene donkere plek; aangezicht

1) Zie voor de nomenclatuur van het aderbeloop Zijdschr, v. Entomol. XIV,

blz. 97.

EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA. 85

slechts weinig verlengd. Sprieten iets langer dan de kop; de beide

wortelleden roodachtig; de schaftleden aschgrauw, langwerpig, aan

’t begin en ’t eind nauwelijks iets verdikt, aan de basis zwart,

met een paar lange uitstaande borstelharen. Palpen bruingeel, aan

het einde donkerbruin. Thorax bleek geelbruin, op den rug met

drie breede, bijna geheel aaneengesloten, donkere langsbanden ;

de beide uitersten van voren afgeknot; de middelste door eene

nog donkerder langslijn gedeeld. Achterlijf van het & bleek geel-

bruin; een bandje ter wederzijde, alsmede de 5e, 6e en 7e ringen

van boven zwartachtig; de laatste ring bijzonder bleek, van boven

met een paar zwarte haakjes geeindigd; bij het 2 het achterlijf

over ’t geheel iets donkerder geelbruin; de laatste ring bleek

roodgeel; de eierbuis glanzig roestkleurig. Pooten lichtbruin; spits

der dijen en schenen, benevens de tarsen, zwartbruin. Kolfjes

donkerbruin; wortel van den steel bleekgeel. Vleugels (fig. 6)

langer dan het achterlijf, aschgrauw; de voorrandcel alsmede de

randvlek geelbruin; schijfcel vijfhoekig; vorkcel ongeveer driemaal

zoo lang als haar steel; de derde achtercel aan de uitmonding ver-

nauwd, de vierde daarentegen verbreed.

Een enkel gaaf paartje van Ambarawa op Java (Ludeking).

7. Tipula tenuis v. d. W.

Notes from the Leyd. Mus. VII. 7.

Cinerea; abdomine utrinque vitta laterali interrupta nigra; pleuris

et ventre pallidis; antennis gracilibus, articulis duobus primis luteis,

reliquis nigris; palpis fuscis; pedibus tenuibus testaceis; alis sub-

hyalinis, stigmate testaceo. — 2 Long. 13,5 mm.

Sprieten dun; de beide eerste leden bleekgeel, het derde en de

volgenden zwart, cylindrisch, naakt (de laatste leden ontbreken

in beide exemplaren). Kop bruingeel; oogkanten met witten zoom;

palpen zwartbruin. Thorax van boven aschgrauw, met nauwelijks

eenige aanduiding van langsstrepen; borstzijden lichtgrijs. Achterlijf

bruingeel, met zwarte, afgebroken, bleekgeel gezoomde zijstreep ;

buik en eierbuis geelachtig, uiterste spits der laatste glanzig kastanje -

86 EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA.

bruin. Pooten zeer lang en dun, eenkleurig bruingeel, alleen de

tarsen donkerder. Kolfjes zwartbruin. Vleugels (fig. 7) langer dan

het achterlijf, glasachtig met nauwelijks iets grauwe tint en vrij

scherp begrensde, bruingele randvlek, die echter den voorrand

niet volkomen bereikt; het aderbeloop herinnert eenigszins dat van

het genus Megistocera; de beide submarginaal-cellen zijn groot en

breed, de binnenste driehoekig; schijfcel vierhoekig 1); vorkcel

kort gesteeld; axillaar-ader buitengewoon kort.

Twee vrouwelijke -exemplaren van Suriname (Dr. Horst).

8. Poecilostola pallens v.d. W.

Notes from the Leyd. Mus. VII. 13.

Pallide ochracea; capite cinereo; thorace rufescente, vittis tribus

fuscis; alis flavescentibus, crebre fusco-punctulatis. — ¢ Long.

42 mm.

Kop aschgrauw; over het voorhoofd eene donkere langslijn ;

sprieten dubbel zoo lang als de kop; de beide wortelleden rood-

geel, de schaft zwartachtig, uit bolvormige, gelijkmatig in grootte

afnemende leden samengesteld, Thorax, schildje en achterrug bleek

roestrood; op den thorax drie wijd uiteenstaande, zwartbruine

langsbanden; de middelste smal, wat het gedeelte vóór den dwars-

naad betreft; de buitenste breeder en vlekkig afgebroken. Achterlijf

platgedrukt, bleek okergeel; de zijnaad donkerbruin; genitalien

klein. Pooten (zooveel uit de overblijfsels te zien is), alsmede de

kolfjes okergeel. Vleugels (fig. 8) geelachtig aschgrauw, aan wortel

en voorrand roodgeel; in al de cellen met tallooze donkergrauwe

stippen, die in de cubitaal-cel, de beide bovenste wortelcellen en

in de eerste achtercel tot grauwe strepen samenvloeien; in de

voorrandcel zijn de stippen donkerder en scherper begrensd.

Een d van Java (Kuhl).

In de Notes merkte ik op, dat Zimnobia substituta Walk. (Last

Dipt. Brit. Mus. 1. 39) zeer verwant zou zijn met bovenstaande

1) In de Notes wordt deze cel ten onrechte , pentagonal” genoemd,

BENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA. 87

nieuwe soort en ook tot het geslacht Poecilostola zou behooren.

Volgens bekomen inlichtingen evenwel van Baron Osten Sacken,

die de typische exemplaren in het Britsche museum heeft verge-

leken, zou Z, substituta synoniem zijn met Conosia irrorata Wied.

9. Rhyphus maculipennis v.d.W.

Notes from the Leyd. Mus. VII. 14.

Thorace flavo, vittis tribus nigris; antennis flavis, fusco-annu-

latis; pedibus flavis, tibiarum apice et tarsis, praeter basin, nigro-

fuscis; femoribus posterioribus annulo medio et apice nigris; alis

nebulosis, fusco-maculatis. — ¢ Long. 8 mm.

Oogen van boven dicht aaneengesloten, met fijne facetten; het

kleine driehoekige voorhoofd en het aangezicht aschgrauw. Sprieten

geel, het derde, vierde en vijfde lid met zwartbruinen top (de

overige leden ontbreken). Palpen zwartachtig. Thorax geel, van

boven met drie breede zwarte langsbanden, de beide buitenste

van voren afgeknot en iets versmald; borstzijden met twee schuine

zwartbruine banden; schildje bruinrood; achterrug glanzig grauw-

geel. Achterlijf te gebrekkig om beschreven te worden. Pooten

roodgeel: de spits der schenen en der beide eerste tarsenleden,

alsmede de drie laatste tarsenleden geheel bruinzwart ; achterpooten

langer en steviger dan de overige, de zwarte teekening meer uit-

gebreid en krachtiger; de dijen bovendien in ’t midden met een

breeden zwartbruinen ring en ook aan het einde zwart; de schenen

en het eerste tarsenlid aan de buitenzijde fijn gewimperd. Vleugels

(fig. 9) korter en breeder dan bij onze Europeesche soorten, aan

den wortel, den voor- en achterrand, alsmede langs de posticaal-

ader bruinachtig gewolkt, voorts met vier donkerbruine vlekken:

een kleine vierkante aan den oorsprong der radiaal-ader en drie

grootere tegen den voorrand; de eerste aan de uitmonding der

hulpader, eene tweede tusschen de uitmonding der subcostaal-ader

en die der radiaal-ader; de derde, die het grootste is, aan de

vleugelspits.

Een d van Ardjoeno op Java (Hekmeijer).

88 EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA.

Ofschoon dit eenige exemplaar gebrekkig en daardoor de beschrij-

ving vrij onvolledig is, heb ik toch geen bezwaar gemaakt die het

licht te doen zien, omdat tot dusver, zooveel ik kan nagaan,

geen Lhyphus uit de Sunda-eilanden bekend is en overigens de

soort vooral aan de vleugelteekening gemakkelijk zal worden

herkend.

PELECODON or CALOMMAT A?

DOOR

Dr. A. W. M. VAN HASSELT.

(Zie Plaat 5).

Voor eenigen tijd had ik het voorrecht, van ons geacht medelid

Dr. H. Bos te Wageningen eene kleine verzameling tropische spinnen ,

naar opgaaf afkomstig van Java, deels ter determinatie, deels ten

geschenke te ontvangen. Nogmaals betuig ik hem mine groote

erkentelijkheid voor dit geschenk, waarvan de belangrijkheid ook

uit deze mededeeling moge blijken.

Bij het eerste onderzoek meende ik weinig of niets bijzonders

op te merken, zijnde verscheidene exemplaren, — gelijk zoo dik-

werf bij spiritus-collectiën uit Oost-Indië, — òf verweekt òf ge-

mutileerd.

Als een nieuw bewijs, dat men bij zulke gelegenheden niet te

voorbarig moet zijn met het verwerpen der laatstgenoemde fragmen-

tarische overblijfselen, diene, dat mij in casu, bij nadere bezich-

tiging, hieronder eene ware pracht-vondst in handen viel.

Deze had betrekking op een buitengewoon zeldzaam vrouwelijk

‘individu der Territelariae, uit de familie der Theraphosoidae, meer

populair bekend onder den ouden naam van Mygalidae, die als op

of grootendeels in den grond verblijf houdende, deswege, vooral

voor onze kolonién, nog weinig of minder bekend zijn.

Het bleek mij aanstonds te behooren tot de daarin voorkomende

reeks der zoogenaamde « metselspinnen » 1), uit de, in één geslacht

ook bij ons voorkomende, groep der Atypinae, tot welke de mede

1) Zie daarover eene korte mededeeling in dit Tijdschrift, dl. XXVI, blz, 229,

90 PELECODON OF CALOMMATA ?

zoo hoogst zeldzame Ziphistius van Schiödte 1) insgelijks in nauwe

verwantschap schijnt te staan.

Bedoeld fragment bestond uit een gaven cephalothorax, met de

monddeelen en pooten nog uitstekend herkenbaar. Wel ontbraken

één palp en één poot, doch deze deelen te zamen waren toevallig

aan de eene af andere lichaamshelft, allen behoorlijk vertegen-

woordigd (zie Pl. 5, fig. 4).

Geheel verloren gegaan echter was het abdomen. Hoezeer zulks

wel jammer is, — omdat nu niet kan worden nagegaan de nog

geheel onbeschreven vulva, noch de lengte, de geledingen en het

getal der spintepels (hier naar vermoeden zes in plaats der meest

gewone vier), — zoo heeft het voor ons vraagstuk geene over-

wegende beteekenis, bepalende dit zich in de hoofdzaak tot de

essentieele kenmerken der ko p-organen.

Reeds op het eerste gezicht ontstond bij mij het denkbeeld, dat

deze Theraphosoïde wel eens een exemplaar kon zijn van den als

het ware eenigen» Pelecodon sundaicus van Doleschall ?).

Zoover ik weet, is deze aardspin, als zoodanig, alleen aan hem,

en wel uitsluitend op Java (Buitenzorg) voorgekomen. Zij schijnt

later dáár of elders in den Maleischen archipel nooit wedergevonden te

zijn. Ausserer althans, de erkende specialiteit in deze onderorde *),

neemt voor haar slechts letterlijk over datgene wat Doleschall er

van vermeld heeft; en in het nieuwste werk van mijn hoogge-

leerden vriend Thorell, over de « Ragni Malesi e Papuam >», waar-

van bereids drie lijvige deelen het licht zagen, wordt van haar

geen gewag gemaakt, evenmin als van het, in elk geval zeer over-

eenkomstige, tropische geslacht Calommata. Wel eene bevestiging,

dat het thans in mijn bezit geraakte voorwerp tot de «rarissima »

mag worden gerekend.

1) Behandeld in mijne bijdrage ad hoc in de Verslagen en mededeelingen der

Kon. Akademie van Wetenschappen, afd. Natuurkunde, 2de reeks, dl. XV blz. 186

en voortreffelijk door Everts afgebeeld in mijne Araneae der Sumatra-expeditie

van het Aardrijkskundig Genootschap.

2) Zie zijne Tweede bijdr. t. d. kennis'der Arachniden v. d. Indischen Archipel, 1857.

3) Beiträge zur Kenntniss der Arachniden-Familie der Territelariae (Verhand!,

der Zool. bot. Gesellsch. in Wien, XXI (1871) 117 en XXV (1875) 125).

PELECODON OF CALOMMATA ? 91

Ongelukkigerwijze schijnt de typische Pelecodon verloren te zijn

geraakt, en schijnen later geene nieuwe exemplaren in de Weener

of andere buitenlandsche verzamelingen aangebracht. Ausserer zou

zich anders niet beperkt hebben tot het woordelijk naschrijven

der korte diagnose en der onvolledige beschrijving van den ont-

dekker. In diens kleine collectie, eigendom van het Leidsch Museum,

vroeger door mij nagezien !), was er insgeliiks geen aanwezig.

Het genoemde geslacht nu, dat geheel eigenaardige afwijkingen

vertoont, zou, volgens Doleschall en de latere schrijvers, een

novum genus, met slechts één species, vormen en inzonder-

heid uiterst merkwaardig zijn door het bezit van «sex ocelli»

(Dol.), in plaats der gewone «acht» bij de Mygalidae.

Wanneer wij de problematische Cteniza hexops White, van

Nieuw-Zeeland, uitzonderen, voor welke door Ausserer zeer be-

twijfeld wordt, of die wel « überhaupt in dieser Familie gehört ?),

zou het geslacht Pelecodon, onder de overige, bereids een 60-tal,

acht-oogige Theraphosoiden-genera, het eenige zijn, dat zich door

zijne zes oogen onderscheidt.

Verder vestigde Doleschall, in de diagnose daarvan, nog de bij-

zondere opmerkzaamheid op de kleur, die hij, in tegenoverstel-

ling van de meer algemeene donkerbruine of zwarte bij deze familie ,

als «pallide ferrugineus» beschreef, — op de beharing, als

zijnde Pelecodon niet, zooals het meerendeel, langharig, maar

«parce pilosus», — en vooral op de lange, pikzwarte kaak-

haken, naar welke laatsten hij zijn nieuw geslacht den naam

gaf, afgeleid van het Grieksche «pelos» (zwart) en «odous» (tand)

(zie fig. 2, 5 en 6).

Deze en al de overige hoofdkenmerken, die in zijne beschrijving

voorkomen, pasten zoo volkomen op die van mijn individu, dat

ik, in den aanvang, een oogenblik in den waan verkeerde, hier

1) Araneae exoticae, quas quondam in India Orientali collegit cel. Dr. C. L.

Doleschall, ac, pro Museo Lugdunensi, determinavit Dr. A. W. M. van Hasselt

(Tijdschr. v. Entomologie XX, blz. 51).

2) Vergelijk in de Eerste zijner aangehaalde Beiträge S, 155, zijne korte

aanteekening over deze zes-oogige „Mygale”, voor welke hij, als zij onder de

Mygalidae mocht worden opgenomen, de benaming van Herops Whitei voorslaat.

92 PELECODON OF CALOMMATA ?

desgelijks het afwijkende niet alleen in den stand, maar ook in

het getal der oogen te herkennen, volgenderwijze door hem om-

schreven: «Ocelli sex, parvi, non cumulati, sed per paria

dispositi, elevationi thoracis impositi» ').

Nader Ausserer over dit onderwerp raadplegende, bespeurde ik ,

dat mijn exemplaar geen minder groote overeenkomst aanbood met

het, reeds 20 jaren te voren, door Lucas gevormde genus Ca/om-

mata. Trouwens Doleschall zelf had daarop reeds gewezen. « Genus

« Pelecodon, » schreef hij, « propter numerum oculorum nulli Myga-

«lidarum generi affine; ob structuram maxillarum inter Acanthodon

«et Calommata locandum ». (Loc. cit.)

Daar nu ook Ausserer op het laatste geslacht wees, en bij het

«nieuwe» van Doleschall opmerkte: «In den wesentlichen Merk-

«malen mit Calommata Luc. übereinstimmend, und hauptsächlich

« (sic) durch den Bezitz von nur sechs Augen ausgezeichnet»,

werd thans mijne aandacht meer bepaald op de laatstgenoemde afwij-

king gevestigd.

Bij goede verlichting en vooral bij bezichtiging ter zijde, lieten

zich duidelijk aan mijn voorwerp acht oogen onderscheiden. Dit

was dus geen Pelecodon, maar waarschijnlijk eene Calommata.

Door het naslaan der oorspronkelijke opgaven hierover bij Walc-

kenaer ?) en vooral bij Lucas 3) zelven, verkreeg ik daarvan de

volle overtuiging.

Even als voor Pelecodon Dol., vond ik destijds voor Calommata

Luc. slechts één, en wel eene Amerikaansche, soort beschreven,

de ©. fulvipes Luc.

Intusschen bemerkte ik weldra, dat mijn fragment beider hoofd-

kenmerken vertoonde, zoo in grootte, kleur en beharing, als in

den vorm van den lang-vierhoekigen cephalothorax, de lengte en

de verhouding der aan het uiteinde afgeplatte palpen (zie fig. 2)

1) Dol. 1. c. blz. 5.

2) Aptères II, p. 432, met eene vrij goede, doch niet geheel juiste schets

der oculatie.

3) Hist. nat. des Crustacés ete., 2 P. p. 346, met voor dien tijd zeer vol-

doende gekleurde afbeeldingen; doch deze zijn, zooals terecht ook door Walc-

kenaer werd aangemerkt, iets te donker uitgevallen,

PELBCODON OF CALOMMATA ? 93

en der korte dikke pooten, en vooral ook in de machtigheid van

de mandibels en van hare ungues en in de eigenaardige structuur

der maxillae. De laatsten hebben hier een hoogst afwijkenden

bouw. Volgens genoemde schrijvers en mijne waarneming, zijn deze

zeer lang en smal, en verloopen niet, zooals gewoonlijk, horizon-

taal aan de benedenvlakte der monddeelen, maar buigen zich boven-

en iets buitenwaarts om, zoodat hare uiteinden ter zijde van de

mandibulae uitsteken, min of meer op de wijze der slagtanden bij

het varken (zie fig. 1 en 2).

Dat Lucas echter niet hierin, doch in den, bij tegenoverstel-

ling met de Mygaliden in het algemeen, van elkäar verwijderden,

vreemden oogenstand het hoofdkenmerk van zijn ongelijksoortig

genus scheen te vinden, moge blijken uit zijne bij verschillende

gelegenheden gewijzigde nomenclatuur er van voor hetzelfde dier,

Eerst (1835) bezigde hij den geslachtsnaam Pachyloscelis, afge-

leid van het Grieksche «pachylos » (dik) en « chely» (kaak). Inder-

daad springen dan ook hier de hoogte en breedte der mandibels

sterk in het oog (zie fig. 6).

Daarop (1837) veranderde hij dien in Actinopus, naar het Griek-

sche «aktin» (stekel) en «pous» (poot). Hier namelijk komen op

den rug der achterste extremiteiten, bij mijn voorwerp het sterkst

aan het derde paar, korte, doch vrij dikke, rosachtige, baardvor-

vormige setae voor, mij aan de analoge stekeltjes bij Ziphistuus

en sommige Ctenizae herinnerende. Hunne tarsen hebben drie

klauwtjes (zie fig. 4).

Laatstelijk (1842) bepaalde hij zich tot de sedert gebruikelijke

benaming van Calommata, volgens de Grieksche woorden « kalos »

(fraai) en «oops» (oog).

Waarom hij de oogen «schooner» vond dan anders, en vooral

om welke reden hij aan zijne spin den naam van ‚fulvipes heeft

toegelegd, is mij minder duidelijk, zijnde het geheele dier « fulvus »

of «pallide ferrugineus» (Dol.), en niet alleen de pooten.

Deze soort was, ten tijde van Lucas, uitsluitend aangetroffen

in Zuid-Amerika (Bahia in Brazilië); sedert echter, — en ik druk

i oe

hierop met het oog op mijn vraagstuk, — werd eene tweede

94 PELECODON OF CALOMMATA ?

species ook uit onze Oost-Indién verkregen, t. w. de van haar,

in de hoofdzaak, niet veel verschillende Calommata sumatrana van

Ausserer. Deze noemt dan ook de beide Calommata-species « ziem-

lich übereinstimmend ».

De nieuwe vindplaats van het genus Calommata, — ook in Azie

(Sumatra), — versterkte mij in mijn meer en meer ontstaan vermoeden

omtrent de mogelijke identiteit daarvan met Pelecodon. Immers de

van nabij verwante Atypus wordt insgelijks zoowel in de nieuwe

als in de oude wereld gevonden.

Het voorname onderscheid tusschen de twee Calommata-soorten

der beide werelddeelen zoekt Ausserer in eene geringe wijziging

van de grootte en den onderlingen afstand bij hare oogen-groepen ,

en in die van den hoek, door het bovendak van den kop met

den clypeus gevormd (zie fig. 6), wordende deze door hem voor

de ‚fulvipes op 90°, voor de sumatrana op 45° geschat !). Insge-

lijks wijst hij nog, voor de laatste, op het voorkomen van twee

kleine knobbeltjes (Höckerchen) ?) van voren op het ster-

num, als bij haar eigenaardig.

Deze verhevenheden worden op ons individu niet aangetroffen,

Het vertoont daarentegen op dit lichaamsdeel, doch van achteren,

twee kleine oppervlakkige groefjes van eene iets donkerder kleur

(zie fig. 2).

Over de aanwezigheid, zoowel bij Calommata fulvipes Lucas,

als bij mijne Calommata, van een halvemaansgewijs, donkerbruin,

glinsterend, chitine-schildje op den voorrand van den clypeus

(zie fig. 1, 3 en 6) spreekt Ausserer bij zijne C. sumatrana niet.

Zonder mij te verdiepen in de vraag, of dergelijke kleine wijzi-

gingen in de bijzaken, en nog wel slechts aan enkele hoogst

zeldzame exemplaren waargenomen, niet meer varieteits- dan soort-

verschillen zijn, wensch ik bepaald te constateeren, dat er in elk

geval, voor de meest essentieele hoofdzaken, eene sterk spre-

kende similariteit bestaat tusschen Pelecodon sundaieus Dol. en ons

1) Hij teekent dien hoek in zijne Eerste bijdrage Tafel I fig. 2 voor de

laatste echter meer = 90° dan = 45°, even als bij mijn voorwerp en bij fulvipes.

2) Door hem in dezelfde Bijdrage fig. 1 afgebeeld,

PELECODON OF CALOMMATA ? 95

Javaansch voorwerp eenerzijds, en Calommata fulvipes Luc. en C.

sumatrana Auss. anderzijds. Voor den eerstgenoemden blijft alleen

nog de kapitale quaestie over, niet omtrent den stand, — want

die is bij allen analoog, — maar omtrent het getal der oogen.

In den stand «beschrijft» Ausserer wel is waar eene onbe-

duidende afwijking voor zijne C. sumatrana , doch zijne « teekening »

daarvan !) verschilt m. i. niet van dien van (. fulvipes en van

Pelecodon sundaicus. Bij deze allen toch komt het hierop neder,

dat de oogen geplaatst zijn niet op één hoopje (non «cumulati »

Dol.), — zooals in den regel bij de Mygalidae, — maar integendeel in

eene betrekkelijk groote verwijdering van elkander, in drie groepjes,

op den top en aan de basis der ribben eener driehoekige ver-

hevenheid van het kopstuk (zie fig. 3 en 6). Walckenaer, loc.

cit. , beschreef dit in het «Genre» Calommata Luc. zeer duidelijk :

« Yeux au nombre de huit, groupés par deux et par trois, de

«manière à former un triangle, dont langle antérieur, dirigé

«vers le bandeau, présente deux yeux rapprochés, égaux, placés

«a une assez grande distance des deux autres groupes, qui

«sont composés de trois yeux rapprochés» (zie fig. 3).

Alleen wat het oogen-tal betreft, maakt de Pelecodon eene uit-

zondering, doordien het zich ter zijde en benedenwaarts bevindende

achtergroepje niet uit drie, maar uit twee ocelli zou zijn samen-

gesteld.

Noch Ausserer, noch Thorell ?) schijnen, op hun standpunt

terecht, eenig bezwaar te hebben gemaakt, dezen deswegens, als

een bijzonder geslacht van de Calommata af te scheiden.

Dewijl ik meen, dat het aan deze beroemde arancologen niet

gegeven is geweest, den « zesoogigen » Pelecodon van Doleschall,

uit Java, door eigen aanschouwing te leeren kennen, vertrouw ik,

dat ze mij ten goede zullen houden, wanneer ik niet hunne ge-

1) Eerste bijdrage, Taf.I fig. 2. (Zijne vergroote afbeelding van de , Augen-

stellung” daarentegen, ibid fig. 3, is, zonder tegenspraak, vermoedelijk bij ver-

gissing, ten eenenmale misteekend, als de meer gewone oculi cumulati

voorstellende !

2) On European Spiders, Note 1, p. 29: „Also, among the Theraphosoidae ,

forms occur with only 6 eyes, e. gr. the genus Pelecodon Doleschall,

96 PELECODON OF CALOMMATA ?

volgtrekkingen, maar de gegevens daarvoor van hunnen zegsman,

aan bedenking onderhevig acht.

Daartoe geraakte ik toevallig door de gunstige gelegenheid, mij

door den heer Bos geschonken, van, misschien voor het eerst,

eene Javaansche aardspin, tot deze kleine groep behoorende,

te kunnen onderzoeken.

Hierbij rees al meer en meer het vermoeden bij mij op van de

mogelijkheid eener «vergissing». Heeft Doleschall wellicht, in de

zijdelingsche groepjes, één der kleinere oogen over het hoofd gezien ?

Zoodanige vergissingen zijn meer voorgekomen, ook aan andere

voorname araneologen. Ten voorbeelde mag gewezen worden op

het genus Oecobius. Door Lucas en zijne eerste volgers werd dit

langen tijd tot de Senoculinae gerekend, totdat Thorell, voor eenige

jaren, aanwees, dat bij dit spinnetje, — hetgeen sedert onder de

Octoculinae is opgenomen, — een der ocelli was voorbijgezien.

Mijne eerste aanleiding tot den geopperden twijfel ontsproot uit

de omstandigheid, dat ik zelf in den beginne «dupe» was van

zoodanige dwaling, en dat verscheidene Leden onzer Entomologische

Vereeniging, aan wie ik, op de jongste Zomervergadering, deze

Mygalide vertoonde, met verzoek om wel zeer op het oogental te

willen letten, mij de verzekering gaven, slechts zes oogen te

kunnen onderscheiden !

De schijn daarvan, — op onze plaat voorgesteld bij fig. 1, —

doet zich dan ook niet zelden voor, wanneer men het oogenveld

horizontaal, van voren naar achteren of omgekeerd, en niet met

zorg van alle kanten, vooral ter zijde, bezichtigt. In het eerste

geval treedt meermalen slechts een der twee kleinsten van de

zijdelingsche oogengroep in het gezicht, als zijnde deze te zamen

op eene gemeenschappelijke basis ingeplant 1).

Het bedriegelijk voorkomen, hierdoor ontstaande, is voortreffelijk

wedergeven door mijn talentvollen vriend, ons geacht medelid Ed.

Everts, wien ik, ook hier, mijn hartelijken dank betuig voor de

1) Voor Calommata fulvipes schrijft Lucas dan ook, ter aangehaalde plaatse:

„Les yeux semblent être réunis ensemble”.

PELECODON OF CALOMMATA ? 97

groote zorg en moeite, door hem aan deze en de overige afbeel-

dingen, wederom voor mij met de meeste toewijding besteed.

Behalve dit gezichtsbedrog, bestaat er hier nog eene tweede bron

van mogelijke dwaling. De aardspinnen namelijk schijnen bij het

vangen meermalen met aanhangend leem of klei, in mindere of

meerdere mate, bedeeld te zijn en. deze verontreiniging ook

in den spiritus te behouden. Te dier oorzake ondervond ik

vroeger, bij mijne nasporingen omtrent de ontkende spintepels van

Liphistius desultor Sch., bezwaar in het bevestigen van hare aan-

wezigheid 1). Ook de thans besproken Mygalide droeg overal,

zoowel aan de boven- als aan de ondervlakte van het kopborststuk,

daarvan duidelijke sporen; een vrij dik laagje aanklevende aarde,

aan de monddeelen gehecht, kon van deze niet dan door herhaalde

penseeling worden verwijderd. Hierdoor zou eveneens bij den type

van Doleschall, naar het schijnt een unicum, het oogenveld niet

goed zichtbaar kunnen geweest zijn.

Hoe dit zij, er valt, in casu, nog iets anders en meer positiefs

op te merken, zonder hetwelk ik sterker geaarzeld zou hebben in

het publiceeren van mijne veronderstelling.

Wijlen mijn persoonlijk hooggeachte en algemeen beroemde oud-

kameraad, — die in zijn voor de wetenschap te vroeg afgesneden

leven, zich daarvoor zoo buitengewoon verdienstelijk heeft gemaakt,

voornamelijk wat onze Oost-Indische fauna, op het gebied der Ento-

mologie, betreft, — was, toen hij zijne « Bijdragen over de Arach-

niden» schreef, nog minder goed te huis op het zoo uitgestrekt

terrein der Territelariae. Van de ruim 250, thans door Ausserer

bestemde, soorten schijnen hem destijds niet meer dan 3 of 4 be-

kend te zijn geworden.

Bij de vorming van zijn alleen staand «novum genus» onder

deze, blijkt het dat hij, alhoewel met nadruk wijzende op het

abnormale «oogen-tal», toch meer gewicht heeft gehecht aan den

bouw der mandibels en vooral der ongemeen lange en zwarte

| 1) Zie de hiervoren op blz, 90 aangehaalde Verslagen en mededeelingen der

Kon, Akad. van Weténs:

98 PELECODON OF CALOMMATA ?

kaakhaken, — trouwens reeds lang vóór hem voor Calommata

beschreven, — naar welke laatste hij nochtans meende, zijn

«nieuw» geslacht te mogen benoemen.

Voeg hierbij, dat in Doleschall’s beschrijving en afbeeldingen

van den Pelecodon niet geringe onvolkomenheden en vele onnauw-

keurige détails in het oog vallen 1).

In de eerste plaats zijn de oogen zelven te noemen. Zijne,

l. c. Tab. XIII fig. 2 gegeven, levensgroote afbeelding klopt vol-

strekt niet met den voor zijn genus, meer naar de natuur, getee-

kenden bijzonderen oogenstand op de ongenommerde slotplaat.

Ten tweede, het sternum. Dit beschrijft hij als «rond» en

beeldt het werkelijk sub fig. 25 ook als zoodanig af, doch, blijk-

baar minder juist, in den varm van een’ met den passer getrokken

cirkel, zonder eenige aanduiding van den meer polygonalen omtrek,

door de heup-aanhechtingen gevormd.

Ten derde. Voor de maxillae bestaat insgelijks eene waar-

schijnlijke fout. Zouden die in waarheid «denticulatae » zijn? Bij

de twee beschreven Calommata-soorten en bij mijn specimen doen

zij zich oogenschijnlijk ?) niet getand voor, — zooals de man-

dibels, — maar eenvoudig als « fimbriatae ».

Als eene vierde omissie is te beschouwen, dat de schrijver, die

den geslachtsnaam naar de ungues mandibulares vormde,

juist van deze niets anders geeft dan de onbeduidende zinsnede :

«de haak zoo lang als de kaak zelve». Hunne langwerpig ge-

ribde bovenvlakte en hunne fraai gezaagde onderrand, — zoo

juist door de auteurs van Calommata aangegeven, — worden niet

eens vermeld. Zelfs de pikzwarte kleur er van moet men alleen

opmaken uit de Grieksche afleiding van den naam Pelecodon (zie

hiervoren blz. 91). Zeer onjuist wordt ook de, mede niet beschreven ,

doch wel in fig. 24 afgebeelde, eigenaardige (hoek- of knievormige)

1) Het is verre van mij, hem daarvan eenig verwijt te maken, maar toch

mocht niet verzwegen worden, dat ook op hem het „Interdum bonus dormitat

Homerus” toepasselijk is.

2) Uit vrees van mijn exemplaar té zullen schenden, heb ik de maxillen niet

afzonderlijk onder sterkere vergrooting durven onderzoeken. Met de loupe lieten

sich dááraan geene tanden onderscheiden.

PELECODON OF CALOMMATA ? 99

verdikking of uitpuiling der basis van deze haken (zie fig. 5 en 6)

voorgesteld in de gedaante van een cirkelrond knopje!

Eene vijfde opmerking, waarvoor mij evenwel eigen aanschou-

wing ontbreekt, betreft de spintepels. Doleschall’s beschrijving

dezer gewichtige organen is veel te karig. De onduidelijke figuur

der scherp-driehoekige (!) mamillae, ter laatstvermelde plaatse, komt

mij voor geheel misteekend te zijn.

In de zesde plaats eindelijk, begaat hij nog eene onnauwkeu-

righeid bij de sexe-bepaling van zijn’ type. Wordt voor de

palpen in de beschrijving niets anders opgenomen, dan dat zij

(zooals voor Calommata insgelijks geldig is) «pediformes» zijn,

zoo is dit, wel is waar, veel te laconisch, maar vergeeflijker dan

de volgende lapsus calami. Hij kondigt namelijk in den tekst

bij zijne «nova species» bepaald den mas aan, terwijl de beide

figuren der palpen den onmiskenbaren vorm van vrouwelijke

dragen , zonder spoor van eenig, voor de «mares » zoo kenmerkend,

aanhangsel.

In verband met de aangetoonde luchthartigheid, waarmede onze

brave Doleschall dit zijn «novum genus» heeft behandeld, en met

de door mij opgemerkte mindere duidelijkheid van de zijdeling-

sche oogengroep bij een in elk geval ten nauwste verwant geslacht,

vertrouw ik, dat men mijn’ twijfel aan het door hem opgegeven

aantal der ocelli niet geheel ongewettigd zal achten.

CONCLUSIEN.

4°. Tot nader licht ten deze wordt ontstoken, en zonder het

positief bewijs te kunnen leveren, komt mij het werkelijk bestaan

van een exceptioneel zes-oogig Mygaliden-geslacht Pelecodon

hoogst verdacht voor.

2°. De eigenaardige oculatie, bij het acht-oogig genus Calom-

mata voorkomende, verklaart de mogelijkheid eener foutieve

aanneming van een, overigens gelijkvormig, zes-oogig geslacht.

3°. Met andere woorden: Pelecodon sundaicus Dol. van Java

schijnt identisch te zijn met Calommata fulvipes Luc. van

Amerika.

100 PELECODON OF CALOMMATA ?

4°. Deze veronderstelling vindt steun in de, reeds vroeger door

Ausserer gedane, ontdekking, dat het geslacht Calommata ook in

onze Oost-Indién, op Sumatra, is vertegenwoordigd.

Verklaring der afbeeldingen op Plaat 5.

Fig. 1. Cephalothorax van eene, gedeeltelijk verminkte, Calommata

fulvipes Luc. uit Java.

Rugzijde. Natuurlijke grootte. Inzonderheid te letten op

de schijnbare aanwezigheid van zes oogen.

» 2. Idem.

Buikzijde. Vergroot. Vooral ter aanwijzing van de mond-

deelen, de palp en het sternum.

» 3. Idem. De stand en het ware getal der oogen. Vergroot.

Vergelijk fig. 6.

» 4. Idem. Een der achterpooten, vergroot.

» 5. Idem. Een der kaakhaken, veel vergroot.

» 6. Idem. Zijdelingsch aanzien van het kopborststuk.

Meer bepaald tot het aanwijzen van den bouw der man-

dibels en hunner tanden, alsmede van den clypeus-hoek.

eae a He RR NEN OG. EN

SNELLEN VAN VOLLENHOVEN'S OPSTEL

«LES BATOCÉRIDES DU MUSÉE DE LEIDE»

(Tijdschrift voor Entomologie. Deel XIV (1871) p. 211—220)

DOOR

CRETS HMA’ Cz:

De volgende aanteekeningen moeten dienen om in het Leidsch

Museum, ook na eene verschikking van bovengenoemde groep,

het terugvinden der door mijn’ voorganger onderzochte en in

bovenbedoeld opstel besproken voorwerpen gemakkelijk te maken,

Geslacht BATOCER A.

1. WALLACEI Thoms.

De exemplaren van de Aroe-eilanden (von Rosenberg, twee

mannetjes en twee wijfjes) behooren tot de typische Wallacei Thoms.,

die van Salawatti (Bernstein, een mannetje en een wijfje), van

Doreh (Hoedt, twee mannetjes en een wijfje) en van Andai (von

Rosenberg, een mannetje en een wijfje) tot de varieteit Proserpina

Thoms. (Syst. Ceramb. p. 551), welke zich door minder wit op

de dekschilden onderscheidt. De beide exemplaren van Nieuw

Guinea, van de reis van Dr. S. Müller afkomstig, waarvan S. v. V.

spreekt, waren waarschijnlijk in een’ te slechten toestand om be-

waard te worden; zij komen ten minste in de collectie van het

Museum niet voor.

2. ARMATA Oliv.

Het exemplaar van Reinwardt (het grootste mannetje) zou

volgens het etiquet van Java stammen. Voorts een mannetje van

102 AANTEEKENINGEN OP SN. V. VOLLENHOVEN’S OPSTEL

Noord Celebes: Gorontalo (von Rosenberg), een mannetje en twee

wijfjes van Amboina (Hoedt) en een weinig ontwikkeld mannetje

van Ceram (Ludeking), bij welk voorwerp de doorn van het eerste

lid der voortarsen ontbreekt. Tot deze soort behooren echter ook

de exemplaren van Amboina (vier wijfjes, Ludeking), door S. v. V.

bij Zeonina Thoms. (zie n°. 10) vermeld; drie van deze exem-

plaren hebben enkele onregelmatige vuilwitte vlekjes op de dek-

schilden.

3. LAENA Thoms.

Een mannetje en twee wijfjes van Nieuw Guinea (Macklot) en

twee mannetjes van Mefoor (von Rosenberg), doch geen enkel

voorwerp van de Aroe-eilanden. Ik vermoed dus dat S. v. V.

deze localiteitsopgave van Thomson heeft overgenomen.

4, AENEONIGRA Thoms.

Behalve de drie door S. v. V. genoemde voorwerpen (een

mannetje van Zuid-Halmaheira en een paartje van Morotai), be-

hooren tot deze soort ook de exemplaren van Waigeoe (een zeer

klein mannetje, dat de doorn aan het eerste lid der voortarsen

volkomen mist) en van Ternate (een paartje), die door S. v. V.

bij Orpheus Pasc. (zie n°. 5) vermeld worden.

5. ORPHEUS Pasc.

Tot deze soort, voor welke de oudere naam Plutonica Thoms.

(Syst. Ceramb. p. 551) moet worden aangenomen, behooren slechts

de voorwerpen van Morotai (twee mannetjes). De door S. v. V.

vermelde voorwerpen van Waigeoe en van Ternate behooren tot

Aeneonigra Thoms. (zie n°. 4).

6. PULVEROSA Pasc.

Twee mannetjes en twee wijfjes van Timor (Macklot en Wienecke).

7. Gicas Drap.

Een groot mannetje van Java (ter Bruggen), een paartje van

hetzelfde eiland (Kapt. Meijer), een mannetje, dat witter van

kleur is, van Banka (Buddingh) en twee mannetjes van Noord

Celebes: Gorontalo (von Rosenberg). Ook behoort tot deze soort

een der beide wijfjes van Java (dat van Müller), die door S, v. V.

tot Hector Thoms. (zie n°. 11) zijn gebracht.

„LES BATOCERIDES DU MUSÉE DE LEIDE,” 103

Mijns inziens moet B. Whiter Kaup van Celebes tot deze soort

en niet (zooals Pascoe en S. v. V. doen) tot Zeomina Thoms. (zie

n0. 10) teruggebracht worden. Of het echter werkelijk de Gigas

van Drapiez is kan ik niet beslissen. Volgens den heer van

Lansberge zou het wel Ajax Dej., doch deze nie t=Gigas Drap. zijn.

8. HERCULES Boisd.

Het door S. v. V. vermelde mannetje van Celebes is van von

Rosenberg, en dus van Noord Celebes afkomstig.

9. VicrorRIANA Thoms.

De beide als varieteit van deze soort aangeduide mannetjes van

Sumatra (Müller) behooren tot Javanica Thoms. (Monogr. in Are.

nat. p. 83), welke echter naar mijne meening niet van Ferru-

ginea Thoms. (Arch. entom. I. p. 456) kan afgescheiden worden.

Ook behoort nog tot dezelfde soort (als wijfje) het voorwerp van

Sumatra (Ludeking), dat door S. v. V. als grootere varieteit van

Rubus F. (zie n°. 13) wordt vermeld.

10. Leonına Thoms.

Tot deze soort, waarmede ik B. Whiter Kaup niet synoniem

reken: (zie het onder n°. 7 gezegde), behooren slechts de voor-

werpen van Celebes (Gorontalo, von Rosenberg) en dat van de

Sangir-eilanden (von Rosenberg). De door S. v. V. vermelde voor-

werpen van Amboina behooren tot Armata Oliv. (zie n°. 2). Daar-

entegen behoort nog tot deze soort het door S. v. V. onder n°. 25

als Apriona nov. sp.? vermelde en op de plaat als fig. 5 afge-

beelde voorwerp van Celebes: Tondano (von Rosenberg), dat

bovendien geen mannetje maar een wijfje is.

NB. Door Thomson is in 1878 (Revue et Mag. de Zool. 3me sér.,

tom. VI, p. 55) op deze soort een nieuw geslacht, Abatocera,

gegrond, waartoe ook B. wregularis Voll. (zie n°. 21) behoort.

11. Hector Thoms.

Slechts een der beide door S. v. V. vermelde wijfjes behoort

tot deze soort. Het is geétiquetteerd: v. d. Hoeven, Java. Het

andere voorwerp (Müller, Java) behoort tot Ajaa Dej. (zie onder

n°. 7). Daarentegen behooren tot deze soort twee wijfjes van

104 AANTEEKENINGEN OP SN. V. VOLLENHOVEN’S OPSTEL

Java (Müller), door 8. v. V. in de collectie als Attila var. aan-

geduid (zie n°. 12).

42. ATTILA Pasc.

Behalve de Sumatraansche exemplaren (Müller, Wienecke en

Ludeking), bevinden zich ook twee wijfjes van Java (Miller) in

het Museum, die daar door S. v. V. als Aitıla var. zijn aangeduid,

Zij behooren echter niet tot deze soort, maar tot Hector Thoms.

(zie n°. 11).

13. Rusus F.

Slechts de beide exemplaren van Mauritius (Dupont) behooren

tot deze soort. Het zijn echter mannetjes, geen wijfjes. Het door

S. v. V. vermelde wijfje van Java behoort tot eene andere soort,

en wel volgens den heer van Lansberge tot de echte Gzgas Drap.

Het vierde, grootere voorwerp, van Sumatra (Ludeking) is een

wijfje van eene derde soort en wel van Zerruginea Thoms.=

Javanica Thoms. (zie onder n°. 9). Tot Rubus F. schijnen daar-

entegen gebracht te moeten worden de drie exemplaren door S. v. V.

als Roylii Hope aangeduid (zie n® 14).

44. RovyLu Hope.

De drie vermelde voorwerpen (twee mannetjes en een wijfje)

van Nieuw-Holland (Hope) hebben met de echte Aoylır Hope niets

te maken, ook niet met de Nieuw-Hollandsche Boisduvalıı Hope,

waarvoor ik ze vroeger meende te kunnen houden (Notes Leyd.

Mus. IN (4881) p. 10). Het schijnen mij toe oude, verbleekte

voorwerpen van Rubus F. (zie n°. 13) te zijn, die dan bovendien

eene vermoedelijk onjuiste vindplaatsopgave dragen. Tot Loylúü

Hope behoort daarentegen het voorwerp van Nepaul (Franck),

door S. v. V. als Megacriodes ebenina Voll. beschreven (zie n°. 27).

15. Tromsonm Javet.

De drie genoemde Sumatraansche voorwerpen zijn van de reis

van Dr. S. Müller afkomstig. Een mannetje van Banka (van den

Bossche) schijnt over het hoofd gezien te zijn.

16. CATENATA de Haan.

Dit is stellig Zineolata Chevrl. = Chinensis Thoms. Het haakje

aan het eind der negende sprietgeleding van het mannetje is wel

„LES BATOCÉRIDES DU MUSÉE DE LEIDE”, 105

zeer klein, maar toch te zien. Het wijfje waarvan de witte

vlekken geelachtig zijn, is een vervuild voorwerp.

17. OsLiqua Voll.

Twee mannetjes en een wijfje (Hoedt). Een vluchtig zien heeft

S. v. V. op het etiquet van een der beide mannetjes Banca in

plaats van Boano (een eilandje ten westen van Ceram en dat

eigenlijk Bonoa heet) doen lezen. Deze soort is ten nauwste

verwant aan Celebiana Thoms. en wellicht slechts als locale

varieteit van deze te beschouwen. S. v. V., hier van Octomaculata F.

sprekende, kent aan deze bij vergissing een haakje toe aan de

tiende sprietgeleding van het mannetje; dit moet de negende zijn,

zooals bij de behandeling dezer soort onder n°. 20 wordt aan-

gegeven.

18. CELEBENSIS Thoms.

Vier mannetjes en drie wijfjes van Gorontalo (von Rosenberg).

De naam Celebiana, door Thomson aan deze soort gegeven, moet

gehandhaafd worden.

19. RosenBERGII Kaup.

Een mannetje van Flores (Ludeking).

20. OCTOMACULATA EF,

In 1878 heeft Thomson erkend (Revue et Mag. de Zool, 3me ser.

tom. “VL. p. 54), dat de Octomaculata van zijne Monographie niet

de gelijknamige soort van Fabricius is, en stelt daarom voor haar

Fabric Thoms. te noemen. Deze naamsverandering was echter

overbodig, daar de soort in 1871 door Snellen van Vollenhoven

als Megacriodes guttata (zie n°. 28) beschreven was. Octomaculata F.,

waarmede Sarawakensis Thoms. samenvalt, heet tegenwoordig Albo-

fasciata de Geer. Het is stellig de meest algemeene soort van

het geslacht.

21. IRREGULARIS Voll.

Twee mannetjes, een van Menado (Hoedt), het andere van de

Sangir-eilanden (von Rosenberg). Eene zeer kenbare soort, die tot

Thomson’s in 1878 gegronde genus Abatocera behoort (zie ook

mijne aanteekening bij n°. 10).

106 AANTEEKENINGEN OP SN. V. VOLLENHOVEN’S OPSTEL

22. (APRIONA) FLAVESCENS Kaup.

Het voorwerp van Banka (Buddingh) behoort stellig niet tot

dezelfde soort als dat van Borneo (Schwaner), maar komt meer

overeen met voorwerpen uit Japan (von Siebold), door S. v. V.

niet vermeld. Daar Buddingh ook insecten van Amoy (Noord-

China) heeft overgezonden, vermoed ik dat hier eene verwisseling

van vindplaatsopgave heeft plaats gehad, te meer daar bedoeld

voorwerp zeer goed aan de beschrijving der Noord-Chineesche 4.

rugicollis Chevrl. (Revue et Mag. de Zool. 2me ser. Tom. TV (1852)

p. 418) beantwoordt.

23. (APRIONA) HUMERALIS Kaup.

Het voorwerp door S. v. V. vermeld (Bernstein, Boeroe) is

een mannetje, geen wijfje.

24. (APRIONA) Spec. ?

Het hier vermelde voorwerp van Doreh (von Rosenberg) be-

hoorde niet tot het geslacht Apriona, maar tot een nieuw geslacht,

dat door mij Rosenbergia is genoemd. De soort heb ik als Aosen-

bergia mandibularis beschreven (Notes Leyd. Mus. III (1881) p. 11).

Het exemplaar is een mannetje, geen wijfje.

25. (APRIONA) nov. sp. ?

Even zoo min als het voorgaande nommer eene Apriona en ook

geen mannetje, maar een wijfje. Het voorwerp behoort tot Dasocera

(Abatocera) leonina Thoms. (zie n°. 10).

26. (MEGACRIODES) SAUNDERSII Pasc.

Het exemplaar, van de reis van Dr. S. Müller afkomstig, be-

hoort stellig tot deze soort.

27. (MEGACRIODES) EBENINA Voll.

Dit is een wijfje van Batocera Roylii Hope (zie onder n°. 14).

28. (MEGACRIODES) GUTTATA Voll.

Beide wijfjes (Müller, Sumatra) behooren tot het geslacht

Batocera en wel tot B. octomaculata Thoms. nec. Fabr., welke

naam in 1878 (Revue et Mag. de Zool. 3me sér., tom. VI. p. 54)

door Thomson in Fabrieii is veranderd. De naam Guttata Voll.

dateert echter reeds van 1871.

„LES BATOCÉRIDES DU MUSÉE DE LEIDE, ” 107

Geslacht PROTEMNEMUS.

29. ScaBrosus Oliv.

Hoewel S. v. V. van Zwee exemplaren van Wahaai op Ceram

spreekt, komt er slechts één (Moens) in de collectie van het

Museum voor. Voorts is er één van Zuid-Halmaheira (Bernstein) ,

één van de Aroe-eilanden (von Rosenberg) en twee van Doreh

(von Rosenberg), doch ik ben niet overtuigd dat allen tot

dezelfde soort behooren.

30. ROSENBERGIT Voll.

Een exemplaar van Doreh (von Rosenberg).

Geslacht PERIAPTODES.

31. Licror Pasc.

Een exemplaar van Doreh (von Rosenberg).

Geslacht PLECTRODERA.

32. SCALATOR F.

Eén exemplaar van Louisiana (Calkoen).

Geslacht FRENETICA.

33. LACRYMANS Thoms,

Een exemplaar van Malakka (A. Deyrolle).

IETS OVER DE EUROPEESCHE SOORTEN VAN HET GENUS

CATOCALA Ochsh. Led.

DOOR

P. C. T. SNELLEN.

Het bericht, dat de heer H. B. Möschler in de Stettiner Ento-

mologische Zeitung, A6ste Jaargang, 1885, p. 115 enz. geeft over

de belangrijke verhandeling van G. D. Hulst, betreffende de

N. Amerikaansche soorten van Catocala, gaf mij aanleiding, om

ook de Europeesche soorten van dat genus op nieuw aan een

onderzoek te onderwerpen. Ik volg daarbij het uittreksel, dat

de heer Möschler over de bedoelde verhandeling geeft. Zij zelve is

verschenen in «the Bulletin of the Brooklyn Entomological Society» ,

dat ik alleen bij name ken. De Entomologische litteratuur van

Noord-Amerika is rijk aan — doorgaans zeer ephemere — tijd-

schriften, wier ontstaan en vergaan men nauwelijks kan bijhouden.

De verhandeling geeft intusschen van grondige studie blijk, zooals

duidelijk uit het verslag doorstraalt, en zal geen ephemeer bestaan

hebben.

De heer Hulst bespreekt de systematische plaats van Catocala

en de generieke kenmerken. Hij vindt dat ader 5 der voorvleugels

nader bij het midden der middencel staat dan bij de typische

Noctuinen, terwijl ook die middencel korter zou zijn en niet

meer dan een derde der vleugellengte zou hebben. Het eerste nu

is bij de Europeesche soorten (ik onderzocht er 22 van) niet het

geval en wat de kortheid der middencel aangaat, zoo is dit juist,

maar zij heeft toch nog bij de in mijn bezit zijnde soorten 3 der

vleugellengte; bij Zowocampa en Pseudophia is zij half zoo lang

DE EUROPEESCHE SOORTEN VAN CATOCALA. 109

als de vleugel, bij Agrotis (Pronuba), bereikt zij 4 van die lengte.

Lederer stelt dit in zijne beschrijving van het genus Catocala

(Noctuinen Europa’s p. 202) niet op den voorgrond. Buitendien

heb ik bevonden, dat ader 6 der voorvleugels wel zoo duidelijk

uit de spits der middencel, niet uit den achterrand der aan-

hangcel ontspringt als b. v. bij Agrotis; doch dit is een kenmerk

van zeer ondergeschikten aard.

Belangrijker is, wat de heer Hulst omtrent de specifieke ken-

merken vermeldt, en het bewijst tevens, hoeveel er nog voor een

opmerkzaam onderzoeker in dit opzicht te leeren valt. Hij heeft

namelijk — en dit komt mij vooral gewichtig voor — verschillen

geconstateerd in de bedoorning der achterschenen bij de onder-

scheidene soorten. Dat die, ook bij de Europeesche soorten, be-

staan, duidt reeds Lederer t. a. p. aan, maar deze heeft er geene

waarde genoeg aan gehecht, om op te geven hoe het met die ver-

schillen in het bijzonder gelegen was bij de Europeesche Catocalen.

De heer Hulst vindt onder de Noord-Amerikaansche species de

volgende groepen:

I. Alleen de middenschenen bedoornd.

II. Midden- en achterschenen bedoornd.

III. Ook buitendien de voorschenen kedoornd.

Van de derde groep heb ik onder de Europeesche soorten in

mijn bezit geene vertegenwoordigers gevonden, wel van de van

de beide andere. Tot de eerste behooren:

A. Met roode achtervleugels:

Nupta.

Dula.

Promissa.

B. Met gele achtervleugels:

Nymphaea.

Paranympha.

Diversa.

Eutychea.

Nymphagoga.

C. Met zwarte, aan den voorrandshoek witte achtervleugels:

Dissimihs.

110

DE EUROPEESCHE SOORTEN VAN CATOCALA,

Wat de tweede groep van Hulst aangaat, bij welke behalve de

middenschenen ook de achterschenen bedoornd zijn, zoo vind ik

als behoorende tot de eerste sectie:

A. Achterschenen slechts tusschen de sporen met enkele doornen :

Achtervleugels zwart met blauwen middenband:

Fraxini.

Achtervleugels rood met zwarten middenband :

Hlocata.

Conjuncta.

Lupina.

Pacta.

Optata.

Electa.

Puerpera.

. Achtervleugels geel met zwarten middenband :

Conversa.

Hymenaea.

en van de tweede sectie:

B. Achterschenen ook boven de sporen met doornen:

1. Achtervleugels rood :

Dilecta.

Sponsa.

. Achtervleugels geel:

Neonympha.

Verder heeft de heer Hulst zich ook het — reeds door Lederer

bij de Europeesche soorten opgemerkte — verschil in de lengte

van het eindlid der palpen, tot onderscheiding der soorten ten

nutte gemaakt, en zou ik mede kunnen wijzen op een bestaand

verschil in de lengte der achterschenen — half zoolang als de

achterdijen b. v. Paranympha, Eutychea of langer, Conversa.

Het doel van deze aanteekening is eerstens eene contrôle mijner

bevindingen uit te lokken en ten tweede een onderzoek der n'et door

mij vermelde, in mijne verzameling ontbrekende soorten.

OVER NOCTUA MOLDAVICOLA H.S.

DOOR

P. Cyt, SNELLEN.

Voor eenigen tijd van Dr. Staudinger een exemplaar ontvangende

van de bovengenoemde Noctuine, die mij nog maar alleen door

afbeelding en beschrijving bekend was, trof het mij, dat zy

mij zoo weinig vreemd voorkwam. Bij het doorzien mijner ver-

zameling werd dit raadsel spoedig opgelost. Mo/davicola Herrich-

Schaffer gelijkt zoo zeer op Lascivalis Lederer, dat de laatste bijna

er uitziet als eene kleine varieteit van de eerste.

Volgens mijne gewoonte, onderwierp ik nu mijne nieuwe aan-

winst aan een onderzoek ten opzichte harer generieke kenmerken.

Alvorens ik den uitslag van dat onderzoek mededeel, wil ik eerst

nog aanteekenen, dat mijn voorwerp nauwkeurig genoeg met Herrich-

Schaffer’s afbeelding en beschrijving overeenkomt, om allen twijfel

aan de juistheid der determinatie uit te sluiten. Milliére’s afbeel-

ding, trouwens die eener donkere varieteit (zie zijne /cones III,

p. 437, pl. 154, f. 1), is niet zoo kennelijk.

De uitslag van mijn onderzoek bevreemdde mij eenigszins, want

terwijl Lederer in zijne Noetwinen Europa’s p. 184 van Moldavicola

en van de hem (ook mij nog) mede in natura onbekende Acontia

vuridisquama aanteekent, dat zij «Den Abbildungen nach kaum

hieher » (tot Acontia) behooren, zijn beide soorten in Staudinger

en Wocke’s uitmuntenden Catalogus van 1871 zonder reserve in

Acontia geplaatst. Intusschen bevond ik, dat bij Moldavicola de

aanhangcel der voorvleugels ontbreekt en hunne aderen 8—10

gesteeld zijn. Dit verschil met Acontia — die eene aanhangcel

112 OVER NOCTUA MOLDAVICOLA H.-8.

bezit, waaruit ader 7, de steel van 8 + 9 en, afgescheiden daar-

van, ader 10 ontspringen — verbiedt ten eenenmale om Molda-

vicola als tot het genoemde genus behoorende te beschouwen, al

valt het niet te ontkennen, dat vleugelvorm en aanleg van

teekening anders vrij sterk aan die van Acontia lucida Hufn.

herinneren. De palpen en pooten zijn buitendien ook grover en

minder glad beschubd dan bij laatstgenoemde soort.

Moldavicola nu komt, niet alleen wat kleur, vorm en teekening

aangaat, maar ook, — en dit zegt meer, — wat het aderstelsel

betreft, ten volle overeen met JLascwalis Lederer. Deze soort,

door den auteur als eene Choreutis (vr. Choreutes Tr.) beschreven

en in Staudinger en Wocke’s Catalogus in het verwante genus

Simaethis, dus altijd als eene Tineine fungeerende, is, volgens de

ontdekking van den heer Ragonot (Annales de la Soc. Ent. de

France 1875, Bulletin p. 42), inderdaad geene Tineine, maar

eene Noctuine, die tot het genus Thalpochares Lederer moet

worden gerekend. Ik ben het met den Franschen Lepidopteroloog

eens en plaats dan ook Lascivalis met Moldavicola in het geslacht

Thalpochares, hoewel eenigszins van het gros der soorten ver-

wijderd, om de stompere, naar achteren minder verbreede voor-

vleugels, hunne grovere, ongelijk bont gevlekte franje, de bijna

naakte mannelijke sprieten en de bontere onderzijde. Zeer

geïsoleerd staan de beide genoemde soorten echter niet, Thaln.

Dardouini, Velox en Suava bij voorbeeld, vullen vrij wel de gaping

aan tusschen haar en de meer typische soorten.

Eene andere, mede als eene Acontia beschrevene soort, Hueberi

Erschoff, is onlangs ook terecht door Staudinger afgescheiden en

in zijn nieuw genus Armada geplaatst, zie Mémoires sur les

Lepidopteres I p. 143 (bij Armada Dentata Staud.).

ENT AO GUS

Am ASN HB A RUM,

hucusque in HOLLANDIA inventarum.

AUCTORE

A. W. M VAN HASSELT, M p.

PROLOGUS.

Quamvis Araneae Hollandicae (seu Neerlandicae) magna pro parte

jam cognitae sint e scriptis eruditis virorum amicorum Sixii 1),

Thorellii 2) et Beckerii ?), harum tamen collectio mea, anno 1857

inchoata, ultimis praesertim annis tantopere accrevit, ut nunc

hujus enumerationem, quantum fieri potest magis completam ,

elaborare, ulterius protrahere aetas mea valde provecta prohibebat.

1) G. A. Six. Zijst van Spinnen uit Utrecht, in Herklots, Bouwstoffen voor

eene Fauna van Nederland, IT. Leiden, 1858, et Nieuwe Bijdrage tot de kennis

der inlandsche Spinnen, in Tijdschrift voor Entomologie, Deel VI, 1863. (Illo 140

species numerantur).

2) T. Thorell. Diagnoses Aranearum Europaearum aliquot novarum, in Tijdschrift

voor Entomologie, Deel XVIII, 1875. (Pro nostrâ patriâ de 7 speciebus novis

agitur).

3) Léon Becker. Aranéides de Neerlande, in Comptes rendus de la Société

entomologique de Belgique, Séance du 1 Mars 1879, et in Araneides nouveaux pour

la Faune Neerlandaise, in eodem, Séances du 6 Septembre 1879, du 5 Février

1881, etc. (Simul cum his Sixii, in toto 176 species, quarum ceterae plurimae

mihi indicatae, pro Neerlandia notavit).

114 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Ex laudandis praecursorum meorum indagationibus concludi

posse videretur, solum natale, quoad Aranearum diversitatem ,

relative valde pauperum esse.

Ulteriore tamen studio liquet, specierum numerum hucdum

commemoratum, 183 (scil. 176 Sx. et L.B. + 7 Th.), nunc

temporis multopere augeri, imo fere duplicari, debere.

Etsi fatendum, ipsam ultimam quantitatem multum superari

hac in Regionibus nostrae maxime vicinis obvià , — secundum scrip-

tores recentiores in Prussiä, Belgiä et Angliä !), — nihilominus

mutua harum Faunarum Araneinarum affinitas qualitativa, compa-

ratione plurimarum et quidem praecipuarum specierum , iis omnibus

propriarum, jam nunc satis elucet.

Hoe visu geographico, dolendum, Provincias nostras Boreales,

Groningen et Friesland, adhucdum parum vel non perscrutatas

fuisse. (Confer autem notam pag. 116, in fine).

De hujus Catalogi perficiendi methodo, inprimis de classifi-

catione assumendà, diu in dubio versatus sum.

Pro simplici meo proposito, optimam, saltem facillimam, viam

duxi, ex tribus exemplis praecitatis, nuper , pro Terris nobis pro-

ximis, in lucem editis, unum alterumve eligere.

Absque ullo judicio ferendo, viribus meis longe inferiore, de horum

aliorumque ?) laborum, egregio certe valore, tandem valde mihi

1) Ph. Bertkau. Verzeichniss der bisher bei Bonn beobachteten Spinnen, in

Verh, d. Naturf. Ver. f. Pr. RAI. u. Westf. 1880; et ejus ac A. Foersterii Bed

träge zur Kenntniss der Spinnenfauna der Rheinprovinz, ibidem 1883.

Léon Becker. Catalogue des Arachnides de Belgique, in Annal. d.!. Soc. entom.

d. Belg. 1878; et Les Arachnides de Belgique, in Annal. du Mus. R. d'hist. nat.

d. Belg. Bruxelles, 1882; avec des planches, in grand folio (1e partie).

O. P. Cambridge. The Spiders of Dorset. Sherborne, 1879—1881.

2) Confer cetera systhemata diversa et methodos varios aut variantes in

Operibus sequentibus de Araneis (Europaeis praesertim): C. J. Sundevall, Con-

spectus Arachnidum, 1833. — Walckenaer. Histoire naturelle des insectes. Apteres:

1837. — C. L. Koch. Die Arachniden. 1837 ete. — J. Blackwall. A History of

the Spiders of Great Britain and Ireland. 1859 etc. — Westring. Araneae Suecicae.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 115

arrisit Cambridgei Opus praeclarum, The Spiders of Dorset, ut

jam completum , concinne scriptum, ac scopo meo quam plurime

congruum, — hoc in arbitrio Workmanii et Campbellii !) vestigia

sequens.

Huic Operi eo magis me adductum sentiebam, quia ejus auctor,

Angliae araneologus hodie princeps, per multos jam annos,

magister mihi benevolentissimus esse voluit, juvamine consiliisque

eximiis, in determinando numerosas species dubias aut mihi

incognitas, inprimis e generibus Neriene, Walckenaera et Linyphia

difficillimis.

Ad ejus igitur Synopsin et diagnoses in toto me referam pro

Familiarum, Generum Specierumque characteribus, licet dijudicare

non audeam nec possim, an revera sua ordinatio ac concatenatio

his a Thorellio, Simonio, Bertkauo, aliisque assumtis, in omnibus,

praevalent.

Avide e contra hanc arripio occasionem, ei denuo gratias meas

sinceras offerendi, quas etiam, pro auxiliis analogis et multifariis,

antea a mentore meo primo, T horellio, et recentius, a meo fautore,

Simonio, acceptis, hic renovare, pectus et animus imperant.

Quoad collectionem meam, — in patrià unicam et pro Museo

Lugdunensi designatam, — locupletes debeo capturas multis amicis

1861. — A. Menge. Preussische Spinnen. 1866. — T. Thorell. On European Spiders,

1869, etc. — P. Pavesi. Catalogo sistematico dei Ragni del cantone Ticino, etc.

1873, etc. — Eugène Simon. Les Arachnides de France. 1874 etc. — L. Koch.

Beiträge zur Kenntniss der Arachniden-Fauna Galiciens. 1870. — Ejusdem. Ver-

zeichniss der Arachniden bei Nürnberg etc. 1877. — Otto Herman. Ungarns Spinnen-

Fauna. 1876 etc. — H. Lebert. Die Spinnen der Schweiz. 1877. — Ph. Bertkau.

Versuch einer natürlichen Anordnung der Spinnen. 1878. — F. Dahl. Spinnen Nord»

Deutschlands. 1883. — Etc.

De veterioribus Descriptionibus Clerckii, Linnaei et de Geerii, in Recensione

criticé Aranearum Suecicarum, scripsit Thorell, 1856. — Latreillei ceterorumque

Auctorum in Catalogo citatorum Opera mihi, in originali, incognita.

1) T. Workman. Irish Spiders, in Belfast Nat. hist. a. Phil. Society, April

1880. — F. M. Campbell. Spiders of Hoddesdon, in Transactions 0. t. Hertfordshire

Nat. hist. Soc. December 1883.

116 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

et familiaribus benevolis 1). Illis omnibus, quatenus vitam degunt ,

denuo ex animo gratulor. Pro nonnullis, horum cooperatione acqui-

sitis, araneis domicilia aut habitacula specialia interdum non comme-

morata fuerunt. Pro ceteris, de quibus certus sum, illa plerumque

in Catalogo adnotavi.

Etiamsi ipse in colligendo per 28 annos strenue occupatus

fuerim, nemo me magis convictus esse potest de hujus laboris

imperfecta adhuc constructione.

Ad rite meliusque tractandum meos «thesauros», nimis diu

occasio aut tempus necessarium mihi defuerunt.

De defectubus atque omissis, tam in rebus quam in personis , —

ultimis absque ullä laedendi voluntate, — sine dubio irreptis,

veniam rogo Lectoribus.

Notae et commentationes qualescumque, hic illic passim

adjectae, ne habeantur, precor, pro eruditionis ostentatione. Praeter

earum usum proprium, ad facilius distinguendum exemplaria diversa

meae collectionis, solummodo spectant desiderium, inserviendi pau-

lisper incipientibus araneologis inter nostrates, qui forsan in posterum

huic studio vires intendere cupiant.

Auctorum nomina propria in Nominativo, euphoniae causa,

non interpretatus sum, sed scripsi, sine additione: Cambridge,

Simon, Thorell, etc.

1) Praeter filium dilectissimum Theodorum aliaque meae familiae membra et

socios diversos, praecipue ad nostrarum Aranearum cognitionem plusminusve

collaborare voluerunt: W. Albarda (Alb.), — L. Becker (L. B.), — J. Bierens

de Haan (B. d. H.), — H. Bos (Bs.), — J. Bosscha (Bsc.), — A. Brants

(Brs.), — J. C. Duburg (Dbg.), — E. J. G. Everts (Ev.), — A. J. F. Fokker

(Fk.), — H.L. Gerth van Wijk (G. v. W.), — H. W. Groll (Gr.), — D. ter Haar

(t. H.), — H. Hartogh Heys (H. H.), — F. J. M. Heylaerts (Hls.), — F. W.

O. Kallenbach (Kb.), — A. Klinkenberg (Klg.), — A. F. A. Leesberg (Lbg.), —

J. van Leeuwen (v. L.), — R. T. Maitland (Mtl.), — J. G. de Man (d. M.), —

A. H. Maurissen (Mrs.), — A. B. van Medenbach de Rooij (M. d. R.), — C.

Ritsema (Rts.), — G. A. Six (Sx.), — P. C. T. Snellen (Snl.), — S.C. Snellen

van Vollenhoven (S. v. V.), — K. N. Swierstra (Sw.), — M. C. Verloren (Vrl.).

Nuper Dr. W. K. J. Schoor pro , Friesland” suam mihi promisit opem,

_IN HOLLANDIÂ INVENTARUM. MT

Latino sermone haec variis modis declinantur , in genere, absque

regula universali. Pro me, in formatione Genitivi, etc., hanc normam

secutus sum:

Sin nomina exeant in vocalem, eis addidi «i», e. g. Cambridgei,

Bertkaui, Pavesi, — sin in consonantem, ci», e.g. Kochi,

Simoni, Thorellii, et sic porro pro Dativo, etc.

Tandem, in Familiarum denominatione, praetuli exitum in

«oïdae» huic in «ides» aut «idae», propter ejus significationem ,

vi vocis Graecae, «similaris». Insuper, Thorellii hocce aliisque

argumentis ductus, in scriptis meis anterioribus eo exitu semper

uti solebam.

Terminationem in «ae», loco hujus ceteroquin non minus rectae,

in «es», hanc ob causam assumsi, quia nomina Subordinum aut

Sectionum, — ut ad verbum «aranea», in plurali feminino, spec-

tantia, — omnium consensu, in «ae» desinunt. Quoque, ni fallor,

plerique zoölogi, nunc temporis, illä terminatione utuntur.

Hagis Comitum ,

die nono mensis Augusti anni MDCCCLXXXV.

118 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

ABBREVIATIONES

nominum Auctorum.

Ausserer . Ass. | Linnaeus L.

Becker (Léon) . L.B. | Lucas Le.

Bertkau . Btk. | Menge M.

Blackwall. Blw. | Moggridge . Mgg

Cambridge Cb. | Ohlert Ohl.

Campbell. Cpb. | Olivier Olv.

Clerck. CIk. | Pallas Pls.

Dahl . Dhl. | Panzer . „PZ.

Dufour Df. | Pavesi Pvs

Dugés. Dgs. | Reuss Ress

Eichwaldt Ecw. | Rossi Ross

Emerton . Emt. | Savigny. Svg

Fabricius. Fbr. | Schrank. Srk.

Fickert Fet. | Scopoli . Sep.

Fourcroy . Fre. | Simon (Eugène) . E.S

Fuesslin . Esl. | Six Sx.

Geer (de). d.G. | Ström Stm

Gmelin Gm. | Sulzer Siz.

Grube. Grb. | Sundevall Snd.

Guérin Grn. | Templeton . pte

Hahn . H. | Thorell . Th.

Hentz . i Htz. | Villers Vis.

Herman (Otto) . O.H. | Walckenaer Wik

Keyserling Ksg. | Westring Wst.

Koch (C. L.) C.K. | Wider ed:

Koch (L.) L.K. | Workman . . Wkm

Latreille . Ltr. | Young Nes

Lebert. Lbt

IN HOLLANDIA INVENTARUM, 119

ARANEAE.

SECTIO TERRITELARIAE.

Nidos incolunt subterraneos, cylindraceos, diversimodo, saepe

valde artificialiter , clausos.

Familia THERAPHOSOÏDAE.

(Avicularidae E.S.).

Sic dictae «Würg-spinnen» (C. K.), — «Aard- of Grond-spinnen» ,

partim « Metsel-spinnen » (Nobis), — « Trapdoor-Spiders» (Mgg.,

Cb. aliis), — «Maçonnes» et «Mineuses», « Minir-spinnen » (Df.,

WIk., O.H. aliis).

Genus ATYPUS Ltr.

(Oletera Wlk.)

Singulare illud genus in patria nostra, ut et in Regionibus

vicinis unicum est, quod ibi repraesentat magnam hanc Familiam ,

antea Mygalidarum Snd. sub nomine universe cognitam.

Inter alia, unguibus vel uncis mandibularum perlongis et per-

pendiculariter porrectis, ab omnibus ceteris Araneis nostris

facile dignoscendum.

A. affinis Ecw. (Fct., Btk.).

Utrecht (Amersfoort, Soest, Zeist), Gelderland (Nijmegen),

Noordbrabant (Breda, in Mastbosch et Ulvenhoutsche bosch).

t.H. — Snl. — Vil. 1). — mihi.

Rarus.

1) Pro inventorum nominibus, hisce ac sequentibus abbreviationibus indi»

catis, confer Prologum, p. 116.

120 CATALOGUS ARANFARUM, HUCUSQUE

Femina in nidis aut sacculis subterraneis longitudinis 20 cm.

et ultra; ad parietes fossarum siccarum in silvis, praecipue Pinorum.

Mas ad aut infra folia decidua obambulans. Nobis numquam

simul cum feminà captus.

Prius, diu pro vero piceo Slz., seu Sulzer Ltr. (H. et C.K.),

habui; postea vero Bertkau, comparatione receptaculorum seminis,

mihi, de visu, demonstravit, nostrum Atypum (pro feminä saltem)

ad affinem Ecw. (Fct.) referri debere, cui Thorell, antea, quoque

mares meos (anachoretae Ass. sub synonymiä) duxerat.

An forsan etiam A. Blackwallii Ass. (E.S.), — Cambridgeo,

ut species diversa, passim pro Anglia notatum, — possideamus ,

affirmare non audeo. In und autem mearum feminarum, non plane

adultä, conformatio mandibularum, interius excavatarum, a

Simonio pro hac specie depicta, — in Ann. d. l. Soc. Entom. d.

Fr. T. III, 1873, Pl. 4 Fig. 6, — satis bene apparet.

Ceteroquin negari nequit, in diagnosi differentiali harum et cete-

rarum <Atypi specierum, confusionem, sat magnam, adhuc inter

Auctorum denominationes existere. Suspicor, pro hoc genere, cum

Thorellio: «It is very possible, that intermediate forms may

exist» (Rem. o. Syn. p. 418).

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 121

SECTIO TUBITELARIAE.

In genere cellulas construunt tubulares vel sacciformes.

Familia DYSDEROÏDAE.

Sic dictae « Cel-spinnen ». — Hujus Familiae infra notatae Araneae

ad senoculinas pertinent, oculorum paribus scilicet tribus

contiguis.

Genus DYSDERA Ltr.

D. Cambridgii Th. = erythrina H. (C.K., Blw.).

D. crocota C.K. = rubicunda Blw.

Ambae: Utrecht, Noord- et Zuid-Holland, Zeeland, Limburg.

Fk. — Lbg. — d.M. — Mrs. — G.v.W. — mihi, aliisque.

Parum communes, sed non rarae. Nobis saepius in domibus,

ad pavimenta; quoque extus in rimis murorum et sub lapidibus.

Maxima mea exemplaria, secundae speciei, ex Zeeland proveniunt.

Feminas prioris speciei plus semel in captivitate observavi. Saccu-

lum ovorum («cocon») sub arena abscondebant.

An Dysderae «hostes formicarum »? Walckenaer perhibet. Has

illis primo effugi, posthoc commedi vidi. Confer Tijdschrift voor

Entomologie, Deel XXII, Verslag, blz. xıv.

Antea, dictas species pro eädem habui, sub nomine collectivo

erythrinae Wik. et C.K.

Nisi priorem semel in coitu captavissem, ejus feminam valde

difficulter ab hac secundae discernere potuissem. Ambarum mares

autem multo melius palporum bulbi variatione dignoscendi. Confer ,

pro erocotd, Plate II, Fig. 6, Cambridge, Sp. o. D.

Ceteroquin illarum oculorum dispositio in nostris speciebus

minus differt, quam C. Kochio indicatur.

122 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Genus SEGESTRIA Ltr.

Segestriarum indigenarum habitus et pictura multopere conve-

niunt. — Pedum paria tria anteriora saepius antrorsum porrigunt.

In hoc genere, ut et in praecedentibus (Atypus ac Dysdera) organa

generationis masculina, simplicioris structurae, horum studio

anatomico valde apta esse, propria quoque me docuit observatio. Confer

pro his organis, ut et femininis, egregiam Bertkaui commenta-

tionem: Ueber den Generations-Apparat der Araneïden, in Tröschel’s

Archiv, 1876 et ejus « Versuch» sup. (p.115) cit. ibidem, 1878.

S. senoculata L.

Utrecht, Noord- et Zuid-Holland, Gelderland , Noord-Brabant , etc.

Sat communis, sed non frequens, et ut videtur in Zuid-Holland

rarior.

Vulgo sub arborum cortice, inprimis Pinorum, hieme quoque

in murorum rimis et sub lapidibus.

Sequentibus speciebus minor.

S. Bavarica C.K.

Gelderland (Berg en dal, St. Jansberg) , Noord-Brabant (Ginneken)

Limburg (Maastricht).

Alb. — L.B. — Mrs. — mihi.

Multo rarior.

Ad domuum muros, tam intra quam extus.

Praecedenti simillima, sed major.

S. Florentina Ross.

Zeeland (Walcheren).

d.M. — G.v.W.

Rarissima.

Sed bis capta; in angulo externo stabuleti et apud cisternam

(regen-bak).

Ceteris multo longior, fortior et obscurius picta. Praeterea ab

illis mandibulis viridi-aeneo micantibus facillime dignoscenda.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 123

« Perfidae» sub nomine jam Walckenaerio suspectae, hujus

morsum evitari debere, censeo. Infantibus lethalem esse posse,

saltem in Regionibus tropicis, H. Weyenbergh auctor est. Confer

ejus observationem « Lethaal geval door spinnenbeet », in Tijdschrift

voor Entomologie, 1879, Deel XXI, Verslag, blz. Lxxm, et « Het

Spinnenvergift», in Nederlandsch Tijdschrift voor Geneeskunde

(Bundel), 1882, blz. 57, ambo manu mea scripta.

Genus OONOPS Tpt.

0. pulcher Tpt. (Blw.).

Utrecht , Noord- et. Zuid-Holland, Overijssel, Drenthe.

Db. — Ev. — B.d.H. — Lbg. -. Mtl — Rts. — Sx. —

mihi meisque familiaribus.

Rarus, mas praecique. Hujus unum modo exemplar, non plane

adultum, possideo.

Nobis vulgo in domibus, contra regulam, Cambridgeo pro Anglia

ordinariam dictam («among lichens, on trees»). Solummodo bis

extus, in rima murarià, cepi. Bertkau quoque semel extus invenit ,

sub cortice Pomi.

Ejus spiracula 4 (Bertkau), ipso sub microscopio, distincte

cognoscere mihi nondum contigit.

Hujus valde exiguae araneolae, in genere miniacei coloris, femina

immatura sequenti modo varians, semel mihi provenit:

Cephalothorace fusco-marginato; abdomine pilosiore ac

obscurioris coloris.

Familia DRASSOÏDAE.

Sic dictae « Zak-spinnen». — Fere omnes sese in sacculis

albescentibus, plus minusve densis, abscondere solent.

Genus MICARIA Wst.

(Macaria C.K.).

Nitore metallico, viridi-aeneo aut purpureo-aureo, notabilis,

124 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

M. pulicaria Snd.

s. formosa C.K., = Drassus nitens Blw.

Utrecht, Zuid-Holland, Zeeland, Noord-Brabant, Limburg.

Hls. — Mrs. — Sx. — G.v.W. — mihi.

Nec communis, nec rara.

In viis arenosis et lapidosis, saepe prope silvas.

Pulchre albo-striata.

C. Kochii cognomen « formosa» huic Sundevallii, — a « pulice »

derivato, — praeferrem.

Quod interdum proveniret: «massenhaft in einem gemeinschaft-

lichen Zellengewebe » (0. H. Ung. Sp. F. B. III. S. 359), mihi

non nisi pro pullis valere videtur.

M. scintillans Cb.

Utrecht, Zuid-Holland, Limburg.

Mrs. — Sx. — mihi.

Rarior.

Ad aut prope Ericarum campos (heide-grond).

Praecedenti paulisper major, minus laete picta et abdomine

in medio constricto.

Valde affinis M. aurulentae C.K. (= formicaria Snd.) mihi

videtur. Cum hac et, minore jure, quoque cum ‚fulgente Wlk.

(= fastuosa C.K.) antea confudimus.

M. splendidissima L.K.

= armata Cb. et Drassus fastuosus aut Dr. dives Le. (E.S.).

Zuid-Holland (Loosduinen, Scheveningen, Wassenaar).

Ev. — Lbg. — mihi et filio.

Non communis, sed locis dictis sat frequens.

In solo sabuletorum maritimorum (duin-grond).

Nostrarum Micariarum minima, sed maximi splendoris in luce solari.

Ejus «cocon», mense Augusti, in captivitate constructum, 3

modo ovula, sed relative magna, continebat.

Haec species Simonio « Chrysothrix » postea « Micariolepis » sub

nomine, a genere Micaria separata fuit. Dein Pavesi genus illud,

ob dubia litteraria, « Bona» nominavit (Fauna Tunisina, p. 21).

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 125

Genus GNAPHOSA Ltr.

(Pythonissa C.K.).

G. lugubris C.K. (Cb.)

Utrecht (Amersfoortsche berg), Zuid-Holland (Haagsche bosch).

Mihi.

Rara. In tribus modo exemplaribus, non plane maturis.

Sub lapidibus.

Figura triangularis nigricans in dorso cephalothoracis valde

distincta.

* G. lucifuga Wlk.

An = Anglica Blw. (Cb.)? — Th. affirmat; E.S. negat.

Limburg (Valkenburg).

Ev.

Unicum exemplar femininum mutilatum.

Dubia.

= G nocturna L.

= maculata Wd. (C.K.).

Utrecht (Driebergen), Limburg (Maastricht).

L.B. — Sx.

Perrara.

Ipse non vidi. Adhuc abest in mea collectione.

Genus POECILOCHROA Wst.

P. conspicua L.K. (E.S.).

Utrecht, Gelderland, Noord-Holland, Overijssel.

B.d.H. — Gr. — Lbg. — Sx. — mihi.

Non communis, sed hic illic sat frequens.

Inprimis in silvis Quercuum juniorum (eiken hakhout).

Feminae saepe, Clubionarum more, sese in folio convoluto

abscondunt.

Num meis exemplaribus junioribus P. picta E.S. intersit ,-dubito.

Invità Minerva denominationem recentiorem «conspicuu» assumsi.

126 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Hane solummodo secutus sum, ne cum Gwaphosd «noeturnd» L.

commutaretur.

Longe ante L. Kochium, — qui, sub Melanophord, « conspi-

cuam», perverse, novam dixit speciem, — lucide jam descripta

fuit, prius Walckenaerio, sub Drasso nocturno, et dein Ohlertio,

sub Pythonissi comatd.

Genus PROSTHESIMA L.K.

(Melanophora C.K.).

Hujus species plurimae, nigro-picei coloris, primo intuitu, valde

similares.

P. Petiverii Scp.

= subterranea C.K. et Drassus ater Blw.

Utrecht, Gelderland, Noord- et Zuid-Holland, Limburg, etc.

Sat communis, sed, ut ceterae, difficilius captu.

Sub foliis deciduis, lapidibus, corticibus, etc.

P. petrensis C.K.

Ut pro Petwerm, valde analogà , dictum.

Hae ambae et singulae aliae species subsimilares praesertim

genitalibus, — in hoc genere quoque femininis, uti Simon

benevolentissime mihi demonstravit , — inter se optime dignoscuntur.

Pro illarum diagnosi differentiali quoque attendi oportet ad absentiam

vel praesentiam striae semipellucidae in femore pedum paris primi.

P. Latreillii E.S.

Zuid-Holland.

Mihi.

Rara.

In fossà humidä.

P. longipes L.K.

Gelderland, Zuid-Holland.

Mihi,

Minus rara.

ÍN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 127

Sub foliis deciduis humidis.

Cognomen inprimis pro maribus valet.

P. serotina L.K.

Ut pro longipede, sed rarior.

Epigyne multopere cum hac praecedentis speciei convenit.

Po fatitans EK.

Ut supra, sed sub lapide.

P. pedestris C.K.

Zeeland (prope Middelburg), Limburg (Maastricht).

L.B. — Mrs. — G.v.W. — mihi.

Quoque rara.

Sub quisquiliis et foliis deciduis.

P. lutetiana L.K.

Gelderland (St.Jansberg).

Filio Theodoro.

Rarissima.

Sub quisquiliis.

P. nigrita Fbr. (Th.).

= pusilla C.K. (Wst., Blw.).

Zuid-Holland (Loosduinen, Wassenaar, Katwijk).

Ev. — Lbg. — mihi et filio.

Tempore vernali ibi minus rara.

In sabuletis, sub quisquiliis siccis.

Praecedentibus multo minor.

P. electa C.K.

= bicolor L.K. (non H.) et Drassus pumilus Blw.

In omnibus ut supra pro wigritd notatum.

Colore laetiore, flavo-rufo, cephalothoracis femorumque facile

ab aliis minoribus Prosthesimis dignoscenda.

128 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

* P.-rustre a LER) :

Overijssel.

B.d.H.

Tota lutea.

Dubia.

Hujus speciei modo duo possideo exemplaria immatura feminina.

De his Simon mihi scripsit: «Peutétre P. rusticae L.K. pulli (?)».

Genus DRASSUS WIk.

Drassorum species, fere omnes fuscescentis coloris, in genere,

primo visu, non facile inter se dignoscendae.

Epigynes figuras L. Kochii (Die Familie der Drassiden) in pluribus

meis exemplaribus haud manifeste recognoscere potui.

D. scutulatus L.K.

Fere ubique, sed non frequens.

In domibus, praesertim tempore nocturno.

« Seutulati» cognomen idcirco minus mihi placet, quia sequentis

speciei, — aliarumque? — mares saepe quoque tali « scuto »

abdominali instructi sint.

D. Blackwallii Th.

= sericeus Blw. (non C.K.).

Ut supra.

In genere paululum minor, etsi mares utriusque magnitudine

valde discrepare soleant.

Cum priore multopere conveniens; utriusque sexus vero genitalia

sat diversa,

Diu, cum Sixio, hunc et praecedentem pro guadripunctato L. seu

sericeo C.K, habui. Inter alia autem hujus stigmata dorsalia

profunda quatuor in ambabus praedictis speciebus semper deficiunt.

* D. Gottandicus Th.

Unicam antea habui hujus speciei, antecedentibus valde affinis,

feminam, Thorellio ipso qua talem designatam.

Exsiccatione, eheu, mihi deperdita fuit.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 129

* D, cognatus West.

= fuscus C.K. (L.K.).

Noord-Brabant (Oirschot), Limburg (Maastricht).

L.B. — Mrs.

Rarissimus.

In mea collectione etiam adhuc deést.

Sub corticibus plurime inveniretur.

D. lapidicolens Wik.

Alis auctoribus quoque « lapidicolus » , — « lapidosus » , —

« dapidarius » dicitur.

Fere undique.

Minus rarus.

Non semper sub lapidibus. Mihi etiam in nostris collibus mari-

timis (« duinen»), sub quisquiliis siccis provenit, sed tantillum

varians.

Nostrorum Drassorum maximus.

D. villosus Th. (Wst.).

Non = severus C.K. (secundum Th. et E.S.).

Ut praecedens, sed multo rarior et minor.

De hac specie, praesertim de feminis, ob epigynes cum hac

lapidicolentis magnam analogiam, minus certus sum.

D. troglodytes C.K.

= clavator Cb.

Quoque ex omnibus fere nostris Provinciis.

Saepius ad vias lapidosas et arenarias, prope silvas.

Abdominis dorsi pictura taeniata in senioribus saepe evanida.

Processus spatulae-formis ad bulbi genitalis basin pro mare valde

characteristicus.

D. umbratilis L.K.

Drenthe.

Dbg.

Rarissimus. In uno exemplari feminino.

Pictura dorsi abdominis cum hac in praecedente plus minus

130 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

convenit. — Cephalothoracis adspectus huic (/ubionarum mihi

quodammodo accedere videtur.

D. infuscatus Wst. (Cb.).

Noord- et Zuid-Holland.

Lbg. — mihi.

Nobis rarus.

Sub foliis deciduis.

D. minusculus L.K.

= pictus Th. (secundum E.S.).

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland, Noord-Brabant.

Ev. — Lbg. — t.H. — His — mihi et filio.

Multo magis communis.

Praesertim in sabuletis.

Singula specimina forsan ad delinguens Cb. duci debent, quamvis

differentia mihi incerta.

Dorsi pulchra pictura huic troglodytis, — qui major est, —

similaris.

D. (Drassodes) pubescens Th. (Wst., Ch.).

Gelderland (St. Jansberg).

Filio Theodoro.

Rarissimus. In uno solum exemplari feminino , cum ejus «cocony.

Sub lapide, in silva.

Cinereo C.K. mihi valde affinis videtur.

Genus CLUBIONA Ltr.

Harum feminae saepe intra folia secum neta aut convoluta se

abscondere et ibi ovula deponere solent.

Nec color, — in genere griseus, — neque magnitudo , inprimis

pro maribus, cum typis L. Kochii (Die Fam. d. Drassiden) semper

sat bene convenire mihi videntur.

C. pallidula Clk.

= amarantha H., incomta C.K. et epimelas Blw.

Communis.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 131

Ad arbores, frutices et sub cortice.

Nostrarum Clubionarum maxima.

Cephalothoracis margine nigro. Abdominis color griseus in

spiritu vini fuscescit.

C. holosericea d.G. (non Blw.).

= phragmitis L. (E.S., non C.K.) et deinognatha Cb.

Etiam vulgaris; domicilia ut supra. Saepius quoque ad juncos,

tam vivos, quam mortuos (riet-matten).

Uti comparatione mihi patuit, — inter nostra specimina et singula,

quae, e Scotia, mihi benevole dono dedit collega Henri C. Young, —

horum mandibulae saepe nostris multo sunt validiores.

C. grisea L.K.

= holosericea Blw. (non d.G.).

Utrecht, Zuid-Holland,

Sx. — mihi.

Rarior,

In pratis humidis.

C. terrestris Wst.

= amarantha Blw. (non H.).

Limburg.

L.B. — Mrs.

Rara.

Duabus praecedentibus analoga. Harum thorace sine margine nigro.

C. neglecta Cb.

= bifurca M.

Utrecht, Zuid-Holland (Scheveningen, Loosduinen), Limburg.

Ev. — Lbg. — Mrs. — mihi.

Non vulgaris. Interdum frequens ad Arundinem arenariam (duin-

helm).

Valde pallida specimina (albino’s) antea habui pro « ped/ucidd»

C.K., quae tamen hodiernis araneologis minime pro specie vera haberi

videtur.

132 CATALOGUS ARANE\RUM, HUCUSQUE

C. reclusa Cb.

= tridens M.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland.

L.B. — mihi.

Minus rara.

In dumetis (kreupelhout) et pratis humidis.

Mengei cognomen characteristicum, — ut illud speciei praece-

dentis, — apophyses palpi masculini spectat.

Cephalothorace plus minus venoso, cur et habui pro «¢rivialiy C. K.

C. frutetorum L.K.

Zuid-Holland, sed rarior.

Nescio domicilium et quà occasione capta.

C. lutescens West.

= assimilata Ch.

Ut praecedens et in multis cum illä conveniens. Apophyses tibiales

palpi masculini, tam superior quam inferior, inter se differunt;

superiore, in hac, tenuiore, longiore, magis flexà et minus obtusa.

Conf. E.S., Ar. d. Fr.

C. coerulescens L.K.

= voluta Cb.

Zuid-Holland (Loosduinen, Scheveningen).

Mihi.

Rara.

In sabuletis prope mare. Bis sub frustulo ligneo veteri.

De ejus colore «coeruleo » perparum mihi patuit.

Tam maris palpà permagnà et insolite complicatà, quam

feminae epigyné proéminente, facile ab aliis distinguenda.

C. brevipes Blw.

= fuscula Wst.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland , Zeeland.

Fk. — t.H. — Kb. — Sx. — mihi.

Sat communis,

Ad arbores humiles, prope ripas aquarum.

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 133

Cephalothorace rubro-fusco, saepe, ut in rec/usà, subvenoso.

Marum palpi, quamvis non tam enormes quam in specie antecedente,

tamen quoque valde evoluti et singularis structurae.

Cum Thorellio facio, hanc Clubionam de «paradoxd» L.K. parum

differre.

C. compta CK.

Illo perverse «corta» dicta.

Utrecht, Noord- et Zuid-Holland, Noord-Brabant, Limburg.

Fk. — Hls. — Mrs. — mihi.

Minus rara.

In silvis obscuris.

Abdomine pulchre angulatim striato.

C. corticalis WIk.

Non C. (Liocranum) domestica Wd. (WIk.).

Gelderland (Nijmegen), Overijssel (Almelo), Limburg.

B.d.H. — Mrs. — mihi.

Multo rarior.

Ad Quercum humilem et sub aliorum corticibus.

Praecedenti similaris sed multo major. Ejus juniores interdum,

ob picturam analogam, cum hac commutavi.

C. trivialis C.K. (E.S.).

Utrecht.

IX,

Mas unicus.

Sequenti affinis.

C. pallens L.K. (non Blw.).

= diversa Ch. (E.S.).

Utrecht (de Bildt), Zuid-Holland (Loosduinen).

SX. — mihi.

Rara.

In sabuletis, locis humidioribus.

134 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

C. subtilis L.K.

= pallens Blw. (non L.K.).

Utrecht (Amersfoort), Zuid-Holland (Loosduinen).

Ey. — Lbg. — mihi et filio.

Quoque rara, sed loco ultimo interdum frequens.

Etiam in sabuletis, sed sub quisquiliis siccis.

Cum antecedente ac sequente ad CZubionas minimas pertinet.

C. stigmatica E.S.

Zuid-Holland (Scheveningen et Loosduinen).

Mihi et filio Theodoro.

Rarissima. Sed bis capta.

In gramine, sub quisquiliis siccis.

Nomen, huic a Simonio datum, valde characteristicum. Ceterum

suspicor, illam perparum differre a « parvuld » Le. (ex Africa), cum

cujus figurä et descriptione valde convenire mihi videtur.

Genus CHIRACANTHIUM C.K.

(s. Cheiracanthium).

Hujus characteres «generici » magis essentiales mihi videntur,

quam diagnosis differentialis « specierum». Inde harum synonymia

plus minus dubia. Compara: Thorell, em. o. Syn. et Simon,

Ar. d. Fr.

C. nutrix Wik.

= punctorium Vis. (E.S.).

Utrecht, Zuid-Holland, Noord-Brabant, Limburg.

Hls. — Mrs. — Sx. — mihi.

Ad Araneas communes pertinet, sed nobis non frequens.

Ad Gramina aliasque plantas humiles, in pratis solitariis, praeser-

tim prope silvas vel dumeta (kreupelhout).

« Nutrie» sub nomine tres vel plures Chiracanthii species indi-

cantur. Pro med non toto certus sum, Quoque ad oncognathum Th.

(« nutriz» C.K.; ES.) appropinquat, certe magis quam ad

lapidicolens ES. («nutriv» Wst.; Cb.), oeconomiae diversae.

Confer etiam erroneum Ch,

IN HOLLANDIA INVENTARUM, 135

C. carnifex Fbr. (C.K.).

= erraticum WIk. (Wst.).

Utrecht, Overijssel.

B.d.H. — Sx.

Nobis rarius.

In locis pro praecedente dictis.

Cephalothorace e fusco nigro-trifasciato,

C. Pennyi Ch.

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi.

Perrarum.

Mas mihi adhuc deficit.

Sub quisquiliis siccis in sabuletis, prope mare.

Abdominis colore pulchro, laete flavo.

C. erroneum Cb. (ES).

= «nutrie» Blw. et elegans Th.

Nescio ubi et unde.

Praecedenti valde affine credo.

Genus ANYPHAENA Snd.

(Clubiona Wik).

A. accentuata WIk.

= punctata H.

Utrecht, Gelderland, Noord- et Zuid-Holland, Zeeland, Limburg;

Mrs. — Sx. — G.v.W. — mihi.

Nec vulgaris, nec rara.

Ad Quercum humilem, Rhamnum, etc,, quoque in Ericaceis et

sub corticibus.

Duo possideo exemplaria varietatis obscurae Lbt., Bertkauo, hoc

sub nomine, pro specie verà habitae. Confer ejus Verzeichniss

supra cit., S, 253 et Beiträge s. c., S, 210,

136 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Genus AGROECA West.

(Agelena Blw.).

A. brunnea Blw.

= linotina CK.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland, Noord-Brabant, Drenthe.

Pro aranea: t.H. — mihi et filio.

Pro ejus «cocon»: Alb. — Gr. — H. W. de Graaf. —

Hls. — Lbg. — Rts. — Sw. — S.v.V. et alli.

Non vulgaris, sed locis nonnullis frequens.

Inprimis in Ericarum campis; quoque ad arborum Lichenes.

Speciei sequenti major.

Inter exemplaria mea maxima suspicor, quoque provenire À.

Haglundii Th., brunneae valde analogam.

Pullos et juniores in initio saepius commutavi cum illis Trochosae

ruricolae d.G.

Semel mihi contigit, ex chrunneae» ovulorum nidulo, educare illud

Hymenopteron parasiticum, Blackwallio prius pro illà indicatum,

scil. Hemiteles fasciatus.

Confer pro hac araneà et praesertim ejus nidulis, longe ac late

petiolatis, pulcherrimae structurae lagenae-formis et coloris nivei,

licet hie non raro, variis lutis superpositis, infuscatus invenitur:

Geschiedenis van een spinnen-cocon, manu mea scripta in Tijdschrift

voor Entomologie, Deel XIX, blz. 28.

Unicum modo nidulum possideo, variantem secundum Cambridgei

descriptionem et figuram (Plate IT, fig. 74), paululum latiorem

quam longiorem, ceteroquin typo nostro communi similarem. Hic

illo habetur pro nidulo drunneae, et typus noster pro hoc prowimae.

An recte? (Confer notam meam de hacce). Nonne forsan ad

Haglundii pertineret?

A. proxima Cb.

Zuid-Holland (Scheveningen, Loosduinen), Gelderland (Oosterbeek),

Noord-Brabant (Liesbosch, prope Breda).

Lbg. — Rts, — mihi,

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 197

Multo rarior.

In locis analogis et in sabuletis.

Obscurioris, magis nigricantis, coloris et praecedenti minor.

In captivitate observavi nidulos ovulorum («cocons») in co m-

pletos hujus araneae, ad formam craterae (beker-vormig), cui

ovula flava imposita erant. Noctu sequenti hos perficiebat et cum

arenulis obtegebat. In hoc statu perfecto hi niduli, quoque longe

et late petiolati, primo visu quidem analogi erant cum hisce brun-

neae, scilicet luto obtectis, sed satis differebant: primo, volumine

multo minore; secundo, — arenulis remotis, — structurà minus

pulchre lagenae-formis; et tertio, ovulis flavis, non supra, ad

basin petioli, ut in brunned, sed infra, ad nidi extremitatem, inclusis.

De tali nidulo incompleto, antea acquisito, confer Tijdschrift voor

Entomologie, Deel XXI, Verslag blz. Lxxu. (Ejus araneà autem ibi

perverse sub «Agelena celans» mihi notatà).

A. chrysea L.K. (E.S.).

Gelderland (Wageningen), Zuid-Holland (Loosduinen).

Fk. — mihi.

Locis arenosis, sub quisquiliis.

Ibi minus rara.

Cum specie sequente ad minimas dgroecas pertinet.

Pedibus, praesertim femoribus, e fusco-nigro late annulatis. Uti

cognomine indicatur, aliquomodo metallice micat.

Nidulus («cocon ») praecedente adhuc minor, coloris albescentis

et quoque arenulis obtectus, quem bis mihi, in captivitate, construit,

ab hoc brunneae magis adhuc differt. Hujus forma, perfecte ovato-

globosa, ad hanc in genere Kro accedit; stipite vel stylo multo

tenuiore ac breviore, quam in Agroecis praedictis, ac ovulis non

«supra» nec «infra», sed in medio positis.

A. gracilipes Blw.

= praelongipes Ch.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland.

Gr — Sx. == mik

138 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Perrara.

Sub Muscis et Lichenibus.

Pedibus longioribus, uti Cambridgei cognomine indicatur.

Ejus «cocon» mihi incognitus.

Genus SAGANA Th.

(Lioeranum L.K. (E.S.).

S. rutilans Th.

an = Liocranum squamosum L.K. (E.S.) et Drapeta aeneus M.

(Btk.)?

Noord-Holland (prope Naarden), Noord-Brabant (Breda).

Hls. — mihi.

Rarissima.

In silvis, sub foliis deciduis.

Cephalothorace et praesertim abdomine squamulis, ex rubro

cupreo micantibus, vestitis.

Confer Thorell, Diagnoses Aranearum Europaearum aliquot novarum ,

in Tijdschrift voor Entomologie, Deel XVIII, blz. 96.

Simon hocce genus cum affini Zioerano conjunxit (Arachnides de

France). Pavesi illud, cum Thorellio, ab hoc separavit (Aracnidi

Africani).

Genus HECAËRGE Blw.

(Zora C.K.).

Antea inter Lycosoidas numeratum fuit hoc genus.

H. maculata Blw.

= spinimana Snd. (C.K.).

Fere ubique communis ac frequens.

In Ericetis (heide-grond) et in silvis humidis, sub foliis deciduis.

Recte O. Herman: «besonders dort häufig, wo reichlich Poduren

vorhanden sind» (Ungarns Spinnen-Fauna, Band Ill, S. 354.).

Attendas ad tibiarum anteriorum spinas longas, sessiles, in serie

duplici.

Species valde affinis «nemoralis » Blw. nobis hucdum non provenit.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 139

Genus PHRUROLITHUS C.K.

(Micariosoma E.S.).

P. festivus C.K,

= Drassus propinquus Blw.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland, Noord-Brabant.

Ev. — Hls. — Sx. — mihi.

Sat vulgaris.

Sub Muscis, quisquiliis et lapidibus.

Sixio saepius occurrit ad Formicarum tumulos in silvis Pinorum.

* P. pallipes C.K.

Zuid-Holland (bij de waterleiding in de Scheveningsche duinen).

Filio Theodoro.

Rarissimus. Modo in uno exemplari feminino, non plane maturo.

Mense Maji. Sub Musco humido.

N.B. Ab omni parte convenit cum descriptione C. Kochii et ejus

figura 1026. De illo quoque notavit: « Ich kenne nur das Weibchen ,

dass ich im Monate März mehrmals unter Moos in Feldhölzern ge-

funden habe».

Diu mirabar, hanc speciem, Bavaria exceptä, ceteroquin fere

nullibi Araneologis pro suis Faunis citari, et ipso Thorellio, in

ejus Remarks on Synonyms, non nominari.

Quum species plus minusve affinis, P. minimus C.K., — quae

nobis adhuc deficit, — fere ubique provenire videatur, per multos

annos suspicari ausus sum, has duas species forsan commutari

auctoribus? Tandem Simon, in ejus Opere magno Arachn. de Fr.

(T. V, p. 173) dubia mea sustulit. Illo saltem hicce, sic dictus,

« Phrurolithus» pro dsagend phaleratá Pz. juniore habetur.

(Haec vero, in statu maturo, domicilium eligit non sub Muscis,

sed sub lapidibus).

140 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

SECTIO RETITELARIAE

Inaequitelae Ltr., propter retia irregularia («labyrinthi-formia »

OH):

Familia Eresoïipar Btk. (Cb.).

Sic dictae « Grootkop-spinnen ».

Genus ERESUS WIk.

Ob habitum generalem genus illud diu A ttoidis adscriptum fuit,

a quibus nunc temporis plurimis auctoribus, diverso loco, in illorum

systematibus, longe separatur. Oculatione, inter alia, ab his valde

differt. Oculis lateralibus seriei primae a medianis hujus seriei longis-

sime remotis.

Quoque vivendi modus subterraneus ab hoc Attoidarum diversus.

Contra L. Kochium, Bertkau ejus affinitatem cum Amaurobio vindicat.

«Es bleibt wohl kein Zweifel übrig, dass £7esus und die Attiden

nichts mit einander gemein haben» (Versuch einer natürl. Anord-

nung der Spinnen, S. 389). Cambridge itidem Mresum plus minus

affinem statuit cum analogo genere Dictyna.

E. cinnabarinus Olv. (WIk.).

Quoque «cinnaberinus» et « cinnaberrinus » scribitur.

Var. purpuratus Pz., = annulatus H. (C.K.).

Gelderland (Bennekom, prope Wageningen, et Velp, prope

Arnhem).

Bs. — M.d.R.

Rarissimus.

Mas solus illis captus. (Feminam, — totam nigram, — e Bonn,

dono mihi dedit v. am. Bertkau).

Ad Ericaceas.

IN HOLLANDIA INVENTARUM, 141

N.B. Pedes in meis exemplaribus nigerrimi, absque ullà picturà

rubra; abdominis maculae absque ullo cingulo albo, — uti in

einnabarino typico adesse dicuntur. Confer: « Over den Eresus annu-

latus» annotationes meas in Tijdschrift voor Entomologie , Deel XV,

blz. 113 et Deel XXII, Verslag, blz. xm.

Familia DIGTYNOÏDAE.

(Amaurobiinae Th.).

Hujus Familiae, — ut et praecedentis, — Araneae cribello

(s. organo inframamillari) et calamistro instructae sunt.

Genus DICTYNA Snd.

(Ergatis Blw.).

D. arundinacea L.

= benigna Wik.

Ubique vulgaris.

Ad frutices, etiam in hortis; saepe ad Syringam.

Interdum, cum flavo colore, variat.

D. uncinata Th. (Wst.).

= arborea Ch.

Quoque sat communis.

Ad Quercum humilem, Sambucum, ete.

Attendas ad maris palpum cum «unco» aut calcare permagno.

D. latens Fbr. (Blw.).

Utrecht.

Mihi.

Nobis perrara.

In Graminibus sed bis capta.

D. lugubris Ch.

Uti praecedens.

Cum hac, ceteris magis nigricat.

142 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

D. viridissima Wlk. (sub. Drassus).

Utrecht, Zuid-Holland, Noord-Brabant, Limburg.

Mrs. — Sx. — mihi.

Minus rara.

Ad Querci, Vitis viniferae, etc. folia, quorum color cum ilo

hujus araneolae plane congruit.

Quotannis, — ad ultimam, — in horto meo (Hagis Comitum) ,

provenit, tempore praesertim autumnali.

D. variabilis C.K.

= flavescens Wlk. (E.S.) et pallens Blw.

Utrecht (de Bildt, Soest), Gelderland (Nijmegen, Wageningen)

Noord-Holland (Valkeveen), Noord-Brabant (Breda, Liesbosch).

Brs. — Ev. — t.H. — Lbg. — mihi.

Non rara, sed minus frequens.

In silvis.

Antecedente specie aliquantulum minor.

In vivo saepe pulchre flavo et roseo picta. In alcohole ejus, ut

et praecedentis, color plerumque evanescit.

* D. civica Le.

Nescio unde.

Rarissima.

Modo duo specimina feminina possideo, de quibus non prorsus

certus sum.

Nota. Ad dignoscendum nonnullas Dictynas inter se analogas

inprimis attendi debetur ad longitudinem et positionem spinae (vel

calcaris) supra articulum radialem (tibialem) in palpis masculinis.

Haec, inter alia, est longissima pro uucinatd , — brevissima ac parum

conspicua pro latente, — mediocris pro arundinaced, — posterius

sita et parva pro /ugubri.

Genus LETHIA M.

L. humilis Blw.

= varia M.

Gelderland (Nijmegen, Wageningen), Zuid-Holland (Haagsche

bosch), Noord-Brabant (Liesbosch).

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM, 143

BEN tt

Non communis.

Saepius mihi sub Lichene ad Quercum.

Cave, ne feminas, laetius pictas, commutes cum pullis 7heridion

pulchelli Blw.

L. albispiraculis Cb.

Zuid-Holland (Loosduinen), Overijssel (prope Zwolle).

B.d.H. — Lbg. — mihi.

Rara.

Spiraculorum color pulchre niveus in meis exemplaribus solum-

modo feminis proprius.

Genus TITANOECA Th.

(Theridion H.).

T. quadriguttata H; (Th.).

Zuid-Holland (Loosduinen), Limburg (Nuth).

Mrs. — mihi.

Perrara.

Sub lapide.

«Guttaè » dorsales quatuor, valde pulchre, niveo albescunt.

Genus AMAUROBIUS C.K.

(Ciniflo Blw.).

A. ferox Wik.

Ubique, in cellariis aliisque locis obscuris; frequentior vernali

tempore.

Sequentibus major.

Colore obscuriore vellaetiore, praesertim mares, variant. Horum

palporum bulbus genitalis notabilis lobo prominente, globoso,

lacteo-albo.

Multis aliis magis avide mordere solent. Inde cognomen «ferox » ,

ut et « mordax» Blw. Est ancillarum horror!

144 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

A. fenestralis Stm.

= atrox d.G. (Blw.).

Quoque communis, sed magis extra domum, in rimis, angulisque

murorum et parietum, quoque sub corticibus et lapidibus.

A. similis Blw. 1

Zeeland, Noord-Brabant, Limburg.

L.B. — Hls. — Mrs. — G.v.W.

Rarior. Magis in Provinciis meridionalibus provenire videtur.

Praecedenti speciei similaris. sed major, et obscurioris picturae

dorsi abdominalis. Palpi apophysi radiali (tibiali) breviori, pallidiori,

ac minus acute spinosa.

A. claustrarius H.

Noord-Brabant (Oirschot), Limburg (Maastricht).

Mrs.

Rarissimus. Modo par unicum in collectione adest.

Familia AGELENOIDAE.

(Agaleninae Th.).

Saepissime in tubis infundibuliformibus vitam degunt; inde

denominatio « Trichter-Spinnen » C.K.

Mamillis superioribus, Argyronetd exceptà, reliquis longioribus.

Genus ARGYRONETA Ltr.

A. aquatica Clk.

Fere ubique, in aquis dulcibus, inprimis stagnantibus

Saepius ad Stratiotem aloidem, aliasque Hydrocharidaceas.

Contra regulam, hujus mares feminis majores.

De illarum oeconomiä confer observationes meas in Tüdschrift

voor Entomologie, Deel IT, blz. 26.

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 145

Genus COELOTES Blw.

(Amaurobius C.K.)

C. atropos WIk.

= terrestris Wd. (C.K.) et sawatilis Blw.

Gelderland (Nijmegen), Noord-Brabant (Breda, in Ulvenhoutsche

bosch et Liesbosch)), Limburg (Valkenburg).

Ev. — Fk. — Hls. — Lbg. — Mrs. — mihi.

Non vulgaris.

In silvis, ad basin arborum, sed nobis non sub lapidibus.

N.B. Heylaerts ejus rete tubulosum observavit, divisum in duabis

cellulis, secum communicantibus, und matre, alterà pullis inhabi-

tata. Confer Tijdschrift voor Entomologie, Deel XV, Verslag

blz. LxIV. Compara quoque O. Herman, Ungarns Spinnen-Fauna,

Band I, S. 71.

Genus TEGENARIA Ltr.

(inclusà Philoied C.K.)

Saepius retia magna construunt, plus minusve ad formam flabelli

(« waaier ») cum infundibulo («trechter »).

T. atrica C.K.

Nobis communis.

Saepe ad basin murorum et septorum, inprimis //ederd helice

obtectorum, in hortis et pratis.

Cum pedibus, nostrarum Tegenariarum maxima, saltem longissima.

Atricae feminas saepius et diu in captivitate habui. Harum

una, post coitum, inde a mense Martii usque ad mensem Juli,

diversis temporibus, non minus quam 10 sacculos ovulorum («cocons»)

confecit. Confer Tijdschrift voor Entomologie, Deel XIV, Verslag

blz. 36.

* Inter mares meos, ceteroquin magnitudine inter se sat variantes ,

unum possideo (Zuid-Holland, prope Scheveningen captum), ceteris

multo minorem et laetioris, magis fusco flavescentis, coloris, quem

similem credo cum 7. advend C.K., quam tamen Simon ut speciem

singularem minime agnovit.

146 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

T. Guyonii Grn.

= domestica Wk. (Blw.), intricata C.K. (Th.) et parietina

Ere: (1.5).

Fere undique.

Quoque sat frequens.

Nobis autem minus in « domibus », quam extus, ad angulos

murorum, stabularum, fossarum siccarum, etc.

Praecedenti magnitudine fere aequalis, sed pulchrius, flavo-auran-

tiaco, picta.

Ab affini «domestica» Clk. = ferruginea Pz. (Th., E. S.),

inter alia, minore longitudine, praesertim pedum, differret. Mihi

videtur, hanc araneam pro Regionibus plus minus variare.

* T. campestris GK,

Suspicor , inter Tegenarias meas juniores et pullos singulos pertinere

ad hane speciem.

Overijssel (Hattem).

Mihi.

In silva.

Dubia.

T. Derhamii Scp.

= domestica L. (Clk) et civilis WIk. (C.K., Blw.).

Ubique communis.

in domibus, stabulis, etc., inprimis non inhabitatis vel neglectis.

Minus aut non ad solum aut fundum, sed ad parietes superiores.

Praecedentibus multo minor.

Pro aetate, individua utriusque sexus, mirum in modum, vel

colore laetiore, ipso «albino», vel obscuriore, ut et pilorum densi-

tate, variant.

Feminam singulam extus cepi (in fossà siccà, Zuid-Holland,

Loosduinen), magis adhuc variantem: « pedibus, palpisque nigro-

striatis et mamillis nigro-maculatis ». (Differentia analoga ac inter

Agelenam labyrinthicam et similem).

T. urbana E. S.

Zeeland (Oost-Kappelle).

tN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 147

G.v.W. — mihi.

Rarissima. — Duas modo feminas cepimus.

Inter alia, nigrore ad basin mamillarum superiorum notabilis.

Diu pro 7. pagand C.K. habui.

Genus TEXTRIX Snd.

Mamillarum superiorum articulo terminali multo tenuiore ac

longiore.

T. denticulata Olv.

= lycosina Snd. (C.K., Blw. etc.).

Utrecht, Noord- et Zuid-Holland, Limburg, ete.

t.H. — Mrs. — Sx. — mihi.

Nec rara, nec frequens,

Saepius in rimis murorum et arborum.

T. torpida CK.

Zuid-Holland, Drenthe.

Dbg. — mihi.

Perrara.

Ad terram, prope arboris basin, in silva.

N.B. Thorellio haec Texirix ad proprium genus « Histopona » ,

Simonio ad Zegenarias refertur. In dubio, ac propter habitum

praecedenti similarem, C. Kochii denominationem retinui.

Genus AGELENA WIk.

Quoque « Agalena» scribitur.

A. labyrinthica Clk.

Communis in nostris sabuletis, ericetis etc.

Rete, intra herbas, prope solum, late dispersum, in medio profunde

infundibuliforme.

A. similis Ksg.

An = gracilis C.K. (Th.)?

148 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Gelderland (Nijmegen), Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi et filio.

Locis analogis.

Priori multo rarior et, saltem femina, minor.

Nobis non magis in «autumno» (O.H.), quam in aestate capta.

Pedibus nigro-lineatis («mit Muskel-Liniën» M.); ventre cum

plagà quadratä, magis fuscescente.

Genus HAHNIA C.K.

(Agelena Blw.).

Mamillis longis et, quasi in unä serie transversä, a se divergentibus.

H. nava Blw.

= subfusca Cb.

Valde affinis pusillae C.K.

Utrecht (Driebergen), Zuid-Holland (Loosduinen), Noord-Brabant

(Breda), etc.

Hls. — Lbg. — Mrs. — Sx. — mihi.

Minus communis, sed interdum dictis locis sat frequens.

In sabuletis, sub quisquiliis siccis.

N.B. Sub «pusillae» nomine duae adhuc alia e descriptae sunt

Hahniae similares. Confer Thorell, Remarks on Syn. p. 164.

H. elegans Blw.

= pratensis C.K. (M.; non Wst.).

Utrecht (Zeister bosch).

Mihi.

Perrara. — Mas mihi incognitus,

Ad fluminis ripam.

Inter ejus picturae characteres attendas ad duas abdominis

maculas anticas, — licet minus facile perspiciendas, — sic Blackwallio

descriptas: «On each side of the anterior part, near its union

with the cephalothorax, there is a blackish spot of an oval

form». Libr. supra cit. p. 155.

N.B. « Pratensis» Wst. Thorellio Cryphoeca arietina nominatur.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 149

H. helveola E.S.

Gelderland (St. Jansberg, bij den Plasmolen).

Filio Theodoro.

Sub foliis deciduis.

Rarissima. — Femina mihi adhuc deficit.

Affinis H. montanae Blw., — qua major est et pilosior.

N.B. Nonne Hahniae specierum denominatio varia revidenda

esset? Confer Simon, Arachn. de France.

Familia OECOBIOÏDAE.

(Urocteoidae).

Genus OECOBIUS Le.

(Clotho Dgs.).

Diu inter araneas senoculinas numerabatur, donec Thorell

Oecobium ad octoculinas pertinere docuit. (On European Spiders ,

p. 112).

0. cellariorum Dgs.

= domesticus Le.

Utrecht, Noord-Holland.

Mihi.

Rarissima.

In domibus.

Sed bis, in vivo, captus (Utrecht 1866, Amsterdam 1870).

Feminae; una adulta, altera immatura.

An forsan hospes aut advena?

Tune temporis saepius naturalia librosque, tam ex Indià Orientali,

quam ex diversis Europae Regionibus accipere solebam. Saltem nescio,

an minima haec araneola, ceteroquin Terrarum calidarum incola,

aliis araneologis, in nostra longitudine et latitudine, inventa sit.

150 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

N.B. Gephalothoracis, inverse subcordati, pictura, specimen

meum adultum quoque accedit ad hanc, Simonio pro 0. annulipede

Le. notatam: «marqué d’une ligne marginale noire et de petites

lignes obliques, suivant les stries rayonnantes». Pedibus vero

minime distincte annulatis, atque abdomine, — uti in 0.

domestico Lc., — cretaceo-punctato: «ponctué de gros points

blancs ». (Lucas).

Familia SCYTODOIDAE.

Ad araneas senoculinas pertinent.

Genus SCYTODES Ltr.

(« Buckel-Spinne» O. H.).

S. thoracica Ltr.

= tigrma C.K.

Utrecht, Gelderland, Noord- et Zuid-Holland.

Brs. — t.H. — Lbg. — mihi meisque familiaribus.

Sat saepe nobis provenire videtur.

In domuum, praesertim veterum, locis siccis et obscuris, in

thecis, scriniis («kisten en kasten»), etc.

Per exceptionem a regulà Walckenaerii: «jamais en plein air»,

ter, diebus calidis, extus, in hortis, cepi ad rimas murorum.

Pictura « tigrina» hujus, solito tardioris, parvae araneae flavae,

cum capite globoso, valde characteristica.

Marum palpis, ad bulbum, longo stylo filiformi accessorio

instructis.

Feminam semel, fere per annum, captivam, in vitam

conservavi, absque ullo alimento sumto!

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 151

Familia PHOLGOIDAE.

Sie dictae « Beef- Tril- of Sidder-spinnen », propter horum pedum

motus tremulos, his nonnullarum Tipularum analogos.

Rationem non video, cur Otto Herman illas « Schiel-Spinnen »

vocavit. Oculorum immobilitas, nostrae Ordini propria, idaeam

medieam «strabismi» excludit.

Genus PHOLCUS WIk.

Pedibus omnium longissimis et tenuibus, his Opilionum similaribus.

P. phalangioïdes Fsl. (WIk., Blw., Th.).

Utrecht, Noord- et Zuid-Holland (Amsterdam, Delft, Dordrecht,

Leiden, Rotterdam).

Filia mei Anna, amici van Vloten, Mr. de Monchy, amicis

Hartogh Heys, Herklots, Snellen et mihi.

Nobis valde rarus, etsi inde ab anno 1868 ad 1883, septem

occasionibus diversis, in vivo captus.

In cubiculis, in cellariis, in granario et in officina.

Marum palpis bulbo enormi, tumido et quam complica-

tissimo notabilibus. Quamvis hi Bertkauo (Versuch etc.) et Lebertio

(Spinnen der Schweiz), tam pro hac specie, quam pro affini, P.

opilionides Srk., accuratissime, — sed vario modo, — depicti

sint, mihi illorum anatome nondum ab omni parte liquet.

Confer ceteroquin de hac araneà singulari «Studia» mea in

Tijdschrift voor Entomologie, Deel XII, blz. 159, ubi perverse,

uti Thorell me docuit, « opilionides » sub nomine, commemorata fuit.

* P, (Holocnemus ES.) rivulatus Forskäl (Svg.).

Utrecht (Hortus botanicus). — Van den Brink, hortulanus.

Rarissimus. — Mas unicus, in vivo captus, 1863.

N.B. Ratione habita originis specialis, hune minime ad Faunam

nostram duci posse credo, sed pro advenà Occidentali haberi debere.

(In toto habitu et pulchrà picturà abdominis multopere convenire

videtur cum P. elongato Vinson (Ar. d. I. d. I Réunion, etc.).

152 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Familia THERIDIOIDAE.

Improprie sic dictae « Weef-spinnen ».

In genere pedibus anticis longis, ac mamillis brevibus.

Genus EPISINUS WIk.

E. truncatus Wik.

= Theridion angulatum Blw.

Utrecht (Driebergen), Zuid-Holland (Loosduinen), Limburg

(Valkenburg).

Lbg. — Sx. — mihi et filio.

Rarissimus. — Ad Gramineas in silvis et locis arenosis.

Forma abdominis longitudinali-triquetrà ab omnibus aliis statim

dignoscendus.

Genus THERIDION WIk.

(Theridium, secundum alios Auctores).

(Partim sub Zro C.K., HuryopisM., Lasaeola E.S., Neottiura M.,

Steatoda Th.)

T. formosum Clk.

s. lunatum = sisyphum Blw.

Nobis ubique vulgare.

In angulis murorum et septorum (extus), in silvis ad arborum

truncos, etc., ubi saepius sub rete vasto, irregulari, interdum

plus minus umbellaeformi, sese condere solet.

Pulchre nigro et rubro pietum, cum lineis semilunaribus albis

ad abdominis dorsum.

Mas interdum variat abdomine toto nigro.

T. tepidariorum C.K.

Ut praecedens, sed nobis exclusive in hortorum tepidariis

(« broeikassen ») proveniens.

Formoso major et similare, picturà autem minus laeta et pulchrä.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 153

T. riparium Blw.

= Ero saxatilis C.K.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland, Noord-Brabant, Limburg.

L.B. — Brs. — Ev. — Lbg. — Mrs. — Rts. — Sx. — mihi

et filio.

Nec rarum, nec frequens.

Ad Gramineas et in fruticibus. Nobis numquam « in domibus »

(Dhl.).

Nidulos construit singulares, his PAryganidum et Psychidarum

analogos. Hos bis observavi formicis necatis repletos.

Ne, juniores praesertim, cum illis specierum antecedentium com-

mutes, respice ad femorum majorem albedinem, pedesque

latius et pulchre flavo annulatos.

Cur Blackwall hoc T. «riparium » dixit? Mea exemplaria saltem

inveni procul a fluminum «ripis»; Cambridge multa specimina in

montibus, C. Koch, in genere, in saxis aut rupibus ceperunt.

T. pictum WIk. (C.K.).

= ornatum H.

Utrecht (Zeist), Noord- et Zuid-Holland (Warmond et Vondelspark

prope Amsterdam).

v.L. — Sx. — mihi.

Rarum.

Ad frutices. Nobis numquam in domibus.

Interdum nidulum construit huic pro ripario dicto similarem,

sed sine formicis inclusis.

T. sisyphium Clk. (non Blw.).

= nervosum Wik. (Blw.).

Utrecht, Gelderland, Noord- et Zuid-Holland, etc.

Sx. — mihi multisque aliis.

Sat frequens. :

Saepius ad Querci ramusculos.

Ovulorum saccus («cocon ») globosus, profunde coeruleo-viridis

coloris.

154 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Hic bis nobis proveniebat in nidulis, itidem cum his rar

et pieti valde convenientibus.

T. familiare Cb.

Overijssel, Zuid-Holland.

B.d.H. — mihi.

Valde rarum.

In domibus veteribus.

Femina mihi adhuc deficit,

T. denticulatum WIk.

= melanurum H.

Utrecht, Zuid-Holland, Drenthe.

Dbg. — t.H. — Sx. — mihi.

Quoque perrarum.

Extus, ad frutices humiles.

T. varians H. (C.K.).

Nobis omnium hujus generis communissimum.

Saepe in angulis murorum, septorum, truncorum, etc., tam in

hortis quam pratis.

Maxima et pulcherrime picta exemplaria, ex Drenthe, am. Duburg

mihi dono dedit. — Nomen variationes picturae indicat.

T. tinctum WIk.

= wroratum C.K,

Species praecedenti valde analoga et saepe simul cum hac

capienda.

Minus frequens.

Quoque extus, nonnisi fortuite in domibus.

Unum alterumque ejus cognominum aeque characteristica.

T. simile C.K. (WIk.).

Utrecht, Zuid-Holland (Monster), Noord-Brabant (Liesbosch).

Sx. — mihi.

Perrarum.

In silvis, ad Ericam.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 155

N.B. Quare « simile» dictum? C. Koch non explicat; Walckenaer

illum cum pulchello comparat; Westring dentieulato affinem habet;

Cambridge post tinetum suo Catalogo inseruit. Huic speciei revera,

ut et singulis variationibus variantis, quam plurime proximum

quoque mihi videtur.

Insuper adnotari meretur, similem non minus variare, quam

ipsum «varians». Simon saltem pro eo, in Gallià communi, 14

varietates enumerat!

T. pulchellum Wik. (Blw.).

= vittatum C.K.

Quamvis minus commune quam varians, tamen longe lateque in

patria dispersum.

Ad frutices et Querci humilis folia.

« Vittati» cognomen « pulchello» magis characteristicum.

Simon opinatur, pulchellum Wlk., — ut propria species meridio-

nalis, — a vittato C.K. separari debere.

T. bimaculatum L.

= dorsiger H. et Carolinum Wlk. (Blw.).

Utrecht, Gelderland, Noord- et Zuid-Holland, etc.

Sat communis.

Ad arbores humiliores et frutices, saepe quoque ad terram, sub

Rubo caesio etc. Varietates teneriores et laetiores, Simonio, sub

gamma et delta indicatae, praesertim in sabuletis nostris prope mare,

Scheveningen, Loosduinen, Wassenaar, Zandvoort, proveniunt.

Linyphiarum more, resupine sedere solent.

N.B. De harum varietatum diagnosi diu in dubio versatus

sum. Confer meas observationes in Tijdschrift voor Entomologie

Deel XXVII, Verslag, blz. LXxvnI.

T. triste H. (C.K.).

Utrecht, Gelderland.

Sx. — mihi.

Valde rarum.

Ad Ericam et sub arborum Lichenibus.

156 CATALCGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Facile dignoscendum colore toto nigro, exceptis pedibus poste-

rioribus, partim rubescentibus, omnibusque tarsis lutescentibus.

T. pallens Blw.

= minimum WA. 1).

Utrecht.

Mihi et filio Theodoro.

Nobis rarissimum.

Ad folia Syringae, Philadelphi (Jasmijn) et Querci junioris, in

hortis, inprimis ad Maliebaan, prope Utrecht.

«Cocon», niveo-albi coloris, propter suos processus tuberculoso-

conicos, valde singularis.

Parvissimae hujus araneae mares solum cognosco ex duobus

speciminibus, mihi ex ovulis educatis. Pro illis (abdomine nigrore

tincto) «pallentis» nomen minus valet, quam pro feminis.

T. Hasseltii Th.

= Blackwallü Ch. (E.S.) et hortensis L.K. (?).

Utrecht (Zeist).

Mihi.

Rarissimum.

In silva, ad frutices.

Posthac nullibi detegere mihi contigit.

N.B. Primo visu, subsimilare variationi nigrae variantis H.,

sed «parte cephalicä lineis nigricantibus inclusä et nigro-maculatä ».

Confer Thorellii Diagnoses Aranearum Europaearum novarum , in

Tijdschrift voor Entomologie, Deel XVIII, blz. 92. Unica femina

matura et mas unicus adultus, inter plures quos possideo pullos,

totidem Thorellii diagnosi respondent, sed minus conveniunt cum

ulteriori descriptione et figura, pro Blackwallio seu hortensi, L. Kochio

datis in Abhandlungen der Naturhist. Gesellsch. zu Nürnberg, VI

Band, S. 183.

1) Loco , Wd.” (Wider) multis auctoribus scribitur Reuss, quod minus rectum

censeo. Ipse Reuss, in suis Zoologische Miscellen, ubique Widerium ut auctorem

intellectualem citat pro araneis Widerii, sed sibi (Reussio) melius descriptis.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 157

* T. venustum WIk.

s. lepidum Id.

Multis annis praeteritis singula hujus speciei exemplaria, Thorellio

visa et eo huic speciei adscripta, meae collectioni interfuerunt.

Abhinc mihi deperdita sunt!

Non memini, unde originaria. Suspicor Utrecht.

Genus DIPOENA Th.

(Atea C.K.).

D. melanogaster C.K.

= congener Cb.

Zuid-Holland (Scheveningsche boschjes).

Mihi et filio.

Rarissima. — Sed bis ibi capta.

Ad Querci ramulos (eiken-hakhout). Quoque in silvis Pinorum

inveniri perhibetur.

Cognomine valde proprio; ventre ac lateribus atris.

Genus NESTICUS Th.

(Meta C.K.).

N. cellulanus Clk.

= Linyphia crypticolens Wik. (Blw.).

Utrecht, Zuid-Holland, Zeeland.

G.v.W. — mihi.

Rarus.

In genere in cellariis.

Per exceptionem, marem perpulchrum et pedibus fortius annu-

latis, extus cepi, nempe ad aperturam cavi Leporis cuniculi, in

sabuletis prope Loosduinen.

Genus PHYLLONETHIS Th.

(Theridion Blw. (E.S.).

P. lineata Clk.

s. ovata = Theridion redimitum Wlk., C.K. alii.

Ubique vulgaris.

158 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Ad frutices et flores, nobis praesertim in hortis.

Abdomen colore pulchre roseo, albo et flavo variat.

Itidem «cocon» nunc album, tune coerulescentem construit.

N.B. Hujus araneae, propter mandibularum longitudinis ac formae

differentias, Simon duas formas distinguit, brachygnatham et leptogna-

tham. Td forsan nidulorum ovorum varietates explicat. Mares magnitu-

dine quoque valde discrepant.

Genus STEATODA Snd. (Th.).

(Partim sub Theridion Wik., Eucharia C.K., Crustulina M.).

S. bipunctafa L.

= quadripunctata Fbr. (WIk., Blw.).

Communissima, ubique ad et in domiciliorum rimis, angulisque

abscondita, tam intra quam extus.

Uti castanea Clk., quoque talis est coloris. Haec species autem

nobis non provenire videtur.

Ejus maris organon stridulatorium, Westringio detectum, mihi

constitit. Confer Tijdschrift voor Entomologie, Deel XIX, Verslag

blz. ct.

S. guttata Wd. (Blw ).

Utrecht (Driebergen, Zeist, Amersfoort), Gelderland (Nijmegen ,

St. Jansberg, prope de Plasmolen).

Sx. — mihi et filio Theodoro.

Nobis valde rara. — Sub lapidibus.

In hac specie, multo minore, praedictum « Westringii organon »

minus luculenter mihi patuit.

Genus EURYOPIS M.

(Partim sub Theridium Wst., Micryphantes C.K. et Lasaeola E.S.).

E. flavomaculata C.K. (Blw.).

Utrecht (Driebergen), Zuid-Holland (Loosduinen, Wassenaar),

Gelderland (Nijmegen, Wageningen).

t.H. — Sx. — mihi et filio,

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 159

Minus vulgaris.

Sub Muscis, Lichenibus et quisquiliis,

N.B. Licet meis exemplaribus minime interesse credam speciem

affinem argenteo-maeulata E.S., tamen in nonnullis maculae abdomi-

nales plus minus metallice fulgent.

E. inornata Cb. (Blw.).

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi.

Rarissima.

Modo in uno specimine masculino.

Genus LASAEOLA E.S.

L. erythropus E.S.

Drenthe.

Dbg.

Rarissima,

Quoque mas unicus.

Capite oblique proéminente et clypeo alto, inter alia, notabilis.

Genus ASAGENA Snd.

(Partim sub Theridion WIk.).

A. phalerata Pz.

= signata Wlk. (Blw.), — quadrisignata H., — serratipes Srk.

(C.K.), — et forsan quoque spinipes Le.

Utrecht (de Bildt, Driebergen, Amersfoort), Gelderland (Nijmegen),

Zuid-Holland (Wassenaar, Loosduinen).

Gr. — Lbg. — Sx. — mihi.

Minus vulgaris.

In genere sub lapidibus.

Cognomina « serratipes » et « spinipes » hoc Panzeri et ceteris magis

characteristica.

Etiam haec aranea organo stridulatorio instructa est, ut

mihi optime licuit,

160 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Confer pro hac specie Notam supra-adjectam pro Phrurolitho

pallipede.

Genus LITHYPHANTES Th.

(Partim sub Zheridion WIk., Steatoda Snd., Eucharia M.

et Phrurolithus C.K.).

L. corollatus L. (Th., E.S.).

= albo-maculatus, albo-lunulatus et albo-cinctus d.G., Le., Pz., etc.

Utrecht (Zeist), Gelderland (Nijmegen), Zuid-Holland (Scheve-

ningsche duinen), Limburg (Nuth).

Mrs. — mihi.

Rarus.

In viis arenosis, inprimis sub lapidibus. (Quoque sub his in

rivulis siccis («droge beekjes») frequenter provenire dicitur. O.H.).

Cognomina picturam aliquomode variantem indicant.

Itidem gaudet organo Westringii stridulatorio. — Praeter

in hac et praedictis speciebus, tale adhuc in aliis detexit 7#eridus,

uti in suis 7. (Steatoda) hamato et castaneo, mihi nondum cognitis.

Landois perhibet, horum feminas nonnullas etiam tali instrumento,

etsi multo debiliori, provisas esse. Id mihi hucdum non constitit.

Genus DREPANODUS M.

(Partim sub Theridium H., Neriene Ch. , Enoplognatha Pvs. (E.S.).

D. (Neriene) albipunctatus Cb.

= Theridium thoracicum H. (E.S.).

Zuid-Holland (Scheveningen, Wassenaar), Noord-Brabant.

Hls. — Mrs. — mihi.

Non communis.

Sub lapidibus et ad arborum bases, praecipue tempore vernali.

Mandibulis et falcibus, illis forti, his exiguo dente armatis.

Hujus speciei cognomen parvas maculas albescentes in ab-

dominis dorso spectat. Non semper sunt aeque conspicuae.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 161

D. obscurus M.

Gelderland (Wageningen), Drenthe (prope Assen).

Dbg. — mihi.

Rarissimus, in tribus modo exemplaribus, minus bene conservatis.

N.B. Simon hunc cum praecedenti specie , (secundum suas observa-

tiones, interdum quoque albo-maculatd), conjungit, Bertkau illos ut

species diversas considerat; Hahnii cognomen « ¢horacicum» non

albipunctato sed obseuro adscribit.

Genus NERIENE Blw.

(Partim sub « Hrigone» variorum Auctorum).

Hoc genus ac sequens Walckenaera diu in uno genere juncta

fuerunt, « Argus» Wlk., « Hrigone» Svg., « Mieryphantes» C.K.

sub nominibus. — « Neriene » et « Walckenaera » Blw. inclusis, haec,

sensu latiori, Sub-familiam «Micryphantides» seu « Micry-

phantidae » constituebant.

Menge primus fuit, qui simplicem hanc viam pro studio micro-

araneidarum reliquit. Genere Neriene rejecto, genera Mrigone et

Micryphantes retinuit, sed his 18 genera nova adjecit. Ultimis

annis Simon multo adhuc ulterius progressus est. In suä Sectione

«Erigonini», quà singula Theridionis et omnia Linyphiae genera

includuntur, praeter velera genera Zrigone et Walckenaera ac

plurima genera Mengei aliorumque, 52 nova genera distinxit, in

toto non 71, sed 72 1). (Les Arachnides de France, Tome V,

pag. 181 ad 877) ?).

1) ,Genre” 59 Simonio bis notatur.

2) Ejus Erigonini sequentia genera includunt: Enoplognatha Pvs.— Pedano-

stethus E.S. — Tapinopa Wst. — Frontina B.S. — Bolyphantes C.K. — Drape-

tisca M. — Linyphia Ltr. — Taranucnus B.S. — Labulla ES. — Leptyphantes

M. — Bathyphantes M. — Cryptocleptes ES. — Porrhomma E.S. -- Opistoxys

E.S. — Hilaira ES. — Tmeticus M. — Microneta M. — Sintula ES. — Syedra

ES. — Donacochara ES, — Hylyphantes ES — Trichoncus ES. — Gongylidium

M. — Scotinotylus E.S. — Tiso E.S. — Stajus E.S. — Erigone Aud. — Lophomma

M. — Dicymbium M. — Gonatium M. — Dismodicus E.S. — Prosoponcus E.S. (=

Diplocephalus Btk.). — Trachelocamptus E.S.— Thaumatoncus B.S. — Typhochrestus

ES. — Caracladus ES. — Dactylopisthes ES. — Grammonota Emt. — Gongylidt-

ellum ES. — Nematogmus ES. — Entelacara ES. — Araeconcus E.S. — Notio-

162 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Pro Catalogi mei scopo, praetuli, duo a Cambridgeo assumta

genera primitiva conservare. Horum synonyma Mengei ac Simonii

generica, simplicitatis ergo, non nisi per exceptionem citabo.

Huic Sectioni aut Sub-familiae Theridioidarum, — exclusis non-

nullis Theridionis et Linyphiae speciebus majoribus, — parvissimae

araneolae pertinent, in genere obscurioris coloris et parum pictae.

Harum signa characteristica differentialia, — pro quibus inprimis

Cambridgei, Thorellii et Simonii Opera, ac ultimi scriptoris Figurae

(in Arachn. de France), consuli debent , — praesertim de maribus

desumuntur. Quoque pro feminis, Bertkau, pro ejus Fam. Micry-

phantidae, magnum adscribit valorem differentiis in systhemate

trachearum (Beiträge cit. S. 226). Nisi in coitu captae, feminae

ceteroquin valde difficile inter se distinguendae.

Plurime tempore vernali et autumnali inveniuntur, ad terram,

in herbis, sub muscis, foliis deciduis, quisquiliis, lapidibus, etc.

Confer revisionem meam qualemcunque in Tijdschrift voor

Entomologie, Deel XXVIII, Verslag blz. xc.

De Provinciis ac locis, ubi sequentes nostrae species captae

sunt, mihi non nisi de singulis constat. Multarum quoque cap-

tores, — inter quos filius meus magnum locum occupat, —

hic non notavi, quum diu, tempore mihi tunc deficiente, diversas

capturas rite secernere non potuerim.

Genus Neriene Blw. a sequenti ( Walckenaera), sec. Cambridgei

indicia, inter alia, oculorum dispositione differt. «In Neriene »

dicit « the eyes are allways external to any eminence of the caput ;

they are in no case placed upon or around the eminence; and,

excepting in few instances, there is no eminence at all upon

the caput» (Dorset Spiders, p.p. 105 et 141).

scopus ES. — Troxochrus B.S. — Abacoproeces ES. — Lophocarenum M. —

Peponocranium ES. — Exechophysis ES. — Baryphma B.S. — Delorrhipis ES, —

Cnephalocotes ES. — Hybocoptus B.S. — Pocadienemis ES. — Metopobractus ES. —

Erigonoplus B.S. — Styloctetor ES. — Acartauchenius B.S. — Thyreosthenius

ES. — Plaesiocraerus ES, — Tapinocyba ES. — Minyriolus E.S. — Panamomops

ES. — Wideria ES. — Walckenaera Blw. — Prosopotheca ES. — Tigellinus B.S. —

Cornicularia M. — Ceratinella Emt, — Cineta ES. — Maso ES. — Minicia Th. —

Tuberta ES,

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 163

N. atra Blw.

= Erigone vagabunda Wst. (Th.).

In autumno, inter alias, saepe supra sic dictos « fils de vierge »

(nobis herfst-draden).

N. longipalpis Snd. (Cb., non Blw.).

N. dentipalpis Wd. (Cb.).

Mares trium harum specierum, — nobis, inprimis prima,

ubique communium, — primo jam visu, magno palporum calcare

cubitali (s. patellari), inferius sito, facile cognoscendi, difficilius

autem inter se dignoscendi.

Palpi secundae speciei, ut nomen indicat, revera his duarum

aliarum longiores; in generé quoque haec species illis major.

N.B. In hisce speciebus , architecturà generali maximopere

similaribus, sed in minutiis differentibus, Thorell novum suspicatur

exemplum pro « specierum transitu » militans (On Synonyms , p. 100).

N. graminicola Snd. (Blw.).

= Micryphantes rubripes H. et C.K. (non Blw.).

Vulgaris.

In vivo praesertim, pedes revera pulchre rubent.

N. nigra Blw.

= Erigone scabristernis Wst. et Dicymbium gracilipes M.

Sat communis.

Ne, propter palporum longitudinem, cum sequenti specie con-

fundas.

Palpi partim albescunt, partim in triangulo flexi, uti in Zinyphid

angulipalpi Wst. (non Cb.).

Sterni «scabrities » (Wst.) aegre observanda.

N. longimana C.K.

= vagans Blw. et Tmetieus (Tiso ES.) hamipalpis M.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland.

Ev. — Sx. — mihi et filio.

Rara.

164 CATALOGUS ARANEARUM, HUOUSQUE

A longipalpi et hujus congeneribus, haec et praecedens species

facile dignoscuntur calcaris dicti absentià.

Palpi processu radiali (s. tibiali) uncinato aut «hamato» (M.),

superius et anterius sito, inter alia, a zigrd differt.

N. rufipes L. (Snd.).

= Micryphantes crassipalpus C.K. (non M.), Neriene munda Blw.

et Gongylidium nigricans M.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland.

t.H. — Ev. — Sx. — mihi.

Minus rara.

Ad Gramineas et Ericaceas.

Intumescentià crassà aut nodosà palporum partis cubitalis (s.

patellaris) notabilis.

N. rubens Blw.

= Theridion cheliferum Wd. (Wst.).

Utrecht (Driebergen), Gelderland (Wageningen), Zuid-Holland

(Loosduinen, Wassenaar).

Ev. — Lbg. — Sx. — mihi et filio.

Nec vulgaris, nec rara.

Sub quisquiliis, in locis arenosis.

Ambo sexus pulchre rubent. Mas insignis palpi bulbo antice

mucronato, Cancri «chelis» subsimilari, et spinulis humeralibus.

Cave ne, feminas inprimis, commutes cum specie sequenti et

cum Walckenaerd sanguinolentd.

N. isabellina C.K.

= rubella Blw.

In locis praecedentibus atque Noord-Brabant (Liesbosch).

lisdem, ibidem.

Rarior.

C. Kochi figura perparum naturalis mihi videtur.

Ejus mas, inter alia, distinguendus parte humerali (s. femorali)

non «spinulis» brevibus, uti in rwbente, praedità. — Feminarum

abdomine interdum, in spiritu saltem, adspectu quasi marmoreo.

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 165

N. herbigrada Blw.

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi.

Valde rara.

Sub foliis deciduis.

Maris palpi clavä anterius bi-uncinata.

N. pygmaea Blw.

= Brigone barbata Th.

Noord-Brabant (Breda).

Bse.

Rarissima.

Sub quisquiliis.

Maris palpi clavà, externe (ut et fronte), setoso-pilosà. De illà

confer Thorell, Diagnoses ete. in Tijdschrift voor Entomologie ,

Deel XVIII, blz. 89.

N. dentata Wd.

Utrecht, Overijssel, Zuid-Holland.

B.d.H. — Lbg. — Sx. — mihi.

Nobis sat rara.

Ad herbas, in pratis paludosis.

Cum Sixio, juniores, cum dorso abdominali 4- et 6-maculato,

diu habui, perverse, ut Cambridge me docuit, pro 4790 quaterno WIk.

Dens mandibularis, a quo suum fert, cognomen, quoque

provenit, etsi diversimodo constructus, in dentiferd Wst., gramini-

cold Snd. et affini Cb.

N. fusca Blw.

= Erigone simplex Wst.

Undique, sed minime frequens.

Palpi diagnosis microscopio eget.

N. agrestis Blw.

Nobis rarissima.

Sed marem unicum possideo.

166 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Nescio unde.

Praecedenti valde analoga, sed aliquantulum major, obscurioris

coloris et pedibus magis rufescentibus. De differentiis confer Cam-

bridge, Dorset Spiders, p. 487.

N. retusa Wst.

= elevata Cb. (non C.K.) et Tmeticus foveolatus M.

Zuid-Holland (Haagsche bosch).

Ev. |

Valde rara.

Sub foliis, ad ripas piscinarum («vijvers »).

Sinciput in gibbo elevatum. Ceteroquin agresti subsimilis, sed

paullulum validior.

N. (Erigone) tarsalis Th.

Utrecht.

Mihi.

Mas unicus.

« Tarsis 4 anterioribus leviter incrassatis» (Thorell, Diagnoses

etc., in Tijdschr. v. Entomol., Deel XVIII, blz. 90).

A retusd, — quâcum Simonio affinis dicitur, — inter alia,

oculatione diversa.

De duabus feminis, longe postea, mihi Zuid-Holland captis, non

tote certus sum, an huc pertineant.

N. apicata Blw.

= Krigone gibbicollis West.

Zuid-Holland (Monster, Loosduinen).

Mihi et filo.

Perrara.

Sub quisquiliis in sabuletis.

Parva eminentiä subcylindricà ad sinciput notabilis. Haec

apice pilis nonnullis instructa est, non erectis (uti in W. frontatd

Blw.), sed «adpressis» (Wst.), et, in exemplaribus meis, lateraliter

aliquomodo deorsum flexis.

N.B. Pro micro-araneis talibus eminentiis provisis Bertkau nomen

genericum Stylothorax proposuit.

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 167

N. cornuta Blw. (non Wd.).

= Erigone bieuspidata Wst. (an et C.K.? cum Thorellio affirmare

non audeo).

Ubique sat vulgaris.

Multis amicis, mihi et filio.

Mihi ad herbas in silvis.

Cur non «bi-cornuta» nominata, uti bi-euspidata et bi-tuberculata?

Pro Widerii «cornutd», vide sub Walchenaerá acuminata.

N. bituberculata Wd. (Blw.).

= Dicyphus tumidus M.

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland.

t.H. — Sx. — mihi et filio.

Praecedenti rarior.

In pratis paludosis aut humidis.

Duae capitis protuberantiae his in praecedente specie multo

majores, magis «tumidae» (M.).

N. Clarkii Cb.

Drenthe (prope Assen).

Mihi.

Mas unicus.

Sub quisquiliis.

Palpi brevis et tenuis clavà permagna bulbosà et pilosa.

Cambridge affinem dicit Zividae Blw., Simon aequalem arundi-

neti Cb.

N. viva Cb.

Noord-Brabant (Breda).

Bsc.

Rarissima.

Sub quisquiliis humidis.

Maris palpi parte radiali (s. tibiali), supra et antice, forti apophysi

conica instructa.

N. viaria Blw.

= Erigone quisquiliarum Wst.

168 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Sat vulgaris.

Sub foliis deciduis et quisquiliis.

Praeter alia, femoribus infuscatis («infumatis » Wst.) a con-

generibus dignoscenda.

N. livida Blw. (Cb.).

= Erigone pinguis Wst.

Nobis nec vulgaris, nec rara.

In genere quoque sub quisquiliis.

Recte Westring feminae abdomen describit ut « nitidissimum ,

quasi oleo obductum ». — Attendas ad mandibularum structuram.

N. rufa Wd. (Th.).

= Micryphantes erythrocephalus C.K. (Wst.) et Neriene rubripes

Blw. (non H. et C.K.).

Utrecht, Zuid-Holland, etc.

Ev. — Lbg. — Sx. — mihi et filio.

Sat vulgaris et saepe frequens tempore vernali,

In herbis et Muscis.

Ad majores hujus generis species pertinet. Feminae nonnullae

non statim ab his Linyphiae bicoloris distinguendae.

N. saxatilis Blw.

Nescio ubi et unde.

Rarissima,

Propter pedes pilosiores Thorellio ad Linyphias ducitur. Haec

vero anomalia generica in sequente et singulis aliis Nerzenes speciebus

quoque occurrit.

N. Sundevallii West. (Cb.).

Ut pro praecedente notatur.

Tibiis et metatarsis pedum I et II setoso-pilosis.

N. innotabilis Ch.

= Microneta ochropus M. (non C.K.) Th.

t.H. — porro ut supra.

In feminis regio mamillaris albescit. Epigyne valde evoluta.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 169

N. fuscipalpis C.K.

s. Mieryphantes rurestris C.K. = Neriene flavipes et gracilis Blw.

et Micryphantes tenuipalpus M. (Th.).

Communis.

G. Kochii cognomen, pro feminis saltem, valde characteristicum.

Palpi illarum «tenues», articulis basalibus exceptis, saepius non

solum «fuscescunt » sed nigricant. — In maribus apophysis radialis

(s. tibialis) interdum solito magis evoluta mihi provenit.

N. penicillata Wst.

= corticea Ch. et Micryphantes cristatopalpus Ohl.

Gelderland (Wageningen).

Mihi.

Rarissima.

Ad truncum arboris decidui.

Palpi maris « penicillum » (aut « crista »), ipso sub lente, exiguitate

minus facile distinguendum.

N. speciosa (s. leptocarpa) Th.

= Neriene Keyserlingw Cb. (E.S.).

Utrecht.

Mihi.

Nescio ubi.

Rarissima. Femina et mas unici (Typus).

Femina cum c«plagà magnà nigricante supraänali». Mas

cum «clavä parva, tibiis anticis vix crassiore», et palpi parte

. patellari insolite longiore». Confer Thorell, Diagnoses , in Tijdschrift

voor Entomologie, Deel XVIII, blz. 87 et 88.

N.B. Simonio Erigone leptocarpa Th. 3 et Erigone speciosa Th. 2

ad eamdem speciem ducuntur, sub suo genere novo Donacochard.

Genus WALCKENAERA Blw.

(Partim sub « Zrigone » variorum Auctorum).

Pro generali differentia Wa/ekenaerae a Neriene, in maribus

saltem , Cambridge (Spiders of Dorset, p. 141) sequentia characteris-

170 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

tica indicat: «The fore part of the caput is, excepting in a

few instances, more or less elevated, protuberant or prominent,

and the eyes are grouped, more or less closely, upon or round

the elevation». (Compara ejus diagnosin pro Neriene).

W. brevipes West. (Cb).

= Ceratina rotunda (sic) M.

Utrecht (Driebergen), Zuid-Holland (Scheveningen), Noord-

Brabant (Breda).

Bsc. — Sx. — mihi.

Perrara nobis,

Sub lapidibus et quisquiliis.

Valde affinis mihi videtur cum Theridio brevi Wd. (seu Miery-

phanti phaeopo C.K. seu Walckenaeri depressá Blw.), quà cum

antea, cum Sixio, confudi.

W. scabrosa Cb.

Anteriori analoga, sed paullo major.

Aeque rara.

Nescio unde.

W. nudipalpis Wst. (Cb.).

Noord-Brabant (Breda).

Bsc.

Rarissima.

Sub quisquiliis humidis,

Maris palpi parte radiali (s. tibiali) pulchre et fortiter multi-

mucronata: «being very like a bird’s foot, with strong spreading

toes or claws» (Cambridge, lib. cit. p. 446).

W. Hardii Blw.

= Leptothria clavipes M.

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi et filio.

Rara, sed loco praedicto, praesertim pro junioribus, frequens.

Sub herbis humilibus et quisquiliis siccis, in nostris sabuletis.

Ad majores hujus generis pertinet. — Tam exiguä protuberantiä

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 171

capitis cristato-pilosâ, quam femoribus ac tibiis pedum I et II

incrassatis, in mare, notabilis.

N.B. De genere dubitant Auctores. Praeter Mengei denomina-

tionem, a Simonio ad genus « Tmetieus» ducitur, et a Bertkauo

« Phaulothrix » dicitur. Analogia quaedam quoque cum Zinyphid mihi

habere videtur. Cave, ne pullos cum Linyphid concinné Th. commutes.

W. unicornis Cb. (Blw.).

= Micryphantes stylifer Ohl. et Cornicularia monoceros M. (non

Wd. nec Blw.).

Gelderland (Wageningen), Zuid-Holland (Wassenaar).

Mihi et filio.

Perrara.

Attendas ad parvi styli (aut cornu) verticalis, in fronte,

fissuram levem ad apicem.

W. monoceros Wd. (Blw.).

= Lophomma cristatum M.

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi.

Rarissima. In uno modo exemplari masculino.

Uti praecedens, sub quisquiliis siccis, in sabuletis.

Praeter «cornu», respice palpi articulum radialem (tibialem),

subtus cum lata apophysi bifida.

W. prominula Cb.

Zuid-Holland (Loosduinen).

Ev. — Lbg. — mihi et filio.

Ibi sat frequens. Ceteroquin rara.

Itidem sub quisquiliis, in sabuletis.

Abdomen, inprimis in feminis, non semper nigricat, sed saepius

laete fuscescit.

W. humilis Blw.

= Lophocarenum globiceps (sic) M.

Drenthe (prope Assen).

172 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Mihi.

Etiam valde rara.

Sub Muscis.

Palpis in mare uncinato-spinosis.

Affinem credo cum «affinitati » Ch. = crassiceps Wst.

W. cristata Blw. (non Wd. nec M.).

= Theridion bicorne Wd. (Wlk., Wst., M.) et Mieryphantes

caespitum C.K.

Utrecht, Zuid-Holland, etc.

Sat communis.

In pratis.

N.B. Inter alia nomina generica, ut Lophomma M. et Prosoponcus

E.S., hoc a Bertkauo propositum, scilicet Diplocephalus, — propter

capitis, a latere conspecti, fissuram longitudinalem, — quam

maxime significans.

W. scabricula Wst.

= aggeris Cb.

Gelderland (Wageningen), Zuid-Holland (Scheveningen, Loos-

duinen, Wassenaar).

Ev. — Lbg. — mihi et filio.

Frequens.

Sub quisquiliis, in «aggeribus » arenosis.

Oculatio, — per paria quatuor, — valde characteristica. —

Thoracis scabrities, s. adspectus «coriaceus» , mihi non nisi

sub microscopio satis patens.

W. cirrifrons Cb.

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi.

Rarior.

Praecedenti affinis; a Simonio pro hujus « varietate» habetur.

Occipite sub-bigibboso, plus minusve huic in Neriene cornutd Blw.

similari, sed insuper antice «cirris», aut pilis nigris, instructo

Ut hos clare distinguas, microscopii auxilium adhibe.

IN HOLLANDIA INVENTARUM, 173

W. parallela Wd. (Blw.).

= Lophocarenum elongatum M. (non Wd.).

Noord-Holland (Naarden) et Zuid-Holland (Scheveningsche boschjes). -

Lbg. —- mihi et filio.

Sat rara.

Sub foliis deciduis, tam in aestate, quam in autumno.

Gephalothorace et praesertim abdomine, nitidis, coriaceis,

reticulato-punctatis.

N.B. Ne commutes cum puzctatá Blw., abdomine non, thorace

evidentius punctis impresso seu sticto.

W. cucullata C.K.

= Lophocarenum crassipalpe M.

Nescio ubi et unde.

Rarissima.

Respice caput antice, quasi transverse, profunde fissum. Palpi

non solum «crassi», sed et fortiter spinoso-mucronati aut hamati.

N.B. Praeter nomina generica praedicta, Simonio illi nomen

Wideria, Bertkauo /thyomma adscriptum est.

W. antica Wd. (Blw.).

= Micryphantes tibialis C.K. (non Th.).

Utrecht (Zeist), Zuid-Holland (Wassenaar, Loosduinen).

Mihi.

Perrara.

Sub Muscis et quisquiliis.

Facilius dignoscenda, non solum processu frontali , angulatim-bifido

(non verticali, ut in wxicorni Cb.), in maribus, sed et tibiis

I et II paris pulchre infuscatis, quoque in feminis.

W. obscura Blw.

= Erigone impolita West.

Gelderland (Wageningen).

Mihi.

Valde rara.

Westringii cognomen cephalothoracem opaco-rugosum spectat,

174 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Maris palpi, ob embolum longum, semicircularem, huic Zinyphiae

pusillae Snd. similarem, notabiles.

W. trifrons Cb.

Zuid-Holland (Scheveningen, Loosduinen).

Ev. — Lbg. — mihi.

Minus rara.

Palpi maris complicati medium tenent inter hos praecedentis

speciel et W. cucullatae C.K.

W. Hasseltii Cb. (sp. nov).

affinis Mrigont sordidatae Th.

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi.

Rarissima.

Tempore autumnali, sub quisquiliis siccis.

«Capite parum elevato, sed cum lamina peculiari, ovata, fovea

circumseripta, huie Beekii Cb. analogà. Palpi bulbo magno, rotun-

dato, subtus spina flagelliformi, longi, instructo ».

Confer Cambridge, Descriptions of two new species of Walcke-

naera, in Ann. a. Mag. of Nat. Hist. Aug. 1884.

Exemplar unicum, — eheu mihi mutilatum , — pro sua collec-

tione, cessi Cambridgeo. Plura nondum detegere potui.

W. latifrons Cb.

= Lophocarenum bihamatum M.

Zuid-Holland (Scheveningen, Loosduinen, Haagsche bosch),

Gelderland (Wageningsche berg).

Bs. — Ev. — mihi et filio.

Sub foliis deciduis non infrequens.

Mengei palporum character minus facile patet.

Color capitis maris, in spiritu saltem, e rubro lutescit.

W. pusilla Wd. (non M.).

= minima Cb., Micryphantes ochropus C.K. et Lophocarenum

apiculatum M.

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM, 175

Utrecht, Zuid-Holland (Loosduinen),

Lbg. — Sx.

Perrara. — Pedibus flavescentibus. Palpi bulbus subtus et antice

singularem habet adspectum quasi annularem. Rectissime Cam-

bridge hunc describit: «appears to have had a large, somewhat

circular, piece taken out of it» (Spiders of Dorset, p. 165).

W. insecta L.K.

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi.

Rarissima.

Ejus signa characteristica difficilius eruenda. Insuper horum

praecipuum: «eine tief eingeschnittene Furche der Cephalo-

thorax » pluribus aliis Erigoninis proprium est.

Confer de hac specie: L. Koch, Beitrag zur Kenntniss der

Arachniden-Fauna Tirol’8, in Zool. Mittheil. a. Tirol’s Zeits.

« Ferdinand», 1869, S. 39.

W. picina Blw.

affinis Erigoni semiglobosae West.

Nescio unde.

Nobis perrara.

Capitis conformatio ac oculatio parum a praecedente et sequente

specie differunt.

W. erythropus West.

= borealis Ch.

Drenthe (Veenhuizen, Rolde).

Dbg. — mihi.

Rarissima.

Uti cognomine indicatur pedes rufescunt, sed id quoque in

praecedente specie observatur; huic vero major est, et palpi clava

fortius mucronata.

W. Blackwallii Cb. (ES. sub Lophocarenum).

Nescio ubi et quo capta.

Unica.

Mihi multopere cum »emorali Blw. congruere videtur.

176 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

W. nemoralioïdes Cb. (sp. nov.).

Zuid-Holland (Loosduinen).

Mihi.

Perrara. Sed semel cepi singula exemplaria tempore autumnali,

jam frigido, sub quisquiliis, in sabuleto prope mare.

Ipse habui pro xemorali Blw., quacum, primo visu, valde convenit.

Ab hac autem, inter alia, diversa palpi partis radialis (s. tibialis)

apophysi externa «longiore, majore ac recurvata ».

Pro illius diagnosi confer Cambridge, Descriptions etc. jam sub

W. Hasselt citatas.

W. ludicra Cb. (Blw.).

an = orbiculata Cb.? (Btk.).

Zuid-Holland (Monster, Loosduinen).

Lbg. — mihi,

Quoque valde rara.

In sabuletis, sub quisquiliis.

Colore cephalothoracis laetiore, cum larva faciali nigricante,

facilius dignoscenda.

Simon illam ad suum genus « Peponocranium » duxit.

W. sanguinolenta Wilk. (E.S. sub Nematogmus).

= Simoni Cb.

Utrecht, Zuid-Holland.

Sx. — mihi.

Rara.

In gramine, prope silvas.

Cave, ne cum pullis Nerienes rubentis et isabellinae commutes.

Hisce speciebus minor est.

W. altifrons Cb. (Th.).

= Erigone acuminata Wd. (Wst.), non Micryphantes hujus

nominis C.K., cui tamen affinem credo,

Utrecht (Zeist), Zuid-Holland (Wassenaar).

Filio Theodoro.

IN HOLLANDIA INVENTARUM, 177

Ultimo loco sat frequens,

Capite valde elevato, ad apicem aliquantulum latiore, quam

ad basin.

W. frontata Blw.

= Brigone conica Wst. et Mieryphantes conifer Onl.

Utrecht, Noord-Holland, Overijssel, Drenthe, Noord-Brabant.

B.d.H. — Bsc. — Dbg. — Sx. (sub « monoceros » Wd.). — mihi.

Minus rara, sed non vulgaris.

In Graminibus et herbis humilibus.

Capite quoque alte elevato, sed perfecte «conico», cum apice

acuto et cristato-piloso.

N.B. Multis haec species nominibus genericis indicatur. Praeter

tria dicta, sub Savignia Blw., — Phalops M., — Prosoponcus

E.S., — Diplocephalus Btk., descripta fuit!

W. acuminata Blw. (non Wd.).

= Theridion cornutum Wd. (non Blw.) et Mieryphantes came-

linus C.K.

Utrecht (de Bildt), Zuid-Holland (Haagsche bosch).

Ev. — mihi.

Feminae non valde rarae, sed mas mihi nondum captus.

(Hujus pulcherrimum exemplar dono mihi dedit Scotiae araneologus

H. C. Young).

Sub Muscis humidis.

Capite maris cum stylo verticali, tenuiore, omnium longissimo,

oculos ferente, singularissimo !

N.B. Kochii cognomen mihi ideo praeferendum videtur, quia aliae

species Nerienes et Walckenaerae quoque « cornuta» et «acuminata »

dicuntur.

Appendix.

Six, in suo Catalogo citato, — sub Mieryphantes, — pro

« Utrecht », adhuc species sequentes, mihi nondum obvias, notavit:

Mier. inaequalis C.K. = Ther. elongatum Wd. (non M.).

» (Ther) suleifrons Wa. affinis Ner. bieuspis Ch.

» ( » ) Zchenis Wd. (WIk.) = Mier, olivaceus C.K.

178 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUB

Ultimae speciei descriptionem, in ipsius C. Kochii Opere magno,

invenire non potui. Secundum Westringii et Thorellii opinionem ,

affinis esset Mier. tessellato C.K. ut et Er. parasiticae Wst.

Sub arborum « Lichenibus » saepe alios Zrigoninos inveni, plurime

autem nondum maturos.

Genus PACHYGNATHA Snd.

P. Clerckii Snd. (Blw.).

Fere undique.

Sequentibus major.

P. Listeri Snd. (Blw.).

Quoque communis.

Ceteris pulchrior.

P. de Geeri Snd. (Blw.).

Frequentissima.

Omnium minor.

Insuper varietatem perpulchre pictam possideo, inter Listers

et Clerckit ponendam.

Noord-Brabant (Breda).

Hls.

N.B. Pachygnathae tam in herbis, sub foliis deciduis et quis-

quiliis, proveniunt, in magna saepe quantitate, quam, in autumno,

ad sic dicta «herfst-draden », in aére volitantia.

Genus TAPINOPA Wst.

(Aliis ad « Linyphias» refertur).

T. longidens Wd. (Blw.).

Utrecht, Gelderland (Nijmegen), Overijssel, Noord-Brabant

(Bergen-op-Zoom).

B.d.H. — Ev. — t.H. — mihi.

Sat rara.

In Graminibus, prope frutices et arbores.

Praeter fascias marginales thoracicas, mandibulis validis, oculisque

magnis, — femina quoque epigyné enormi, — notabilis.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 179

Genus LINYPHIA Ltr.

Menge et Simon a hocce typico nonnulla nova genera separaverunt.

(Confer conspectum generalem pro Neriené).

Linyphiae sedem resupinam sub retibus assumere solent.

L. frenata Wd. (Blw., Th.).

= albomaculata Ohl. et Theridium pallidum C.K.

Zuid-Holland (’s Gravesande, Loosduinen), Noord-Brabant (Lies-

bosch, prope Breda).

Mihi.

Rara.

In herbis.

Minus recte albis « maculis» in dorso abdominis notata dicenda

quam quidem punctis cretaceis.

L. zebrina M. (Th.).

Nescio quo et unde.

Valde rara.

Affinis Zeprosae. Compara palpum et epigynem.

L. leprosa Ohl.

= confusa Ch.

Ex diversis Provinciis.

Sat vulgaris.

In genere extra domos, ad herbas, prope terram.

Palpi maris seta longa characteristicä gracili et tenuiore.

Pedibus vix annulatis.

L. minuta Blw.

= domestica Wd.

Ut supra.

Adhuc magis communis.

In genere non extus, sed in cellariis, aliisque locis obscuris.

Palpi maris seta longa characteristicä praecedenti fortiore

et crassiore. Pedibus magis annulatis.

180 CATALOGUS ARANHARUM, HUOUSQUE

Secundum Thorellii opinionem, priori arctissime affinis est.

Westring ambas, domesticae sub nomine, conjunxit.

L. tenebricola Wd.

Fere ubique provenit.

Non in domibus, sed ad terram, in angulis absconditis.

Omnium consensu (Cb., E.S., Th., Wst.), maximopere variat,

sub nominibus tenuis et pusilla Blw. (non Snd.), — terricola C.K. , —

pygmaea Wst., — ac (Theridium) Henricae Sx.

In collectione med exemplaria majora sub « Zenebricolae », media

sub «pygmaeae»y, minima sub « Henricae» nominibus separavi.

* N.B. De Linyphid (Theridii) Henricae, — quae, quoque mihi

non solum propter minutiem , sed etiam propter habitum generalem, a

typicà « ¢enebricold» satis differre videtur, — confer Sixii diagnosin

brevem, in Herklots, Bouwstoffen voor eene Fauna van Nederland,

II, blz. 294: « Thorace pedibusque flavis, abdomine superne rubro,

«lineis transversis nigris, lined interruptà alba cincto; maculis

«binis majoribus lateralibus albis; ventre nigro ».

Pauca modo specimina, minus bene conservata, possideo. Post

horum capturam, Sixio, — « Utrecht (de Bildt), ad Ericam», —

nunquam haec «varietas» (?) mihi apparuit.

L. obscura Blw.

Zuid-Holland (Wassenaar), Drenthe (Veenhuizen).

Dbg. — mihi.

Rarissima.

Varietas, solito magis nigricans.

Inter alia, praeter setam longam (ut in ¢enebricold et aliis), maris

palpus notabilis propter calcar aut cornu, ad laminae basin

superius et interne.

L. variégata Blw.

= gracilis Wst. (non Blw.).

Gelderland (Nijmegen), Zuid-Holland (Scheveningen, Loosduinen ,

Katwijk).

Ev. — Lbg. — mihi et filio.

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 181

Ultimis locis sat frequens.

Sub foliis deciduis et quisquiliis, in sabuletis.

Ad Linyphias pulchrius pictas pertinet et facile ab aliis dignoscitur.

L. socialis Snd. (Blw.).

= Linyphia (Meta) tigrina WA. (C.K.).

Communis ubique.

In silvis, nobis praecipue ad truncos Fagi.

Quoque laetius picta araneola, valde alacris.

L. (Bathyphantes) cristata M. (Th., Cb.).

= decolor, ut et explicata Cb.

Utrecht (de Bildt).

Mihi et filio.

Rara.

Lutei coloris. Maris palpi conferte se toso-pilosi.

L. Mughi Fet. (Cb.).

Gelderland (Wageningsche berg).

Mihi.

Modo in unico specimine feminino.

Secundum Cambridgei opininionem, inter hanc et praecedentem

speciem variat. «Ventre» autem, saltem subtus, non «toto

nigro» (Fickert).

L. luteola Blw.

= alticeps Blw. (non Snd.) et affinis Wst.

Zuid-Holland (inprimis Loosduinen).

Ev. — Lbg. — mihi.

Ibi frequens.

Sub herbis, in sabuletis.

Diu, — ut et etiam monet Cambridge, — mihi pro pullo

bucculentae Clk. habita. Ambarum pictura valde similaris, sed

luteola revera magis «lutescit»; quoque minor est.

L. dorsalis Wd.

= Argus guaternus Wilk. (Th.) et Claytoniae Blw.

182 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Utrecht (Driebergen), Noord-Holland (Valkeveen), Gelderland

(Nijmegen), Drenthe (Veenhuizen).

Dbg. — t.H. — Sx. — mihi.

Rarior.

Pedibus auriantiacis. Abdominis pictura, (saepe quadri-) maculata,

multopere variat. Interdum fere nigricat (var. anthracina Blw.). —

Ne commutes cum pullis Ver. dentatae.

L. nigrina Wst. (non E.S. sub Zusacola).

= pulla Blw.

Zuid-Holland (Haagsche bosch, Wassenaar).

Ev. — mihi et filio.

Non vulgaris.

Processus incurvatus ad partem palpi digitalem (s. tarsalem) ,

superius, Thorellio (Rem. o. Syn.) circumscribitur ut « fishhook-like ».

L. approximata Cb.

Drenthe (Veenhuizen).

Dbg.

Rarissima.

In multis cum praecedente conveniens, Cambridgeo distinguitur:

«by the much larger size of the digital joint and palpal organs ».

L. circumspecta Blw.

= gracilis Blw. (E.S., non Wst.).

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland, Noord-Brabant.

Bsc. — t.H. — Lbg. — mihi.

Minus rara.

Ad agminum septa et arborum basin, quoque sub quisquiliis.

N.B. Antea habui pro Zerrieold C.K., cum cujus picturà sua

multum convenit.

L. vilis Th.

Utrecht (Zeist).

Mihi et filio.

Rarissima. Duas modo feminas in collectione habeo

IN HOLLANDIA INVENTARUM. 183

Cambridge et Simon dubitant de ejus diversitate a specie

praecedenti.

Confer de illä: Thorell, Diagnoses etc., in Tijdschrift voor

Entomologie, Deel XVIII, blz. 87.

Comparare nequeo, mare, — cujus palpi structura ab hac cireum-

spectae differret, — mihi deficiente.

L. experta Ch.

Zuid-Holland (Gouda), Drenthe (Veenhuizen).

t.H. — Dbg.

Quoque rarissima.

Signa characteristica, — in maris unici (abdomine privati), palpi

bulbo, inferius, — non nisi microscopii usu mihi visibilia.

L. bicolor Blw.

= comata Wd. (Wst.).

Zuid-Holland (Loosduinen, Wassenaar).

Ev. — Lbg. — mihi.

Rara.

In herbis.

Pro mare Widerii cognomen magis significans, propter palpi

fasciculum setarum longarum. Femina, illo major et fortior,

in habitu generali, huic Nerienes rufae Wd. accedere mihi videtur. —

Abdomine, laetiore vel profundiore colore variante, in spiritu

interdum quasi punctato, more Mieryphantis pantherini C.K.

L. concinna Th. (Cb.).

Drenthe.

Dbg.

Rarissima.

Praecedenti multo minor ac magis nigricans. Palpis, setarum serie

quoque comatis. — Pulli his Walek. Hardi subsimilares.

Confer Thorell, Diagnoses etc. citatas, blz. 86.

L. prudens Cb.

Zuid-Holland (Monster, Loosduinen).

Mihi.

184 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

Sed bis capta.

In quisquiliis.

Cephalothorace pulchre flavo; bulbo genitali rufo.

L. parvula Wst.

= Bathyphantes longipes M. (Cb.).

Nescio unde.

Valde rara.

Pedibus solito longioribus. Mas huic eireumspectae non sine ana-

logià, sed absque picturà abdominali.

L. pallida Cb.

Gelderland (Nijmegen).

Fisk

In unico specimine masculino.

Etiam hujus speciei pedes valde longi. Palpi autem multo

pilosiores.

L. decens Cb. (non Th.).

Zuid-Holland (prope Delft).

Lbg.

Rarissima. Sed feminam unicam possideo, aliquantulum mutilatam.

Cambridge solummodo marem, Simon solam feminam describit.

In meo exemplare oculi revera valde parvi. Mediani, tam postici

quam antici, solito magis contigui.

N.B. Simonio inter suos «Erigoninos» citatur, sub Gongylidium ,

alia species ex « Hollandià », sed mihi incognita, Thorellio itidem

«decens» dicta, et Nerieni graminicolae Snd. affinis.

L. concolor Wd.

= Theridium filipes Blw. et Micryphantes grandimanus Ohl.

Gelderland (Nijmegen), Zuid-Holland (Delft, Scheveningen).

t.H. — Lbg. — mihi et filio.

Nec rara, nec vulgaris.

In herbis et sub quisquiliis.

Non solum, ob maris palpos solito majores ac valde complicatos ,

rectissime «grandimanus» vocata est, sed femina quoque valde

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 185

notabilis propter ejus epigynem perlongam, filiformem et albescen-

tem, — «Epeirae-formem » secundum Bertkauum.

« Maculae dorsales albae», de quibus Menge et Simon, uti excep-

tionales, loquuntur, meis exemplaribus desunt.

N.B. Ad diversa genera, — Stylophora M., — Bathyphantes

E.S., — Diplostylus Emt., — ducta.

L. bucculenta Clk. (Blw.).

= Bolyphantes (C.K.), — Stemonyphantes (M.), — Neriene (Blw.) —

trilineatus (ta) C.K. et lineata L. (E.S.).

Ubique sat communis.

In Graminibus et Ericetaceis.

Cave, ne juniores et pullos ejus habeas pro /wteold, et ne com-

mutes hanc speciem cum frezatá Wd., quae Simonio, — sub nomine

generico Frontina, — pro vera «bvceulentá» Glerckii habetur.

L. clathrata Snd.

= multiguttata Wd. (C.K.) et Neriene marginata Blw.

Vulgaris.

In herbis, prope silvas.

Ventre characteristice guttulis albis picto, nobis non

«duabus» (E.S.), sed pluribus.

L. montana Clk. (non L.).

= resupina d.G. (Wd., C.K.) et Linyphia marginata Blw.

(non C.K.).

Ubique frequens.

Praecedenti valde analoga, sed major et pedibus annulatioribus.

Cur «montana» dicta? Nobis saltem in planis vitam deget, et

quidem quoque prope domos (resupina domestica d.G.), sed extus,

non in illis.

N.B. Hanc speciem, ut et sequentem et praecedentem, cum

nonnullis ex aliis generibus, partim adhuc in vivo, vulneratas, aut

pedibus mutilatis, semel inveni in tubulo arundinaceo (een rietje

eener oude riet-mat), ibi, uti cognitum est, reconditas Sphegidibus

(Trypoxylon, etc.), ad earum pullorum futurorum alimentum!

186 CATALOGUS ARANEARUM, HUCUSQUE

L. triangularis Clk.

= montana L. (WIk., Blw., C.K.), sed diversa a Z. marginatd

C.K. (Wst.), Clerckio etiam sub «triangularis» nomine descriptà.

Fere ubique communis, attamen in Noord- et Zuid-Holland multo

rarior.

In Pinorum, aliorumque silvis, ad frutices et plantas humiles

et in Ericaceteis. |

Cum praecedente ad majores et, haec species, ad pulchrius pictas,

inter nostras Zinyphias, pertinet. Pro maribus, propter illorum

mandibularum magnam differentiam, quoad vigorem, Menge hanc

speciem in duas separavit, scil. macrognatham et micrognatham.

Quoque haec aranea, ut et antecedens, nobis magis silvicolae

(resupina silvestris d.G.), quam «montanae» nomen meretur.

L. pusilla Snd. (non Blw.).

= fuliginea Blw. et pratensis Wd. (Wlk., C.K.).

Fere undique.

Neque rara, nec frequens.

Prope terram, praecipue in silvarum locis humidis.

Contra Sundevallii cognomen, permultae Linyphiae hac specie

«minores » sunt.

Dorsi abdominis pictura pro aetate multum variat.

Maris palpi embolo filiformi, circulari, longissimo notabiles.

L. hortensis Snd.

= pratensis Blw. (non Wd. etc.).

Gelderland (Wageningen), Zuid-Holland (Scheveningsche boschjes

et Haagsche bosch).

Ev. — mihi.

Rarior, sed interdum ultimis locis sat frequens, inprimis tempore

vernali, ad Vaccinw speciem.

Praecedenti, in habitu et picturâ, analoga, sed major, ac, inter

alia, mare hujus embolo characteristico carente.

Marem juniorem cepi abdominis picturam varietatis albieinetae

Cb. prae se ferentem.

IN HOLLANDIÂ INVENTARUM. 187

Nobis nunquam in «hortis» inveni, sed in pratis silvarum.

N.B. Diu, cum Sixio, habui pro Lim. frutetorum C.K., de qua

tamen differt secundum auctores. Confer pro harum praecisa diagnosi

differentiali, Thorell, in Rem. o. Syn. p. 49.

* L. oblonga Cb.

= incerta Cb. et errans Blw., secundum opinionem Campbellii,

in citato Spiders of Hertfordshire p. 264.

Pro mea collectione, Thorell, multis annis praeteritis, hanc

speciem mihi indicavit.

Specimina singula, exsiccatione, deinde totidem deperdita sunt.

N.B. Mirandum, hance speciem, ut videtur in Anglia boreali

frequentem, nobis ceteroquin fere non provenire.

Appendix.

Six, sub Z. eireumflexae nomine, in Catalogo suo, adhuc men-

tionem fecit L. nebulosae Snd. (« Utrecht, non rara»). Suspicor,

hanc suam Linyphiam fuisse leprosam vel minutam. Vera nebulosa, —

(quam, inter alias, benevolentissime mihi dono dedit Henri C.

Young, e Scotià), — mihi saltem nunquam in patrià obvenit.

Genus ERO C.K.

Ovulorum nidulus («cocon ») in hoc genere longe petiolatus

et saepe pulchre, e fusco-rubro, reticulatus.

E. tuberculata d.G. (C.K.).

Utrecht, Gelderland, Zuid-Holland.

t.H. — Sx. — mihi.

Rara.

Mihi inprimis ad muros, in hortis, capta.

Cum quatuor tuberculis abdominalibus, duobus anterioribus

multo fortioribus.

Corporis longitudo non minor quam in sequentibus (ut pro Gallia

valet.E.S.), sed in nostris exemplaribus, e contra, aliquantulum

major.

188 CATAL. ARANEARUM, HUCUSQUE IN HOLL. INVENTARUM.

E. atomaria C.K.

= Theridium aphane Wik.

Overijssel, Drenthe.

Dbg. — B.d.H.

Etiam rara. |

Quoque cum quatuor tuberculis, sed inter se fere aequalibus.

Nobis praecedenti minor.

N.B. Pro differentià inter hanc et ¢uberculatam confer L. Koch,

in Arachniden von Nürnberg, S. 185.

E. thoracica Wd.

= furcata Vis. et variégata C.K. (Blw.).

Zuid-Holland (Loosduinen, Scheveningen).

Ev. — Lbg. — mihi.

Ibi sat frequens.

Semper prope terram, sub plantis humilibus et in quisquiliis.

Cum duobus tuberculis, minoribus, parum conspicuis, interdum

fere evanidis, uti in #. fammeolä ES.

(Wordt vervolgd).

LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN ,

DOOR

F. M. VAN DER WULP.

(Hiertoe Plaat 6.)

Onder de vele exotische Dexinen komen eenige vormen voor,

die, althans in de mannelijke sexe, door het bijzonder verlengde

achterlijf in ’t oogvallend afwijken van hetgeen wij bij de Euro-

peesche geslachten van deze Musciden-groep gewoon zijn. Somtijds

is het geheele achterlijf slank en alleen naar het uiteinde iets

smaller (Dexia dives Wied. en gracilis Wied.) of wel het is aan

den wortel ingeknepen (D. petiolata Wied.) ; somtijds ook is de

laatste ring plotseling sterk verdund en tot een staart uitgerekt ,

waardoor men zou wanen eene vrouwelijke vlieg met lange eier-

buis voor zich te hebben (D. anceps Fabr.).

In Wiedemann’s beschrijvingen is die buitengewone gedaante

van het achterlijf meestal omstandig vermeld. Bij de beschrijving

zijner D. petiolata was hij er zelfs zoo door getroffen, dat hij er

aan dacht, of daarin niet eene aanleiding gelegen kon zijn, om

deze soort tot een afzonderlijk geslacht te brengen; doch hij kwam

toen tot het besluit, dat zulks niet noodig was, omdat ook in

andere vliegengeslachten zeer uiteenloopende vormen waren opge-

nomen. Bij den voortgang der wetenschap, — die het aantal be-

kende soorten sterk deed toenemen en de vroegere geslachten tot

groepen en familien verhief, — kon evenwel eene generieke af-

190 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN,

scheiding niet lang uitblijven. Terecht heeft daarom Macquart be-

grepen, voor D. petiolata een nieuw genus te moeten oprichten ,

dat hij Cordyligaster noemde (Dipt. ex. Il. 3. p. 90). Evenzoo

maakte hij voor Dexia anceps F. een afzonderlijk geslacht onder

den naam van Trichodura (1. c. p. 91). Een derde geslacht, mede

met zeer langwerpig achterlyf, werd zeer onlangs door den heer

Bigot onder den naam van Owydewia beschreven (Bull. Soc. ent.

de France, 1885 p. xxx), met eene nieuwe soort, O. conta-

minata 1). Dexia dives Wied., zoowel als D. gracilis Wied,

waaraan D. diadema Wied. zeer verwant is, — al is van deze

soorten het achterlijf niet zóó sterk verlengd als bij de drie genoemde

genera, — verdienen evenzeer tot afzonderlijke geslachten te worden

gebracht. Voor eerstgenoemde stel ik den naam van Æuantha, voor

de beide laatsten dien van Zeptoda voor.

Al deze Dexinen zijn afkomstig uit Amerika. Cordyligaster

petiolata, Trichodura anceps en Oxydexia acuminata behooren tot

de fauna van Brazilie; de beide eersten komen ook in Suriname

voor. Van Dexia dives, gracilis en diadema (de eerste uit Noord-

Amerika, de tweede zonder vaderland, de laatste uit Brazilie

vermeld) heb ik exemplaren uit Mexico gezien.

Er zijn intusschen nog eenige andere, daaraan min of meer

verwante soorten in de tropische gewesten der oude wereld, die

echter weder zoodanige afwijkingen vertoonen, dat zij niet wel

onder een der bovengenoemde geslachten kunnen worden gerang-

schikt. Een van deze is de merkwaardige Urodexia penicillum ,

door den heer Osten Sacken zeer kenbaar beschreven en afgebeeld

in deel XVIII p. 11—15 der Annali del mus. civ. di stor. nat. di

Genova. Van een paar anderen wensch ik hieronder de beschrijving

en tevens eene afbeelding te geven.

Een beknopt overzicht van de kenmerken, waardoor al deze

langwerpige Dexinen-vormen zich van elkander onderscheiden , moge

voorafgaan.

1) Daar de heer Bigot mij sedert heeft geschreven, genoodzaakt te zijn dit

geslacht weder in te trekken, zal ik het hier verder met stilzwijgen voorbijgaan,

LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. 191

Achterlijf aan den wortel versmald; (spriet-

borstel kort gevederd ; wangen smal).

Achterlijf niet aan den wortel versmald,

cylindrisch, kegelvormig of naar het

einde smaller wordende, soms over

t geheel dunner dan de thorax . 5

Laatste lijfsring in & staartvormig ver-

lengdy is NRE ae

Laatste lijfsring niet staartvormig ver-

lengd , ofschoon soms dunner dan de

voorgaande ringen. . 2. 2.0 d

Sprietborstel lang gevederd; wangen breed;

middelpooten niet langer dan het voorste

en achterste paar . 3

Sprietborstel naakt; wangen zeer smal;

middelpooten sterk verlengd

Discoidaal-ader aan de ombuiging zonder

aanhangend adertje . . . . . ee

Discoidaal-ader aan de ombuiging met

een aanhangend adertje. . . . #

Achterlijf kegelvormig; laatste ring mer-

kelijk korter dan de voorlaatste ; anus

met gewone borstels. :

Achterlijf naar het eind zeer spits toe-

loopend ; laatste ring ten minste zoo

lang als de voorgaande ; anus penseel-

vormig met borstels bezet .

Vleugels bont geteekend ; spitscel breed

Cordyligaster Macq.

. Trichodura Macq.

. Urodexia O. Sack.

. Leptoda n. g.

Graphia n. g.

Scopa ee - « + Buantha n. g.

Vleugels niet bont geteekend; spitscel

smal geopend; voorhoofd sterk vooruit-

stekend; achterlijf buitengewoon lang

ent RU AMEN? cu . Rhaphis n. g.

192 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN,

1. Cordyligaster petiolata Wied.

Dexia petiolata, Wied. Auss. Zweifl. II. 374. 10; — Cordyli-

gaster petiolatus, Macq. Dipt. ex. IL. 3. 90. 4. pl. 10 f. 6; —

Megistogaster fuscipennis, Macq. Dipt. ex. suppl. 4. 213. 1. pl. 19

f. 7. — Pl. 6, fig. 1 (d) en 2 (9).

Wiedemann beschreef deze soort naar Braziliaansche exemplaren

uit het Frankforter museum. Toen Macquart voor haar het geslacht

Cordyligaster instelde, voegde hij daarbij eene vrij kennelijke af-

beelding , die naar den vorm des achterlijfs blijkbaar het 9 voor-

stelt, ofschoon de lange klauwen en voetballen aan het & doen

denken. Later heeft Macquart de soort nog eens ontmoet onder

exotische vliegen, die hij van Bigot onder de oogen kreeg, maar,

gelijk hem wel meer gebeurde, haar niet herkend en op nieuw

als Megistogaster fuscipennis beschreven en afgebeeld (Dipt. ex.

supp. 4); zijne afbeelding aldaar (pl. 19 f. 7) toch stelt duidelijk

het d voor van Cordyligaster petiolata. Dat hij daar Java als vaderland

aangeeft , moet op een misverstand berusten , want Schiner ont-

ving indertijd van den heer Bigot typische exemplaren van Megisto-

gaster fuscipennis Macq., wier herkomst van Amazonie op het

etiquet stond aangeduid (zie Schiner, Diptera Novara Reise p. 322,

de noot).

Macquart, die Cordyligaster onder de Dexinen had geplaatst

rangschikte daarentegen Megistogaster ten onrechte onder de Tachi-

ninen. Tot deze onjuiste opvatting werd hij verleid, omdat hij

meende , dat in zijn laatstgenoemd geslacht ook thuis behoorden

eenige exotische Zachina-soorten van Wiedemann, met 7. Beelsebub

aan het hoofd, die door dezen als eene afzonderlijke groep zijn

bijeengevoegd en zich ook door slanke gestalte onderscheiden. Indien

Macquart die Zachina-soorten in natura gekend had, zou hij nim-

mer tot die samenvoeging zijn gekomen, want zij zijn inderdaad

geheel andere vliegen, die wel in vergelijking van de Zchinomyia’s

en dergelijke Tachinen-soorten zeer slank kunnen heeten, maar

LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. 193

hemelsbreed verschillen van het geslacht Cordyligaster met zijn

uitgerekt en aan den wortel ingeknepen achterlijf 1).

Van Cordyligaster petiolata Wied. bezit ik drie exemplaren (2

mannen en een g) van Suriname, De verlengde pooten, het ader-

beloop der vleugels, de macrocheten des achterlijfs en de gevederde

sprietborstel doen haar aanstonds als eene Dexine kennen; doch

van alle mij bekende geslachten wijkt zij af door het lange en als

’t ware gesteelde achterlijf, dat haar, — gelijk Wiedemann het

uitdrukte, — een ichneumoniden-achtig voorkomen geeft. Het

voorhoofd (zie fig. 3) steekt niet vooruit en is in beide sexen vrij

smal, bij het & echter smaller en vooral naar boven vernauwd;

over de geheele lengte is het, ter wederzijde van den zwarten

middenband, met stevige macrocheten bezet; de wangen en kin-

bakken zijn smal; de naakte oogen daarentegen zijn groot en dalen

tot vrij dicht bij het benedeneinde van den kop af. De sprieten

zijn laag ingewricht, zoodat zij, vooral bij het d, verder van de

kruin dan van den mondrand zijn verwijderd; het tweede lid draagt

van boven een langen borstel; het derde lid is nauwelijks driemaal

zoo lang als het tweede; de sprietborstel is slechts kort gevederd,

aan het verdunde einde niet meer dan behaard. De palpen zijn

zwart en dik. Het achterlijf is zwart behaard , en stevige macrocheten

bevinden zich niet alleen aan het einde van al de ringen, maar

ook op het midden van den tweeden en derden ring; de genitaal-

opening van het d bevindt zich onder aan den laatsten buikring,

een weinig vóór het einde (zie fig. 4). De middeldijen zijn niet

langer dan de achterdijen; de achterschenen zijn aan de basis dun,

maar worden reeds vóór het midden breeder , inzonderheid bij

het d. De vleugels zijn korter dan het achterlijf; de discoidaal-ader

1) De bovenstaande bijzonderheden heb ik reeds voor verscheidene jaren op

eene der vergaderingen van de Entomologische Vereeniging kortelijk behandeld

(zie Tijdschr. v. Ent. XV. Lvir). Voor Tachina Beelsebub en Diabolus werd sedert

door mij het geslacht Orectocera opgericht (Dipt. Sumatra exp. p. 39). Van de

overige soorten, door Wiedemann in deze groep geplaatst, behooren 7. spinipennis

en Iris volgens Schiner tot het genus Mintho, en 7. macilenta tot Phorocera

(zie Schiner 1, c.).

194 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN.

heeft aan de rechthoekige ombuiging een zeer klein aanhangend

adertje 1); de spitsdwarsader is aan hare onderste helft zacht gebogen,

de spitscel een weinig vöör de vleugelspits geopend; de middeldwars-

ader is vóór het midden der schijfeel geplaatst ?); de schijfdwars-

ader is flauw gebogen en op ten minste drie vierden van de lengte

der schijfcel ingewricht.

2. Trichodura anceps Fabr.

Musca anceps, Fabr. Syst. Antl. 296. 62; — Dexia anceps,

Wied. Auss. Zweifl. IL 372. 7; — Trichodura anceps, Macq.

Dip: ex. II: 32.94. pl. dant. A" PISO I)

(kop van het 3) en 8 (einde van het mannelijk achterlijf van onderen).

Van deze soort bezit ik beide sexen uit Suriname. Wiedemann

beschrijft haar zeer duidelijk. Of Macquart haar echter wel gekend

heeft, toen hij voor haar het geslacht Trichodura oprichtte, laat

zich betwijfelen, omdat hij in zijne diagnose, zoowel van het genus

als van de soort, geen enkele bijzonderheid vermeldt, die hij niet

uit de beschrijvingen van Fabricius en Wiedemann heeft kunnen

putten. Dat hij eene afbeelding er bijvoegt (pl. 11 f. 1), is volstrekt

geen bewijs van het tegendeel, want die afbeelding is zoo gebrekkig,

dat niemand de soort er in herkennen zal, en zij draagt de sporen,

van gemaakt te zijn niet naar het dier zelf, maar alleen naar de

voorstelling, die Macquart er zich van maakte bij het lezen van

Wiedemann’s vrij uitvoerige beschrijving.

Zoowel Wiedemann als Fabricius hebben zich in de sexe vergist.

De lange griffelachtige staartspits, waarin het achterlijf van sommige

exemplaren eindigde, maar die aan anderen ontbrak, heeft hen

verleid, de eerstgenoemden ten onrechte voor wijfjes te houden ;

zij verzuimden daarbij te letten op het naar achteren sterk ver-

smalde voorhoofd en op de verlengde klauwen en voetballen , die,

1) In mijne afbeeldingen fig. 1 en 2 is verzuimd dit aan te duiden.

2) In fig. 2 is deze ader door eene fout van den graveur tusschen de radiaal:

en cubitaal-ader, in plaats van tusschen deze en de discoidaal-ader geplaatst.

LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN, 195

in overeenstemming met bijna alle andere Dexinen, duidelijk aan-

toonen, dat men hier met het d te doen heeft. Dat Macquart in

dezelfde fout vervallen is, kan, na hetgeen hierboven is gezegd,

geen verwondering baren; hy gaat echter verder, en wat door

Fabricius «stylus exsertus foeminae» en door Wiedemann «der

lange Griffei der Hinterleibsspitze » genoemd werd, duidt hij stoutweg

als de eierbuis (« oviducte ») van het 9. Eene eierbuis evenwel

zou eene opening aan het einde moeten hebben, en hier is — als

men het achterlijf van onderen beziet, — aan het begin der

staartvormige verlenging eene spleet waar te nemen, waaruit

de mannelijke geslachtsdeelen min of meer te voorschijn treden

(zie fig. 8).

Bij Zr. anceps zijn de oogen naakt en eindigen van onderen

merkelijk boven den onderkant van den kop, zoodat er plaats blijft

voor breede wangen. De sprietborstel is dicht en vrij lang gevederd

(zie fig. 7). Op het achterlijf zijn lange en stevige macrocheten

ingeplant; dergelijke bevinden zich ook op den staart. van het d!

De middelpooten zijn niet buitengewoon verlengd, de achterschenen

van het d aan den wortel bijzonder dun.

3. Urodexia penicillum O. Sack.

Osten Sacken, Ann. del mus. cw. di stor. nat. di Genova, XVII. 11.

Deze soort, van Celebes, heb ik tot dusver nimmer gezien. Ik

ken haar alleen uit de boven aangehaalde, uitvoerige beschrijving,

die met de daaraan toegevoegde houtsnede, een 200 duidelijk denk-

beeld van haar geeft, dat zij voorzeker onmiddellijk herkend zal

worden, als te eeniger tijd een exemplaar onder onze cogen zal

komen. Het beschreven voorwerp was zonder twijfel een d', gelijk

ook door Osten Sacken wordt vermoed; de genitaal-opening onder

aan den staart schijnt overeen te komen met hetgeen ik deswege

hierboven van Zrichodura heb vermeld.

Het onderscheid tusschen de beide, overigens vrij verwante genera

Urodexia en Trichodura heb ik reeds in mijn hier voorafgaand

overzicht, blá. 191, aangegeven.

196 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN.

4. LEPTODA nov. gen.

van lentos (dun).

Dit geslacht is bestemd, om daarin op te nemen Dexia gracilis

Wied. (Auss. Zweifl. IL 373. 8) en diadema Wied. (1. c. 382. 24),

die ik uit Mexicaansche exemplaren heb leeren kennen, en die

zich van de gewone Deria’s onderscheiden door langwerpiger ge-

stalte, langere sprieten en het gemis der kielvormige verhooging

van het aangezicht. Het is mijn voornemen, later daarop uitvoeriger

terug te komen in het belangrijke werk, dat door de heeren Ducane

Godman en Salvin onder den titel van Biologia Centrali Americana

wordt uitgegeven. Hier moge alleen de volgende diagnose van het

nieuwe genus eene plaats vinden:

Corpus oblongum. Epistoma perpendiculare, in medio inter

fossulas antennales non carinatum; oculi nudi; genae latae;

frons (in 4) postice angustata; macrochetae frontales parvulae,

Antennae elongatae, arista plus minusve plumata; rostrum paullo

exsertum; palpi cylindrici Abdomen conicum; macrochetae in

margine postico sed non in medio segmentorum, in segmentis primis

saepe carentes. Pedes tenues; femora intermedia ceteris longioria.

Calypterae magnae. Curvatura nervi discoidalis absque nervulum

adjacentem; cellula apicalis aperta; nervus transversus discoidalis

nervo transverso apicali propior quam nervo transverso medio.

5. GRAPHIA nov. gen.

van yoagpsiov (penseel).

Dit geslacht is noodig voor eene Dexine van Halmaheira, in

’sRijks Museum te Leiden. Ofschoon slechts een enkel en nog

wel maar tamelijk gaaf voorwerp aanwezig is, kunnen de kenmerken

m. i, voldoende aangegeven worden, als volgt:

Corpus oblongum, subcylindricum. Frons versus verticem angus-

tata (4), serie setarum utrinque simplici; epistoma perpendiculare,

in medio non carinatum; oculi ovali, nudi; genae latae. Antennae

elongatae, tenues; arista dense plumata. Rostrum subporrectum,

apice labiis pilosulis; palpi filiformes. Abdomen conicum, elonga-

tum, segmento 4 brevi, 2 et 3 aeque longis; 4 longiori, in apice

LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. 197

setis pluribus penicillatis munito, Pedes elongati, simplices; inter-

medii posticis non longiores; ungues et pulvilli breviusculi. Calypterae

magnae. Alae longitudine abdominis; curvatura nervi discoidalis

absque nervulum adjacentem; cellula apicalis paullo ante apicem alae

aperta; nervus transversus discoidalis obliquus, in parte inferiori

valde flexus.

Graphia strigosa nov. spec.

PI. 6, fig. 9, 10 (kop in profiel) en 11 (einde des achterlijfs

van onderen).

Cinerea; thorace fascia media nigra; abdominis segmentis primis

flavis; margine postico nigro, in segmento secundo triangulariter

extendo; antennis, palpis pedibusque nigris; alis fuscescentibus. —

$ long. 16 mm.

Aangezicht en kanten van het voorhoofd zijdeachtig lichtgeel,

de wangen en kinbakken meer zuiver wit, alles met donkergrauwen

of zelfs zwartachtigen weerschijn, aan den mondrand zwart; voor-

hoofd niet vooruitstekend (zie fig. 10); voorhoofdsband zwart, ter

wederzijde over de geheele lengte met eene rij vrij stevige borstels.

Sprieten en palpen zwart; de sprieten bijna tot den mondrand

reikende; het tweede lid van boven met een vrij langen borstel;

het derde lid driemaal zoo lang als het voorgaande; sprietborstel

aan den wortel verdikt , over de geheele lengte lang en fijn ge-

vederd. Thorax lichtgrijs, op den rug geelachtig aschgrauw; van

boven gezien, vertoont zich van voren eene zwarte teekening, die

de witte schoudervlekken omsluit en in ’t midden in een paar

langsstreepjes overgaat, terwijl meer naar achteren een breede zwarte

dwarsband ligt; schildje afgerond driehoekig, zwart, aan het einde

licht aschgrauw. Achterlijf ledergeel, eenigszins doorschijnend; eerste

ring met smallen zwarten achterzoom; tweede en derde ringen met

een dergelijken, maar breederen zoom, die zich op den rug

driehoekig uitbreidt; derde ring aan de basis wit bestoven, even als

de smalle vierde ring, die verder glanzig zwart is en aan het

eind een bundel stevige en lange borstelharen draagt; overigens

198 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN,

slechts eenige macrocheten ter zijde aan den achterrand der ringen;

aan de onderzijde van den vierden ring, niet ver van den wortel,

vertoont zich de genitaal-opening (zie fig. 11). — Pooten zwart;

middenpaar niet langer dan het achterpaar; borstels der pooten

zwak en onbeduidend; klauwen en voetballen niet verlengd. —

Vleugelschubben groot, vuilwit. Vleugels met eenige bruine

tint en vooral de langsaderen bruinachtig gezoomd; ombuiging

der discoidaal-ader dicht bij den achterrand, met stompen, iets

afgeronden hoek en zonder aanhangend adertje 1); spitsdwarsader

aan het einde zacht gebogen; middeldwarsader een weinig voorbij

het midden der schijfeel; schijfdwarsader voorbij het midden der

spitscel, zeer scheef en van onderen sterk gebogen.

Een enkel exemplaar van Zuid-Halmaheira (Bernstein) in het

Leidsche Museum. Wegens het smalle voorhoofd en de spleet onder

aan den vierden lijfsring, houd ik het voor een &, niettegenstaande

de korte klauwen en voetballen aan de tarsen.

6. EUANTHA nov. gen.

van svar9ys (bontkleurig).

Voor Dexia dives Wied. (Auss. Zweifl. II. 377. 15), waarmede

Sericocera pictipennis Macq. (Dipt. exot. II. 3. 67. 1. pl. 7 f. 5)

synoniem is, wordt dit geslacht voorgesteld. Het onderscheidt zich

door de volgende kenmerken:

Corpus elongatum cylindricum. Frons (in d) postice angustata,

serie setarum utrinque simplici; epistoma perpendiculare, in medio

subcarinatum; oculi nudi; genae latae. Antennae epistomate breviores,

arista dense plumata. Rostrum paullo exsertum, labiis apicalibus

hamiformibus; palpi tenues, cylindrici. Thorax macrochetis pluribus.

Abdomen cylindricum, macrochetis in segmentorum medio et

margine postico. Pedes elongati sed non graciles; tarsorum ungues

et pulvilli breves (3). Calypterae magnae, rotundatae. Alae abdomine

longiores, versicolores; cellula apicalis valde aperta; curvatura nervi

discoidalis nervulo parvo adjacente munita.

1) In mijne afbeelding Pl. 6 fig. 9 is die ombuiging geheel ten onrechte

voorgesteld met een scherpen hoek en met een aanhangend adertje.

LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. 199

Daar zich van bovengemelde, uitnemend fraaie soort een exem-

plaar bevindt onder de Mexicaansche vliegen, mij door de heeren

Godman en Salvin ter bearbeiding toevertrouwd, zal ik mij hier

tot deze diagnose bepalen, om later uitvoeriger op haar terug te

komen.

7. RHAPHIS nov. gen.

van oapis (naald).

Corpus cylindricum, valde elongatum. Frons prominens, versus

verticem angustata, serie setarum utrinque simplici; epistoma

retractum, in medio non carinatum. Oculi ovales, nudi; genae

latae. Antennae tenues; arista plumata. Rostrum parvum; palpi

filiformes. Abdomen pilosulum, gracile, thorace quadruplo longiore;

macrochetae vix perspicuae. Pedes nudiusculi, elongati; intermedii

ceteris longiores; ungues et pulvilli breves. Alae abdomine multo

breviores; curvatura nervi discoidalis nervulo adjacente parvo munita;

cellula apicalis prope alarum apicem aperta.

Van buitengewoon langwerpige en slanke gestalte. Voorhoofd

vooruitstekend (fig. 13), naar achteren versmald ; voorhoofdsborstels

niet zeer stevig, op eene rij ter wederzijde van den middelband;

aangezicht terugwijkend, naakt, in 't midden zonder kielvormige

verhooging; mondrand met slechts twee zwakke borstels. Oogen

naakt, ovaal; wangen en kinbakken breed. Sprieten dun; het

derde lid ongeveer driemaal zoo lang als het tweede; sprietborstel

lang gevederd. Zuiger klein, bijna niet uitstekend; palpen draad-

vormig. Thorax in de zijden en schildje aan den achterrand met

macrocheten. Achterlijf kort behaard, zeer lang gerekt, meer dan

viermaal ter lengte van den thorax, cylindrisch, naar het eind

dunner; de eerste ringen ongeveer even lang, de vierde langer;

maerocheten zeer kort en zwak, alleen aan het eind der middelste

ringen; genitaal-opening onder aan den wortel van den vierden ring

(fig. 14). — Pooten en vooral de tarsen lang; middelpooten langer dan

de overige; borstels der pooten zeer onbeduidend; klauwen en voet-

ballen kort. — Onderste vleugelschubben groot, bijna cirkelrond;

de bovenste merkelijk kleiner. — Vleugels kort, niet langer dan

200 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN.

de beide eerste lijfsringen; ombuiging der discoidaal-ader scherp-

hoekig, met een klein aanhangend adertje, dicht aan den achter-

rand; spitscel even vöör de vleugelspits met nauwe opening,

Rhaphis elongata nov. spec.

Pl. 6, fig. 12, 13 (kop in profiel) en 14 (einde des achterlijfs

van onderen).

Cinerea; capite albo-sericeo; vitta frontali, antennis palpisque

nigris; thorace vittis quatuor fuscis; abdomine testaceo, segmento-

rum margine postico nigro; pedibus rufis, tarsis nigris; alis dilute

fuscis, costa obscuriori. — 4? long. 26 mm.

Kop zijdeachtig wit met donkergrauwen weerschijn; voorhoofds-

band zwart, naar achteren spits toeloopend. Sprieten korter dan

het aangezicht, zwart, aan de binnenzijde lichter; tweede lid een

weinig opgehoogd, van boven met een vrij stevigen borstel; derde

lid slank; sprietborstel aan de wortelhelft verdikt, over de geheele

lengte lang en dicht gevederd. Palpen zwart. — Thorax aschgrauw,

vóór den dwarsnaad vier zwartachtige strepen, de beide middelsten

dun en ver van elkander; in de zijden eenige stevige borstels;

schildje aschgrauw, aan den achterrand met borstels. Achterlijt

bruingeel, met flauwen glans en zwarte beharing; eerste ring met

smallen zwarten achterzoom en min of meer een zwarten rugband;

de tweede en derde ringen met zwarten achterzoom, die ongeveer

een derde der lengte inneemt; de tweede en volgende ringen aan

de basis met witte bestuiving. — Pooten kaneelkleurig; de heupen

aschgrauw, de tarsen zwart. — Vleugelschubben en vleugels met

bruinachtige tint; de voorrand der vleugels donker geelbruin;

middeldwarsader op het midden der schijfcel; spitsdwarsader boog-

vormig; schijfdwarsader op drie vijfden der spitscel, dubbel gebogen.

Een exemplaar van Ceylon in mijne collectie. Wegens het naar

achteren zeer smalle voorhoofd en de genitaal-opening onder aan

den wortel van den vierden lijfsring (fig. 14), houd ik dit voorwerp

voor een d, ofschoon de korte klauwen en voetballen dit schijnen

te weers preken.

SYNONYMISCHE AANTEEKENINGEN,

DOOR

P. C. T. SNELLEN.

4 2

Eene vlindersoort van het Amoer-gebied, welke Dr. Staudinger

verzuimd heeft in zijn laatsten Catalogus der Lepidopteren des

europäischen Faunengebiets op te nemen, is Chalcosia caudata Bremer,

Lepidopteren Ost-Sibiriens p. 97, pl. vum, £ 8 (1864). Ik heb

hierop dan ook in mijne aanteekeningen op dien Catalogus ge-

wezen, zie Tijdschrift voor Entomologie, XVI (1873), p. 46.

Later is het mij intusschen gebleken, dat deze soort reeds vroeger

onder een anderen naam was bekend gemaakt. Zij is de Ayalope

Westwoodii van Snellen van Vollenhoven, Tijdschrift voor Ento-

mologie, VI, p. 136, pl. x, f. 3 (1863). Deze naam is een jaar

ouder dan die van Bremer en heeft dus de prioriteit. De West-

woodii van Snellen van Vollenhoven was uit Japan.

Nog een synoniem voor deze soort is Hleysma translucida Butler

(Trans. Ent. Soe. of London 1881, p. 4), mede uit Japan. Butler’s

generieke naam kan voor deze soort te pas komen, want eene echte

Chalcosia is zij niet. Dit blijkt duidelijk uit den vorm der achter-

vleugels, die bij Chalcosia afgerond zijn. Ook behoort zij niet tot

het genus Agalope, door Walker gevormd voor zijne Basalis, af-

gebeeld bij Moore, Cat. of the Lep. of the E. LG, II, pl. 8a, f. 5.

202 SYNONYMISCHE AANTEEKENINGEN.

In de verschillende werken over Lepidoptera dwalen eenige soorten

rond, welke, door de oudere schrijvers gepubliceerd, later niet

meer gevonden werden, en daar de familie, waartoe zij behooren,

uit de beschrijving of afbeelding niet wel op te maken is, nu eens

in de eene en dan eens in de andere werden geplaatst. Ik ben

zoo gelukkig, althans wat eene dier soorten betreft, iets tot op-

heldering te kunnen bijdragen. Het is de door Cramer, Uvti.

Kapellen, II, p. 26, pl. 113 F, bekend gemaakte Phalaena Hilaria,

volgens hem uit Suriname, en eene Geometride, waaraan de af-

beelding dan ook dadelijk doet denken.

Guenée kende het dier niet, doch zegt, Uranides et Phalénites 1,

p. 391, dat het waarschijnlijk tot zijn genus Ophthalmophora behoort.

Ik ontving voor eenige weken een mannelijk voorwerp ter deter-

minatie, dat van Amboina afkomstig was, dus niet uit Suriname,

zooals Cramer opgeeft. Dit mag ons niet verwonderen, want het

is bekend, dat de oudere schrijvers in de opgave van het vaderland

hunner soorten dikwijls fouten maakten. Oost-Indie is dus wel

het echte vaderland van Milaria. Verder behoort de vlinder tot de

Noctuina en is na verwant aan mijne Mpizeuwis? tenupalpis,

Tijdschrift voor Entomologie, XXIII (1879-80), p. 130; XXIV

(1880-81), pl. 7, f. 1, van Gelebes. Beiden moeten later van

Epizeuxis worden afgescheiden en in één genus worden geplaatst.

Zij verschillen specifiek door de kleur der achtervleugels en door

den, bij Zenwipalpis ontbrekenden, gebogen witten dwarsband der

voorvleugels van Hilaria. Voor de generieke kenmerken, die hier

in aanmerking kunnen komen, zie men mijne beschrijving van

eerstgenoemde soort.

Deze Hilaria Cramer is overigens dezelfde soort als Phalaena

punctigera Linn., Syst. Nat. Ed. X, p. 599; id. Mus. Lud. Utr.

p. 380; id. Syst. Nat. Ed. XII, p. 812. — Clerck, Zcones Ins. II,

p. 50, fig. 3. — Linné’s exemplaar, waarschijnlijk ook het door

Clerck afgebeelde, was uit Indie. Hij noemt de achtervleugels wit,

doch dit kwam wellicht door verkleuring. Zie ook Aurivillius,

Recensio critica Lep. Muser Lud. Ulr., p. 155.

SYNONYMISCHE AANTEEKENINGEN. 203

Hübner plaatst in zijn « Verzeichniss” Punctigera L. (Hilaria

Cram.) in zijn genus Ophthalmis te zamen met Lincea Cram., III,

pl. 228 B (Eene Agaristide!) en met Phedonia Cram., IV, pl. 347 C,

die wellicht aan Arctia verwant is. Fraaie bijeenvoeging!

Tortria subrufana Snellen, Tijdschrift voor Entomologie, XXVI

(1883), p. 187 pl. 11, fig. 3, 3a, is Tortrie ingentana Christoph,

Bulletin de la Soc. imp. des natur. de Moscou 1881, p. 64.

Grapholitha (Semasia) lignana Snellen, Tijdschrift voor Ento-

mologie, XXVI (1883), p. 205, pl. 12, fig. 5, 5a, is Grapholitha

Messingiana Fisch. von Rössl. (Staud. en Wocke, Catalogus, p. 256,

n°. 1111), en dus van Noord-Duitschland tot in Siberie (Irkutsk)

verbreid. Mijne Siberische voorwerpen zijn kleiner en grauwer,

ook scherper geteekend dan Hongaarsche, doch verschillen stellig

niet specifiek.

Lithocolletis caudiferella Ragonot, Ann. Soc. Ent. de France 1875,

Bulletin, p. 74; id. p. 445, pl. 6, f. 11, is Lith. scitulella

Zeller (Staud. en Wocke, Catalogus, p. 331 nl. 2872).

: DETERMINATIE

DER

EXOTISCHE LEPIDOPTERA,

afgebeeld in ROSEL, Insectenbelustigung

KLEEMANN’S vervolg,

DOOR

P. C. T. SNELLEN,

De Europeesche Lepidoptera in dit bekende werk over de in-

secten zijn meermalen besproken en gedetermineerd, o. a. door

Metzner, Stett. Ent. Zeit. 1843, door de Graaf en Herklots,

Bouwstoffen voor eene Fauna van Nederland, 1, p. 112 en in

Werneburg, Beiträge zur Schmetterlingskunde; doch de vlinders

uit andere werelddeelen, door Rösel en Kleemann afgebeeld, heeft

niemand ooit opzettelijk besproken, hoewel de figuren zeer goed

zijn en Linnaeus ze gedeeltelijk aanhaalt. Ik geloof dus geen over-

bodig werk te verrichten door mijne determinatie hier mede te

deelen, vooral daar Rösel en Kleemann in Kirby’s Catalogus der

Dagvlinders niet geciteerd worden.

Deel III.

p. 49 enz. Tab. VII—IX. De Zijdeworm. Bombyx Mori L.

Deel IV.

p. 18, Tab. II, fig. 1. — Colaenis Phaerusa L.

» 19, » II, » 2 — Papilio Aeneas L.

EXOTISCHE LEPIDOPTERA IN RÖSEL EN KLEEMANN. 205

De achterrand der achtervleugels is in de cellen, tusschen de

aderen, niet wit afgebeeld. Dit is waarschijnlijk een verzuim, ot

de vlinder was niet gaaf.

p. 20, Tab. II, fig. 3. — Thyridia Psidü L.

De vlinder is aan de onderzijde afgebeeld. Ik merk hier nog

op, dat Papilio Psidii Cram., III, pl. 257 F, niet de Linné’sche

soort is, maar Methona confusa Butler.

p. 20, Tab. III, fig. 4. — Tertas Elathea Cram.

Het is de varieteit, waarbij de zwarte binnenrandsstreep der

voorvleugels den zwarten achterrand niet bereikt.

p. 21, Tab. III, fig. 5. — Callidryas Philea L.

» 21, » HI, » 6. — Heliconia Melpomene L.

De achtervleugels zijn hoekig afgebeeld; misschien waren zij bij

het origineel wel met de schaar aldus besneden.

.p- 22, Tab. III, fig. 7. — Helicopis Cupido L.

» 34, » V, » 1. — Helconia Ricini L.

» 35, » V, » 2 — Mechanitis Polymnia L.

Dat het vaderland van dezen vlinder niet China is, zooals Kleemann

in eene aanteekening op de beschrijving zegt, behoeft wel nauwelijks

meer opgemerkt te worden.

p. 39, Tab. VI, fig. 1. — Papilio Sarpedon L.

Dit is niet de Javaansche varieteit, die veel kleiner is. Van

waar het voorwerp afkomstig is, zegt Rôsel niet.

p. 40, Tab. VI, fig. 2. — Junonia Orithya L. mas.

Résel beeldt de varieteit af, waar, evenals op Cramer, IV

pl. 290 A, de lichte teekening der voorvleugelpunt roodachtig wit is.

p. 41, Tab. VI, fig, 3. — Hazis Militaris L.

De achtervleugels zijn bijna zoo sterk geteekend als bij H. Bello-

naria Guen. (Subrepleta Butler, Illust. 1, p. 57, pl. 14, f. 4).

Kleemann’s vervolg op Résel.

1, Tab, I, fig. 4. — Danais Eresimus Cram.

5, » I, » 2,3 — Papilio Erithonius Cram,

206 EXOTISCHE LEPIDOPTERA IN RUSEL EN KLEEMANN,

Het geel der vlekken is vrij donker van tint.

p. 9, Tab. II, fig. 4. — Cydimon Leilus L.

» 13, » II, » 2, 3. — Papiho Polytes L.

Deze afbeelding stelt het Chineesche ras voor.

p. 15, Tab. III, fig. 1, 2. — Junonia Oenone L.

» 19, » II, » 3 —-Preris Monuste L.

Het wit van dezen vlinder is onjuist van tint en moest, zooals

het ook in den tekst is beschreven, eenigszins geelachtig zijn.

Pieris Monuste komt in Noord- en Zuid-Amerika voor.

p. 20, Tab. IV, fig. 1, 2. — Brassolis Sophorae L.

De hier voorgestelde vlinder verschilt van Cramer’s afbeelding

van Sophorae, III, pl. 253 A, C, door de aanwezigheid van witte

vlekjes in de voorvleugelpunt. Ook heeft de onderzijde op de achter-

vleugels, trouwens even als die bij Cramer, slechts twee oogvlekken.

Linnaeus (Syst. Nat. Ed. XII, I, 2, p. 767) vermeldt in zijne

diagnose evenmin de witte vlekjes, maar geeft drie oogvlekken

voor de achtervleugels op.

p. 22, Tab. IV, fig. 3. — Callidryas Eubule L. 8.

» 25, » V, » 1, 2. — Thecla Marsyas L.

» 27, » V, » 3,4 — Junonia Asterie L.

» 33, D» VI mA 2,340. Beers Piana ali

De grondkleur der vleugels is te bruin. Fig. 4 stelt een ge-

deelte van een’ ontschubden vleugel van Vanessa Io voor; fig. 5

een stuk van een’ libellen-vleugel, beiden vergroot.

p. 41, Tab. VII, fig. 1, 2. — Papilio Androgeos Cram.

Stelt den & voor (Pylocaon Cram., HI, Tab. 203 A, B).

p. 43, Tab. VII, fig. 3, 4. — Theela Echion L.

Deze afbeelding stelt het wijfje voor. Voor die van den 4, zie

men Crolus Cram., IV, Tab. 333, G.H.

p. 44, Tab. VII, fig. 1, 2 — Papilio Androgeos Cram. g.

Stelt eene varieteit voor, zonder gelen dwarsband der voorvleugels.

DE ENTOMOLOGISCHE INHOUD

VAN DE

BIJDRAGEN TOT DE NATUURKUNDIGE WETENSCHAPPEN,

VERZAMELD DOOR

H. C. VAN HALL, W. VROLIK EN G. J. MULDER,

7 Deelen.

(1826— 1832.)

Amsterdam, ERVEN H. GARTMAN.

Eenigen tijd geleden in de bovengenoemde « Bijdragen » bladerende,

kwam het mij voor, dat het voor de lezers van ons Tijdschrift

eenig nut kan hebben, wanneer ik hier kortelijk vermeld, wat er

over Entomologie in voorkomt. Dit kan hun de moeite besparen , om

de 7 deelen waaruit de Bijdragen bestaan zelf na te zien, en tevens tot

een bewijs strekken, hoe weinig in die dagen onze wetenschap in

Nederland beoefend werd; want het is niet veel wat wij over

insecten in de gemelde verzameling der drie beroemde geleerden

aantreffen, en toch mag het niet over het hoofd worden gezien.

Ik begin met:

Deel I (1826).

p. 333—352.

» 431—449 (vervolg en slot).

J. van der Hoeven, (Professor), Systematische Beschrijving van

eenige Insecten van Noord-Nederland.

Hier heeft de Hoogleeraar ten doel, ons eene beschrijving te

geven van eenige insecten-(soorten), die niet voorkomen in de

208 ENTOMOLOGISCHE INHOUD DER BIJDRAGEN

naamlijst, welke in 4825 door Bennet en van Olivier was uitge-

geven. Die insecten behooren tot de allergemeenste soorten ; niettemin

worden de, deels door den heer Gijsberti Hodenpijl te Rotterdam

geleverde, bijdragen tot de kennis der entomologische fauna van

ons land met den naam van crijke» bestempeld; wel een bewijs,

hoe ras men toen tevreden was. Wat de beschrijvingen aangaat,

zoo wil ik alleen een oordeel vellen over die der Lepidoptera.

In het eerste gedeelte worden vermeld:

1 Chelifer, 1 Lepisma, 33 Coleoptera en 2 Orthoptera, terwijl

in het tweede gedeelte voorkomen:

5 Neuroptera, 20 Hymenoptera, 5 Lepidoptera en 5 Diptera.

De Lepidoptera zijn de volgende:

A Nymphalis Euphrosine (L). De Nimfkapel-Euphrosine.

Deze soort zou bij Wassenaar gevangen zijn. Hoe kort de zoo-

genaamde systematische beschrijving ook zij (14 regel in het Latijn

met de letterlijke vertaling in het Nederlandsch), slaat zij onder

de kleine soorten van Argynnis alleen op Euphrosyne Linn. (zoo

schrijft Linnaeus den naam in het Syst. Nat. Ed. X en XII).

Zij is trouwens woordelijk van hem overgenomen, hoewel — vreemd

genoeg — Fabricius vóór Linnaeus als auteur genoemd wordt. Ik

geloof echter dat de soort, die Gijsberti Hodenpijl had gevangen,

Selene Wien. Verz. was, want wel deze, maar niet Huphrosyne

kennen wij uit de Hollandsche duinstreken, die sedert 1826 door

ijverige verzamelaars zóó doorsnuffeld zijn, dat wij gerust kunnen

aannemen, dat Huphrosyne daar niet voorkomt.

2 Botys farinalis (L.) De Meel-Botys.

Hier is de diagnose van Fabricius, welke inderdaad veel juister

is dan die van Linnaeus, als systematische beschrijving gebezigd.

Die systematische beschrijvingen zullen den hoogleeraar wel niet

veel hoofdbrekens hebben gekost, en toch is de naam «schimmel-

grauw» voor de kleur van grondstuk en punt der voorvleugels

van onze Asopia farinalis niet zeer juist. Zij had paarsbruin

moeten heeten.

TOT DE NATUURKUNDIGE WETENSCHAPPEN, 209

3. Botys verticalis (L.). De loodrechte Botys.

Deze soort, wier Nederlandsche naam, door het streven om bij -

de vertaling zoo na mogelijk bij de beteekenis van den Latijnschen

te blijven, al zeer vermakelijk luidt, is niet Verticalis L., maar

fturalis Scop., wat uit het citaat van Rösel I, 4de CL, Tab. 4

blijkt, alsook uit de mededeeling dat hare rups op brandnetel leeft

en dat zij bij Rotterdam niet zeldzaam is. Die van /ertiealis L. is

op distels gevonden en in Nederland zeer ongewoon.

Euryereon verticalis en Botys ruralis werden vroeger dikwijls

verward, doch zooals o. a. Guenée, Deltoides et Pyralites p. 386,

opmerkt, passen de beschrijvingen van Verticalis Linnaeus niet

op de gemeene Botys van de brandnetels, maar op de veel zeld-

zamere Kurycreon.

Prof. van der Hoeven heeft de diagnose van Linnaeus onver-

anderd overgenomen en vertaalt die als volgt: Botys met onbe-

haarde(!), bleekkleurige(!), flauw gebandeerde, van boven (voor

«subtus ») zwartbruin gegolfde vleugels.

Bij Ruralis zijn de vleugels op de onderzijde niet met zwart-

bruine maar met grijze dwarsstrepen geteekend.

4. Noctua Typice (= Typiea) L. Letterstreep-Nachtuil (!).

Wel onze Naenia Typica, hoewel de kleur der achtervleugels ten

onrechte blauwachtig grijs wordt genoemd.

Deze zeldzaamheid was bij Rotterdam slechts éénmaal gevonden.

5. Pterophorus hexadactylus (Fabr.) (hewadactyla L.). Zesvin-

gerige Spleetvleugel.

Wel Alueita hexadactyla Linn., hoewel de beschrijving zoowat

op al de Europeesche soorten van het genus Alueita past.

Deze systematische beschrijvingen zijn niet voortgezet, hoewel

Prof. van der Hoeven zeide er het voornemen toe te hebben.

Verder treft men in dit deel de volgende Boekbeschouwingen aan:

Boekbeschouwing (afzonderlijk gepagineerd).

p. 43, door W. de Haan, van: J. J. Hagenbach, Mormolyce ,

novum Coleopterorum genus, Nörimbergae apud J. Sturm.

1825, 8vo, cum tabula.

310 ANTOMOLOGISOHE INHOUD DER BIJDRAGEN

Dit werkje bevat de beschrijving der merkwaardige Mormolyce

Phyllodes, eene Carabicine. De heer de Haan slaat voor, om voor

dezen kever eene nieuwe subfamilie onder de Carabicinen te vormen ,

die hij Mormolycida noemt en wel om de zeer lange sprieten en

dekschilden.

Men vindt in deze aankondiging ook eene korte mededeeling

omtrent J. J. Hagenbach.

p. 45, door denzelfden, van: P. L. van der Linden, Monogra-

phiae Libellulinarum Europaearum Specimen. Bruxellis,

apud J. Frank. 1825.

In deze boekbeschouwing wordt door den heer de Haan ook nog

een nieuw genus voorgeslagen en gekarakteriseerd (Lindenia) voor

alle Aeschnae met van elkander verwijderde oogen en een breed lijf.

Verder een tweede onder den naam Macrosoma voor de soorten

van Agrion met een lijf dat anderhalf of tweemaal zoo lang is als

de vleugels. Ik weet niet of op deze genera van de Haan wel

genoeg acht is geslagen. In de Bouwstoffen voor eene Fauna van

Nederland wordt er ten ninste niet van gerept en ook het werk

van van der Linden niet genoemd.

Intusschen moet ik opmerken dat Hübner den naam Macrosoma

reeds vroeger (1818) voor een vlinder-genus heeft gebezigd.

p. 92, door denzelfden, van: W. S. Macleay, Annulosa Ja-

vanica, ete. London, Kingsbury, 1825.

Dit werk handelt over de Javaansche insecten door Dr. Horsfield

verzameld, en wel over een gedeelte der Coleoptera.

p. 102, door denzelfden, van: Dejean, Species général des

Coléoptères de la collection de Mr. le Comte Dejean. 1.

Paris, Chevrot, 1825.

Deel IT (1827).

p. 125—149, W. de Haan, Vergelijking tusschen de tast-

kauw- en bewegingsorganen der Gelede dieren.

p. 273—284, J. van der Hoeven, Over het vleugelhaakje bij

de avond- en nachtvlinders. (Lepidoptera crepuscularia et

nocturna). Hierbij Plaat IIL |

TOT DE NATUURKUNDIGE WETENSCHAPPEN, 211

Prof. van der Hoeven bespreekt de literatuur over dit orgaan,

zijn bouw en de waarde er van voor de systematiek, en merkt

op, dat hem niet één kenmerk bekend is, waardoor men de

dagvlinders van de avond- en nachtvlinders kan scheiden. Zulk

een uitsluitend kenmerk is ook sedert de Hoogleeraar dit schreef,

niet bekend geworden, en daarom is het beter den naam « Dag-

vlinders» als wetenschappelijke benaming te laten vallen en door

dien van Rhopalocera te vervangen met de vereenigde kenmerken:

«de sprieten geknopt; geen vleugelhaakje of bijoogen. » Het

genus Zuschemon verban ik dus naar de Heterocera, evenzoo de

Uranidae.

Deel III (1828).

p. 335—339, J. van der Hoeven, Over een nieuw kenmerk

om het geslacht Libellula van Aeshna te onderscheiden.

(met Plaat III).

Ook hier spreekt de Hoogleeraar van de genera Macrosoma en

Lindenia de Haan.

En in de Boekbeschouwing :

p. 220, J. van der Hoeven, over: Considérations générales

sur Vanatomie comparée des animaux articulés par H.

Strauss-Dürckheim. Paris et Strasbourg. 1828.

Deel IV (1829).

Bevat alleen de volgende Boekbeschouwingen:

p. 182, W. Vrolik, over: Æssai sur les insectes de Java et

des les voisines, par P. L. van der Linden. Bruxelles,

1829. Ato.

Dit werk bevat de beschrijvingen van eenige nieuwe soorten van

Oost-Indische Coleoptera.

p. 183, H. C. van Hall, over: Natuurlijke Historie van

Surinaamsche vlinders, Xe en Ile aflevering. Amsterdam,

bij J. GC. Sepp en zoon. 1829. Ato.

Wij zien uit deze aankondiging, dat de uitgave van dit werk

reeds in 1829 begon. Ik wil hierop nog uitdrukkelijk wijzen,

212 ENT. INHOUD DER BIJDR. TOT DE NAT. WETENSCH,

omdat zoowel Kirby, in zijn uitmuntenden Synonymic Catalogue

of Diurnal Lepidoptera, als Möschler, die eene beschouwing over

Sepp’s werk geeft in de Stettiner Ent. Zeitung, 1878, p. 424,

beiden als jaar der uitgave 1848—1852 noemen, terwijl zij inder-

daad reeds 19 jaren vroeger begon. Niet alleen Prof. van Hall,

maar, wat van meer belang mag heeten, omdat hij een zeer kundig

Lepidopteroloog is, ook Möschler, spreekt met lof van dit werk.

Deel V (1830).

p. 94102, J. van der Hoeven, Aanteekeningen over het in-

wendige maaksel des Veenmols.

p. 114—119, A. J. d'Ailly. De haren der Processie-rupsen

niet altijd even gevaarlijk.

Waarschijnlijk zijn dikwijls de berichten over de schadelijkheid

van de haren dezer rupsen zeer overdreven. De heer d’Ailly had

Bombyx Processionea bij Nijmegen gevonden, en in eene noot van

Prof. van Hall lezen wij dat hij haar ook bij Vianen had aange-

troffen.

Boekbeschouwing :

p. 448—119, H. CG. van Hall, over: Natuurlijke Historie

van Surinaamsche vlinders, Ule en IVe aflevering. 1830.

Zie boven.

Deel VII (1832).

p. 194, H. C. van Hall. Korte aankondiging der Ve aflevering

van Sepp’s Surinaamsche vlinders. Aflevering 1—5 be-

vatten volgens deze opgaven 20 platen.

P. C. T. SNELLEN.

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN,

DOOR

F. M. VAN DER WULP.

(Hiertoe Plaat 7).

I. CAMPYLOCERA Macq.

In het Tijdschrift voor Entomologie, dl. XXIII, bl. 189 en 190,

heb ik, onder den naam van Campylocera myopina en robusta,

een paar Javaansche soorten beschreven, die mij voorkwamen in

de generieke kenmerken wel overeen te komen met de Afrikaansche

C. ferruginea, door Macquart (Dipt. ex. II. 3. 220. pl. 30 f. 1)

beschreven en afgebeeld. Sedert heb ik nog een viertal andere

soorten leeren kennen, en wel twee van Java en twee uit Afrika.

Onder deze laatste soorten bevindt zich een, die ik meen voor de

bovengenoemde C. ferruginea te moeten houden.

Macquart heeft het genus Campylocera ten onrechte onder de

Trypetinen geplaatst. Door het niet met borstels bezette voorhoofd

en de schuin in den voorrand uitloopende, tot het einde duidelijke

hulpader, behoort het tot de Ortalinen. Het ontbreken der bij-

oogen, de schuin vooruitstekende sprieten, het naar beneden om-

gebogen achterlijf en de groote, meestal gewelfde eierbuis geven

het daar eene plaats in: de ondergroep der Pyrgotinen. De ver-

schillende soorten, die ik ken, — waarschijnlijk zullen er later

nog wel meer ontdekt worden, — komen in de volgende ken-

merken overeen.

214 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN.

Voorhoofd zonder borstels, dikwijls echter met korte beharing ,

in beide sexen breed, van voren een weinig vooruitstekend ; op

den schedel meestal ter wederzijde een paar lange borstels; aan-

gezicht naakt, terugwijkend, in ’t midden met eene breede groef,

die ter wederzijde door eene kielvormige langsrib wordt begrensd ;

mondrand zonder borstels; mondopening zoowel als de zuigsnuit

matig groot; clypeus weinig ontwikkeld; palpen bij sommige soorten

dik; oogen ovaal, kinbakken niet zeer breed. Sprieten schuin

vooruitstekend; het tweede lid langer dan het eerste; het derde

ovaal of langwerpig, met naakten of bijna naakten rugborstel. —

Thorax met enkele borstels in de zijden; schildje aan den achter-

rand gewoonlijk met eenige borstels; achterrug goed ontwikkeld, —

Achterlijf in den regel naar onderen omgebogen, bij het d met

vier ringen, de eerste verlengd, de volgende iets korter; bij het

g met vijf ringen, de eerste zeer lang, de volgende veel korter

en ineengeschoven; eierbuis meestal bijzonder groot en min of meer

gewelfd. — Pooten stevig; de voorste schenen met kleine eind-

sporen. — Vleugelschubben klein. — Vleugels langer dan het

achterlijf; hulpader schuin in den voorrand uitloopende ; mediastinaal-

cel langwerpig; radiaal-ader ongevorkt; discoidaal-ader ter plaatse

waar de schijfdwarsader is ingewricht, opgebogen; onderste wortelcel

in eene korte punt uitgerekt.

Löw (Monographs of the Dipt. of N. Amer. NI. p. 35) rekent

de volgende geslachten tot de Pyrgotinen: Pyrgota Wied. , Ada-

psilia Waga, Toœura Macq., Hypotyphla Löw, Toxotrypana Gerst. ,

Sphenoprosopa Löw (= Heterogaster Macq.), Dichromyia Rob. D.

(type: Tetanops sanguiniceps Wied.) en Bromophila Löw (type:

Dichromyia caffra Macq.). Van Pyrgota, Adapsilia en Hypotyphla

onderscheidt Campylocera zich door minder scherp vooruitstekend

voorhoofd, waardoor de kop in profiel niet driehoekig is; van

Dichromyia en Bromophila door een meer verlengd eindlid der

sprieten en door grootere, langwerpiger, lager afdalende oogen;

van Torura ook door laatstgemeld kenmerk; van Sphenoprosopa

door minder dicht bijeengeplaatste dwarsaderen; van Toxotrypana

eindelijk door de niet gevorkte radiaal-ader.

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 215

De mij thans bekende soorten van het geslacht Campylocera laten

zich op de volgende wijze onderscheiden.

a. Radiaal-ader recht of nauwelijks iets

gebogen; laatste gedeelte der discoi-

daal-ader nagenoeg in eene lijn met

het voorlaatste loopende, naar be-

neden gebogen. . . . . . JO.

Radiaal-ader golvend; laatste gedeelte

der discoidaal-ader eerst opgebogen

en daarna weder naar beneden loo-

PERTE A alc Termin ler Oe

6. Pooten pekbruin met bruingele tarsen ;

middeldwarsader op het midden of

nauwelijks even voorbij het midden

der schijfcel; thorax zonder macro-

cheten; die op den schedel en aan

het schildje niet meer dan fijne geel-

achtige haren iu c.c del Use MD. Sp:

Pooten meestal geheel roodgeel; middel-

dwarsader merkelijk voorbij het mid-

den der schijfcel; de schedel, de

zijden van den thorax en de achter-

rand van het schildje met zwarte

macraecheteni 4 inne sar th Ge lat.

e. Achterschenen recht; voorhoofd meer

dan de halve kopbreedte innemende. 2. ferruginea Macq.

Achterschenen gebogen; voorhoofd niet

meer dan een derde der kopbreedte

terende 0 Geer à Je robusta vd. W.

d. Derde sprietenlid ruim dubbel zoo lang

als het tweede . . . . . . . 4. longicornis n. sp.

Derde sprietenlid hoogstens zoo lang als

LEARN TE NE PL

216 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN.

e. Vleugels met bruinen halfband over de

middeldwarsader en het laatste derde

gedeelte verdonkerd, waarvan de

grens als een band over de schijf-

dwarsader is aangeduid; de overige

vleugelvlakte ongeteekend. . . . 5. myopina v. d. W.

Vleugels zonder donkere dwarsbanden,

wolkig met lichte vlekken . . . 6. nudilipennis n. sp.

1. Campylocera fuscipes nov. sp.

Testacea ; epistomate, abdomine, femoribus tibiisque piceis; fronte

subprominente; antennis brevibus, articulo tertio ovato secundi vix

longiori; thorace pilosulo, macrochetis nullis; alarum costa flaves-

cente, apice infuscato; nervo radiali subrecto; nervi discoidalis

parte ultima non recurvata; nervo transverso medio in cellulae dis-

coidalis medio vel paullo ultra. — 4 long. 12 mm. — PI. 7. fig. À en 2.

De grootste der mij bekende soorten van het genus, grooter nog

dan robusta en gemakkelijk te herkennen aan het zwartbruine

achterlijf en de eveneens gekleurde dijen en schenen, alsmede aan

het gemis van macrocheten ter wederzijde van den thorax.

Voorhoofd roestkleurig, iets vooruitstekend, met korte beha-

ring; aangezicht glanzig pekbruin, sterk teruggetrokken; achter-

hoofd bruingeel, van boven plat, alleen van onderen iets gezwollen ;

macrocheten op den schedel uiterst zwak en even als de beharing

van het achterhoofd bruingeel. Sprieten steenrood, kort; het derde

lid eirond en nauwelijks iets langer dan het tweede; sprietborstel

haarfijn en geel. Zuiger zwartbruin; palpen roodgeel. Thorax sterk

gewelfd en even als het schildje en de achterrug bruingeel; eene

dichte, niet zeer lange beharing van dezelfde kleur bevindt zich

op den rug van den thorax en op het schildje; daarentegen zijn

geene macrocheten aanwezig; een paar langere haren aan den

achterrand verdienen althans dien naam niet. Achterlijf glanzig

zwartbruin; eerste ring langer dan de volgende en in ’t midden

versmald; vierde ring naar beneden omgebogen; beharing van het

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. DA LT

achterlijf kort en vrij dicht, donker. Pooten stevig, pekzwart;

knieën en tarsen bruingeel; voethaakjes zwart; achterschenen een

weinig gebogen. Kolfjes roodgeel. Vleugels (fig. 2) met geelgrauwe

tint, langs den voorrand roodgeel ; middeldwarsader bruin gevlekt ; een

bruine band gaat van den voorrand uit, loopt over de schijfdwars-

ader, doch bereikt den achterrand niet geheel, buitenwaarts smelt

die band weg in de iets verdonkerde vleugelspits; op de donkere

plekken zijn de aderen zwartbruin, overigens meer bruingeel;

radiaal-ader nauwelijks iets gebogen; laatste gedeelte der discoidaal-

ader niet opgewipt, maar alleen aan het einde naar beneden ge-

bogen; middeldwarsader nauwelijks iets voorbij het midden der

schijfcel; schijfdwarsader een weinig schuin en zwak gebogen.

Een d van West-Java (Mr. Piepers) in mijne collectie.

2. Campylocera ferruginea Macq.

Macq. Dipt. ex. II. 3. 220. pl. 30. f. 1.

Een mannelijk exemplaar van Condé in West-Afrika (L. Petit),

in het Brusselsche museum aanwezig, meen ik tot deze soort te

moeten brengen. Het is echter zoo slecht bewaard, dat ik niet in

staat ben de uiterst korte beschrijving van Macquart, die boven-

dien alleen het e betreft, voldoende aan te vullen, of er eene

nadere afbeelding aan toe te voegen. Zooveel kan ik intusschen

zien, dat het voorhoofd (door Macquart «saillant» genoemd) bij

bedoeld exemplaar bijna niet vooruitsteekt, terwijl ook het aan-

gezicht (volgens Macquart «un peu inclinée») eigenlijk niet terug-

getrokken is, maar rechtstandig naar beneden loopt en zich daarin

zelfs van de overige door mij hier behandelde soorten onderscheidt.

Ook is het voorwerp 8 mm. lang en dus grooter dan de opgave

van Macquart (2!/, 1.). Het aderbeloop der vleugels is vrij wel

in overeenstemming met de afbeelding van Macquart; alleen vind

ik de mediastinaal-cel hier even smal en langwerpig als bij de

overige soorten, wat niet in de afbeelding is aangeduid; en is de

opbuiging van het laatste gedeelte der discoidaal-ader uiterst gering,

minder ook dan in de afbeelding; van daar dat ik in de hier vooraf-

218 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN.

gaande synopsis de soort heb gerangschikt onder degenen, bij welke

die ader niet is opgebogen..

3. Campylocera robusta v. d Wulp.

Tijdschr. v. Entom. XXIII. 190. 48.

Het voorhoofd steekt slechts weinig vooruit en het aangezicht

is onbeduidend teruggetrokken. Het door mij |. c. beschreven

exemplaar hield ik ten onrechte voor een d; het naar beneden

omgebogen gedeelte van het achterlijf is niet anders dan de

groote, breede eierbuis van het 2; deze is zeer glanzig bruin

en, behalve aan het einde, dicht bezet met uitstaande donkere

beharing.

De soort komt ook op Sumatra voor, want in het Leidsch museum

bevindt zich een g van Benkoelen (Leembrugge). Aan dit exemplaar

zijn de pooten donkerder, de schenen, althans de beide achterste

paren, zelfs pekbruin.

4. Campylocera longicornis nov. sp.

Testacea; thoracis dorso, maculis pleuralibus , metanoto , fasciisque

abdominalibus fuscis; antennis elongatis, articulo secundo oblique-

truncato, articulo tertio secundi duplo et ultra longiori; vertice,

pleuris scutelloque macrochetis munitis; ovipositore magno, ab-

dominis longitudine, nigro nitido; alarum apice dilute infuscato;

nervo radiali subundulato; nervi discoidalis parte ultima distincte

recurvata. — 9 long. 8 mm. praeter ovipositor. — PI. 7. fig. 3 en 4.

Van alle andere soorten door de bijzonder lange sprieten onder-

scheiden.

Kop (fig. 3) roestkleurig; voorhoofd slechts weinig vooruitstekend,

zoo goed als naakt, in ’t midden met eene bruine V-vormige vlek; de

kielvormige ribben van het aangezicht, alsmede de mondrand zwart-

bruin en glanzig; achterhoofd van onderen iets gezwollen en donker

behaard; op den schedel eenige macrocheten. Sprieten zoo lang als

de kop in profiel; het tweede lid weinig langer dan het eerste,

aan het einde scheef afgeknot; het derde ruim dubbel zoo lang als

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 219

het tweede; de sprietborstel lang, haarfijn, zwartachtig. Palpen

breed, roodgeel, met borstelige beharing. — Grondkleur van den

thorax glanzig roodgeel; de rug, een vlekje vóór de schouders,

een band van den vleugelwortel naar de schouders (die zich

van daar naar beneden buigt tot over de middelheupen en in

?t midden der borstzijden eene streep uitstoot), een paar vlekken

achter in de borstzijden, en voorts de geheele achterrug donker-

bruin; de thorax heeft op den rug eene zwartachtige beharing;

in de zijden zijn enkele en aan den achterrand van het schildje

vier vrij lange macrocheten. — Achterlijf cylindrisch, bruingeel;

de eerste ring ruim zoo lang als de vier volgende zeer korte

ringen te zamen, dicht bij de basis met eene zwartbruine dubbel-

vlek , verder met eene evenzoo gekleurde teekening, min of

meer eene omgekeerde M voorstellende; de volgende ringen met

zwartbruinen voorrand; beharing van het achterlijf zwartachtig,

in de zijden langer; eierbuis zoo breed en ten minste zoo lang als

het achterlijf, glanzig zwart, naar beneden omgebogen, aan ’t eind

met vrij stevige zwarte borstels. — Pooten bruingeel; dijen aan

de onderzijde met eene donkerbruine veeg; heupen van onderen

met zwarte borstelige beharing, die aan de middelheupen vooral

dicht opeengehoopt is. Kolfjes bruingeel. Vleugels (fig. 4) langs den

voorrand met gele, overigens met grauwe tint; deze laatste aan de

vleugelspits krachtiger ; radiaal-ader golvend ; middeldwarsader voorbij

het midden der schijfcel en even als de schijfdwarsader zeer steil;

laatste gedeelte der discoidaal-ader opgewipt en vervolgens naar

beneden gebogen, anderhalfmaal zoo lang als het voorlaatste.

Een tweetal wijfjes van Java (Piepers).

5. Campylocera myopina v. d. Wulp.

Tijdschr. v. Entom. XXIII. 189. 47. pl. 11. f. 12.

Sedert ik deze soort beschreef, heb ik nog een paartje leeren

kennen van Ardjoeno op Java (Hekmeijer) in het Leidsch museum ,

zoodat ik nu ook de kenmerken van het 9 kan aangeven.

Bij deze soort treedt het voorhoofd bijna in ’t geheel niet vooruit

220 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN.

en wijkt ook het aangezicht slechts weinig terug; de sprieten zijn

korter dan de kop in profiel; het derde lid is eirond, de spriet-

borstel lichtbruin. De radiaal-ader is in de beide exemplaren van

het Leidsch museum duidelijk gegolfd; bij mijn exemplaar is die

golving minder sterk; van daar dat ik in mijne beschrijving hiervan

niet gesproken heb, terwijl ook in mijne afbeelding de golving in

% geheel niet is aangeduid. Het achterlijf heeft in de zijden eene

zwartachtige beharing; dat van het 2 is niet geheel zwartbruin

zooals bij het 4, maar bruingeel, met zwartbruinen , in ’t midden

afgebroken zoom der ringen; de eerste ring is langer dan de vol-

gende, dicht ineengedrongen ringen te zamen; eierbuis groot,

kegelvormig, glanzig bruingeel, aan *t einde met eene iets naar

beneden gebogen punt; beharing der eierbuis zwart, in de zijden

langer. Bij het vrouwelijk exemplaar zijn ook de pooten lichter

en is de donkere teekening der vleugels merkelijk flauwer.

6. Campylocera nubilipennis nov. sp.

Testacea; frontis parte antica, thoracis dorso, maculis nonnullis

in pleuris, et pedum posteriorum femoribus tibiisque fuscis; alis

brunneo-nebulosis, maculis pluribus irregularibus hyalinis; nervo

radiali subundulato; nervi discoidalis parte ultima recurvata. — d

long. 7 mm.

Bruingeel. Kop naar evenredigheid groot; voorhoofd een weinig

vooruitstekend, kort behaard, boven den sprietwortel met eene

groote vierkante donkerbruine vlek; aangezicht gewelfd, onder de

sprieten ingedrukt; de langsribben en de mondrand zwartbruin;

achterhoofd slechts weinig gezwollen; op den schedel eenige macro-

cheten. Sprieten merkelijk korter dan de kop in profiel; het eerste

Mid aan het einde en het tweede aan de buitenzijde verdonkerd;

het tweede lid langer dan het eerste, aan het einde schuin af-

gesneden ; het derde nauwelijks zoo lang als het tweede, eivormig,

vrij spits geëindigd; sprietborstel geel, aan het wortelderde iets

verdikt. Zuiger en palpen met uitstaande borstelharen. — Rug van

den thorax, alsmede eenige vlekken in de borstzijden donkerbruin.

OVER BHENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 221

de donkere kleur van den rug doet zich somtijds voor als vier langs-

banden, waarvan de beide uitersten breeder en vlekkig afgebroken

zijn; in de zijden en van achteren aan den thorax enkele zwarte

macrocheten; vier dergelijke aan den achterrand van het schildje. —

Achterlyf korter dan de thorax, eivormig, weinig of niet naar

beneden omgebogen, vlekkig donkerbruin, met zwarte, in de zijden

langere beharing. — Pooten stevig; achterste dijen en schenen

pekbruin; voorheupen van voren met zwarte borstels; middelheupen

van onderen met korte, dicht opeengehoopte, zwarte beharing.

Kolfjes bleekbruin. Vleugels (fig. 5) grauwbruin gewolkt, met een

aantal onregelmatige, grootere en kleinere, lichte vlekken; de voor-

rand vlekachtig donkerder; de aderen op de donkere plekken dikker

en zwartachtig; radiaal-ader een weinig golvend; middeldwarsader

voorbij het midden der schijfcel; laatste gedeelte der discoidaal-ader

opgebogen, bijna dubbel zoo lang als het voorlaatste.

Vier mannelijke exemplaren van Condé in West-Afrika (L. Petit)

in het museum te Brussel.

N RUPP YA. novi gen.

van siguys (slank).

Doleschall heeft onder den naam van Zetanocera tripunctata een

vliegje van het eiland Amboina beschreven, dat echter volstrekt

geen Tetanocera is, maar in de groep der Ortalinen en wel in de

onderafdeeling der Pyrgotinen thuis behoort, gelijk mij gebleken

is uit een voorwerp van Java, dat ik aan de goedheid van Mr.

Piepers te danken heb. Noodwendig moet het in die groep een

nieuw geslacht vormen, dat ik wegens den slanken vorm Huphya

genoemd heb en dat zich op de volgende wijze laat kenmerken.

Corpus minoris magnitudinis, nudum, glabrum; statura gracilis.

Frons paullo producta; facies subretracta; antennae capite lon-

giores, articulis 2do et 3do elongatis, incumbentibus; arista nuda.

Scutelli margo postico setulis duabus parvis. Segmenta abdominalia

quinque; primum elongatum, sequentia breves; ovipositor cylin-

222 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN.

dricus, abdominis longitudine. Femora subtus spinulis parvis munita.

Alae immaculatae; nervus radialis ante apicem ramulum emittens;

nervus transversus discoidalis valde curvatus; cellula analis acute

terminata.

Van zeer slanke gestalte. Kop breeder dan de thorax; voorhoofd

iets vooruitstekend; schedel zonder borstels; bijoogen slechts door

eene donkere stip aangeduid; aangezicht een weinig terugwijkend,

in ’t midden ingedrukt en ter wederzijde met eene kielvormige

langsrib; mondrand zonder borstels; palpen kort en dik. Sprieten

langer dan dekop, geknakt; eerste lid cylindrisch, omhoog gericht;

tweede en derde lid omgebogen; het tweede anderhalfmaal zoo lang

als het eerste, naar het einde verbreed; het derde elliptisch, zoo

lang als het tweede, met naakten, haarvormigen, op het midden

geplaatsten rugborstel. — Thorax naakt; alleen vóór den vleugel-

wortel een zwak borsteltje. Schildje stomp driehoekig, gezwollen,

aan het eind met een paar borstels; achterrug sterk ontwikkeld.

Achterlijf lang en dun, vijfringig; de eerste ring het langst,

de drie laatsten zeer kort; eierbuis zoo lang als het achterlijf»

eylindrisch. — Dijen van onderen aan de spitshelft met korte

borsteltjes ; overigens de pooten geheel naakt. — Vleugels (fig. 7)

groot, aan den voorrand fijn bewimperd; mediastinaal-cel lang en

smal; uitmonding der radiaal-ader merkelijk vóór de vleugelspits,

kort voor de uitmonding met een aanhangend adertje; cubitaal-ader

in de vleugelspits uitloopende; discoidaal-ader zacht gebogen ; middel-

dwarsader iets voorbij het midden der zeer langwerpige schijfcel:

schijfdwarsader zeer scheef achterover geplaatst en tevens sterk

S-vormig gebogen, zoodat haar ondereinde dicht bij den vleugel-

rand uitkomt; de tweede achtercel daardoor aan hare basis spits

toeloopende; onderste wortelcel (anaal-cel) met puntig uiteinde.

Euphya tripunctata Dol.

Tetanocera tripunetata, Doleschall, Natuurk. Tijdschr. voor Ned.

Indie, XIV. 445. pl. vim. f. 5. — PI. 7. fig. 6.

Ferruginea nitida; antennarum apice, strigis duabus frontalibus

OVER HENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 223

antice convergentibus, puncto in vertice, punctis nonnullis in

thorace, maculisque lateralibus in abdomine fuscis; alis hyalinis. —

g Long. 7 mm.

Glanzig roodgeel; voorhoofd met twee langsgroeven , in ’t midden

met eene bruine V-vormige vlek; ocellenstip bruin; boven den

mondrand een zwartbruin vlekje en onderaan de wangen eene

bruine stip. Het tweede sprietenlid kort behaard, het derde aan

de uiterste spits bruin. Op den rug van den thorax vier bruine

vlekjes, de beide achtersten langwerpig; een dergelijk vlekje achter

de schouderknubbels, alsmede een vé6r en een onder aan den

vleugelwortel; eerste achterlijfsring aan de wortelhelft bruin; de

volgende ringen ter wederzijde met eene groote vlek van dezelfde

kleur; de lange eierbuis in ’t midden iets versmald, aan het einde

een weinig breeder. Kolfjes groot en even als de pooten roodgeel.

Vleugels (fig. 7) glasachtig; de aderen zwart, alleen die aan den

wortel bruingeel; randcel met geelachtige tint; radiaal-ader aan de

uitmonding met eene donkere schaduw, even vóór de uitmonding

hoekig uitgebogen en met eene lange aanhangende ader, die echter

de cubitaal-ader niet bereikt.

Een g van Java (Piepers).

II. LAMPROGASTER Macq.

Het geslacht Zamprogaster (de naam ziet op de metaalkleur van

het achterlijf) werd door Macquart (Dipt. ex. IL. 3. 211) opgericht voor

eene Ortaline van de Zuidzee-eilanden. Later zijn een aantal soorten

daaraan toegevoegd, ofschoon het te betwijfelen valt, of er niet

enkele vreemde elementen zijn ingeslopen. Zij zijn van eenigszins

forsche gestalte, met een vrij kort en ineengedrongen achterlijf.

Het voorhoofd eindigt boven de sprieten in een boogvormigen zoom ,

die zich ter wederzijde in eene kielvormige verhevenheid langs het

aangezicht voortzet; de sprietgroeven van het aangezicht liggen diep

en zijn ook aan de binnenzijde gekield. De sprieten zijn aan hare

inplanting ver uiteen geplaatst; de sprietborstel is naakt of slechts

224 OVER EENIGE U:TLANDSCIIE ORTALINEN,

een weinig behaard. Bij de meeste soorten zijn lichaam en pooten

geheel naakt; anderen hebben op den thorax, op het achterlijf en

ook aan de pooten eene korte beharing ; dorso-centraal-borstels ont-

breken. De borstels op den kop bepalen zich tot twee paar post-

verticaal-borstels, die niet eens bij alle soorten duidelijk zijn;

fronto-orbitaal-borstels en ocellaar-borstels vind ik bij geen der mij

bekende soorten. De stevige pooten en de sterk ontwikkelde

vleugelschubben wijzen duidelijk op verwantschap met Plalystoma ;

het derde sprietenlid is evenwel langer; het achterhoofd is niet

gezwollen; en de teekening der vleugels bepaalt zich tot enkele

donkere vlekken, die zich soms tot een halfband uitbreiden, maar

bij sommige soorten ook zeer nietig worden of zelfs ontbreken.

Het geslacht Chromatomyia Walk. (list Dipt. Brit. Mus. IV.

801) is synoniem met Zamprogaster, gelijk Walker zelf erkend

heeft 1. c. p. 1162.

Al de soorten behooren tot de fauna van zuidelijk Azie, Australie

en de Zuidzee-eilanden. Onze Oost-Indische bezittingen en vooral

Nieuw-Guinea bevatten er verscheidene, en waarschijnlijk zullen

er later nog wel meer ontdekt worden. In het westelijk halfrond

schijnt het genus niet vertegenwoordigd te zijn. Wel zijn door

Walker een paar soorten uit Zuid-Amerika beschreven onder de

namen van Chromatomyia bicolor en distincta, maar hoogstwaar-

schijnlijk zullen deze wel niet in het genus kunnen blijven, want

de eerste heeft een langwerpigen vorm (« body narrow»), en de

laatste is grauwzwart met zwarte vleugels, zoodat zij van al de

andere soorten afwijken.

Lamprogaster transversa, marginifera en seavittata Walk. zijn

allen synoniem met Platystoma cincta Guér., waarvoor Löw (Monogr.

Dipt. N. Amer. UI. 38) het geslacht Scholastes heeft ingesteld.

Waarschijnlijk behooren in datzelfde geslacht ook Lamprogaster

guttata Walk. (Proc. Linn. Soc. I. 31. 105) en divisa Walk. (1.

c. 131. 146).

Lamprogaster (Chromatomyia) jucunda Walk. (List Dipt. Brit.

Mus. IV. 802) schijnt te passen in de verwante groep, waartoe

Tephritis coerulea en strigipennis Macq behooren , en waarvoor Löw

het

PE.

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 225

geslacht Celetor heeft voorgeslagen (Monogr. Dipt. N. Amer.

AA). Lamprogaster ochromyioides Walk. schijnt ook niet goed

in het g. Lamprogaster te kunnen blijven, gelijk Walker zelf op-

merkt. Ditzelfde is het geval met Z. punctata Walk. (Proc. Linn.

Soc.

I. 132. 148) en Z. guttata Walk. (1. c. 149). Laatstgemelde

naam kan niet blijven, omdat er reeds een andere 2. guttata Walk.

bestond (1. c. I. 31. 105), hierboven reeds vermeld.

Na aftrek van de verschillende hierboven genoemde soorten,

blijft er, zooveel ik nagaan, nog een getal van niet minder dan

29 species over, en wel:

van de Zuidzee-eilanden.

Lamprogaster flavipennis Macq. Dipt. ex. II. 3. 211.

van Australie.

. maculipennis Macq. Dipt. ex. supp. 2. 89.

bicolor Macq. 1. c. |

formosa Walk. List Dept. Brit. Mus. IV. 801 (Chromatomyia).

placida Walk. 1. c. 802 (Chromatomyia) (volgens Osten Sacken

ook op de Philippijnen).

vella Walk. 1. c. 803 (Chromatomyia).

hilarıs Walk. 1. c. 804 (Chromatomyia), met twijfel wat het

vaderland betreft.

apicalis Walk. 1. c. 804 (Chromatomyia).

laeta Walk. 1. c. 805 (Chromatomyia).

van Singapore.

zonata Walk. Proc. Linn. Soc. 1. 30. 101.

glabra Walk. 1. c. 102 (even als de voorgaande ook op Borneo).

vittata Walk. 1. c. 31. 104,

truncatula Walk. 1. c. 106.

van Borneo.

basilutea Walk. Proc. Linn. Soc. I. 134. 146.

van Java.

Frauenfeldi Schin. Dipt. Nov. Reise, 285 161.

226 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN.

van Celebes.

L. luteipennis Walk. Proc. Linn. Soe. V. 261. 14.

» lepida Walk. Trans. Ent. Soc. Lond. new. ser. IV. 226; zie

ook Ost. Sack. An. mus. Gen. XVI. 472.

van Gilolo.

L. superna Walk. Proc. Linn. Soc. VI. 12. 42.

van Mysol.

L. sepsoides Walk. Proc. Linn. Soc. NII. 220. 87.

van Nieuw-Guinea.

L. patula Walk. Proc. Linn. Soc. V. 247 61, waarbij 2.

bispinosa Walk. (l. c. VIII. 118. 95) wel als synoniem behoort.

» costalis Walk. Proc. Linn. Soc. V. 247. 62.

» basalis Walk. |. c. 248. 63.

» ventralis Walk. 1. c. 248. 64 (nomen bis lectum, zie hieronder).

van Aroe.

L. quadrilinea Walk. 1. c. III. 1414, 121.

» delectans Walk. 1. c. 111. 123.

» scutellaris Walk. 1. c. 112. 124.

» celyphoides Walk. 1. c. 112. 125.

tetyroides Walk. 1, c. 112. 126.

van Key.

I. ventralis Walk. 1. c. III. 131. 14.

Van al deze soorten zijn mij slechts twee bekend, te weten Z.

patula en quadrilinea Walk. , maar bovendien nog een vijftal anderen,

die ik tot geen der bestaande beschrijvingen kan terugbrengen.

Deze zeven soorten laten zich onderscheiden als volgt:

a. Schildje van boven ter wederzijde met

een klein tandje . … « + . = ...patula Walk.

Schildje zonder tandjes. . . . . db.

6. Vleugels zonder donkere vlekken; hoog-

stens de middeldwarsader bruin ge-

zoomen Sint std TR MER | Re CRP Ker

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 227

Vleugels gevlekt . 2... . . . &

c. Vleugels aan wortel en voorrand krachtig

geel; middeldwarsader niet donker. . elongata n. sp.

Vleugels aan wortel en voorrand bruin;

middeldwarsader donker gezoomd . . limbata n. sp.

d. Kop zwart . . . . « . + + . . quadrilinea Walk,

Kor voodgeel'. + PL, Gs

e. Achterlijf aan den wortel bruingeel; thorax

van dezelfde kleur, met donkerblauwen

middelband . . 2 . . « « . . faemata n. sp.

Achterlijf en thorax geheel glanzig zwart

of mietaalachtie ann Pu stan eur,

f. De vlek over de middeldwarsader van

boven bij den voorrand zeer breed

uitloopend; ook de volgende voorrands-

vlek vrij breed. . . . . + . . pumicala n. sp.

De beide genoemde vlekken slechts een

paar smalle streepjes vormende. . . ¢risignata n. Sp.

Lamprogaster patula Walk.

2. patula Walk. Proc. Linn. Soc. V. 247. 61; — L. bispinosa

Walk. 1. c. VIII. 118. 45.

Een 9 van Salawatti (Bernstein) in ’s Rijks museum te Leiden.

De soort onderscheidt zich van alle anderen door de beide korte

tandjes aan het schildje; deze tandjes zijn niet aan den achterrand ,

maar van boven ter wederzijde; de achterrand is in ’t midden

groefachtig ingedrukt en aan iedere zijde van die groeve ontspruit

een zwarte, bijna doornachtige borstel; ook de verdere borstels van

het schildje zijn vrij stevig en staan op uitpuilende zwarte wratjes.

De thorax is kort en dicht behaard, aan de zijden en van achteren

bevinden zich stevige borstels. De vleugels hebben eene krachtige

bruingele tint.

2. bispinosa Walk. zal wel het d zijn van deze soort; het voor+

228 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN.

naamste verschil in de beide beschrijvingen betreft den sprietborstel ,

die bij patula zeer kort gevederd, bij bispinosa naakt wordt ge-

noemd. Aan het exemplaar, dat ik voor mij heb, liggen de sprieten

in de diepe gleuven van het aangezicht en zijn daardoor niet duidelijk

te zien; de sprietborstel komt mij voor naakt te zijn.

Lamprogaster elongata nov. sp.

Cyaneo-nigra; capite testaceo; antennis, palpis pedibusque rufis ;

alis immaculatis flavescentibus. — ¢ 2 long. 12 mm.

Slanker dan de andere mij bekende soorten. Glanzig blauwzwart ;

achterlijf meer metaalachtig en tot het purper neigende; eierbuis

kort en van dezelfde kleur als het achterlijf, alleen aan de uiterste

tip roodgeel. Kop bruingeel, op het voorhoofd en aan den mond-

rand donkerder; sprieten en palpen roodgeel; sprietborstel aan den

wortel verdikt en langzamerhand dunner wordende, aan de wortel-

helft kort behaard. Borstzijden met groenen metaalglans; schildje

aan den achterrand met vier vrij lange borstels. Pooten roodgeel ;

de achterste heupen zwart. Kolfjes roodgeel. Vleugels geelachtig,

ongevlekt; de gele tint aan den wortel en den voorrand krachtiger ;

middeldwarsader voorbij het midden der schijfcel; laatste gedeelte

der discoidaal-ader duidelijk opgebogen , waardoor de eerste achtercel,

voorbij de schijfdwarsader, vernauwd is; de hulpader loopt zeer

dicht langs de subcostaal-ader en is daardoor niet altijd goed te

onderscheiden, behalve aan hare uitmonding; er zijn zelfs exem-

plaren, waarbij ook die uitmonding nauwelijks is aangeduid.

Een mannetje en twee wijfjes van Morotai (Bernstein) in het

Leidsche museum.

Lamprogaster limbata nov. sp.

Purpureo-chalybea; capite, ano pedibusque testaceis; antennis

et palpis rufis; alis hyalinis, costa flava, basi nervoque transverso

medio infuscatis. — Long. 2 8,5 mm.

Kop bruingeel; aangezicht lichter en glanzig; voorhoofd in ’t

midden bruin; achterhoofd vrij sterk gezwollen. Sprieten roodgeel ;

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 229

het derde lid van boven een weinig uitgesneden; sprietborstel bruin ,

aan de wortelhelft verdikt en kort behaard. Thorax en schildje

purperachtig staalblauw; de rug van den thorax met korte zwarte

beharing. Achterlijf korter en breeder dan de thorax, staalblauw;

de laatste ring bruingeel; de vrij lange en smalle eierbuis licht-

geel; de eerste lijfsring met zwarte beharing. Pooten bruingeel,

kort en fijn behaard; achterste heupen bruin met metaalachtigen

gloed; de achterdijen een weinig gebruind. Vleugelschubben bruin;

kolfjes geel. Vleugels (fig. 8) glasachtig, aan den wortel en het begin

van den voorrand roodbruin, de voorrand verder levendig geel tot aan

de radiaal-ader; middeldwarsader bruin gezoomd, voorbij het midden

der schijfcel geplaatst; laatste gedeelte der discoidaal-ader opwaarts

gericht en boogvormig, naar het einde weder evenwijdig met de

radiaal-ader; schijfdwarsader een weinig schuin achterover geplaatst.

Een enkel 9 van Waigeoe (Bernstein) in het Leidsche museum.

Lamprogaster quadrilinea Walk.

Proc. Linn. Soc. II. 144. 1921.

Twee mannelijke exemplaren van Waigeoe (Bernstein) in het

Leidsche museum geloof ik als deze soort te kunnen beschouwen.

De oogkanten aan het voorhoofd en het aangezicht, alsmede de

vrij breede kinbakken hebben denzelfden witten haarglans als de

beide zijstrepen van den thorax. Het schildje heeft aan den achter-

rand slechts eenige korte en zwakke borsteltjes. De pooten zijn

niet zwart, maar pekbruin en neigen zelfs tot het roodbruine; de

achterschenen zijn gebogen. Voor de teekening der vleugels zie men

PL fis. 9.

Lamprogaster taeniata nov. sp.

Testacea; thorace vitta lata scutelloque coeruleo-nigris; abdomine ,

praeter basin, chalybeo; alis flavescentibus, maculis subquatuor

fuscis. — Long. d2 9,5 mm. — Pl. 7. fig. 10.

Kop met sprieten en monddeelen steenrood; voorhoofd donkerder ;

een smalle zoom om de oogen witachtig; sprieten kort; de spriet-

230 OVER EENIGE UITLANDSOHE ORTALINEN.

borstel nauwelijks iets behaard. Thorax steenrood, op den rug

met een breeden zwartblauwen langsband; schildje zwartblauw ,

aan den achterrand met korte en zwakke borsteltjes. Achterlijf

korter dan de thorax, zeer glanzig staalblauw, met purperen gloed ;

eierbuis kort, roodgeel. Pooten roodgeel; de beide laatste tarsen-

leden donkergrauw, de klauwen zwart; achterschenen iets gebogen.

Vleugelschubben roodgeel. Vleugels (fig. 11) geelachtig, aan den

wortel en voorrand levendiger gekleurd; voorts met vier donkerbruine

vlekjes; het eerste is niet veel meer dan eene verdonkering van de

basis der schijfcel; het tweede omzoomt de middeldwarsader en loopt

streepvormig opwaarts, zonder echter den voorrand te bereiken;

het derde bevindt zich op korten afstand van het einde der radiaal-

ader; het laatste vlekje eindelijk vormt een smallen zoom om de

vleugelspits, van de uitmonding der radiaal-ader tot aan die der

discoidaal-ader ; middeldwarsader ongeveer op het midden der schij f-

cel; schijfdwarsader eenigszins scheef achterover liggend en iets of

wat bruin gezoomd.

Een paartje van Morotai (Bernstein) in het Leidsch museum.

Lamprogaster pumicata nov. sp.

Chalybea; capite, antennis, palpis pedibusque rufis; alis cineras-

centibus, basi costaque fuscis, maculis quatuor nigris. — d Long.

44° mm.

Kop vuil roestkleurig; het voorhoofd en eene driehoekige vlek

op de wangen zwart; de zoom langs de oogen grijsachtig rood.

Sprieten en palpen bruinrood; de sprieten slank, nauwelijks tot

halverwege het aangezicht reikende; het derde lid smal; sprietborstel

aan de wortelhelft iets verdikt, naar het einde haarfijn ; onder eene

krachtige vergrooting vertoont zich eenige beharing. Thorax blauw-

zwart, met aschgrauwe bestuiving en van boven eenig spoor van

zwarte langsbanden. Schildje en achterlijf staalblauw; het schildje

met 6 borstels; achterlijf korter dan de thorax; eerste ring met

vaalgele beharing; anus met zwarte borsteltjes; hypopygium zwart ,

met geelachtige beharing, aan het eind met een paar kleine uit-

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 231

steeksels. Pooten roodgeel; de laatste tarsenleden gebruind. Vleugels

(fig. 12) veel langer dan het achterlijf, vrij spits toeloopend, grauw,

aan den wortel en het begin van den voorrand bruinachtig; voorts

met vier zwartbruine vlekken; de eerste op ongeveer een vierde van

de vleugellengte, een bandje vormende van de subcostaal-ader tot

over het eind van de middelste wortelcel; de tweede en grootste

tegen den voorrand, aan de uitmonding der hulpader en van onderen

de middeldwarsader bedekkende; de derde, kleinere, mede aan den

voorrand, tusschen de uitmonding der subcostaal-ader en die der

radiaal-ader; de vierde zeer klein, aan het eind der cubitaal-ader

en in eene bruine schaduw aan de vleugelspits uitloopende; middel-

dwarsader op het midden der schijfcel; schijfdwarsader steil, op

twee vijfden der spitscel.

Een d van Nieuw-Caledonie (Hanckar) in het museum te Brussel.

Lamprogaster trisignata nov. sp.

Nigra; abdomine submetallico; capite, antennis , palpis pedibusque

testaceis; alis flavescentibus, lineolis tribus fuscis. — 4 Long. 7 mm.

Van kort ineengedrongen gestalte. Kop met sprieten en mond-

deelen bruingeel; sprieten vrij lang; de sprietborstel naakt. Thorax

en schildje zwart, met eenigen glans; thorax met twee bestippelde

langsgroeven, aan den achterkant, ter wederzijde vöör het schildje

in een paar riggeltjes eindigende; achterrand van het schildje met

enkele vrij lange borstels. Achterlijf korter dan de thorax, glanzig

metaalachtig groenzwart ; de buik bruin. Pooten eenkleurig bruingeel,

ook de heupen; alleen de beide laatste leden der voortarsen verdon-

kerd. Vleugelschubben donkerbruin. Vleugels (fig. 13) met grauwgele

tint en bruingele aderen; een donkerbruin streepje ter plaatse waar

de cubitaal-ader uit de radiaal-ader ontspruit; een tweede dergelijk

streepje , loopende van de mediastinaal-cel over de middeldwarsader ;

en een derde dicht bij het eind der radiaal-ader; middeldwarsader

op het midden der schijfcel.

Een ¢ van Andai (von Rosenberg) in het Leidsche museum.

232 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN.

IV. SCHOLASTES Löw.

Dit geslacht werd door Löw (Mon. Dipt. N. Am. IN. p. 38)

opgericht voor Platystoma cincta Guér. Het staat in nauwe ver-

wantschap met Lamprogaster, waarmede het in vele opzichten

overeenstemt, 0. a. in de sprieten, die aan de inplanting ver uiteen

staan. De sprietgroeven op het aangezicht zijn echter veel minder

diep en aan de binnenzijde zonder de scherpe kielvormige lijst,

die zich bij de soorten van Lamprogaster vertoont. De sprietborstel

is lang en aan de wortelhelft of zelfs nog verder fijn en lang ge-

vederd. Behalve de post-verticaal-borstels, staan ook nog een paar

fronto-orbitaal-borstels ter wederzijde hoog op het voorhoofd. Ocellaar-

borstels ontbreken, wat ook bij Zamprogaster en in ’t algemeen

bij alle Platystominen het geval is. — Op den thorax zijn de beide

buitenste rijen van dorso-centraal-borstels volledig aanwezig. Onder

aan de voordijen bevindt zich eene rij van kamachtig geplaatste

borstels.

Scholaster cinctus Guer.

Platystoma cincta, Guér. Voyage de la Coquille, Zool. p. 299.

pl. 21. fig. 9; — Scholastes cinctus, Ost. Sack. Annali museo

Genova, XVI. 479; — Acinia faciestriata, Dol. Nat. Tijdschr. v.

Ned. Ind. XIV. 446. 40. pl. 10. f. 7; — Lamprogaster faciestriata ,

Schin. Dipt. Nov. Reise, 284. 160; — Lamprogaster transversa,

Walk. Proc. Linn. Soc. I. 30. 103; — L. marginifera, Wk. 1. c.

III 414. 122; — Z. sewvittata, Wik. Le. V. 261. 15.

Van deze soort werden mij meer dan eens exemplaren van Java

door Mr. Piepers overgezonden; in het museum te Leiden bevinden

zich voorwerpen van Batjan, Gebeh en Morotai (Bernstein) en van

Aroe (von Rosenberg).

De soort schijnt niet zeldzaam en bovendien ver verspreid te

zijn. Zij is uit de hierboven aangehaalde beschrijvingen wel te her-

kennen, terwijl ik ten overvloede nog op pl. 7. fig. 14 eene af-

beelding van haar geef. Wat door geen der vroegere schrijvers

schijnt opgemerkt te zijn, is dat het d aan het einde van den

OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 233

aldaar haarfijnen sprietborstel eene zeer kleine, eenigszins drie-

hoekige verbreeding heeft (zie fig. 15); bij het 2 is de sprietborstel

eenvoudig.

V. ANGITULA Walk.

Dit geslacht bevat slechts eene enkele soort:

Angitula cyanea Guér.

Nerius eyaneus, Guer. Voyage de la Coquille, Zool. 301. pl. 21.

f. 44; — Anguitula cyanea, Ost. Sacken Ann. mus. Gen. XVI.

481; — Elaphomyia polita, Saund. Trans. Entom. Soc. Lond. new

ser. V. 416. pl. 12. f. 6 en pl. 13. f. 1; — Angitula longicollis,

Walk. Proc. Linn. Soc. III. 123. 151.

’s Rijks museum te Leiden bezit eene geheele reeks van exem-

plaren, afkomstig van Noord-Halmaheira, Gebeh, Obi en Morotai

(Bernstein), en van Aroe (von Rosenberg).

De kenmerken zijn in de aangehaalde beschrijvingen en vooral

in die van Osten Sacken duidelijk aangegeven. Ik voeg er alleen

aan toe, dat de beide doornen van het schildje aan de spits een

fijn borstelhaartje dragen, dat echter zeer licht schijnt af te breken,

aangezien het niet bij al de voorhanden exemplaren aanwezig is.

IETS OVER HET GESLACHT PILOPHORUS HAHN,

DOOR

Mr. A. J. F. FOKKER.

In het derde gedeelte van mijnen Catalogus der in Nederland

voorkomende Hemiptera Heteroptera (blz. 63 hiervoren) worden

als inlandsch opgegeven twee soorten van het geslacht Pilophorus,

namelijk ceinnamopterus Kb. en clavatus L.

Na het afdrukken maakte ik kennis met een artikel van Douglas

en Scott in the Entomologis®s Monthly Magazine, vol. XII, p. 100,

waar door hen eene nieuwe soort, perplexus, beschreven wordt,

met de bijvoeging, dat zij in hunne British Hemiptera deze met

de andere soorten hadden verward en dat deze nieuwe soort juist

de gemeenste is van alle drie in Engeland.

Toen ik daarna de exemplaren van Prlophorus in mijne collectie

onderzocht, bleek het mij dat ook ik deze perplexus verward had

(met cinnamopterus) en dat perplexus ook in ons land de gewone

soort is, die op allerlei boomen voorkomt. De ware cinnamopterus

Kb, daarentegen leeft alleen op dennen; ik bezit slechts twee in-

landsche exemplaren, een uit Nijmegen, door den heer ter Haar

gevangen, en een dat ik te Baarn in Juli van een’ den klopte.

Daar zij allen zeer op elkander gelijken en uiterst lastig te

onderscheiden zijn, achtte ik het niet ondienstig, onderstaande

synoptische tabel van de in Europa voorkomende soorten op te

maken, waardoor zij zonder bezwaar zullen kunnen worden herkend.

P. confusus Kb. is nog niet in ons land waargenomen; de voor-

werpen, waarnaar ik de beschrijving nam, waren afkomstig uit

Zwitserland en van wijlen Meyer-Dür.

1 (2).

2 (A).

3 (4).

4 (3).

5 (6).

IETS OVER HET GESLACHT PILOPHORUS HAHN.

Bovenzijde bezet met lange witte

opstaande haren; elytra naar

achteren zeer verbreed. (Geen

zilveren vlekje aan den binnen-

hoek van den cuneus, doch met

een zilveren bandje, loopende

van den achter-binnenhoek van

het corium, gebogen langs de

membraan tot den binnenhoek

van den cuneus; de onderste

zilveren streep van het corium

doorloopende over den clavus ;

van de antennen het tweede lid

roodachtig bruin, aan de punt

zwartachtig; het derde lid aan

de basis geelwit, overigens zwart-

achtig; het vierde zwartachtig,

aan de basis smal wit. Grootte

Sans), ham):

Bovenzijde niet bezet met lange

witte opstaande haartjes; elytra

naar achteren niet zeer verbreed.

De onderste zilverstreep van het

corium niet doorloopend op den

clavus, doch het zilveren streepje

op den clavus iets hooger. Cuneus

zonder zilveren vlekje.

Deze zilverstreep wel doorloopend

over den clavus; cuneus met

zilveren vlek aan den binnenhoek.

Clavus en corium tot aan de tweede

zilverstreep helder bruinrood,

daarachter donkerbruin. Tweede

lid der antennen zwart, aan de

. confusus Kb.

. clavatus L.

236

IETS OVER HET GESLACHT PILOPHORUS HAHN.

basis roodachtig bruin (gewoon-

lijk slechts een smalle ring; een

enkele maal verspreidt zich de

roode kleur verder, echter nim-

mer over de helft); het derde

lid zwart, alleen aan de basis

smal rood; het vierde lid wit

of geelachtig wit, de punt

zwart

6 (5). Clavus en corium voor de tweede

Confusus Kb. is de kleinste soort, zeer kenbaar aan de witte

haartjes, waarmede pronotum, kop en elytra dicht zijn bedekt,

en aan de verbreede elytra.

zilverstreep eveneens gekleurd als

daarachter, donker olijfbruin met

lichtere tinten en strepen. Tweede

lid der antennen bruin, eerst

over de helft tegen het einde

zwartachtig, derde lid roodachtig,

het laatste gedeelte (!/, of !/,)

donkerder ; vierde lid zwart,

alleen aan de basis wit . perplexus Del. en Sc.

. cinnamoplerus Kb.

Zij is ook lichter bruin gekleurd dan

de anderen. Waarschijnlijk zal zij ook hier te lande voorkomen.

Ook clavatus is door de bovengenoemde kenmerken van allen

licht te onderscheiden; terwijl de fraaie roode kleur van het grootste

gedeelte der elytra en de kleur der sprieten cinnamopterus ge-

makkelijk doen herkennen van perplexus , welke laatste veel donkerder

is en, naar mijne voorwerpen althans, ook iets kleiner.

A ANT EE KEN INGEN

OVER

EPHESTIA KUANIELLA ZELL. EN ERNIGE VERWANTE SOORTEN,

DOOR

P. C. T. SNELLEN,

met afbeeldingen (Pl. 8) door

Prof. Dr. J. VAN LEEUWEN Jr.

Deze eerst sedert eenige jaren in ons vaderland waargenomen

Phycide is door mij niet in het tweede gedeelte van mijn werk

over de Vlinders van Nederland opgenomen. Haar plotseling en in

groot aantal verschijnen, — terwijl zij vroeger, ook elders in Europa,

nimmer opgemerkt was, — gevoegd bij den aard van hare levenswijze

als rups, namelijk in korenmolens of in fabrieken waar tarwe- of

maïsmeel bewerkt wordt, doen duidelijk zien, dat zij tot die ge-

importeerde soorten van insecten behoort, wier getal gaande weg

vermeerdert, en die schijnen te moeten dienen om het toch al zoo

aanzienlijk getal kwellingen des menschdoms nog te vermeerderen 1).

Vreemd is het, dat het eigenlijke vaderland dezer vlindersoort nog

niet bekend is geworden.

Hoe kort het dier ook bekend is, het heeft toch reeds een

meesterlijken beschrijver gevonden, en wel in den beroemden

Lepidopteroloog, wijlen Prof. P. C. Zeller, zie Stettiner Entomolo-

gische Zeitung 1879. p. 466, enz. Die beschrijving, waaraan slechts

1) Zie over dit onderwerp ook de geestige voorrede van het klassieke werk

van ons medelid Dr. E. Piaget, , Les Pediculines.”

238 AANTEEKENINGEN OVER EPHESTIA KÜHNIELLA ZELL,

weinig kan worden toegevoegd, zou des noods toereikend mogen

worden geacht voor de bekendmaking der soort; alleen mocht men

nog eenige afbeeldingen van het dier in zijne verschilllende toe-

standen wenschen te bezitten, en daar nu Prof. van Leeuwen zoo

goed is geweest, deze afbeeldingen op mijn verzoek te vervaardigen,

meen ik wel te doen, die hier in het licht te geven, als aan-

vulling tot de natuurlijke historie der soort. Ik voeg er eenige

opmerkingen en aanteekeningen, ook over verwante soorten, aan

toe. Voor eene opname in Sepp's Nederlandsche Insecten houd ik

namelijk deze verhandeling minder geschikt, omdat zij geene zuiver

inlandsche soort tot onderwerp heeft.

Het materiaal voor de bijgaande afbeeldingen heb ik weder,

evenals de in dit Tijdschrift, deel XXIV (1881), pag. xx, ver-

melde voorwerpen, te danken aan ons, steeds welwillend met zijne

collega’s samenwerkend medelid, Mr. Maurissen te Maastricht. Hij

zond mij op mijn verzoek in Maart 1884 eene doos met rupsen,

mij tevens meldende, dat hij er, zoo noodig, nog aanzienlijk meer

kon leveren, daar Mphestia Kühniella nog altijd in grooten getale

in de vermicelli-fabriek huisde, waar zij het eerst als schadelijk

was waargenomen.

De rupsen zond ik aan den heer van Leeuwen, die van haar,

van de poppen, de levende en opgezette vlinders, benevens van

hunne ligchaamsdeelen een aantal zeer juiste afbeeldingen ver-

vaardigde.

Gedurende haren levensloop veranderen de rupsen weinig van

uitzicht. Eene volwassene, doch nog voedsel gebruikende rups is

ongeveer 16 millimeter lang; zij is in het midden een weinig

dikker dan aan de uiteinden, over het geheel slank, eenigszins

vetachtig glanzig, bleek vleeschkleurig rood of beengeel met roode

tint over den rug, met een fijn donker ruggevat en met eenige

korte haartjes bezet. De gewone, meest allen zeer kleine stippen

zijn licht- of donkerbruin, ook de kop, het halsschild en het in

verschillende plaatjes verdeelde schild op den laatsten ring of staart-

schild. Zeller noemt een en ander «dunkel honiggelb », maar mij

schijnt de benaming bruin meer geschikt toe. Evenals de heer van

EN EENIGE VERWANTE SOORTEN. 239

Leeuwen en ik, nam ook Zeller waar, dat aan beide zijden van

den eersten ring achter het halsschild en van den elfden ring zich

eene veel grootere bruine stip bevindt. De luchtgaten zijn klein ,

fijn donker gerand. Voorpooten bruin; buikpooten als het lichaam

gekleurd en met een volledigen kring van haakjes. Zie de af-

beelding eener volwassene rups bij figuur 6.

De rups vervaardigt in het door haar bewoonde meel kokers van

zijde, waardoor heen zij zich beweegt, en zij maakt dus deze stof

spoedig, ook door hare uitwerpselen, geheel voor ons onbruikbaar.

Wanneer zij volwassen is, wordt zij korter, dikker, verliest hare

roode tint en krijgt eene geelwitte kleur (zie fig. 7). Zij maakt

alsdan van dicht wit spinsel, meel en hare uitwerpselen eene woning

voor de pop. Dit verblijf is langwerpig en, in het meel aangelegd,

steeds van een langen hals tot uitgang voor den vlinder voorzien,

evenals men dit ook aan het spinsel van Hwrycreon palealis op-

merkt (zie fig. 12). Rupsen die in doosjes bij mij een spinsel

aanlegden, vervaardigden dit meestal, doch niet altijd, zonder

hals tot uitgang.

De pop (zie fig. 11) is slank, bruingeel, gewoon gevormd

en levert in den zomer, na eene kleine drie weken, den vlinder

op. In het najaar en voorjaar duurt de poppenrust langer, tot

twee maanden toe. Ik heb opgemerkt, dat het boveneind en de

oogen aan de pop spoedig eene donkere kleur beginnen te krijgen.

Men ziet den vlinder vliegende afgebeeld bij figuur 1, zittende bij

figuur 2 en by figuur 3 een rustend wijfje, in de houding waarin

het haar mannetje verwacht met opgericht achterlijfseinde. Zooals

Zeller terecht opmerkt, is de vlinder bij dag traag, trouwens over

het geheel; hij houdt er blijkbaar niet van om zich ver van zijne

geboorteplaats te verwijderen , en daar de paring en het eierleggen , —

het laatste door middel van eene fijne legboor aan het uiteinde

van het vrouwelijke achterlijf, — spoedig volgen, gaat de vermenig-

vuldiging dezer soort, tot groote schade van ieder, in wiens ge-

bouwen en koopwaren zij eenmaal haren intrek heeft genomen,

snel en eigenlijk onophoudelijk door. Stellig levert deze soort drie,

zoo niet vier generatien in het jaar. Zeller nam waar, dat de

240 AANTEEKENINGEN OVER EPHESTIA KÜHNIELLA ZELL.

meeste vlinders in Mei en Juni en dan weder in Augustus uit-

kwamen, maar ik verkreeg ook reeds een paar exemplaren in

Februari en verscheidene in den loop van April.

Het ei is langwerpig, bleekgeel. Ik kreeg het slechts een paar

malen te zien, van opgestoken vrouwelijke vlinders, die er een

hadden gelegd. De heer van Leeuwen nam het niet waar en

hierdoor kon er geene teekening van worden geleverd. Deze vlinder-

soort behoort dus onder die, welke niet ras tot eierleggen overgaan.

Wat nu de kenmerken van den vlinder betreft, zoo behoort hij

tot de subfamilie der Pyraliden, die men de Phycidae noemt en

wel tot het genus Mphestia, zooals ik dit in mijne Vlinders van

Nederland, Microlepidoptera, p. 122—125 en p. 162 heb ge-

kenmerkt. Ik ben zoo vrij, voor de generieke kenteekenen naar

die beschrijving te verwijzen. Alleen merk ik op, dat, wat den

benedenwaartschen omslag aan den voorrandswortel der mannelijke

voorvleugels betreft, dien ik op p. 125 t. a. pl. bij Lphestia

«groot» noem en die dien naam ook bij #. elutella Hübn. verdient,

die omslag bij Aühniella & eer onbeduidend moet heeten. Dr. van

Leeuwen moest ik er opmerkzaam op maken, zoo weinig loopt hij

in het oog. Het aderstelsel der vlinders blijkt dus ook weder bij

de Phyciden een’ beteren grondslag voor generieke verdeeling op

te leveren, dan de — wel is waar gemakkelijker op te sporen —

bijzonderheden, die men bij deze vlinders aan de mannen opmerkt

in den bouw hunner sprieten, bijpalpen, enz. Eindelijk zijn ook

de achtervleugels merkbaar breeder dan bij #lutella en aan den

staarthoek bijna tweemaal zoo breed als de breedste plaats van den

voorvleugel.

De voorvleugels hebben overigens een, bij versche vlinders vrij

helder blauwachtig grijs, — later wordt het meer bruinachtig, —

tot grondkleur. Twee dwarslijnen, eene schaduwlijn tusschen beiden

en een middenteeken zijn zwartgrijs; de randstippen zijn zwart,

en zoodoende heeft deze vlinder het gewone voorkomen eener

Ephestia.

Levert de generieke determinatie geene zwarigheden op, met de

specifieke is het anders gelegen. De rups buiten beschouwing

EN EENIGE VERWANTE SOORTEN. 241

latende, omdat de rupsen der Ephestién over het geheel nog slecht

bekend zijn, wil ik daarover alleen opmerken, dat zij veel op die

van Ephestia elutella en Plodia interpunctella gelijkt (zie de Roo

van Westmaas en Heylaerts over die soorten in Sepp). De vlinder

vertoont mede zoo veel overeenkomst met de overige soorten van

het genus, dat de verschilpunten wel vrij nauwkeurig moeten worden

nagegaan en aangeduid.

Terecht merkt Zeller op, dat de vlinder een der grootsten in

het genus is, doch hij gaf de vlucht nog te gering op. Mine

exemplaren halen van 20—26 mm. Het grootste voorwerp der

naastbijkomende soort , namelijk Xanthotricha Staud. , dat ik bezit —

een g — heeft niet meer dan 23 mm. vlucht. De sprieten hebben

een wortellid, dat zoo lang is als 3—4 schaftleden, maar iets dikker

dan deze en op den rug meer afgerond. Sprietschaft bij den &

aan den ‘wortel, evenals bij de andere Ephestiën, een zweem dikker

en gebogen, overigens geheel regelmatig gevormd, kort en fijn

bewimperd en de leden aan de inplanting nauwelijks dunner dan

bovenaan; dit is nog het meest tegen de spits te zien (zie fig. 4).

Bij het g zijn de sprieten weinig dunner dan bij den d, doch

meer haarvormig, en zij hebben aan beide zijden van ieder lid slechts

een kort haartje. Kleur der sprieten grijs, onduidelijk geringd,

Palpen zoo lang als de kop, opgericht, gebogen , smaller dan de

helft der oogen; lid 3 is een weinig korter dan 2, stompgepunt-

rolrond; zij zijn iets grof beschubd, aan de binnenzijde witgrijs,

aan den buitenkant zwart, doch lid 1, de bovenrand van 2 en

de spits van het eindlid zijn grijswit, waardoor de verdeeling in

leden duidelijker gezien wordt. Bijpalpen dun. Voorhoofd met een

kort kuifje, donkerder dan de schedel. Oogen groot, iets breeder

dan het aangezicht. Zuiger opgerold (zie fig. 5). Bij Mlutella zijn

de palpen over het geheel eveneens gevormd, doch iets langer dan

de kop, het eindlid dunner en spitser dan bij Köhniella en duidelijk

korter dan lid 2. Even lang als bij M/utella, maar nog iets spitser ,

zijn de palpen bij Passulella Barrett, terwijl zij bij Xanthotricha

Staudinger weder de lengte van die van Kühniella hebben, maar

met naar boven eenigszins verdikt eindlid.

249 AANTEEKENINGEN OVER EPHESTIA KÜHNIELLA ZELL.

Thorax grijs. De voorvleugels komen in vorm overeen met die

van Elutella en Passulella; de punt is stomp, doch niet afgerond.

Bij Xanthotricha verschillen de voorvleugels door sterker en reeds

van den wortel af gebogen voorrand, terwijl bij Kühmella en

Elutella de bocht eigenlijk eerst voorbij het midden van den voor-

rand duidelijk wordt. Binnenrandshoek der voorvleugels, evenals

bij Hlutella, stomp doch duidelijk, bij Xanthotricha vrij sterk af-

gerond. De teekening der blauwgrijze voorvleugels is die, welke

bij de Phyciden het meest wordt gevonden, namelijk twee iets

lichtere, aan de toegewende zijden zwart afgezette dwarslijnen |

eene donkere midden- of schaduwlijn en een mede donker midden-

teeken op de dwarsader. De eerste dwarslijn bevindt zich op twee

zevenden der vleugellengte; zij loopt van den voorrand schuin,

maar ongebogen, met twee kleine tandjes, die zoowel wortelwaarts

als franjewaarts zichtbaar zijn, tot in de vleugelvouw, treedt dan

met een vrij grooten tand op ader 1 naar binnen, en loopt, iets

meer buitenwaarts dan aan haar begin, in den binnenrand uit.

Het middenteeken bestaat uit twee zwarte vlekjes onder- en bovenaan

de dwarsader, die fijn verbonden zijn, en van de schaduwlijn be-

merkt men meestal slechts het ondereinde aan den binnenrand,

ongeveer op de helft, als een vrij groot maar vervloeid zwart

vlekje; zelden is dit vlekje naar boven verlengd in de richting

van het begin der tweede dwarslijn, die ongeveer op vijf zesden

van den voorrand aanvangt, schuin binnenwaarts loopt tot ader 6,

dan op eens franjewaarts uitspringt, iets verder dan haar begin

aan den voorrand en. fijn getand, vrij rechtstandig naar den

binnenrand gaat. Langs de franjelijn vindt men korte, dikke

zwarte streepjes. Verder is een gedeelte van het aderbeloop, vooral

op het midden van den vleugel, in mindere mate achter de tweede

dwarslijn, fijn zwart beschubd en neemt men buitendien nog eene

fijne, zwarte bestuiving over den geheelen vleugel waar. Franje

iets lichter dan de vleugel, met twee vervloeiende donkere deelings-

lijnen geteekend.

Bi Elutella wordt de eerste dwarslijn iets verder naar achteren

gevonden; zij is duidelijker, lichter dan de grond, onafgebroken

EN EENIGE VERWANTE SOORTEN. 243

zwartgrijs afgezet, schuin, ongebogen en hoogstens onder den

voorrand met een spoor van eenen tand; het middenteeken is een

wolkig zwart streepje op de dwarsader; van de zwartgrijze schaduw-

lijn is wel het schuine, van den aanvang der tweede dwarslijn

uitgaande, bovengedeelte, maar niet, zooals bij Aühniella, het

ondereinde duidelijk; de tweede dwarslijn is ongeveer in vorm

gelijk aan de eerste, zelden is zij flauw geslingerd, maar steeds

zonder den scherpen wortelwaartschen tand onder den voorrand,

die bij Kühniella wordt opgemerkt. Vooral cel 15 der voorvleugels

is bij Mlutella soms vrij sterk geelachtig of roodachtig getint

varieteit I en II). Zoo iets komt bij Kühniella nooit voor.

Bij Passulella staat de eerste dwarslijn, die vrij breed is, nog

verder naar achteren dan bij #lutella, duidelijk voorbij een derde.

Zij is bij die soort geheel ongebogen, bijna rechtstandig, en hare

vrij dikke donkere afzetting franjewaarts geheel vervloeid. Midden-

teeken onduidelijk ; nog flauwer is de tweede dwarslijn , die nauwelijks

te bespeuren is aan eene flauwe afbreking der zwarte langslijntjes

op de aderen 2 tot 6. De grond der voorvleugels is bij Passu/ella

donker, bruinachtig stofgrijs.

Wat Æph. wvanthotricha aangaat, die in grootte Kühniella het

meest nabijkomt, zoo staat ook bij deze de eerste dwarslijn even

ver naar achteren als bij Passulella, en is ook zeer breed; hare

zwarte afzetting is franjewaarts mede sterk vervloeid, maar deze

lijn is in het midden gebogen, met twee stompe tanden tegen den

achterrand en haar uiteinde is aan den binnenrand nauwelijks

verder van den wortel dan haar begin aan den voorrand verwijderd.

Het middenteeken bestaat uit twee kleine, flauw verbonden zwarte

vlekjes. Van de schaduwlijn zie ik bij geen mijner 10 exemplaren

eenig spoor, wel bij de meesten eene zwarte beschubbing aan den

binnenrand van cel 14 en bij een eene vrij sterke roodachtig gele

lijn door cel 15 van het middenveld. Het begin der tweede dwars-

lijn aan den voorrand is bij Xaxthotricha even schuin als bij

Kühniella en zij springt ook op ader 6 even ver franjewaarts

terug, doch is vervolgens minder hoekig gebroken, en loopt merk-

baar schuiner dan bij Kühniella, zoodat zij, hoewel de binnenrands-

244 AANTEEKENINGEN OVER EPHESTIA KÜHNIELLA ZELL.

hoek van den vleugel veel meer afgerond is, toch even ver daarvan

af in den binnenrand uitloopt als bij Aühniella. Op de aderen

2, 3, 4 en 6 vindt men zwarte langslijntjes, door de tweede

dwarslijn afgebroken en even daarvoor iets dikker.

De achtervleugels zijn bij AvAniella vrij helder wit en iets door-

schijnend, het aderbeloop is gewoonlijk alleen boven den binnen-

rand der middencel en ader 2 grijs beschubd, meest ook de

uiteinden der aderen 4a—1e en die der cellen tusschen haar,

terwijl alleen de vrij duidelijke vleugelpunt een weinig grijs be-

stoven is. Franjelijn grijs; franje wit met eene fijne grijze lijn

over den geelachtigen wortel. Xaxthotricha heeft even witte achter-

vleugels, ook Passulella, maar bij beiden zijn zij zichtbaar smaller ,

terwijl zij bij M/utella witgrijs met donkerder (grijs) aderbeloop

kunnen worden genoemd. De vrij duidelijke geelachtige beharing,

die men bij Mlutella 4 op de bovenzijde van den achtervleugel-

wortel opmerkt, ontbreekt bij Aühniella 3, maar daarentegen

heeft de binnenrandsfranje eene onzuiver geelachtige tint.

Op de onderzijde zijn de voorvleugels grijs en de achtervleugels

wit, Zeer valt in het oog, bij eene beschouwing der mannelijke

voorvleugels, hoe klein de omslag aan den voorrandswortel is,

terwijl deze bij ÆZutella, Xanthotricha en Passulella vrij duidelijk

mag heeten.

Zooals ik reeds in dit Tijdschrift, op de bovenaangehaalde plaats

opmerkte, is ader 2 der voorvleugels bij Aühniella langer dan bij

Elutella en verder van ader 3 en 4 geplaatst; die ader is bij

Xanthotricha even lang als bij Aühniella. Nog vind ik, dat de

verst uitstekende plaats van de middencel der achtervleugels bij

Kühniella, Xanthotricha en Passulella nauwelijks tot twee vijfden

der vleugellengte reikt, terwijl zij bij Æ/utella genoegzaam op de

helft van den vleugel is gelegen.

Pooten en borst zijn grijs, ook het achterlijf dat bij den man

eene korte, geelachtige staartpluim heeft, terwijl bij de meesten

mijner vrouwelijke exemplaren de eierlegger uitsteekt. Deze is op

zijde en aan het eind fijn behaard (zie fig. 17).

Behalve bij Maastricht, is de vlinder bij Utrecht gevonden en

EN EENIGE VERWANTE SOORTEN. 245

laatstelijk bij Nijmegen, van waar de heer Dirk ter Haar mij een

exemplaar zond.

Deze is dus de beschrijving onzer vlindersoort in hare ver-

schillende toestanden, zoo uitvoerig mogelijk. Moge hierdoor de

entomoloog misschien bevredigd zijn, hij die door Æphestia Kiihniella

wordt geplaagd, verlangt meer en wel eene aanduiding van middelen

om haar uit te roeien, doch dergelijke middelen zijn niet ge-

makkelijk op te geven. Evenals in meer gevallen, wanneer het

de bestrijding onzer kleine vijanden uit de insectenwereld geldt,

staan wij hier voor een moeielijk vraagstuk. Men kan het meel

niet met stoffen vermengen, die vergiftig voor de rupsen zijn, en

het opzoeken der poppen, rupsen en vlinders is een onbegonnen

werk. Alleen zou het zorgvuldig en aanhoudend reinigen door vegen

en uitschrappen der reten en hoeken van alle bewaarplaatsen van

het meel aan te bevelen zijn; het, vooral in het na- en voorjaar

(December— April), overbuilen van het aangetaste meel en on-

middellijk verbranden van het verzamelde vuil en van den staart

(overblijfsel bij het builen) is mede ook zeer goed, en eindelijk

wellicht ook de invoering van kleine insecten-etende dieren , zooals

egels. Het is echter te vreezen. dat men lang en onverpoosd deze

maatregelen moet blijven toepassen, daar de voortteling van onze

Ephestia snel en bijna onophoudelijk voortgaat.

In mijne bovenstaande beschrijving heb ik Avhniella vergeleken

met Elutella, Passulella en Xanthotricha , zijnde de eenige Ephestién

die ik in natura ken. De eerste soort is genoeg bekend en vooral

door Zeller goed beschreven; zij is echter waarschijnlijk nog nooit

zoo nauwkeurig bezien als in den laatsten tijd. Wat Passulella

aangaat, zoo is deze Æphestia nog niet lang geleden beschreven,

namelijk eerst in 1875 door Barrett, in het Hxtomologist’s Monthly

Magazine, XI, p. 271.

De benaming van de kleur der voorvleugels « fuscous with a

yellowish tinge», is niet gelukkig. Verder staat er: «d with one

ochreous tuft at the base» doch aan welke basis wordt niet op-

gegeven. In het XIXe deel van hetzelfde tijdschrift, p. 104 (1882)

beschrijft de heer Buckler verder de rups, met opgaven omtrent

246 AANTEEKENINGEN OVER EPHESTIA KÜHNIELLA ZELL.

haar voedsel (gedroogde peulvruchten) en hare leefwijze, uit welke

beschrijving blijkt dat deze Ephestia, evenals hare verwanten, tot de

schadelijke huisdieren behoort. Ik heb van haar tweemaal een zeer gaaf

mannetje in mijne woning gevangen, op 17 Mei 1878 en op 14

Augustus 1880, doch houd haar evenmin als Aühniella voor eene

zuiver Europeesche soort. Ik veronderstel dat haar eigenlijk vaderland

in tropisch Azië moet worden gezocht, daar Mr. Piepers mij ver-

scheidene exemplaren van Java en Celebes zond. In mijne collectie

bezit ik een, van Barrett afkomstig 9, dat ik aan Prof. Zeller

heb te danken. De identiteit van onze Passulella staat dus vast,

Van Xanthotricha Staudinger kocht ik eenige jaren geleden van

den insecten-handelaar Heine een paartje, zonder opgave van

vaderland, dat goed met Staudinger’s korte beschrijving overeen-

stemt (Stett. Entom. Zeitung, 1859. p. 226. n°. 38): Ephestia

vanthotricha: Alis anterioribus & subtus in basi fulvo-pilosis,

supra pulvereo-cinereis, squamis nigricantibus mixtis, strigis duabus

dilutioribus , nigro-umbratis. dg 19—23 mm. Vorderflügel schwarz-

grau, von den beiden Querlinien die erste mit starkem, schwarzem

Schatten nach aussen, die äussere mit scharfen Zacken am Vorder-

rande. Palpen dünn, nach vorne stehend , etwas nach oben gebogen.

Der Haarbusch des 4 unten an der Basis der Vorderflügel ist gelb.

Nur 3 Exemplaren in unserer Stube in Chiclana (Andalusiën) ge-

fangen, wahrscheinlich aus getrockneten Feigen erzogen. Staudinger

geeft ons later (Horae Soc. Ent. Ross., XV, p. 69 (1880) nog

eene aanteekening over Æphestia wanthotricha , waarin hij haar

uitvoerig met eene generiek verschillende Phycide, — Myelois

Ceratoniae, — vergelijkt.

Later geraakte ik door Baron von Nolcken in het bezit van

eenige verdere exemplaren van Aanthotricha, gekweekt uit rupsen ,

die in zoogenaamde Carobben, d. i. de vruchten van den St. Jans-

boom (Ceratonia siliqua) hadden geleefd. Men zie hierover de

uitvoerige mededeelingen van den genoemden Entomoloog in de

Stettiner Entom. Zeitung, 1882, p. 517, enz. Eindelijk kwamen

nu laatstelijk in October 1884 eenige exemplaren van den vlinder

uit kurken, die door de rups waren doorknaagd. Zij verschillen

EN EENIGE VERWANTE SOORTEN. 247

niet van mijne overige voorwerpen. De aard van het laatstgenoemde

voedsel bracht mij, in verband met eene aanteekening van Zeller

bij Aühniella (zie Stett. Ent. Zeit. t. a. p.) op het denkbeeld of

deze kurken-Æphestia, die ik als Xanthotricha bezat, ook soms

dezelfde kon zijn als Æphestia ficella. Als auteur wordt bij laatst-

genoemde soort in Staudinger en Wocke’s Catalogus (Anno 1871)

opgegeven Douglas, Proceed. Ent. Soc. of London, 1851, p. 114,

doch op die plaats is geene beschrijving te vinden, alleen eene

korte aanteekening van Douglas, betrekking hebbende op eene nog

onbeschrevene Æphestia, uit vijgen gekweekt, die hij daarom Zrcella

wilde noemen. Hij kan dus niet als auteur gelden, maar wel

Stainton, die eenige jaren later (in 1859) in zijn Manual of

British Butterflies and Moths, Il, p. 169, eene als volgt luidende

beschrijving gaf.

Ephestia ficella, &"—A0”’ (Elutella =T"—8"). F(ore) w(ings)

grey with the costa much rounded; f(irst) I(ine) dark grey; s(econd)

l(ine) dark grey, sinuous, followed by a pale band. Larva whitish, a

pale reddish stripe on each side of the back , head and second segment

brown. On figs. — Hoe kort deze beschrijving ook wezen moge,

zoo geeft zij, met die van Zlutella vergeleken, toch goede ken-

merken aan, namelijk 1°. in het verschil van grootte; 2°. in de

sterke buiging van den voorrand; 3°. in den vorm der dwarslijnen,

die juist op de verschilpunten wijzen, welke men ook tusschen

Elutella en Xanthotricha waarneemt. Alleen moet ik opmerken,

dat het beter zou zijn te zeggen, dat de buiging van den voor-

vleugelvoorrand reeds aan den vleugelwortel begint en dat de

dwarslijnen licht zijn, de eerste met eene breede donkere be-

schaduwing.

Deze korte beschrijving vulde Stainton in het Zntomologist's

Annual for 1865 p. 102 aan, door eene meer uitvoerige schildering.

Hij ontwikkelde de kenmerken der soort nader en gaf ook op, dat

de vlinder, behalve uit vijgen, ook uit kurken en amandelen was

gekweekt.

Eene beknopte beschrijving gaf ook Barrett, in het Zutom.

Monthly Magazine, XI (1875), p. 270, met de mededeeling dat

248 AANTEEKENINGEN OVER EPHESTIA KÜHNIELLA ZELL.

de rups in kurken was gevonden. Vijgen of amandelen vermeldt

hij niet als voedsel. Eindelijk somt Zeller, Stett. Ent. Zeitung,

1879, p. 468, de verschilpunten op tusschen Kühmella en Ficella.

Alles wat de Engelsche schrijvers en Zeller van hunne Ficed/a zeggen,

komt vrij wel neer op de kenmerken, die ook Xanthotricha onder-

scheiden, en dus wordt het voor mij zeer waarschijnlijk, dat deze

twee bijeen behooren. De synonymie zou dus aldus worden.

1859. Stainton, Manual etc., II. p. 169. Ephestia Ficella.

1859. Staudinger, Stelt, Ent. Zeitung, 1859,

p. 226. n Xanthotricha.

1865. Stainton Zmtomologist’s Annual for 1865.

p. 102 „ cella.

1875. Barrett, Entom. Monthly Magazine, XI,

p. 270. Di n

1879. Zeller, Stett. Ent. Zeitung, XL, p. 468.

(bij Kühniella).

1880. Staudinger, Horae Soc. Ent. Ross., XV,

p- 69. » Xanthotricha.

1882. von Nolcken, Stett. Ent. Zeitung, XLII,

p. 517. 5

n ”

”

Misschien moeten nog wel meer Phyciden-beschrijvingen uit de

laatste 30 jaren met /ice//a worden vereenigd. Vrij waarschijnlijk

is dit het geval met Myelois afflatella Mann, Verhand. d. Zool.-

Bot. Gesellschaft, V, p. 559 (zie ook Staudinger, Horae, t. a. pl.).

Wat nu de overige, in Staudinger’s Catalogus der Europeesche

Lepidoptera (1871) genoemde soorten van Kphestia aangaat, zoo

scheid ik /nterpunetella af als genus Plodia Guenée (zie Vlind.

van Nederl. Microlepid., p. 124, enz.), terwijl ik de andere soorten

van Staudinger niet in natura ken. Tenebrosa Zeller onderscheidt

zich volgens dezen van de overigen door langer eindlid der palpen,

de nader bijeenstaande dwarslijnen der zeer donker gekleurde voor-

vleugels, hun bijna vlakken voorrand en de zeer lichte, bijna

witte achtervleugels. Medwetella Mann zou zich kenmerken door

blauwachtig witgrijze, zeer flauw geteekende voorvleugels, gepaard

aan aschgrauwe achtervleugels, en behoort wellicht niet eens tot

dit genus. Semirufa wordt thans, wel terecht, voor eene donkere

varieteit van Z/utella gehouden. Gnidiella Milliére is misschien

eene Cryptoblabes. Van den heer von Nolcken ontving ik een

EN EENIGE VERWANTE SOORTEN, 249

exemplaar eener Phycide onder dien naam; hij was echter niet

geheel zeker van de identiteit zijner soort met die van Milliére

(zie Stett. Ent. Zeitung, 1882, p. 182). Mijn voorwerp komt in

grootte, kleur en vorm der tweede dwarslijn met Milliére’s af-

beelding overeen, doch verschilt door eene tweemaal sterk getande

witte, niet donkere, eerste dwarslijn. De Gxidiella van von

Nolcken behoort stellig tot het genus Cryptoblabes. Abstersella Zeller,

eene aan Mlutella verwante soort, verschilt volgens hem van deze

door eene éénmaal getande eerste dwarslijn en gescheiden midden-

stippen der aschgrauwe voorvleugels en door het ontbreken van

gele haarbosjes aan den wortel der mannelijke achtervleugels, die

overigens ook grijs zijn gekleurd. /ncanella Eversmann ken ik

alleen bij naam.

Vergeten is in Staudinger’s Catalogus:

Ephestia vapidella Mann, Wien. Ent. Monats, 1, p. 171 (1857).

Naar twee wijfjes beschreven (!). «Diese sind etwas kleiner als

Elutella und gleichen dieser Art in der Zeichnungsanlage, die aber

so matt und verloschen (ist) dass sie kaum zu erkennen ist. Die

Grundfarbe der Vorderfltigel ist von £/utella ganz verschieden ,

differirt aber auch in meinen zwei Exemplaren, indem sie bei dem

einen staubig rothbraun, bei dem anderen braungrau ist. Hinter-

flügel und Körpertheile wie bei Klutella.» De beschrijving is on-

voldoende en de beide exemplaren verschilden wellicht specifiek.

Vergelijk ook Staudinger, Morae Soc. Ent. Ross., XV (1850),

possi.

Later zijn nog bekend gemaakt:

Ephestia Lugduniella Millière, Revue et Magasin de Zoologie,

1874. p. 350. — (Voorvleugels wijnkleurig bruin met twee

helder witte dwarslijnen). Mij onbekend.

Ephestia egregiella Milliere, Jcones, INI. p. 328. pl. 141. f. 4, 5.

Is bijna zeker Huzophera bigella Teller.

Ephestia polyxenella Millière, Revue de Zoologie, ASTA. p. 63;

Icones, IN. p. 285. pl. 135. f. 2. — Ragonot (Entom. Monthly

Mag., XVII (1880). p. 234) heeft aangetoond, dat zij tot

250 AANTEEKENINGEN OVER EPHESTIA KÜHNIELLA ZELL.

Buzophera behoort. Dit is juist en de soort is ook in Neder-

land ontdekt.

Ephestia Ragonotella Millière, Lépidopterologie, VII. p. 4. pl. 10.

f. 6. Naar de afbeelding te oordeelen misschien wel Adster-

sella Zeller, doch de afbeelding stemt niet overeen met de

beschrijving en deze is niet uitvoerig genoeg.

Ephestia Astericella Berce, Lépidoptères de France, NI. p. 317.

Hiervan kan ik niets zeggen, daar ik de beschrijving niet

kan raadplegen. Op den naam afgaande, vermoed ik dat

Astericella in de bloemen van Asters leeft, eene Homoeosoma

kan zijn en wellicht synoniem is met Nimbella Zeller.

Ephestia inductella Staud., Horae Soc. Ent. Ross., XV (1880).

p. 171. Zij herinnert naar de beschrijving sterk aan de

varieteit van Ficella (Xanthotricha) met eene roode streep

door cel 15 der voorvleugels.

Ephestia unicolorella Staud., Horae Soc. Ent. Ross., XV (1880)

p. 70 en XVI (1881). p. 25. — Hlutella var.? Ik merk

hier op, dat Æ/utella volstrekt niet altijd een roodachtig

grauwen of gelen binnenrand der voorvleugels heeft en dus

deze Unicolorella zeer wel eene eenkleurig grijze varieteit

van Ælutella zijn kan.

De exotische soorten van het genus laat ik onbesproken.

SS So AIM ER OMS ER" CR ko

eee Ee E RAR

SID ENEN GO DE

EN EENIGE VERWANTE SOORTEN,

VERKLARING DER FIGUREN.

De vrouwelijke vlinder, vliegende, vergroot.

Een zittende vlinder, vergroot.

Dezelfde, in volkomen rust (9).

Boveneind van eenen spriet, sterk vergroot.

Kop van den vlinder, sterk vergroot.

Volwassen rups, vergroot.

Dezelfde, op het punt van inspinnen.

Kop en 3 eerste ringen der rups, sterk vergroot.

Vier laatste ringen der rups, idem.

Een wratje of donkere stip der rups, idem.

De pop.

Dezelfde, in het spinsel.

a, b. Staarteinde der pop, zeer sterk vergroot.

Voorvleugel, met schets der teekening.

Aderstelsel van den voorvleugel.

Hetzelfde van den achtervleugel.

Uiteinde der vrouwelijke legboor.

251

TWEE 00ST-INDISCHE SPHINGIDEN ,

DOOR

P. C. T. SNELLEN.

met afbeeldingen (Plaat 9)

DOOR

Prof. Dr. J. VAN LEEUWEN Jr.

In het jaar 1879 zond Mr. Piepers mij van Java voor onze

gemeenschappelijke collectie eene zeer gekarakteriseerde Sphingide,

in een gaaf en frisch, vrouwelijk exemplaar, dat ik echter niet

kon determineeren. De heer van Leeuwen maakte van het voor-

werp eene afbeelding, die ik in 1883 naar Londen medenam,

waar de heer A. G. Butler, Conservator aan het Britsch Museum,

mij liet zien, dat mijne Sphingide de eerst in 1882 door hem

beschreven Panacra insignis was, tot dusverre alleen van de

Andaman-eilanden bekend. Het kwam mij doelmatig voor, om bij

de bekendmaking van eene nieuwe woonplaats der soort, ook

partij te trekken van de inderdaad schoone afbeelding, die onze

collega zoo goed was voor mij te vervaardigen, door haar in het

licht te geven.

De vertaling der beschrijving, door den heer Butler gepubliceerd

in de Annals and Magazine of Natural History for December 1882 ,

p. 432, luidt als volet:

Panacra insignis nov. sp.

Verwant aan P. Vigil: voorvleugels grijsachtig van kleur met

TWEE OOST-INDISCHE SPHINGIDEN. 253

scherpere en zwartere teekening (dan bij Vigil); de lichte band

die op de drie schuine zwarte lijnen volgt, welke den midden-

band vormen, is wit, hoekig geslingerd, niet door zwarte lijnen

gedeeld zooals bij P. Vigil, maar buitenwaarts begrensd door eene

gegolfde, zwarte streep met witten buitenrand; deze wordt opge-

volgd door een onafgebroken bruinen band, die tegen de vleugel-

punt smaller wordt; buitenrand zilverig wit, aan de binnenzijde

door eene zwart gestippelde olijfbruine lijn gedeeld; franje zwart-

achtig olijfgroen: achtervleugels grauwbruin, met vervloeiden rood-

achtigen dwarsband, die eene afgebroken lijn der grondkleur insluit;

franje wit gestippeld; lyf ongeveer als bij P. Vigil, maar de

middenlijn over den rug meer zilverwit. Onderzijde geheel anders

dan by P. Vigil, de vleugels rooskleurig rood, met grijsachtig

witten buitenrand, die binnenwaarts door eene grijze lijn wordt

afgezet; eene middenlijn van zwarte stippen op de aderen, even-

wijdig met den buitenrand; middencel der voorvleugels grijsachtig.

Achterlijf witachtig, de buik met eene zijlijn van zwarte stippen.

Vlucht 63 millimeter.

Panacra Vigil, waarmede Zusignis wordt vergeleken, is door

Guérin-Ménéville beschreven en afgebeeld in Voyage de Delessert,

p. 80. pl. 23. f. 1. (1843). — Sph. Phoenyx Herr. Schäff.,

Aussereurop. Schmett., f. 478; Boisduval, Suit. à Buffon, Sphin-

gides, p. 246, is dezelfde en een synoniem. Wat nu de beschrijving

door den heer Butler aangaat, zoo kan men de grondkleur der

‘voorvleugels bij mijn Javaansch exemplaar eer bruin dan grijs

noemen, de lichte dwarsstreep heeft eene roodachtige tint, de

buitenrand is paarsachtig wit, niet zilverwit; de middenband der

achtervleugels is nauwelijks aangeduid, de zwarte stippenlijn der

onderzijde en die aan de buikzijden ontbreken. Eindelijk is de

grondkleur der onderzijde niet rooskleurig maar onzuiver grijsachtig

rood en de buitenrand licht stofgrijs. Dit zijn echter kleine ver-

schillen waaraan men niet veel gewicht kan hechten.

De vraag omtrent het genus waartoe de soort behoort, laat ik

vooreerst rusten.

Mr. Piepers vond zijn voorwerp in Toeban op Java.

254 TWEE OOST-INDISCHE SPHINGIDEN.

De tweede hierbij afgebeelde Sphingide draagt den naam van

Chaerocampa suffusa Boisd. Zij is door dezen beschreven in: Species

général des Lépidoptères, Hétérocères, Sphingides, etc., p. 230 (1874)

en afgebeeld door Butler, in zijne /llustrations of typical specimens,

etc, III. p. 4. pl. 44. f. 1 (1879). Lang — en waarschijnlijk nog

wel — stond deze soort op ’s Rijks Museum van Natuurlijke Historie

te Leiden onder den M.S.-naam « Botteri Snell. v. Voll. ». Zij

wordt daar door Javaansche exemplaren vertegenwoordigd; Boisduval

vermeldt voorwerpen uit China (Hong-Kong) en uit Assam; boven-

dien komt zij op Sumatra voor.

De beschrijving van den Franschen entomoloog werd naar de zeer

frissche Chineesche voorwerpen gemaakt van het Britsch Museum;

hij noemt de lichte middenstreep der voorvleugels schitterend wit.

Deze streep is bij mijne voorwerpen — evenals bij de Leidsche, van

Java afkomstig, — roodachtig wit en zonder glans. Overigens merk

ik geene verschilpunten van belang op. Butler’s afbeelding komt

met mijne voorwerpen overeen, doch is wat ruw.

Suffusa is verwant aan Alecto L. en Capensis L., doch door een

aantal kenmerken — ik noem slechts de lichte middenstreep der

voorvleugels — goed onderscheiden.

De omstandigheid dat van deze soort nog slechts ééne afbeelding

is gepubliceerd en de door Dr. van Leeuwen vervaardigde zeer

getrouw is, moge de bekendmaking van de tegenwoordige wettigen.

COLEOPTERA.

Abatocera irregularis Voll. 105.

” Leonina Thoms. cir, 103, 106.

Alphitobius mauritanicus F. cvn.

Apriona flavescens Kaup. 106.

” humeralis Kaup. 106.

” punctatissima Kaup. citt.

” tigris Thoms. ci.

Araeocerus Coffeae F. cvir.

Aulonogyrus concinnus Klug. xx, XXI.

Batocera aeneo-nigra Thoms. 102.

” albofasciata de G. 105.

armata Ol. 101.

attila Pasc. 104.

Boisduvalii Hope. 104.

Bruynii Lansb. cil.

catenata Chevr. 104.

celebensis Thoms. 105.

celebiana Thoms. 105.

chinensis Thoms. 104.

Fabricii Thoms. cir.

ferruginea Thoms. 103.

flavescens Kaup. 106.

gigas Drap. 102.

guttata Voll. cir.

Hector Thoms. 103.

” Hercules Boisd. 103.

D humeralis Kaup. 106.

” irregularis Voll. cir, 105.

” javanica Thoms. 103.

Laena Thoms. 102.

” Leonina Thoms. 103.

” obliqua Voll. 105.

” octomaculata F. 105.

Orpheus Pasc. 102.

pulverosa Pasc. 102.

Rosenbergii Kaup. 105.

Roylii Hope. 104.

Rubus F. 104.

Sarawakensis Thoms. 105.

Saundersii Pasc. 106.

Thomsonii Javet. 104.

Victoriana Thoms. 103.

Wallacei Thoms. 101.

» Whitei Kaup. 103.

Bruchus fur L. xxiv.

” granarius. XXIV.

Calodema Johannae Voll. cı.

Re SEEN VG at Jet SE RR RER

NUE NTR Veet Yat ar EL

Calodema Kirbyi Hope. ct.

” regalis Casteln. cr.

” Ribbei v. d. Poll. ct.

” Wallacei H. Deyr. cr.

Chlaenius holosericeus F. cv.

” tristis Schall. cv.

Cicindela hybrida L. xv, xvutt.

” maritima Dej. xv, XVIII.

Cissites testaceus F. xxuII.

Cistela Geoffr. (gen.) voor Cytilus Er. xxIv.

” varia. XXIV.

Doreus parallelopipidus L. xcv.

Episcapha glabra Wied. ct.

” quadrimaculata Wied. ct.

Frenetica lacrymans Thoms. 107.

Gyrinus bicolor F. xx, xx1.

» concinnus Klug. xx.

” dorsalis Gyll. xx.

7 elongatus Aubé. xx, XXI.

” marinus Gyll. xx, xx.

7 mergus Ahr. xx.

" minutus F. xx, xxI.

” natator L. xx, XXI.

opacus Sahlb. xx,

Horn cephalotes Ol. xxılı.

” senegalensis Casteln. xxI1.

Megacriodes ebenina Voll. 104, 106.

” guttata Voll. 105.

» Saundersii Pasc. 106.

Mormolyce phyllodes Hag. 210.

Mylabris granarius. xxıv.

” Pisi. XXIV.

Nebria livida L. var. lateralis F. xvit.

Necrophorus abrutor Er. cv.

” fossor Er. crv.

gallicus Duy. crv.

germanicus L. civ.

humator Goeze. CIv.

interruptus Steph. crv.

investigator Zett. crv.

microcephalus Thoms. cv.

mortuorum F. civ.

ruspator Er. civ.

sepultor Charp. cv.

vespillo L. ctv.

vespilloides Hrbst. civ.

vestigator Hersch. ctv.

Ones limbatum F. xvi.

Orectochilus villosus Müll. xx, XXI.

Periaptodes Lictor Pasc. 107,

ER ER ae Ss) 18 8

256 REGISTER.

Plectrodera scalator F. 107. Camptobrochis punctulata Fall. 61.

Protemnemus Rosenbergii Voll. 107. Campylomma Verbasci H.S 71.

” scabrosus Ol. 107. Campyloneura virgula H.S. 65.

Pseudocistela (g.) voor Cistela. xxiv. Capsus ater L. 62.

Ptinus for L. xxiv. ” capillaris F. 62.

Rosenbergia mandibularis Rits. 106. ” cordiger Hahn. 61.

Stenelmis consobrinus Duf. xvIr. ” leniarius L. 62.

Thaneroclerus Buqueti Spin. cvit. ” olivaceus F. 62.

Zonabris (g.) voor Mylabris. xxIv. ” trifasciatus L. 62.

Ceratocombus coleoptratus Zett. 78.

HEMIPTERA. Cimex Columbaria Jenyns. 78.

» Hirundinis Jenyns. 78.

Acanthia lectularia L. 77. ” lectularius L. 77.

Acetropis carinata H.S. 54. ” Pipistrellae Kol. 78.

” Gimmerthali Flor. 54. Conostethus roseus Fall. 70.

Acompocoris alpinus Reut. 75. " salinus J. Sahlb. 70.

” lucorum Fall. 76. Criocoris crassicornis Hahn. 72.

” pygmaeus Fall. 76. Cryptostemma alienum H.S. 78.

Aetorhinus angulatus. 68. Cyllocoris flavo-quadrimaculatus de G.68.

Agalliastes evanescens Boh. 71. ” histrionicus L. 68.

” pulicarius Fall. 71. Cyphodema rubicundum Fall. 60.

” pullus Reut. 71. Cytorhinus pygmaeus Zett. 67.

” saltitans Fall. 52, 71. Dichrooscytus rufipennis Fall. 59,

Alloeotomus gothicus Fall. 62. Dicyphus annulatus Wolf. 65.

” marginepunctatus H.S. 62. ” Epilobii Reut. 65.

Amblytylus affinis Fieb. 69. ” errans Wolff. 65.

” albidus Hahn. 69. ” globulifer Fall. 63, 65.

» ? brevicollis Fieb. 69. ” pallidus H.S. 65.

” nasutus Kb. 69. Eurygaster maura L. var. picta F. 51.

Anthocoris confusus Reut. 76. Globiceps eruciatus Reut. 68.

” gallarum-Ulmi de G. 76. ” flavomaculatus F. 68.

” limbatus Fieb. 76. ” selectus Fieb. 68.

nemoralis F. 76. ” sphegiformis Rossi. 67.

” nemorum L. 76. Hadrodema pinastri Fall. 60.

” nigricornis Fall. 76. Halticus apterus L. 63.

” pratensis Hahn. 76. 7 leucocephalus L. 63.

” Sarothamni Dgl. et Sc. 76. ” luridus Fall. 63.

” sylvestris L. 76. ” pallicornis F. 63, 65.

” vittatus Fieb. 75. Harpocera thoracica Fall. 75.

Atractotomus magnicornis. 72. Heterocordylus leptocerus Kb. 64, 66.

” Mali Mey. 72. ” tibialis Hahn. 64, 66.

Berytus-soorten (macroptere en brachyptere | Heterotoma Genistae Scop. 72.

vorm van). XIII. ” magnicornis Fall. 72.

Berytus clavipes F. 51. ” Mali Mey. 72.

” montivagus Fieb. 51. ” merioptera Scop. 66.

Blissus Doriae Ferr. xII. ” spissicornis Voll. 66.

Brachysteles foveolatus Leth. 77. ” tumidicornis H.S. 72.

Bryocoris pteridis Fall. 62. unicolor Hahn. 72.

Byrsoptera rufifrons Fall. 75. upon Thunbergii Fall. 70.

Calocoris bifasciatus Hahn. 58. Leptoterna dolabrata L. 56.

” bipunctatus F. 58. 7 ferrugata Fall. 56.

” Chenopodii Fall. 58. Liocoris tripustulatus F. 61.

” fulvomaculatus de G. 58. Lopus albomarginatus Hahn. 56.

” infusus H.S. 58. ” gothicus L. 56.

” marginellus F. 58. 7 infuscus H.S. 58.

” quadripunctatus F. 58. ” lineolatus Brull. 56

” roseomaculatus de G. 58. ” mat Rossi. 56.

” seticornis F. 58. ” subpatellatus Voll. 70.

” striatellus F. 57. ” tunicatus F. 56.

” ticinensis Mey. 58. Loxops coccinea Westw. 66.

Camaronotus cinnamopterus Kb. 63. Lyctocoris campestris F. 76.

” clavatus L. 63. ” domesticus Schill. 76.

Camptobrochis lutescens Schill. 61. Lygus albidus Hahn. 69.

Lygus Alni F. 73.

angulatus F. 68.

arbustorum F. 72.

aurantiacus Voll. 74.

bipunctatus F. 58.

Bohemanni Fall. 71.

Caricis Hahn. 75.

cervinus H.S. 60.

Chenopodii Fall. 58.

chlorizans Fall. 66.

coccineus Mey. 66.

contaminatus Fall. 59.

cordiger Hahn. 61.

Coryli L. 74.

ericetorum Fall. 67.

Fallenii Hahn. 61.

ferrugatus F. 58.

flavomaculatus F. 68.

flavonotatus Boh. 68.

flavosparsus Sahlb. 67.

flavovarius F. 60.

globulifer Fall. 65.

Gyllenhalii Fall. 60.

hirtus Curt. 64.

histrionieus L. 68.

Kalmii L. 60.

lucorum Mey. 59.

melanocephalus Voll. 74.

mutabilis Fall. 64.

nassatus F. 66.

nubilus H.S. 66.

pabulinus L. 59.

Pastinacae Fall.i 60.

Paykullii Fall. 66.

pilosus Hahn. 64, 66.

pinastri Fall. 60.

pratensis L. 59.

pulicarius Fall. 71.

punctulatus Fall. 61.

Roseri H.S. 71.

roseus F. 73.

rubicundus Fall. 60.

rubricatus Fall. 59, 74.

rufipennis Fall. 59.

rugicollis Fall. 59.

saltator Hahn. 64.

saltitans Fall. 71.

seticornis F. 58.

striatellus F. 57.

striatus L. 58.

Tanaceti Fall. 69.

thoracieus Fall. 75.

Thunbergii Fall. 69.

tibialis Hahn. 64, 66.

tripustulatus F. 61.

unifasciatus F. 60.

variabilis Fall. 73.

varians Mey. 73.

virgula H.S. 68.

viridulus Fall. 72.

vulneratus Wolff. 61.

EEE SEC DE OO SCT ONE ECO CC EEE EL Le EU VEE JE ISSN SIRO EEE ES UE

Macrocoleus mollieulus Fall. 69.

» Tanaceti Fall. 69.

Macrolophus nubilus H.S. 66.

Macrotylus Paykullii Fall. 69.

Malacocoris chlorizans Fall. 66.

Megaloceraea erratica L. 55.

” id. var. ochracea Fieb. 55.

” id. var. virescens Fieb. 55.

» longieornis Fall. 55.

" ruficornis Fall. 55.

Microphysa bipunctata Perr. xv, 77.

D coleoptrata Fall. 77.

” elegantula Baer. 77.

” pselaphiformis Curt. 77.

7 pselaphoides Westw. 77.

Miridius quadrivirgatus Costa. 56.

Miris calcaratus Fall. 54.

” erraticus L. 55.

fulvus Fieb. 54.

” grisescens Fall. 55.

” grisescens Fieb. 54.

” holsatus F. 54, 55.

” laevigatus L. 55.

” pallescens Fall. 55.

” ruficornis Fall. 55.

” testaceus Reut. 54.

» virens L. 54.

” virescens Fieb. 54.

Monalocoris Filicis L. 52, 62.

Myrmedobia coleoptrata Fall. 77.

Nabis flavomarginatus Scholtz. xv.

” lativentris Boh. XIV.

” limbatus Dahlb. xv.

” major Costa. XIV.

” rugosus L. XIV.

Neocoris Bohemanni Fall. 71.

” nigritulus Zett. 71.

Oncognathus binotatus F. 59.

Onychumenus decolor Fall. 71.

Orthocephalus coriaceus F. 64.

” parallelus Mey. 64, 72.

” id. var. tibialis Reut. 63.

” saltator Hahn. 64.

Orthostira parvula Fall. var. minor Put.

52.

Orthotylus Adenocarpi Perr. 67.

” chloropterus Kb. 67.

concolor Kb. 67.

” diaphanus Kb. 67.

” ericetorum Fall. 67.

” flavosparsus Sahlb. 67.

” marginalis Reut. 66.

” Moncreaffi Dgl. et Se. 67.

” nassatus F. 67.

” prasinus Fall. 67.

” rubidus Fieb. 67.

D striicornis Kb. 67.

” virescens Dgl. et Sc. 67.

” viridinervis Kb. 67.

Pantilius tunicatus F. 56.

Phylus Avellanae Mey. 74.

” Coryli L. 74.

” melanocephalus L. 74.

” palliceps Fieb. 74.

Phytocoris dimidiatus Kb. 57.

258 REGISTER.

Phytocoris divergens Mey. 57. NEUROPTERA.

” longipennis Flor. 57.

Pini Kb. 57. Libellula quadrimaculata L. (Zwermen

” Populi L. 57. van). XII, XXI.

” Reuteri Saund. 57. Lindenia (g.) de Haan. 210.

” Tiliae F. 57. Macrosoma (g.) de Haan. 210.

” Ulmi L. 57.

” varipes Boh. 57. HYMENOPTERA.

Piezostethus cursitans Fall. 76.

" formicetorum Boh. 76.

” galactinus Fieb. 76.

Pilophorus cinnamopterus Kb. 63, 236.

” clavatus L. 52, 63, 235.

” confusus Kb. 235.

” perplexus Dgl. et Sc. 236.

Anthophora parietina F. xt.

Macropis labiata Panz. xxvItt.

Nomada fuscicornis Nyl. xxXVIll.

Osmia Solskyi Mor. xxvuit.

Trypoxylon attenuatnm Smith. xxvuI,

Vespa crabro L. xxvii.

Pithanus Maerkelii H.S. 65.

Plagiognathus alpinus Reut. 71.

” arbustorum F. 72.

” id. var. brunnipennis Mey. 72.

» Chrysanthemi Wolff. 72.

” fulvipennis Kb. 71.

Plesiocoris rugicollis Fall. 59.

Plesiodema pinetellum Zett. 74.

Plinthisus brevipennis Latr. 51.

” convexus Fieb. xII.

Poeciloseytus Gyllenhalii Fall. 60.

» unifasciatus F. 60.

” vulneratus Wolff. 61.

Psallus albicinctus Scholtz. 74.

” Alni F. 73.

7 ambiguus Fall. 73.

” diminutus Kb. 73.

Fallenii Reut. 73.

lepidus Fieb. 73.

quercus Kb. 73.

roseus F. 73.

salicellus Mey. 74.

Scholtzii Fieb. 73.

simillimus Kb. 73.

variabilis Fall. 73.

varians H.S. 73.

” vitellinus Scholtz. 73.

Pycnopterna striata L. 52, 58.

Rhopalotomus ater L. 62.

Salda cincta H.S. 52.

Sthenarus Roseri H.S. 71.

” Rotermundi Scholtz. 71.

Stiphrosoma leucocephalum L. 63.

” luridum Fall. 63.

” obscurum Ramb. 63.

Strachia festiva L. 51.

Stygnus rusticus Fall. xıv.

Systellonotus triguttatus L. 65.

Temnostethus pusillus H.S. 75.

Teratocoris antennatus Boh. 55.

Tetraphleps vittata Fieb. 75.

Trapezonotus agrestis Fall. xiv, 52.

Triphleps latus Fieb. 77.

” luteola Fieb. 77.

” majusculus Reut. 77.

” minutus L. 77.

” niger Wolff. 77.

Xylocoris ater Duf. 76.

RTR UE UV LEN

LEPIDOPTERA.

Acontia Huebneri Ersch. 112.

” lucida Hufn. 112.

Adelomorpha Sn. nov. gen. 31.

” Ritsemae Sn. 32.

Agalope Westwoodii Voll. 201.

Aganais albifera Feld. 32.

” inconspicua Butl. 39.

” lacteata Butl. 39.

” Membliaria? Cr. 39.

Agdistis Cerinsis Mill. xıx.

” Satanas Mill. xıx.

” Staticis Mill. xıx.

Agonis (gen.). 38.

Agrotis gypaetina Guen. 50.

” pseudoplecta Sn. 50.

Alucita hexadactyla L. 209.

Amboina (Vlinders van). xcIx.

Amerila Arthus-Bertrand Guér. 40.

” Piepersii Sn. 40,

Amyna selenampha Guen. 43.

Anophia leucomelas Clerck. 41.

” olivescens Guen. 41.

Apatura Allatinus. 38.

” Allotinus. 38.

” Macar Wall. 38.

” Parisatis Westw. 37.

Ariola Bryophilina Feld. 41.

” corticea Sn. 41.

Argynnis Euphrosyne L. 208.

” Selene W.V. 208.

Armada dentata Staud. 112.

” Huebneri Ersch. 112.

Asopia farinalis L. 208.

Atteva Brucea Moore. 25.

Batrachedra dimidiella Sn. 35.

Blabophanes trimaculella Sn. 21.

Blastobasis concretella Sn. 34.

Boarmia angularia Thunb. xıx.

” crepuscularia L. 43.

Bombyx Mori L. 204.

Botys abnegatalis Led. c.

” adipalis Led. c.

” dissipatalis Led. c.

” farinalis L. 208.

” gratalis Led. c.

Botys ruralis Scop. 209.

” verticalis L. 209.

Brassolis Sophorae L. 206.

Bursadella Cleis Feld. 20.

Callidryas Eubule L. 206.

” Philea L. 205.

Cathaemia Gabia Boisd. xcıx.

Catocala conjuncta. 110.

7 conversa. 110.

n dileeta. 110.

” dissimilis. 109.

” diversa. 109.

” Dula. 109.

” electa. 110.

” elocata. 110.

Eutychea. 109.

Fraxini. 110.

Hymenaea. 110.

lupina. 110.

Neonympha. 110.

Nupta. 109.

Nymphaea. 109.

Nymphagoga. 109.

optata. 110.

pacta. 110.

paranympha. 109.

promissa. 109.

puerpera. 110.

sponsa. 110.

Civica Cygne Moore. 40.

Ceratophora tricolor Feld. 29.

Chaerocampa suffusa Boisd. 254.

Chalcosia caudata Brem. 201.

Choregia basalis Sn. 18.

Choreutes lascivalis Led. 112.

Cleosiris (gen.). 38.

Colaenis Phaerusa L. 204.

Coleophora vacciniella H.S. xix.

Cryptophasa transversella Sn. 27.

Curacao (Vlinders van). xCVII.

Cydimon Leilus L. 206.

Cyrestis Thyonneus Cr. 37.

Dactylota Kinkerella Sn. xxvr.

Damias (gen.). 38.

Danais Eresimus Cr. 205.

» ‘ Ishma Butl. 37.

” Juventa Cr. 37.

Diasemia grammalis Dbld. 42.

” spilonotalis Sn. 42.

Dyschorista suspecta Hbn. xır.

Earias anthophilina Sn. 40.

” tristrigosa Butl. 40.

Eleysma translucida Butl. 201.

Ephestia absternella Zell. 249.

" astericella Berce. 250.

” egregiella Mill. 249.

” elutella Hbn. xcvr, 241.

” ficella Staint. xcvr,

” Gnidiella Mill. 248.

TRE TEST PORC TE EX VE RR RER

incarnella Eversm. 249.

inductella Staud. 250.

” interpunctella Hbn. c.

” Kühniella Zell. xcvr, 237.

247, enz.

259

Anbei Lugduniella Mill. 249.

passalella Barr. xcvr, 241, enz.

” polyxenella Mill. 249.

” Ragonotella Mill. 250.

n yeductella Mann. 248.

» semirufa. 248.

a tenebrosa Zell. 248.

” unicolorella Staud. 250.

” vapidella Mann. 249.

” xanthotricha Staud. xcv, 241,

enz.

Eretria obsistalis Guen. 42.

Euproctis flavata Cr. 40.

” incomta Sn. 40.

Euripus Halitherses L. 37.

” robustus Woll. 37.

Eurycreon verticalis L. 209.

Eusemia (gen.), 38.

Grapholitha lignana Sn. 208.

” Messingiana F. v. R. 203.

Haetera Piera L. 206.

Hapsifera rugosella Sn. 20.

Hazis militaris L. 205.

Heliconia Melpomene L. 205.

7 Ricini L. 205.

Helicopis Cupido L. 205.

Heterusia dividata Sn. 50.

Hypocrita flavicollis Sn. 39.

Junonia Asterie L. 206.

” Oenone L. 206.

7 Orithya L. 205.

Lagoptera bivirgata Sn. 11.

Lampetia arcuosa Haw. XII.

Lepidoptera (Gekweekte) niet geschikt om

varieteiten te leeren kennen. c.

Leptosoma consobrina Hopf. 39.

u inconstans Voll. 39.

Leucania costalis Moore. 40.

a incana Sn. 40.

” Nareda Feld. 40.

“ Turca L. xu.

7 Yu Guen. 40.

Leucoma impressa Sn. 40.

Lithocolletis caudiferella Rag. 203.

” scitulella Zell. 203.

Lophoptera Bryophilina Feld. 41.

” corticea Sn. 41.

Lycaena Aegon W. V. xxv.

” Arion L. xxv.

2 Arionides. XXV.

Mania Maura L. xm.

Margaritia cordalis Dbld. 42.

Mechanitis Polymnia L. 205.

Mestleta acontioides Moore. 41.

Methona confusa Butl. 205.

Myelois afflatella Mann. 248.

Naenia typica L. 209.

Naxia Lageos Guen. 41.

” Onelia Guen. 41.

Nemetois xanthobasella Sn. 23.

Noctua moldavicola H. S. 111.

» typica L. 209.

Nyctemera inconstans Voll 39.

260

Nyctemera latistriga But]. 38.

Nyctipao Nyctaculis Sn. 41.

Nymphalis Euphrosyne L. 208.

Oeta impariguttella Zell. 25.

‘Oiketicus Cramerii Westw. 40.

» variegatus Sn. 40.

Ophiusa Algira L. 43.

Pamphila Marnas. 38.

” Sunias Feld. 38.

Panacra insignis Butl. 252.

" Vigil Guér. 252.

Papilio Aeneas L. 204.

” Androgeos Cr.

” Erithonius Cr. 205.

” Polycaon Cr. 206.

. Polytus L. 206.

” Psidii Cr. 205.

” Sarpedon L. 205.

Patula macrops L. 41.

Pericyma Ligilla Guen. 41.

Phalaena hilaria Cr. 201.

” punctigera L. 201.

Pieris Monuste L. 206.

Pinacia pupillalis Sn. 7.

Plodia interpunctella Hbn. 241.

Plusia moneta F. xix.

Polythlipta macralis Led. c.

” ossealis Led. c.

Potamophora Hageni Sn. 6.

” Schlegelii Sn. 4.

Prodemia littoralis Boisd. 40.

” testaceoides Guen. 40.

Psyche albida Esp., met de var. Millierella

en Wockei. xix.

Pterophorus hexadactylus. L. 209,

Rhopalodes Lobophoraria Oberth. 50.

” patrata Sn. 50.

Sceliodes mucidalis Guen. 42.

Scordylia Salvini But]. 50.

Scotosia badiata Hbn. xix.

Semasia lignana Sn. 203.

Setomorpha corticinella Sn. 24.

Simaethis albimaculana Sn. 19.

” inscriptana Sn. 19.

Sinna Feutoni Butl. 1.

Sphinx Phoenyx H.S. 253.

Tapinostola Helmanni Ev. xIL.

Teinopyga haemacta Sn. 1.

” reticularis Feld. 1.

Terias Elathea Cr. 205.

Thalpochares Dardouini. 112.

” lascivalis Led. 112.

” moldavicola H.S. 112.

” pudica Sn. 41.

“” suava. 112.

” velox. 112.

Thecla Betulae L. xxviul.

” Crolus Cr. 206.

” Echion L. 206.

” Marsyas L. 206.

Thyridia Psidii L. 205.

Tinea tapetzella L. 22.

Tortricomorpha bilineella Sn, 27.

206.

Tortricomorpha niveiciliella Sn. 28.

” transversella Sn. 27.

Tortrix ingentana Christ. 203.

“ subrufana Sn. 203.

Vlinders van Amboina. xcıx.

” » Curacao. XOVII.

Ypsolophus bisignellus Sn. 30.

DIPTERA.

Acinia faciestriata Dol. 232.

Angitula cyanea Guér. 233.

. longicollis Walk. 233.

Anopheles annularis v. d. W. 80.

” barbirostris v. d. W. 79.

” sinensis Wied. 81.

CAMPI lovers ferruginea Macq. 215, 217.

fuscipes v. d. W. 215, 216.

” longicornis v. d. W. 215, 218.

” myopina v. d. W. 216, ‘219.

” nubilipennis v.d. W. 216, 220.

robusta v. d. W. 215, 218.

ortie petiolata Wied. 192.

Ctenophora melanura Walk. 81.

Dexia anceps F. 194.

” diadema Wied. 196.

” dives Wied. 198.

” gracilis Wied. 196.

” petiolata Wied. 192.

Elaphomyia polita Saund. 233.

Euantha v. d. W. nov. gen. 198.

Euphya v. d. W. nov. gen. 221.

7 tripunctata Dol. 222,

Graphia v. d. W. nov. gen. 196.

7 strigosa v. d. W. 197.

Lamprogaster elongata v. d. W. 227, 228.

” faciestriata Dol. 232.

” limbata v. d. W. 227, 228.

” marginifera Walk. 232.

v patula Walk. 226, 227.

” pumicata v. d. W. 227, 230.

” quadrilinea Walk. 227, 229.

” sexvittata Walk. 232.

” taeniata v. d. W. 227, 229.

” transversa Walk. 232.

trisignata v. d. W. 227, 231.

Dn v.d. W. nov. gen. 196.

Megistocera fuscana W ied. 83.

Megistogaster fuscipennis Macq. 192.

Musca anceps F. 194.

Nematocera fuscana Wied. 83.

Nerius cyaneus Guér. 233.

Occemyia atra F. XXVII.

Orectocera Beelsebub Wied. 193.

” Diabolus Wied. 193.

Oxydexia contaminata Big. 190.

Platystoma cincta Guér. 232.

Poecilostola pallens v. d. W. 86.

Prionota nigriceps v. d. W. 82.

Rhaphis v. d. W. nov. gen. 199.

” elongata v. d. W. 200.

Rhyphus maculipennis v. d. W. 87.

Scholastes cinctus Guér. 232.

Sericocera pietipennis Macq. 198.

Tachina Beelsebub Wied. 193.

” Diabolus Wied. 193.

„ „Iris Wied. 193.

” macilenta Wied. 193.

” spinipennis Wied. 193.

Tetanocera tripunctata Dol. 222.

Theria muscaria Meig. xxvii.

Tipula leucopyga v. d. W. 84.

” tenuis v. d. W. 85.

Trichodura anceps F. 194.

Tsetse-vlieg. CIL.

Urodexia penicillum O. Sack. 195.

ARANEINA.

A grana brunnea Blackw. 136.

celans. 137.

chrysea C. Koch. 137.

elegans Blackw. 148.

gracilipes Blackw. 137.

gracilis C. Koch. 147.

Haglundii Thor. 136.

labyrinthica Clerck. 147.

linotina C. Koch. 136.

nava Blackw. 148.

praelongipes Cambr. 137.

proxima Cambr. 136.

” similis Keys. 147.

” subfusca Cambr. 148.

Agroeca brunnea Blackw. 136.

” chrysea L. Koch. 137.

fe Ve Jet VERS MR RU Re.

” gracilipes Blackw. 137.

” Haglundii Thor. 136.

” linotina C. Koch. 136.

” praelongipes Cambr. 137.

7 proxima Cambr. xxıx, 136.

Amaurobius atropos Walck. 145.

” atrox de G. 144.

claustarins Hahn. 144.

fenestralis Ström. 144.

ferox Walck. 148.

mordax Blackw. 148.

saxatilis Blackw. 145.

similis Blackw 144.

terrestris Wid. 145.

aena accentuata Walck. 135.

obscura Leb. 135.

” punctata Hahn. 135.

Argus Claytoniae Blackw. 181.

a f= a &® e aa

” quaternus Walck. 165, 181.

Argyroneta aquatica Clerck. 144.

Asagena phalerata Panz. 139, 159.

” quadrisignata Hahn. 159.

” serratipes Schr. 159.

” signata Walck. 159.

” spinipes Lue. 159.

Atea congener Cambr. 157.

” melanogaster C. Koch. 157.

Atypus affinis Hichw. 119.

” Blackwallii Auss. 120.

” piceus Sulz. 120.

” Sulzeri Latr. 120

Aulonia albimana Walck. xc.

Bathyphantes concolor Wid. 185.

” cristata Menge. 181.

” longipes Menge. 184.

Bolyphantes lineatus L. 185.

7 trilineatus C. Koch. 185.

Bona splendidissima L. Koch. 124.

Calommata fulvipes Luc. x11, 88.

” sumatrana Auss. 94.

Ceratina rotunda Menge. 170.

Cereidia prominens Westr. xxIx.

Chiracanthium carnifex F. 135.

” elegans Thor. 135.

” erraticum Walck. 135.

2 erroneum Cambr. 135.

” lapidicolens Sim. 134.

” nutrix Walck. 134.

” nutrix Blackw. 135.

” oncognathum Thor. 134.

” Pennyi Cambr. 135.

punetorium Vill. 134.

Chase splendidissima L. Koch. 124.

Ciniflo atrox de G. 144.

w claustarius Hahn. 144.

” fenestralis Strom. 144.

” ferox Walck. 143.

” mordax Blackw. 143.

” similis Blackw. 144.

Clotho cellariorum Dugés. 149.

” domesticus Luc. 149.

Clubiona accentuata Walck. 135.

” amarantha Hahn. 130.

” amarantha Blackw. 131.

” assimilata Cambr. 132.

” bifurca Menge. 131.

” brevipes Blackw. 132.

coerulescens L. Koch. 132.

compta C. Koch. 133.

corticalis Walck. 133.

deinognatha Cambr. 131.

diversa Cambr. 133.

domestica Wid. 133.

epimelas Blackw. 130.

frutetorum L. Koch. 132.

fuscula Westr. 132.

grisea L. Koch. 131.

holosericea de G. 131.

holosericea Blackw. 131.

incomta C. Koch. 130.

lutescens Westr. 132.

neglecta Cambr. 131.

obseura Leb. 135.

pallens Blackw. 134.

pallens L. Koch. 133.

pallidula Clerck. 130.

paradoxa L. Koch. 133.

pellucida C. Koch. 131.

phragmitis L. 131.

punctata Hahn. 135.

reclusa Cambr. 132.

stigmatica Sim. 134.

subtilis L. Koch. 134

terrestris Westr. 131.

AMEL Wet LOL TOUR LEA Jet A I Se RR

COP Yet EL EN RAT CH

262

Clubiona tridens Menge. 132.

” trivialis C. Koch. 133.

” voluta Cambr. 132.

Coelotes atropos Walck. xxix, 145.

” saxatilis Blackw. 145.

” terrestris Wid. 145.

Cornicularia monoceros Menge. 171.

Cryphoeca arietina Thor. 148.

Cteniza hexops White. 91.

Diaea globosa F. xxix.

Dictyna arborea Cambr. 141.

” arundinacea L. 141.

” benigna Walck. 141.

” civica Luc. 142.

” flavescens Walck. 142.

” latens F. 141.

” lugubris Cambr. 141.

” pallens Blackw. 142.

” uneinata Thor. 141.

7 variabilis C. Koch. xxıx, 142.

” viridissima Walck. 142.

Dicymbium gracilipes Menge. 163.

Dicyphus tumidus Menge. 167.

Diplocephalus cristatus Blackw. xcıv, 172.

” frontatus Blackw. 177.

Diplostylus concolor Wd. 185.

Dipoena congener Cambr. 157.

7 melanogaster C. Koch. 157.

Donacochara leptocarpa Thor. 169.

” speciosa Thor. 169.

Drapeta aenea Menge. 138.

Drassodes pubescens Thor. 130.

Drassus ater Blackw. 126.

» Blackwallii Thor. 128.

» clavator Cambr. 129.

” cognatus Westr. 129.

” delinquens Cambr. 130.

” dives Luc. 124.

” fastuosus Luc. 124.

” gothlandicus Thor. 128.

n infuscatus Westr. 130.

” lapidarius. 129.

" lapidicolens Walck, 129.

v lapidosus. 129.

” minusculus L. Koch. 130.

7 nitens Blackw. 124.

” nocturnus Walck. 126.

” pictus Thor. 130.

” propinquus Blackw. 139.

” pubescens Thor. 130.

Pr pumilus Blackw. 127.

” scutulatus L. Koch. 128.

” severus C. Koch. 129.

” troglodytes C. Koch. 129.

v umbratilis L. Koch. 129,

villosus Thor. 129.

” viridissimus Walck. 142.

Drepanodus albipunctatus Cambr. 160.

» obseurus Menge. 161.

Dysdera Cambridgii Thor. 121.

” erythrina Hahn. 121.

REGIS TER

Dysdera rubicunda Blackw. 121.

Episinus truncatus Walck. 152.

Eresus annulatus Hahn. 140.

7 cinnabarinus Ol. 140.

” purpuratus Panz. 140.

Ergatis arborea Cambr. 141.

” arundinacea L. 141.

” benigna Walck. 141.

” civica Luc. 142.

” flavescens Walck. 142.

” latens F. 141.

” lagubris Cambr. 141.

” pallens Blackw. 142.

7 uncinata Thor. 141.

” variabilis C. Koch. 142,

7 viridissima Walck. 142.

Erigone acuminata Wid. 176.

” barbata Thor. 165.

” bicuspidata Westr. 167.

” conica Westr. 177.

” gibbicollis West. 166.

# impolita Westr. 173.

” leptocarpa Thor. 169.

7 longipalpis Sund. xxtv.

” parasitica Westr. 178.

” pinguis Westr. 168.

” quisquiliarum Westr. 167.

” seabristernis Westr. 163.

” semiglobosa Westr. 175.

” simplex Westr. 165.

” sordidata Thor. 174.

” speciosa Thor. 169.

” tarsalis Thor. 166.

” vagabunda Westr. 163.

Erigonoplus globipes L. Koch. xxIv.

Ero atomaria C. Koch. 188.

” flammeola Sim. 188.

” fureata Vill. 188.

” saxatilis C. Koch. 153.

” thoracica Wid. 188.

” tuberculata C. Koch. 187.

” variegata C. Koch. 188.

Euophrys frontalis Walck. xc.

Euryopis argenteo-maculata Sim. 159.

” flavomaculata C. Koch. 158.

” inornata Cambr. 159.

Frontina frenata Wid. 185.

Gnaphosa lucifuga Walck. 125.

” lugubris C. Koch. 125.

” maculata Wid. 125.

7 nocturna L. 125.

Gonatium bituberculatum Wid. xctv.

Gongylidium apicatum Blackw. xCIv.

Hahnia elegans Blackw. 148.

” helveola Sim. 149.

” montana Blackw. 149.

” nava Blackw. xc, 148.

” pratensis C. Koch. 148.

” pusilla C. Koch. 148.

subfusca Cambr. 148.

Hecnörge maculata Blackw. 138.

nemoralis Blackw. 138.

” spinimana Sund. 138.

Holocnemus rivulatus Forsk. 151.

Lasaeola erythropus Sim. 159.

” nigrina Sim. 182.

Leptothrix clavipes Menge. 170.

Lethia albispiraculis Cambr. 143.

” humilis Blackw. xc, 142.

” varia Menge. 142.

Livyphia affinis Westr. 181.

” albicincta Cambr. 186.

7 albomacalata Ohl. 179.

7 alticeps Blackw. 181.

” angulipalpis Westr. 163.

» anthracina Blackw. 182.

” approximata Cambr. 180.

” bicolor Blackw. 168, 183.

” bucculenta Clerck. 181, 185.

” circumflexa. 187.

” circumspecta Blackw. 182.

” clathrata Sund 185.

5 comata Wid. 183.

” concinna Thor. 171, 183.

5 concolor Cambr. 184.

” confusa Cambr. 179.

” cristata Menge. 181.

” erypticolens Walck. 157.

” decens Cambr. 184.

” decolor Cambr. 181.

” domestica Wid. 179.

” dorsalis Wid. 181.

” errans Blackw. 187.

” experta Cambr. 183.

” explicata Cambr. 181.

” frenata Wid. xxıx, 179.

” fuliginea Blackw. 186.

” gracilis Blackw. 182.

” gracilis Westr. 180.

” Henricae Six. 180.

» horteusis Sund. 186.

5 incerta Cambr. 187.

” leprosa Ohl. 179, 187.

” luteola Blackw. 181.

” marginata C. Koch. 186

” marginata Blackw. 185.

” minuta Blackw. 177, 187.

montana Clerck. 185.

” montana L. 186.

” Mughi Fick. 181.

” multiguttata Wid. 185.

» nebulosa Sund. 187.

” nigrina Westr. 182.

” oblonga Cambr. 187.

r obscura Blackw. 180.

7 pallida Cambr. 184.

” parvula Westr. 184.

” pratensis Blackw. 186.

” pratensis Wid. 186.

7 prudens Cambr. 183.

” pulla Blackw. 182.

7 pusilla Sund. 174, 186.

7 pusilla Blackw. 180.

” pygmaea Westr. 180.

” resupina de Gr. 185.

” socialis Sund. 181.

Linyphia tenebricola Wid. 180.

” tenuis Blackw. 180.

” terricola C. Koch. 180, 182.

” tigrina Wid. 181.

” triangularis Clerck. 186.

” variegata Blackw. 180.

” vilis Thor. 182.

” zebrina Menge. 179.

Liocranum domesticum Wid. 133.

” squamosum L. Koch. 138.

Lithyphantes corollatus L. 160.

Lophocarenum apiculatum Menge. 174.

” bihamatum Menge. 174.

” Blackwallii Sim. 175.

” crassipalpis Menge. 173.

” elongatum Menge. 173.

” globiceps Menge. 171.

Lophomma cristatum Menge. 171, 172.

Melanophora bicolor C. Koch. 127.

” conspicua L. Koch. 126.

Ù electa C. Koch. 127.

” latitans L. Koch. 127.

” Latreillii Sim. 126.

” longipes L. Koch. 126.

“ lutetiana L. Koch. 127.

7 nigrita F. 127.

” pedestris C. Koch. 127.

” petrensis C. Koch. 126.

„ pusilla C. Koch. 127.

7 rustica L. Koch. 128.

” serotina L. Koch. 127.

Meta cellunana Clerck. 157.

n tigrina Wid. 181.

Micaria armata Cambr. 124.

7 aurulenta C. Koch. 124.

” fastuosa C. Koch. 124.

» formicaria Sund. 124.

” formosa C. Koch. 124.

7 fulgens Walck. 124.

» pulicaria Sund. xc, 124.

” scintillans Cambr. 124.

” splendidissima L. Koch. 139.

Micariolepis splendidissima L. Koch. 124.

Micariosoma festiva C. Koch. 139.

” pallipes C. Koch. 139.

Microneta ochropus Menge. 168.

Micryphantes caespitum C. Koch. 172.

” camelinus C. Koch. 177.

” conifer Ohl. 177.

” crassipalpus C. Koch. 164.

” cristatopalpus Ohl. 169.

” erythrocephalus C. Koch. 168.

” grandimanus Ohl. 184.

” inaequalis C. Koch. 177.

” lichenis Wid. 177.

” monoceros Wid. 177.

” ochropus C. Koch. 174.

” olivaceus C. Koch. 177.

7 phaeops C. Koch. 170.

7 rubripes Hahn. 163.

” rurestris C. Koch. 169.

7 stylifer Ohl. 171.

264

Micryphantes sulcifrons Wid. 177.

” tenaipalpus Menge. 169.

” tessellatus C. Koch. 178.

Nematogmus sanguinolentus Walck. 176.

Neriene affinis Cambr. 165.

” agrestis Blackw. 165.

” albipunctata Cambr. 160.

v apicata Blackw. xcıv, 166.

e arundineti Cambr. 167.

” atra Blackw. 163.

” bicuspis Cambr. 177.

bituberculata Wid. xcıv, 167.

” Clarkii Cambr. 167.

” cornuta Blackw. 167, 172.

” corticea Cambr. 169.

” dentata Wid. 165, 182.

” dentifera Westr. 165.

” dentipalpis Wid. 163.

” elevata Cambr. 166.

” flavipes Blackw. 169.

” fusca Blackw. 165.

” fuscipalpis C. Koch. 169.

” globipes L. Koch. xcıv.

7 gracilis Blackw. 169.

7 graminicola Sund. 163.

” herbigrada Blackw. 165.

” innotabilis Cambr. 168.

” isabellina C. Koch. 164.

” Keyserlingii Cambr. 169.

” leptocarpa Thor. 169.

” lineata L. 185.

” livida Blackw. 168.

” longimana C. Koch. 163.

” longipalpus Sund. xcıv, 163.

” marginata Walck. 185.

” munda Blackw. 164.

” nigra Blackw. 163.

” penicillata Westr. 169.

” pygmaea Blackw. 165.

” retusa Westr. 166.

” rubella Blackw. 164.

” rubens Blackw. xxıx, 164.

” rubripes Blackw. 168.

” rufa Wid. 168, 183.

” rufipes L. 164.

” saxatilis Blackw. 168.

” speciosa Thor. 169.

” Sundevallii Westr. 168.

” tarsalis Thor. 166-

” trilineata C. Koch. 185.

” vagans Blackw. 163.

” viaria Blackw. 167.

” viva Cambr. 167.

Nesticus cellulanus Clerck. 157.

Oecobius cellariorum Dugés. 149.

” domesticus Luc. 149.

Oonops pulcher Templ. xc, 123.

Oxyptila praticola C. Koch. xc.

” trux Blackw. xxIx.

Pachygnatha Clerckii Sund. 178.

” de Geerii Sund. 178.

7 Listeri Sund. 178.

RANGE SA

‘

E R.

Pelecodon sundaieus Dol. xr, 88.

Peponocranium ludicrum Cambr. xcıv,

176.

Phalops acuminata Blackw. xcıv.

7 frontata Blackw. 177.

Phaulothrix Hardii Blackw. 171.

Pholcus phalangioides Fuessl. 151.

” rivulatus Forsk. 151.

Phrurolithus festivus C. Koch. 139.

” minimus C. Koch. 139.

” pallipes C. Koch. 139.

Phyllomethis lineata Clerck. 157.

Poecilochroa conspicua L. Koch. 125.

” picta Sim. 125.

Prosoponcus cristatus Blackw. 172.

” frontatus Blackw. xctv, 177.

Prosthesima bicolor L. Koch. 127.

” electa C. Koch. 127.

” latitans L. Koch. 127.

. Latreillii Sim. 126.

” longipes L. Koch. 126.

” lutetiana L. Koch. 124.

” nigrita F. 127.

” pedestris C. Koch. 127.

” petrensis C. Koch. 126.

” Petiverii Scop. 126.

” pusilla C. Koch. 127.

” rastica L. Koch. 128.

” serotina L. Koch. 127.

” subterranea C. Koch. 126.

Pythonissa comata Ohl. 126.

” lucifuga Walck. 125.

” lugubris C. Koch. 125,

” maculata Wid. 125.

” nocturna L. 125.

Sagana rutilans Thor. 138.

Savignia frontata Blackw. 177.

Scytodes thoracica Latr. 150.

” tigrina C. Koch. 150.

Segestria bavarica C. Koch. 122.

" . florentina Rossi. 122.

u perfida. 123.

7 senoculata L. 122.

Singa pygmaea Sund. xc.

Steatoda bipunctata L. 158.

” guttata Wid. 158.

” quadripunctata F. 158.

Stemonyphantes lineatus L. 185.

” trilineatus C. Koch. 185.

Stylophora concolor Wid. 185.

Tapinopa longidens Wid. 168.

Tegenaria advena C. Koch. 145.

” atrica C. Koch. 145.

” campestris C Koch. 146.

7 civilis Walck. 146.

” Derhamii Scop. 146.

” domestica L. 146.

” domestica Walck. 146.

” ferruginea Panz. 146.

” Guyonii Grube. 146.

” intricata C. Koch. 146.

” pagana C. Koch. 147.

” parietina Fourer. 146.

Tegenaria urbana Sim. 146.

Textrix denticulata Ol. 147.

7 lycosina Sund. 147.

torpida C. Koch. 147.

Theridion angulatum Blackw. 152.

aphane Walck. 188.

bicorne Wid. 172.

bimaculatum L. 155.

Blackwallii Cambr. 156.

brevum Wid. 170.

carolinum Walck. 155.

cheliferum Wid. 164.

cornutum Wid. 177.

denticulatum Walck. 154.

dorsiger Hahn. 155.

elongatum Wid. 177.

familiare Cambr. 154.

filipes Blackw. 184.

formosum Clerck. 152.

Hasseltii Thor. 156.

Henricae Six. 180.

hortensis L. Koch. 156.

irroratum C. Koch. 154.

lepidum Walck. 157.

lichenis Wid. 177.

lineatum Clerck. 157.

lunatum Blackw. 152.

melanurum Hahn. 154.

minimum Wid. 156.

nervosum Walck. 153.

ovatum Walck. 157.

pallens Blackw. 156.

pallidum C. Koch. 179.

pietum Walck. 153.

pulchellum Walck. 155.

quadriguttatum Hahn. 143.

redimitum Walck. 157.

riparium Blackw. 153.

sisyphium Clerck. 153.

sisyphum Blackw. 152.

sulcifrons Wid. 177.

tepidariorum C. Koch. 152.

thoracicum Hahn. 160.

tinctum Walck. 154.

triste Hahn. 155.

varians Hahn. 154.

venustum Walck. 157.

vittatum C. Koch. 155.

Tigellinus fureillatus Menge. xcıv.

Tiso hamipalpis Menge. 163.

Titanoeca quadriguttata Hahn. 143.

Tmeticus foveolatus Menge. 166.

» hamipalpis Menge. 163.

” Hardii Blackw. 171.

SNS eel OUR er SOU ROR’ TATTO IR m RER LE ZENTREN Zn Zi

Walckenaera acuminata Blackw. XCII,

rine, UNE

” aggeris Cambr. 172.

” altifrons Cambr. 176.

” antica Wid. 173.

” Beckii Cambr. 174.

° Blackwallii Cambr. 175.

” borealis Cambr. 175.

| Walckenaera brevipes Westr. 170.

” cirrifrons Cambr. 172.

” cristata Blackw. xcıv, 171.

” cucullata C. Koch. 173.

” depressa Blackw. 170.

” erythropus Westr. 175.

” frontata Blackw. xciv, 166,

177.

” fureillata Menge. xcıv.

” Hardü Blackw. 170, 183.

” Hasseltii Cambr. 174.

” humilis Blackw. 171.

” insecta L. Koch. 175.

” latifrons Cambr. 174.

” ludicra Cambr. xcıv, 176.

» minima Cambr. 174.

” monoceros Wid. 171.

” nemoralis Blackw. 175.

” nemoralioides Cambr. 176.

Z nudipalpis Westr. 170.

” obscura Blackw. 173.

” orbiculata Cambr. 176.

D parallela Wid. 173.

” picina Blackw. 175.

7 prominula Cambr. 171.

7 punctata Blackw. 173.

a pusilla Wid. 174.

” sanguinolenta Walck. 176.

’ scabricula Westr. 172.

” scabrosa Cambr. 170.

” trifrons Cambr. 174.

unicornis Cambr. 171.

Zora RE Blackw. 138.

" nemoralis Blackw. 138.

” spinimana Sund. 138.

ALGEMEENE ZAKEN.

Büttikofer (J.) toegetreden als Lid. 1v.

Cramer (Mr. W. J. C. Putman) id. Iv.

Fontyn (N. M. la) bedankt als Lid. tv.

Hasselt (Dr. A. W. M.van) als Bestuurslid

herkozen. x.

Hollandsche Maatschappij van Weten-

schappen (Ondersteuning door

de). IV.

Hubrecht (Mr. C. W.) op nieuw toege-

treden als Begunstiger. Iv.

Jochems (Mr. J.) toegetreden als Be-

gunstiger. IV.

Kerkhoven (A. B.) toegetreden als Lid. rv.

Koch (Marius) id. tv.

Kweeking van Lepidoptera niet geschikt

om locale en andere varieteiten

te bestudeeren. c.

Lidth de Jeude (Dr. Th. W. van) toe-

getreden als Lid. rv.

Lodeesen (J. W.) als Bestuurslid her-

kozen. X.

Lucassen (Mr. Th. F.) toegetreden als

Lid. ıv.

Mink (W.), Correspondeerend Lid, over-

leden. ILL,